RSS

Tag Archives: Μεταπολίτευση

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ … αγάπη μου …

Το παρακάτω κείμενο , δεν είναι (φυσικά) δικό μου … Το έγραψε η Έλενα Ακρίτα  στο βιβλίο της “Τα φλου” , που πρωτοδημοσιεύτηκε από τις Εκδόσεις “Κάκτος” το 1990 . … Ωστόσο , το θυμήθηκα , όταν αποκλείστηκε η Εθνική μας , από το EURO του 2008 . Το θυμήθηκα και στην σημερινή επέτειο της Δημοκρατίας – Μεταπολίτευσης .
Το βιβλίο … το είχα ψιλοξεχάσει …
Τον θρίαμβο του EURO του 2004 , τον είχα ψιλοξεχάσει ….
Τον πρώιμο αποκλεισμό της Εθνικής μας από το EURO του 2008 , θα τον ξεχάσω γρήγορα …. Τι λέω ;… σχεδόν τον έχω ξεχάσει …
Την ….Μεταπολίτευση , ποτέ … Είναι που …. με πονάει … Είναι που την αγαπώ … Κατάλαβες ;
Σήμερα , κανένας δεν φώναξε για μας στις κερκίδες . Σήμερα τρυπώσαμε βιαστικοί και κάθιδροι στα αποδυτήρια , με τους ώμους σκυμένους , χωρίς να κοιταζόμαστε μεταξύ μας . Σήμερα τα φλας , δεν ήταν για μας .
Σήμερα , χάσαμε .
Κι όμως μπήκαμε ακμαίοι και φορμαρισμένοι και πανέτοιμοι στον αγωνιστικό χώρο . Πως την πατήσαμε έτσι , πως μας την έπαιξαν έτσι , αυτοί οι βόρειοι , ρόδινοι , ξανθοί αντίπαλοι – αυτοί οι αντίπαλοι που μπήκαν σαν φιλοξενούμενοι κι αγόρασαν το γήπεδο ; Που αρχίσαμε το ματς στην έδρα μας και το τελειώσαμε στη δική τους ;
Πως χάσαμε , πού χαθήκαμε , τί γίναμε εμείς , αυτή η τρομερή ενδεκάδα της Μεταπολίτευσης , των οραμάτων και των συνθημάτων ;
(Νύχτες στο Σύνταγμα κι εμείς παιδιά , με σημαιάκια “Ενωμένη Αριστερά” , χέρι-χέρι οι άλλοι στο μπαλκόνι , γροθιές σφιγμένες , πρόσωπα αναψοκοκκινισμένα , με την υπόσχεση χαραγμένη στο σχήμα του χαμόγελου , από το μεγάφωνο τα αντάρτικα , ένα αεράκι που λικνίζει τα πανό και υποσχέσεις πως όλα πια θ’ αλλάξουν , όλα θα διορθωθούν , ο αγώνας , παιδιά τώρα δικαιώνεται …) .
Πως γίνεται να χάνουμε σήμερα Κυριακή , εμείς οι παίκτες που βγήκαμε απ’ τα τσικό της ομάδας , που την ιδρώσαμε και την πιστέψαμε την φανέλα , από τότε , που δεν διαφημίζαμε χαλιά , γάλατα και ταξιδιωτικά γραφεία στο στήθος μας ;
(Σούρουπο στους δρόμους της Αθήνας , νεσκαφέ στο Μουσείο , πρωινά στο αμφιθέατρο , χαράματα στην Ομόνοια . Ο βασιλιάς χαμένος από χέρι , στα πεζοδρόμια , πατημένες προκυρήξεις , συζητήσεις χωρίς αρχή και τέλος , τσιτάτα , αφίσες με τον Τσε στα δώματα των πολυκατοικιών ….)
Κι όμως , είχαμε πει , πως θα νικήσουμε . Πως δεν φοβόμαστε κανέναν εμείς . Πως με την μπάλλα αγκαλιά , θα χυμήξουμε στην εστία του αντιπάλου και με μια υπέροχη κεφαλιά , θα σηκώσουμε το γήπεδο στο πόδι . Πως χάσαμε το ματς χωρίς καν να το καταλάβουμε ;
(Μεσημέρι στο αεροδρόμιο κι ένας ένας γυρίζανε οι “μεγάλοι” . Ο Καραμανλής , ο Ανδρέας , ο Μίκης . Άστραφτε η Συγγρού μες στο σκοτάδι , ένας λαός , χύμα στους δρόμους , χοροί έξω απ’ του Φιξ , σώπα όπου νά’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες , κι οι ηγέτες χαμογελαστοί , να κουνάνε το χέρι , έννοια σας τώρα επιστρέψαμε , ο αγώνας τώρα δικαιώνεται….)
Γιατί χάσαμε τότε , σήμερα Κυριακή ; Γιατί ο … Αγώνας , δεν δικαιώθηκε ; Και τελικά , μιλούσαμε όλοι για τον ίδιο αγώνα ;
(Τώρα οι παλιοί φίλοι χάθηκαν . Οι μέρες οι παλιές έγιναν επετειακά στην τηλεόραση . Τα συνθήματα , τρύπωσαν σε κουτιά με συσκευασία δώρου . Τα πανό λειώσανε , οι αφίσες αντικαταστάθηκαν με πίνακες του Φασιανού , το Μουσείο άλλαξε , το νεσκαφέ μας πειράζει στα νεύρα , οι καταλήψεις , μας τη σπάνε , οι απεργίες , μας ενοχλούν .
Τώρα , γίναμε άλλοι . Είμαστε άλλοι . Άλλος , κι όχι εμείς , έζησε το παρελθόν μας . Άλλος , κι όχι εμείς , ξεχύθηκε -τότε- στους δρόμους ….)
Αυτή , την αντίπαλη ομάδα , εγώ δεν την ξέρω . Δεν ξέρω το ποδόσφαιρο που παίζουν , ούτε τους κανόνες , που εφαρμόζουν . Ξέρω μόνον , πως αυτοί , είναι οι Θεοί του 1988 (2004), κι αυτούς φωνάζει ο κόσμος στις κερκίδες .
Εμείς , μια κουρασμένη ενδεκάδα , προσπαθούμε όπως – όπως να υπερασπίσουμε την εστία μας , υποχωρούμε κακήν κακώς , ενώ εκείνοι προχωρούν , επελαύνουν , επιτίθενται , σουτάρουν και ….
Γκοοοολ !!!
(Που πήγανε τα χρόνια και τα πρόσωπα , που πήγανε οι μνήμες και πώς σήμερα , ύστερα από τόσο καιρό – πώς τα … θυμάμαι όλα ξανά ; )
Κι εγώ , γιατί έμεινα ακίνητη στον πάγκο , όταν χάναμε ;
Υ.Γ. Πολλοί , είπαν αργότερα , πως το ματς ήταν σικέ . Πως όλα , ήταν αγορασμένα , πουλημένα και βρώμικα .
Δεν αποδείχτηκε ποτέ ! …
 
 
 

Ετικέτες: , , , ,

Μια «άλλη» … 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

Θα σας μιλήσω για μιαν άλλη 17η Νοέμβρη , αυτή την … του 1974 . Την ημέρα των πρώτων μετά την δικτατορία βουλευτικών εκλογών στον δύσμοιρο τόπο μας . Κι αυτό , όχι γιατί εξαντλήθηκα και δεν έχω τί να πω για την γνωστή ημέρα του Πολυτεχνείου (17 Νοέμβρη του 1973) … – πάντα θα έχω έναν λόγο χαράς , περηφάνειας , ακόμα και κρυφού παράπονου για εκείνη την επέτειο – , αλλά γιατί το … υποσχέθηκα εδώ .
——————————————————-
17 Νοέμβρη 1974 . Ημέρα βουλευτικών εκλογών σε ένα χωριουδάκι πάνω στην Πίνδο , στον … «πρόναο» της Βάλια Κάλντα … 103 (+1 … η αφεντιά μου) κάτοικοι , απ’ τους οποίους οι 23 τα μικρά παιδιά του σχολείου .
Το χωριό , στην συντριπτική του πλειοψηφία  αριστερό , «ανάσαινε» ακόμα τις μνήμες και τους καημούς του Εμφύλιου σπαραγμού , και των «διακοπών» στα ξερονήσια της Χούντας και τα κολαστήρια της ΕΣΑ , όταν το βρήκε η μεταπολίτευση και λίγο μετά οι πρώτες βουλευτικές εκλογές … Χαρά , ενθουσιασμός , ξέπλεκα μαλλιά (δείγμα ελευθερίας) οι γυναίκες ,  ζωσμένοι  χιαστί τα φυσίγγια σαν λεβέντικα τσαπράζια και με τις καραμπίνες ολημερίς στα χέρια οι άντρες , βρεγμένα μάτια  όλοι … Άντρες ,  γυναίκες και παιδιά .
Αλλά … καμία σχέση με το σήμερα . Υπήρχε χαρά γνήσια , υγιής … μια λαχτάρα για αλλαγή και ζωή , αλλά … μουδιασμένη … δισταχτική … ένα μετέωρο συναίσθημα … κάτι σαν … φόβος … Κι από την άλλη «πλευρά» , από την μεριά των τέως «κυβερνώντων» και … «φίλων» … πάλι ένα μούδιασμα , ένα παλαντζάρισμα , ένας αμήχανος φόβος … Κι ακόμα . … κάτι σαν … οργή , σαν φθόνος .
Δεν θα σας μιλήσω (άλλο) ούτε για την προεκλογική ατμόσφαιρα , ούτε για τα εκλογικά αποτελέσματα , ούτε για τίποτα άλλο από εκείνες τις εκλογές , παρά μόνο θέλω να σας μιλήσω και να σας πω για το … τί απέγιναν εκείνα τα 4 σκηνικά , που ζωγράφισα μαζί με τα παιδιά του σχολείου και τον δάσκαλο του χωριού για την θεατρική παράσταση της γιορτής της 25ης Μαρτίου του 1974 … Και θέλω να σας παρακαλέσω , να μην αφήσετε εδώ την ανάγνωση αυτού του ποστ , νομίζοντας πως … περί άλλα τυρβάζω μια τέτοια ημέρα και υπεκφεύγω και ολιγορώ και δεν θέλω να αναφερθώ στην ουσία της ημέρας . Θέλω να με ακολουθήσετε ως το τέλος , για να νοιώσετε πόσο κακό έκανε η 7χρονη στρατιωτική δικτατορία στις ψυχές μας … εμάς των νέων εκείνης της εποχής , ανθρώπων .
———–
Την παραμονή των εκλογών γύρω στο μεσημέρι , κατέφθασε στο χωριό , με το παρακμιακό τοπικό λεωφορείο , η Εφορευτική Επιτροπή , δυό άντρες και μία γυναίκα , που τακτοποιήθηκαν οι μεν άντρες στο κοινοτικό γραφείο σε στρατιωτικά ράντζα και η γυναίκα φιλοξενούμενη στο σπίτι του παπά .
Νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου , αρριβάρησε και η … στρατιωτική δύναμη , που προάσπιζε πάντα την «ειρηνική» διεκπεραίωση των εκλογών εκείνα τα χρόνια . Δυό φαντάρια και ένας δόκιμος ανθυπολοχαγός . Έφτασαν στην πλατεία του χωριού , «ξεπέζεψαν» , και ζήτησαν τον Κοινοτάρχη . Όλοι τους απέφευγαν . Ανταλλάχθηκαν και κάποια βλέμματα απαξίωσης και έπεσαν και κάποιες βλαστήμιες , μέσα απ’ τα δόντια … Στο τέλος εμφανίστηκε ο γραμματέας της Κοινότητας , που τους ενημέρωσε πως θα κατέλυαν στο σχολείο , όπου … «συγγνώμη κιόλας , αλλά … δεν υπάρχουν ανέσεις … δεν έχουμε ούτε καν ράντζα… και έχει και μια βρύση στο προαύλιο…»
– Δεν έχουμε ανάγκη τις ανέσεις (δήλωσε ο Δόκιμος , φτύνοντας τις λέξεις) … Είμαστε στρατιώτες του Ελληνικού Στρατού και μας φτάνει ένα πάτωμα και οι κουβέρτες μας …
Τους είδα από το μπαλκόνι του Ιατρείου , να κατηφορίζουν προς το Δημοτικό Σχολείο … Μόνοι … Σαν … καταραμένοι . Κάτι σφίχτηκε μέσα μου . Ο άνθρωπος που αγαπούσα τότε (και νύν σύζυγος μου) υπηρετούσε την θητεία του , κάπου στα Ελληνοσερβικά σύνορα … Σε όλα τα γράμματα του μου μιλούσε για … μοναξιά και απαξίωση από τον κόσμο …
Η ημέρα των εκλογών κύλησε ήπια … Όλοι … «κυρίες» , μα σαν έδυσε ο ήλιος και άνοιξε η κάλπη , ένα γλέντι ξεχύθηκε σ’ όλο το χωριό . Βόγγηξε το κλαρίνο , «έτρεξε» άφθονο το «λιαστό» κρασί , βράχνιασαν οι φωνές απ’ το τραγούδι , έφεραν βόλτες λυγώντας τα κορμιά οι γυναίκες στους συγκαθιστούς , κι οι άντρες στα τσάμικα , κρατήθηκε το «ίσο» στους ρυθμούς με το χτύπημα της μαγκούρας από τους γεροντότερους …

Ήταν ένα όμορφο γλέντι … Αργά πολύ αργά , πήγα για ύπνο . Λίγο πριν ξαπλώσω έριξα μια ματιά απ’ το πίσω μέρος του σπιτιού στο σχολειό … Υπήρχε φως , αλλά δεν ακουγόταν τίποτα … Συνειδητοποίησα , ότι κανείς δεν είχε πάει στα φαντάρια , … ούτε ψωμί …
Ξύπνησα νωρίς και άγαρμπα από τα γοερά κλάματα του Βασιλάκη του 8χρονου γείτονα μου , που με λάτρευε και δεν έκανε ρούπι αν δεν με ενημέρωνε ή δεν με συμβουλευόταν . Με το άνοιγμα της πόρτας , έπεσε στην αγκαλιά μου .
– Πάνε γιατρίντσα οι .. ζωγραφιές μας … Πάνε τα σκηνικά που είχαμε φτιάξει για την γιορτή … Τα  χάλασαν … τα ρήμαξαν οι φαντάροι  . Κρυφά από τον πατέρα μου ήρθα … Κρυφά θα πάρω τον «γκρα» (το όπλο) να τα καθαρίσω τα … «σκυλιά»  για το κακό που έκαναν … Μόνο ήρθα να στο πω , να έρθεις μαζί μου … Έχουμε μαζευτεί καμιά δεκαριά … Ο Φώτης , ο Τρύφανος , ο Τάκης του Κίτσου , ο …
Τον έσφιξα στην αγκαλιά μου δυνατά , μέχρι που έννοιωσα να του κόβεται η ανάσα …
Κατηφορίσαμε μαζί ως το σχολείο . Ερημιά . Ησυχία . Μόνο έξω απ’ το σχολιό  μαζεμένοι καμιά 10ριά πιτσιρικάδες αλυχτούσαν δακρυσμένοι από οργή γύρω από το στρατιωτικό τζιπ .
Μπήκα μέσα στην αίθουσα , κρατώντας σφιχτά τον Βασιλάκη από το χέρι . Όλη του η μαγκιά είχε μετατραπεί σε δέος και αναφυλλητά . Τα σκηνικά , που τα είχαμε τυλίξει προσεκτικά σε μακριές ξύλινες βέργες και τα είχαμε ξαπλώσει σε μια γωνιά της τάξης , βρίσκονταν όλα πεταμένα , σχισμένα σε χίλια κομμάτια , βρεγμένα , τσαλακωμένα , κατεστραμμένα από μια ανείπωτη … αδιανόητη καταστροφική μανία …
– Ποιος το έκανε αυτό ; (η φωνή μου μαστίγωσε τον παγωμένο αέρα της αίθουσας) .
– Εγώ …
– Εμείς …
Ο Δόκιμος καμώνονταν ότι κάτι ταχτοποιούσε στο σακκίδιο , και παρέμενε σιωπηλός .
– Γιατί το κάνατε αυτό ; (η φωνή μου τώρα ακούστηκε σαν λυγμός) .
– Έτσι … γλεντήσαμε κι εμείς …
Κοίταζα με απόγνωση , γύρω μου .
– Γιατί ;… γιατί ;… Ήταν για τα μικρά παιδιά , ό, τι πολυτιμότερο … πιο σπουδαίο κι απ’ το φαΐ τους …
– Δεν πειράζει δεσποινίς … Θά’ χουν να τρώνε  Δημοκρατία από εδώ και στο εξής .
– Σκυλιά !… (ξέσπασα) … σκυλιά ! Φό-λα στο σκύ-λο της Ε-ΣΑ … (ούρλιαξα ρυθμικά χώνοντας το πρόσωπο μου σχεδόν πάνω στα μούτρα του στρατιώτη) …
Μου … πρότεινε το κοντάκι του όπλου που τακτοποιούσε …
Ο Δόκιμος αποφασίζοντας να πάρει μέρος στη διένεξη , με πήρε σταθερά από το μπράτσο και σχεδόν μας έσυρε έξω στο προαύλιο (εννοώ και τον μικρό Βασίλη , που είχε γίνει ένα με το χέρι μου και που σχεδόν τον είχα ξεχάσει απ’ την οργή μου) .
– Έλα , … έλα γιατρέ μου … ήρεμα . Ήπιαμε … ήπιανε θέλω να πω , λίγο παραπάνω χθες βράδυ … Ε , δεν καταπίνεται και εύκολα απ’ τον Στρατό αυτή η ρημάδα η … Μεταπολίτευση … Κάποτε νοιώθανε πως ήσαν κάποιοι … Τώρα νοιώθουν σαν … σκατά … Ξέχνα το … Μάζεψε και την «μαρίδα» και άντε στα σπίτια σας … Κι εμείς στους … θαλάμους μας … να ηρεμήσουμε όλοι . Να χαλαρώσουμε και να σκεφτούμε πως θα ζήσουμε τώρα πια … Πως θα ταιριάσουμε αυτή την … Δημοκρατία , στα μέτρα μας … Και … ώσπου αυτοί οι πιτσιρικάδες να πάνε φαντάροι , θα τις έχουν ξεχάσει τις ζωγραφιές και τα σκηνικά …
Μέχρι να μεσημεριάσει και να καλοξυπνήσει το χωριό , στρατιώτες , εφορευτικές επιτροπές , κάλπες , παραβάν και σάκκοι με τα ψηφοδέλτια , είχαν … εξαφανιστεί ….
Όσο για τα … σκηνικά , όταν πριν λίγα χρόνια καλοκαίρι επισκέφτηκα το χωριό , πέτυχα τον Βασίλη κοντά στα 40 πια , που είχε ανέβει για να δει τους γονείς του , και κουβέντα στην κουβέντα τα ξαναθυμηθήκαμε …
– Αλήθεια … κάτι θυμάμαι βρε Άννα … Ωραία ήσαν … Τα σκίσανε κάτι φαντάρια τότε με τις εκλογές … αν θυμάμαι καλά … Παράξενος κόσμος … Τί τους πείραζαν τάχα ;… Μάλλον θα είχανε πιει και έφτιαχναν … σαχλαμάρες …
———————————————————
Ξημερώνει … 17  του Νοέμβρη …

 

Ετικέτες: , , , ,

«ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ»

Σήμερα , κανένας δεν φώναξε για μας στις κερκίδες . Σήμερα τρυπώσαμε βιαστικοί και κάθιδροι στα αποδυτήρια , με τους ώμους σκυμένους , χωρίς να κοιταζόμαστε μεταξύ μας . Σήμερα τα φλας , δεν ήταν για μας .
Σήμερα , χάσαμε .
Κι όμως μπήκαμε ακμαίοι και φορμαρισμένοι και πανέτοιμοι στον αγωνιστικό χώρο . Πως την πατήσαμε έτσι , πως μας την έπαιξαν έτσι , αυτοί οι βόρειοι , ρόδινοι , ξανθοί αντίπαλοι – αυτοί οι αντίπαλοι που μπήκαν σαν φιλοξενούμενοι κι αγόρασαν το γήπεδο ; Που αρχίσαμε το ματς στην έδρα μας και το τελειώσαμε στη δική τους ;
Πως χάσαμε , πού χαθήκαμε , τί γίναμε εμείς , αυτή η τρομερή ενδεκάδα της Μεταπολίτευσης , των οραμάτων και των συνθημάτων ;
(Νύχτες στο Σύνταγμα κι εμείς παιδιά , με σημαιάκια «Ενωμένη Αριστερά» , χέρι-χέρι οι άλλοι στο μπαλκόνι , γροθιές σφιγμένες , πρόσωπα αναψοκοκκινισμένα , με την υπόσχεση χαραγμένη στο σχήμα του χαμόγελου , από το μεγάφωνο τα αντάρτικα , ένα αεράκι που λικνίζει τα πανό και υποσχέσεις πως όλα πια θ’ αλλάξουν , όλα θα διορθωθούν , ο αγώνας , παιδιά τώρα δικαιώνεται …) .
Πως γίνεται να χάνουμε σήμερα Κυριακή , εμείς οι παίκτες που βγήκαμε απ’ τα τσικό της ομάδας , που την ιδρώσαμε και την πιστέψαμε την φανέλα , από τότε , που δεν διαφημίζαμε χαλιά , γάλατα και ταξιδιωτικά γραφεία στο στήθος μας ;
(Σούρουπο στους δρόμους της Αθήνας , νεσκαφέ στο Μουσείο , πρωινά στο αμφιθέατρο , χαράματα στην Ομόνοια . Ο βασιλιάς χαμένος από χέρι , στα πεζοδρόμια , πατημένες προκυρήξεις , συζητήσεις χωρίς αρχή και τέλος , τσιτάτα , αφίσες με τον Τσε στα δώματα των πολυκατοικιών ….)
Κι όμως , είχαμε πει , πως θα νικήσουμε . Πως δεν φοβόμαστε κανέναν εμείς . Πως με την μπάλλα αγκαλιά , θα χυμήξουμε στην εστία του αντιπάλου και με μια υπέροχη κεφαλιά , θα σηκώσουμε το γήπεδο στο πόδι . Πως χάσαμε το ματς χωρίς καν να το καταλάβουμε ;
(Μεσημέρι στο αεροδρόμιο κι ένας ένας γυρίζανε οι «μεγάλοι» . Ο Καραμανλής , ο Ανδρέας , ο Μίκης . Άστραφτε η Συγγρού μες στο σκοτάδι , ένας λαός , χύμα στους δρόμους , χοροί έξω απ’ του Φιξ , σώπα όπου νά’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες , κι οι ηγέτες χαμογελαστοί , να κουνάνε το χέρι , έννοια σας τώρα επιστρέψαμε , ο αγώνας τώρα δικαιώνεται….)
Γιατί χάσαμε τότε , σήμερα Κυριακή ; Γιατί ο … Αγώνας , δεν δικαιώθηκε ; Και τελικά , μιλούσαμε όλοι για τον ίδιο αγώνα ;
(Τώρα οι παλιοί φίλοι χάθηκαν . Οι μέρες οι παλιές έγιναν επετειακά στην τηλεόραση . Τα συνθήματα , τρύπωσαν σε κουτιά με συσκευασία δώρου . Τα πανό λειώσανε , οι αφίσες αντικαταστάθηκαν με πίνακες του Φασιανού , το Μουσείο άλλαξε , το νεσκαφέ μας πειράζει στα νεύρα , οι καταλήψεις , μας τη σπάνε , οι απεργίες , μας ενοχλούν .
Τώρα , γίναμε άλλοι . Είμαστε άλλοι . Άλλος , κι όχι εμείς , έζησε το παρελθόν μας . Άλλος , κι όχι εμείς , ξεχύθηκε -τότε- στους δρόμους ….)
Αυτή , την αντίπαλη ομάδα , εγώ δεν την ξέρω . Δεν ξέρω το ποδόσφαιρο που παίζουν , ούτε τους κανόνες , που εφαρμόζουν . Ξέρω μόνον , πως αυτοί , είναι οι Θεοί του 1988 (2004), κι αυτούς φωνάζει ο κόσμος στις κερκίδες .
Εμείς , μια κουρασμένη ενδεκάδα , προσπαθούμε όπως – όπως να υπερασπίσουμε την εστία μας , υποχωρούμε κακήν κακώς , ενώ εκείνοι προχωρούν , επελαύνουν , επιτίθενται , σουτάρουν και ….
Γκοοοολ !!!
(Που πήγανε τα χρόνια και τα πρόσωπα , που πήγανε οι μνήμες και πώς σήμερα , ύστερα από τόσο καιρό – πώς τα … θυμάμαι όλα ξανά ; )
Κι εγώ , γιατί έμεινα ακίνητη στον πάγκο , όταν χάναμε ;
Υ.Γ. Πολλοί , είπαν αργότερα , πως το ματς ήταν σικέ . Πως όλα , ήταν αγορασμένα , πουλημένα και βρώμικα .
Δεν αποδείχτηκε ποτέ ! …
 **********************************************************
Αυτό το κείμενο , δεν είναι (φυσικά) δικό μου … Το έγραψε η Έλενα Ακρίτα  στο βιβλίο της «Τα φλου» , που πρωτοδημοσιεύτηκε από τις Εκδόσεις «Κάκτος» το 1990 . … Ωστόσο , το θυμήθηκα μόλις προχθές , όταν αποκλείστηκε η Εθνική μας , από το EURO του 2008 .
Το βιβλίο … το είχα ψιλοξεχάσει …
Τον θρίαμβο του EURO του 2004 , τον είχα ψιλοξεχάσει ….
Τον πρώιμο αποκλεισμό της Εθνικής μας από το EURO του 2008 , θα τον ξεχάσω γρήγορα ….
Την ….Μεταπολίτευση , ποτέ …. Είναι που …. με πονάει … Κατάλαβες ;
 

Ετικέτες: , , , , , , , ,