RSS

Tag Archives: μοναξιά

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ … ΣΚΙΑΣ

skia2

Λατρεύω τους φίλους …. «της σκιάς» , και πάντα θα κρατώ μια θέση περίοπτη γι αυτούς μέσα στην καρδιά μου . .. Είναι οι φίλοι “της σκιάς” , η … απαντοχή μου , όταν γύρω μου γίνονται όλα λιγότερο φωτεινά και , όταν γίνονται σαθρά και ευτελή … Κι αυτό , γιατί ξέρω (από ένστικτο το ξέρω) , πως αυτοί οι φίλοι , θα βρίσκονται πάντα εκεί , πίσω απ’ τις κουίντες , μακριά από φώτα και επευφημίες και θα μπορούν με ένα ελαφρό νεύμα , να μου ξαναφέρουν το χαμένο , υπερπολύτιμο … χαμόγελο … και την ελπίδα , ότι δεν χάνονται όλα μέσα στις «θάλασσες της μοναξιάς και της καθημερινής ρουτίνας .
Πριν λίγο καιρό , ένας τέτοιος φίλος (της “σκιάς” ) , απρόοπτα … αναπάντεχα , μου “έγνεψε” : “….Με συγκίνησες πρωί-πρωί!…”, μου είπε …  Και μια άλλη φορά κάποιος άλλος , λέγοντας μου αιφνίδια  “….Θέλω να σου γράψω ότι είσαι μοναδική….” με έβγαλε από την λεγόμενη «σκοτεινιά» , ξαναβάζοντάς με σε μονοπάτια χαράς και δημιουργίας …
Τότε ήταν , που … μουρμούρισα (πληκτρολόγησα) :
– Ξέρεις , αυτό που γράφω τώρα , ήθελα να σου το πω δια ζώσης . Πήρα το τηλέφωνο , σχημάτισα το νούμερό σου … έπαιξα με τη συσκευή για λίγο στο χέρι … και ύστερα έκλεισα το ακουστικό , αποφασίζοντας πως κάποια πράγματα , πρέπει να μένουν …. εδώ (το κεφάλι- μυαλό μου δείχνω) .
Μα την Πίστη μου φίλοι μου , έτσι ακριβώς έγινε ….
Και έγινε , γιατί η «Σκιά» , είναι ο πιο κατάλληλος χώρος για να μένουν κάποιοι «άνθρωποι της ζωής σου» … Κάποιοι φίλοι … Όχι όλοι … κάποιοι , μόνο … Αυτοί οι «της σκιάς» .
.
skias filos2
 

Ετικέτες: , , ,

Ο … ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΑΡΡΑΒΩΝΑΣ

Το να διατηρείς ερωτική σχέση με … παντρεμμένο , είναι από πολλές πλευρές … εξιταριστικό , και έχει και τα ενδιαφέροντά του . Το κακό του (το απόλυτο κακό του) , είναι ή μοναξιά … του Σαββατόβραδου , του Κυριακάτικου γεύματος , των διακοπών και των γιορτών … σαν το Πάσχα καληώρα , που μόλις πριν λίγο βιώσαμε …
Είναι μια ιστορία , που την θυμάμαι πάντα … (σχεδόν πάντα) τέτοιες ημέρες , και που σκέφτηκα πέρισυ να την κάνω αφιέρωμα στην γιορτή του Πάσχα , αλλά με απορρόφησε τότε πολύ ένα άλλο γεγονός και έτσι η ιστορία που θα σας διηγηθώ , έμεινε στο … «συρτάρι» να περιμένει το επόμενο Πάσχα … Και ίσως , δεν θα την έγραφα ποτέ μου , αλλά από τότε ακόμη , το υποσχέθηκα στην καλή κι αγαπημένη μου διαδικτυακή φίλη Μαριάννα (Γητεύτρια) που έδειξε τότε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία αυτή . Γι αυτό και της την αφιερώνω .
————————————————————————
Άνοιξη του 1970 … Πρωί της Μεγάλης Παρασκευής αποχαιρετιστήκαμε στον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης . Έφευγε για να κάνει Πάσχα με την υπό διάλυση οικογένεια του («τα … παιδιά , δεν φταίνε σε τίποτα … κλπ ,κλπ» ) σε μικρή επαρχιακή πόλη του Βορρά . Τρία χρόνια , τώρα , είχα συνηθίσει σ’ αυτού του είδους τους αποχαιρετισμούς … Όμως αυτή τη φορά … δεν ξέρω , ίσως η Άνοιξη να ήταν τόσο όμορφη , που μούτρωσα …
– Έλα βρε … μην κάνεις έτσι … Όλος ο χρόνος δικός μας θα είναι … Μην ξεχνάς , πως φέτος … παντρευόμαστε … Τελείωσαν τα ψέμματα …
Ένα γρήγορο φιλί , ο «Μουντζούρης» (δεν υπήρχε intercity τότε ακόμη) που σφύριξε στριμμένα και ξεκίνησε βαρυγκομώντας κι απόμεινα να τον κοιτάζω να χάνεται μέσα σε σύννεφα καπνού … Καθόλου δεν ένοιωσα σαν την … Άννα Καρένινα … Ένα κενό ένοιωθα μονάχα , κάτι , που με εμπόδιζε ακόμη και να βουρκώσω … Άσχημο συναίσθημα … Κενό .
Κατηφόρησα με τα πόδια προς το κέντρο . Πέρασα βιαστικά τον Βαρδάρη και άρχισα να χαζεύω ένα ένα τα μικρομάγαζα της Εγνατίας (είχε μεσημεριάσει και η αγορά είχε πια ανοίξει) . Αγόρασα δυο τεράστιες καραμέλλες από ένα μαγαζάκι με ζαχαρωτά , και προσπάθησα να βάλω τη μια στο στόμα μου . Δεν τα κατάφερα και τις ακούμπησα και τις δυο στο τενεκεδένιο πιατάκι του τυφλού ακκορντεονίστα ζητιάνου (μόνιμος και πασίγνωστος οργανοπαίχτης της Εγνατίας) . Σας κοίταξαν ποτέ …χωρίς μάτια ;… Ε , εμένα ο τυφλός με κοίταξε και μουρμούρισε και μια ευχή , αλλά δεν φαινόταν να την λέει με την καρδιά του … Δίπλα ακριβώς στο μεγάλο πατσατζίδικο «ΕΓΝΑΤΙΑ» , έμεινα να χαζεύω την βιτρίνα ενός μικρού παρακμιακού κοσμηματοπωλείου . Τότε ήταν , που μου κατέβηκε η … ιδέα … Τότε , … βλέποντας τα φτηνοκοσμήματα στην μικροσκοπική του βιτρίνα . Έσπρωξα την πόρτα .
Ο φαλακρός και … ασσορτί με το μαγαζί του (μικροσκοπικός) μαγαζάτορας , με κοίταξε με … μισό μάτι :
– Τί θέλει η κοπελιά ; (η προφορά , βαριά αρμένικη)
– Θα ήθελα μια … βέρα … φθηνή …
– Θα ήθελες … βέρες , θέλεις να πεις …
– Όχι , θέλω …μία βέρα
– Οι βέρες πάνε δυό-δυό …
– Εγώ θέλω μία …
– Και την άλλη , … τί θα την κάνω ;
– Ξέρω κι εγώ ;… πούλα την σε κάποιον σαν κι εμένα … ή κράτα την , μπας και χάσεις την δική σου …
– Μπεκιάρης (εργένης – ανύπαντρος) είμαι … δεν έχω βέρα …
– Ε , … ευκαιρία … Κάνε τότε , ό, τι κι εγώ ….
– Τί ;… να παντρευτώ μονάχος μου ;…
– Όχι , να … αρραβωνιαστείς …
Ο κοντός Αρμένης , ξεκαρδίστηκε στα γέλια … Τράβηξε ένα συρταράκι από τον πάγκο του και μου πέταξε πάνω στο τζάμι μια λεπτή βέρα , που «έγραψε» έναν μεγάλο κύκλο και σταμάτησε με έναν λεπτό τενεκεδένιο ήχο μπροστά μου …
– 300 δραχμές κάνει … Δώσε μου ένα κατοστάρικο και ξεφορτώσου με … χρονιάρες μέρες … Έχει και λίγο … χρυσό μέσα … Ό, τι πρέπει …
……………………………………….
Τριγύρισα λίγο στα … αρχαία της Ναυαρίνου , άναψα ένα κεράκι στην Αχειροποίητο , και κατηφόρισα την Βασ. Σοφίας , όπου χάζεψα για λίγο στα φοιτητικά βιβλιοπωλεία της και ξανανηφόρισα μέχρι το Τουρκικό Προξενείο ,… στο σπίτι μου .
Με υποδέχτηκε ο μπαμπάς μου , ανήσυχος . Πάντα ήταν ανήσυχος , όταν «φορούσα» αυτό το … «κάπως» ύφος μου .
– Άννιτσκα ψυχή μου , θα πάμε στον Επιτάφιο στην Ρώσικη Εκκλησία στου Χαριλάου απόψε ;
– Όχι παπάκη … είμαι κουρασμένη ….
Ξέρω ότι τον πλήγωσα , αλλά με αγαπούσε πολύ για να μου το πει ….
Εκείνο το βράδυ , κοιμήθηκα κρατώντας την βέρα «μου» , σφιχτά , έναν ανήσυχο ύπνο …
arrav1
Μεγάλο Σάββατο , έφυγα νωρίς από το σπίτι , με την βέρα στην τσέπη και την μάνα μου να γκρινιάζει , που την εγκατέλειψα μόνη της με τις Πασχαλιάτικες δουλειές . Κατηφόρησα στη Νέα Παραλία … Σε ένα παγκάκι δίπλα στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΑΛΛΑΣ , με την θάλασσα φάτσα μόστρα και έναν ανοιξιάτικο ήλιο για παρέα … φόρεσα με αργές τελετουργικές κινήσεις την βέρα μου στο αριστερό μου χέρι κι αφού απόλαυσα μια πανεμορφη παραθαλάσσια βόλτα , ανηφόρισα την Αγίας Σοφίας και τρύπωσα μέσα στο «ΕΛΒΕΤΙΚΟΝ» … Σχετικά νωρίς ακόμη και το … μοδάτο εστιατόριο , άδειο . Ο Αντύπας , ο νεαρός σερβιτόρος , φίλος μου , με πλησίασε και …
– Τίποτα δεν είναι έτοιμο ακόμη … Θες να πιούμε έναν καφέ παρέα ;
– Όχι σήμερα … Σήμερα γιορτάζω … Φτιάξε μου τηγανητές πατάτες και φέρε μου και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί …
– Τί … γιορτάζεις ; (ο Αντύπας έμοιαζε μπερδεμένος)
– Αρραβωνιάστηκα σήμερα …
– Και πού είναι ο … αρραβωνιαστικός σου ; (το μάτι του «κόλλησε» στη φτηνή μου βέρα)
– Να μη σε νοιάζει …
Απόλαυσα τις τηγανητές μου πατάτες και το κρασί μου φροντίζοντας να δείχνω παντού την γυαλιστερή ολοκαίνουρια βέρα μου στον κόσμο , που σιγά σιγά , γέμιζε το εστιατόριο … Έφυγα , καμαρωτή – καμαρωτή , νοιώθωντας το βλέμμα – μαχαίρι του Αντύπα , «καρφωμένο» στις πλάτες μου … Ούτε που τον χαιρέτησα …
Ήπια καφέ στο πατάρι του GALAXY , που είχε την φήμη του μεγαλύτερου …»νυφοπάζαρου» της Θεσσαλονίκης εκείνη την εποχή , αφού απώθησα τους διάφορους ερωτύλους Δον Ζουάν νεαρούς και μη που προσπάθησαν να μου πιάσουν κουβέντα , επιδεικνύοντας την βέρα μου , αυτήν με «…λίγο χρυσό μέσα» .
Πήρα τον δρόμο του γυρισμού στο σπίτι , νωρίς το βραδάκι … Η Θεσσαλονίκη του Μεγαλοσαββάτου του 1970 , είχε πια ερημώσει .
Εκείνο το βράδυ , έκανα το χατήρι του παπάκη μου και πήγα μαζί του στην Ρώσικη Εκκλησία στου Χαριλάου για την Ανάσταση … Πήχτρα η εκκλησία και όλο το προαύλιό της στους μπάτσους (Άνοιξη του ’70 γαρ … στην καρδιά της Χούντας) . Ήταν το μόνο μέρος που μπορούσες να ακούσεις (χωρίς να συλληφθείς και να φας καμιά … ψιλοανάκριση) , το «Χριστός Ανέστη» στα ρώσικα … Αρκεί να μην το σιγοψιθύριζες κι εσύ … Έτσι λοιπόν , είπαμε το «Χριστός Ανέστη» από μέσα μας κάνοντας την … μικρή μας Αντίσταση … Εγώ , δεν έβγαλα το δαχτυλιδοφορεμένο μου χέρι από την τσέπη , όλο το βράδυ …
Αργά , πολύ αργά , παραδόθηκα σε έναν σχεδόν ευτυχισμένο ύπνο ….
arrav2
Ανήμερα το Πάσχα γύρω στις 11.00 πήρα και πάλι τους δρόμους , παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της μάνας μου (που εδώ που τα λέμε , είχε αντιληφθεί την … ουρανοκατέβατη βέρα στο χέρι μου , αλλά δεν τολμούσε να ρωτήσει , … μη και χαλάσει εντελώς την διάθεσή της πασχαλιάτικα … Άλλωστε είχε ψιλοσυνηθίσει τις «παραξενιές» μου) . Την χαιρέτησα με ένα «Θα είμαι πίσω για το μεσημεριανό» και … ξαμολύθηκα στην παντέρημη Εγνατία .
Γωνία Εγνατίας και Αριστοτέλους βρήκα τον … τυφλό ακκορντεονίστα , να τα μαζεύει και να φεύγει …
– Έϊ … πατρίδα … πού πας ;
Με κοίταξε με τα άδεια μάτια του :
– Σπίτι … Θαρρείς πως δεν έχω σπίτι κι εγώ ;… Βλακεία μου να έρθω σήμερα . Κανείς δεν κυκλοφοράει ανήμερα Πάσχα … Τί θές ;
– Να … σου δώσω κάτι …
Μου πρότεινε το τενεκεδάκι του , και δυο τρία κέρματα κουδούνισαν χαρούμενα . Έβγαλα την βέρα μου προσεχτικά και … την έρριξα μέσα στο τενεκεδάκι … Ο ήχος της , τον παραξένεψε … Ασυνήθιστος … Ψαχούλεψε , την έπιασε και αφού την «κοίταξε» με τα ανύπαρκτα μάτια του , την έβαλε στο στόμα και την δάγκωσε ελαφρά … Έκανα μεταβολή και άρχισα να απομακρύνομαι .
– Μαντάμ …. μη φεύγεις … Αυτή , είναι … χρυσή …
– Δεν είναι …
– Έχει λίγο χρυσό μέσα …
– Ναι … λίγο … Κράτα την … Εγώ , δεν την χρειάζομαι πια …
Είχα απομακρυνθεί αρκετά , όταν άκουσα ένα φάλτσο «Χριστός Ανέστη» απ’ το ξεκούρντιστο ακκορντεόν του …
arrav
Μαριάννα μου … δικό σου .
.
 

Ετικέτες: , , , , ,

ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ …

xeimonas1
.

Χειμώνας … Μέσα και έξω της …
Και ναι μεν με τις ρυτίδες , τους πόνους στα χέρια , το γκριζάρισμα των μαλλιών , το ελαφρό κύρτωμα , τα επιπλέον παχάκια στην μέση … είχε εξοικιωθεί … τα είχε αποδεχτεί … Όχι πως της άρεζαν κιόλας , αλλά … εντάξει … είχε μάθει να ζει μαζί τους .
Εκεί που ο Χειμώνας βάρυνε αφόρητα καμιά φορά , ήταν το … μέσα της . Και όταν λέμε το «μέσα» της , εννοούμε το … ερωτικό παιχνίδι … Βαρυχειμωνιά … Τα «θέλω» παγωμένα , τα «μου αρέσει» στην … κατάψυξη , οι επιθυμίες … on the rocks , οι πόθοι βουτηγμένοι σε κρύα λασπόνερα , τα νυχτερινά ενύπνια ομιχλώδη , η όρεξη και οι μνήμες των χαδιών σκεπασμένες από στρώματα πάχνης …. Χειμώνας προχωρημένος σου λέω , που άρχισε πριν αρκετό καιρό και η προ τριών ετών … χηρεία της , τον στρογγυλοκάθησε πάνω στην ερωτική της ζωή σαν … μόνιμη και αμετακίνητη εποχή , μέχρι που το πήρε κι αυτό απόφαση … Πως από δω κι εμπρός , θα ζούσε μόνο μ’ αυτόν … Τον Χειμώνα …
– Να ντύνομαι τουλάχιστον … ζεστά , να μην κρυολογώ συνέχεια ….
… κι επειδή αυτός ο αυτοσαρκασμός , δεν την βοήθησε καθόλου μα καθόλου να φτιάξει το κέφι της , αποφάσισε να κάνει κάτι , που κόντευε κι αυτό να … περιπέσει σε χειμερία νάρκη … Να βγει μια βόλτα (μόνη ;… έστω μόνη) και να πιει έναν καφέ στις καφετέριες της πλατείας …
Τίποτα παραπάνω από έναν ζεστό cappuccino (με .. σαντιγύ παρακαλώ γιατί και οι … δίαιτες ακόμα είχαν πια εγκαταλειφθεί να … ξεροσταλιάζουν , στο κέντρο της χειμωνιάτικης στέπας) ….
Τον … πρόσεξε να την κοιτάζει , τον κοίταξε κι αυτή . Αυτή κρυμμένη πίσω απ’ το φλυτζάνι του cappuccino κι αυτός , πίσω από μια αθλητική εφημερίδα …
Την … κοίταζε ένας άντρας … Νέος , όχι πάνω από 45 , μόνος κι αυτός με ένα irish cofee ανέγγιχτο πάνω στο τραπέζι του ….
Σαν να … τραβήχτηκε λιγάκι η … συννεφιά ;… Ή της φάνηκε ; Μάλλον θα της φάνηκε .
Κατέβασε αναγκαστικά το φλυτζάνι του cappuccino από το πρόσωπό της (ε , … να μην δείξει και ότι … κρύβεται πίσω από ένα φλυτζάνι) . Κατέβασε κι εκείνος την εφημερίδα … και όχι μόνο . Την άφησε , σχεδόν την πέταξε , στο κάθισμα , δίπλα του … Της χαμογέλασε …
Σαν να … κόπασε ο παγωμένος βορριάς … Δεν της φάνηκε … Κόπασε .
Της έγνεψε ;… Μπα … Μα ναι … ΤΗΣ ΕΓΝΕΨΕ . Ξαναάρπαξε το φλυτζάνι του καφέ και … αναθεμάτισε την ώρα και την στιγμή , που αποφάσισε να … κόψει το τσιγάρο … Αν είχε ένα τσιγάρο τώρα … ίσως όλη αυτή η αμηχανία να πήγαινε περίπατο … Έννοιωσε , εντελώς σαστισμένη …
Σαν να ξεμύτισε λίγο ο ήλιος πίσω απ’ την βαριά συννεφιά .
– Ok … αφού δεν έρχεσαι εσύ , θα έρθω εγώ … Μη μου πείς πως δεν μου επιτρέπεις να καθήσω μαζί σου γιατί θα … με πληγώσεις … Μπορώ να σου μιλάω στον ενικό ;… μάλλον μπορώ … Αλλιώς , θα θύμωνες … και δεν σε βλέπω θυμωμένη .
Τα μάτια του , είχαν την … λάμψη και την ζέστη εκείνου του πρωινού … Λάμψη και ζέστη ;… μα … ήταν Χειμώνας .. .. Κι όμως τώρα το πρόσεχε , πως η μέρα είχε γίνει φωτεινή και ζεστή …
Λίγο λίγο , όλα τα χειμωνιάτικα … αξεσουάρ , άρχισαν να πηγαίνουν περίπατο και να αντικαθίστανται από ζεστές πινελιές . Τα χιόνια , οι ομίχλες , οι αέρηδες , η παγωνιά , η τσουχτερή υγρασία , η πάχνη , τα κρύσταλλα , γίνανε κουβέντες , φλερτ , αγγίγματα , ελαφριά ανατριχίλα , ένταση , προσμονή , κοκκίνισμα , … μέχρι και τολμηρές κουβέντες , απ’ αυτές , που δεν είσαι σίγουρος αν τις … ξεστόμισες , ή απλά , σκεφτόσουν να τις ξεστομίσεις .
Η μέρα ήταν πια γαληνεμένη , νήνεμη και … ηλιόλουστη …
Ο πρωινός καφές , έγινε ποτάκι , το ποτάκι , … δεύτερο ποτάκι , το δεύτερο ποτάκι , γεύμα στο διπλανό μπιστρώ . Αντάλλαξαν τηλέφωνα και κλείσαν ραντεβού για το βράδυ . Την ώρα που έμπαινε στο ταξί για το σπίτι , έννοιωσε ότι το χέρι του πάνω στο μπράτσο της , σκούπιζε με προσοχή τις τελευταίες … νιφάδες απ’ την χειμωνιά της …
alkyonides1
.
Μόλις είχε ξεκινήσει το ταξί , όταν ήρθε το πρώτο SMS :
» ΑΝ ΤΥΧΟΝ , ΔΕΝ ΕΡΘΩ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ , ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ’ΧΩ … ΠΕΘΑΝΕΙ ΑΠΟ … ΠΡΟΣΜΟΝΗ «
Χαμογέλασε φιλάρεσκα και … έβγαλε το πανοφόρι της .
– Ζέστη … (μουρμούρισε) Τόσο ζεστή και ηλιόλουστη μέρα , μέσα στο καταχείμωνο … Παράξενο δεν είναι ;
Ο ταρίφας , την κοίταξε χαμογελαστά (παράξενο για ταρίφα) και :
– Αλκυονίδες μαντάμ … τί περιμένατε ;… Μέσα Γενάρη … Αλκυονίδες … πόσο θα κρατήσουν τάχατες ;
– Όσο και να κρατήσουν … καλά θα είναι (ξανασκέφτηκε εκείνο το … αναθεματισμένο το τσιγάρο , αλλά γρήγορα το ξέχασε … Συγκέντρωσε όλο το ενδιαφέρον της στην … λαμπρή , νήνεμη , γλυκειά χειμωνιάτικη μέρα)…
Αλκυονίδες …
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Ετικέτες: , , , , ,