RSS

Tag Archives: ουράνια σώματα

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ …

Όλοι μας …είμαστε η συνέχεια κάποιου … Γι’αυτό συγκινιόμαστε με κάτι τέτοιες αναφορές… σαν αυτή που αποτελεί απλά , επανάληψη παλιότερης ανάρτησης .
Αφιερωμένο με περισσή αγάπη σε όλους τους φίλους αναγνώστες , που έχουν την τύχη να μπορούν να αντικρύζουν τον πατέρα τους … και ιδιαίτερα στον «φίλο» -αναγνώστη  silentcrossing , που έγινε σήμερα η αιτία , να ξαναθυμηθώ τον … μπον-βιβέρ πατέρα μου και μάλιστα το ότι σαν σήμερα , 30 του Απρίλη , κλείνουν 29 χρόνια από τότε που αποφάσισε να καταταγεί στην … χορεία των Αγγέλων …
.
 
ΚΑΒΑΛΑ ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ
Μερες τωρα , ο κομητης τριγυριζε στις γειτονιες μας και η διαφημιση που του γινοταν στην TV στις εφημεριδες και στα «παρεϊστικα» πηγαδακια , αγγιζε τα ορια της υστεριας ….Αρνιομουν πεισματικα να βγω να τον χαζεψω . Να ιδω δηλαδη τι ; Ενα ουρανιο σωμα…..
– Εχει και ουρά .
– Ενταξει….εχει και ουρά…....Ενα ουρανιο σωμα με ουρα , λοιπον , που διασχιζει το χειμωνιατικο στερεωμα μας ….Κι έπειτα ;….Αν δωσω μια γερη κλωτσια στο σιαμεζο γατο μας , και διαγραψει μια γενναια τροχια πανω απο την αυλη μας , με γουρλωμενα τα γαλαζια του ματια και ανατριχιασμενη την καταμαυρη ουρα του , θα εχει περισσοτερο γουστο ……Χωρια , που θα πλακωσει και η Φιλοζωικη , μ’εκεινη τη φατσα , τη σμιλεμενη απο την αγαμια , να μου πεταει πετρες…….Μεγαλος …τζερτζελές
– Μη γινεσαι γελοια….Η Φιλοζωικη , δεν πεταει πετρες ….απλα συμβουλευει
– Εμενα μου λες ; Η καμπουρα μου το ξερει….Ξεχνατε φαινεται την ¨πετρια» που εφαγα περυσι απο την εκπροσωπο της Φιλοζωικης , επειδη…..
– Ωχου , καημενη….υπερβολικη και αρνητικη οπως παντα…Στο κατω της Γραφης , το θεμα μας δεν ειναι η Φιλοζωικη , αλλα ο Κομητης….
– Ε , ….και ;
– Τι «ε , και» χριστιανη μου ; που ταξιδευεις ;
– Το «χριστιανη»…., κομμενο!!!…
Δεν ηταν ο τονος της φωνης μου ο αυστηρος , αλλα η κουραση , που τωρα τελευταια , ολο και πιο ευκολα , στρογγυλακαθονταν αναμεσα στα ματια μου και εκανε τους – καλοπροαιρετους κατα τα αλλα – συνομιλητες μου , να φρεναρουν και να με παιρνουν «με το καλο» .
– Ελα καημενη ….παρε το και σαν , «περιπτωση» .Καθε 88 χρονια περναει ο Κομητης. Δεν θα εχουμε αλλη ευκαιρια να τον ξαναδουμε.
– Γιατι ;
– Γιατί θα έχουμε πεθάνει …
– Εγω ,….θα ζω . Μπορει …να ζω……Μαλλον …θα ζω…
– Κανεις δεν ζει τοσο , ωστε να δει τον Κομητη δυο φορες…….
Τοτε , κομητες και ουρες , Φιλοζωικες και πετροβοληματα , και Χριστιανοι Ορθοδοξοι , κανανε ταπεινα στην «παντα» για να περασει η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου…………………………………………………………………………………………………………
Παντα «λαμπυριζουσα» ηταν η μνημη αυτη . Σπανια , αλλα λαμπυριζουσα . Αλλωστε και ο ιδιος , λαμπυριζων ανθρωπος ηταν , τιποτε αλλο . Κι αυτο το «τιποτε αλλο» , ηταν που εθλιβε τη μανα μου και την καταπονουσε και την εβγαζε απο τα ρουχα της . Ωστοσο , επειδη δεν της «καθοταν» και καλα να τον εμφανισει και σαν αχρηστο στα παιδικα μου ματια , βρισκοταν σε μεγαλο διλημμα . Διλημμα , απ’οπου την εβγαλε σαν «απο μηχανης Θεος» καποτε η …θεια Ευδοκια .»Θειες» αποκαλουσα ολες τις κολλητες της μανας μου , στα χερια των οποιων , μεγαλωνα κιολας , μια και αυτη , ολη την ημερα ελειπε , τρεχοντας δεξια και αριστερα , για τον ¨επιουσιο» .
– Ελα καημενη , παρτον σαν …»φολκλορ» …….της ειπε….
Κι ετσι , σωθηκε κι αυτη απο το διλημμα , σωθηκε κι αυτος στα παιδικα μου ματια………..Φολκλορ τυπος , λοιπον …..Εγχρωμος ….Διασκεδαστικος . Σαν σερπαντινα…Σαν κεντημενη φορεσια πανηγυριου ….Γεματος , νοτες και εικονες , που εσπαζαν τα μιζερα χρωματα της καθημερινοτητας , ενος μεταπολεμικου , επαρχιωτικου σπιτικου σαν το δικο μας……..Πολυ ψηλος , πολυ αδυνατος , πολυ …χαρουμενος για το ….»χάλι» μας . Διηγιοταν περιπετειες σε χωρες εξωτικες και τοσο μακρυνες , που , αμφεβαλλα ακομη και αν υπηρχαν σ’αυτον τον πλανητη . Κι ομως, σχεδιαζαμε μαζι , βημα προς βημα τα μελλοντικα μας ταξιδια – οταν θα πιαναμε λεφτα – στους μυστηριους αυτους τοπους ………Τραγουδουσε καποια αργοσυρτα και λυπητερα τραγουδια , σε γλωσσες παραξενες και ισως , ανυπαρκτες . Και ομως , μου τα μετεφραζε , λεξη προς λεξη , και δεν ηταν λιγες οι φορες , που συγκινιομασταν και δακρυζαμε ανταμα……..Προσευχοταν σε αγνωστους θεους και ζητουσε την ευνοια και την βοηθεια μυστήριων Αγίων , που αν και ηξερα , πως δεν υπηρχαν (τί στη οργη….χλευαζε τους Εβραιους , ευρισκε «φτωχη» την Χριστιανοσυνη , σιχαινοταν τους Κινεζους , αγνοουσε επιδεικτικα , ως μη υπαρχοντες τους Μουσουλμανους , φοβοταν τους Ινδιανους)……εν τουτοις , πολλα βραδια , αποκοιμιομουν καθυσηχασμενη , οτι , οι μυστηριες αυτες θεϊκες δυναμεις , που , «Κυριος οιδε» , σε ποια γωνια αυτου του δυστυχου πλανητη , ανθιζαν , θα συνηγορουσαν , ωστε να μεναμε μακρια απο τα δεινα του κοσμου ετουτου…………Κι οταν μιλουσε για τα …αστρα (αχ αυτα τα αστρα τα μαγικα !) , ηθελα δεν ηθελα , ταξιδευα μαζι του , καβαλα σε ουρανια σωματα ,σ’ολες τις γωνιες του αχανους και σκοτεινου Συμπαντος …….
Μπαμπα , φοβαμαι…..
– Μη φοβασαι χαρα μου ….Εχεις τα αθωα και ομορφα ματια σου , να……φεγγουν στα σκοταδια…..
Μα , πανω απο ολα αυτα τα φαιδρα και περιεργα , πανω απ’ολες αυτες τις παραξενιες , που διαόλιζαν την υπερκινητικη μανα μου …..μου αρεζαν τα παιχνιδια , που παιζαμε μαζι …..Και δεν μιλαω για τις πανπονηρες με τρανταχτα ονοματα στρατηγων , παρτιδες σκακι , ουτε για τα περιπλοκα κολπα με την τραπουλα αραδιασμενη σε μυστηριους «κωδικες» , αλλα για ΤΟ παιχνιδι μας . Ενα παιχνιδι ,που σχεδον παντα , κατεληγε με εκεινον νικητη κι εμενα ….ευτυχισμενη . Ηταν το παιχνιδι , με τις παραξενες …λεξεις . Συνεριζομασταν , για το ποιος θα πει , την πιο παραξενη λεξη , που ομως προσδιόριζε , πραγμα υπαρκτο . Οι γνωσεις , η μαθηση , η κουλτουρα , η φαντασια , οι μνημες , σε ενα ξεφρενο διονυσιακο χορό ….Τα νουμερα της ….»χασουρας» μου , απελπιστικα μεγαλα . Οι ελαχιστες νικες μου,….»πύρρειες» ,γιατι ή ξαπλωνα νηστικη τα βραδια , ή κοιμομουν πολυ αργα , ή πηγαινα αδιαβαστη στο σχολειο την επαυριο………….Γιατι , τελικα , τί ειχα να αντιταξω , εγω , η «πτωχη» στα τρανταχτα και μαγικα και στριμμενα …»Βλαδιβοστοκ» , «υπερσιβηρικος», «ιγκλου» , «πυγμαίοι» , «Λάος» «τρόϊκα» , «Παυλωφ» , «Μεντελ» «περιοδικο συστημα» ,»εκατόμβη» , «τιπιτέϊκα» * , «μπαλνταχίν»**, «χαβάγια» , «Μπαρμπαρόσσα» , ……..(Χριστε μου μεγαλοδυναμε , σωσε με)……Χείμαρρος , καταιγίδα , φως….Απλετο φως…..Φως , στα σκοταδια που φοβομουν….
– Υπεραιωνοβιος …….αντεταξα καποτε δειλα , και ξαφνικα ….σαν να κουραστηκε….Μια θλιψη , φτερωτη , περαστικη , τσαλακωσε το προσωπο του…….
– Το γνωριζω αυτο …το ξερω .Καταλαβαινω τι θελεις να πεις …..Ομως , ξερεις….δεν υπαρχει τετοιο πραγμα . Οι ανθρωποι , ζουν , ογδοντα , ενενηντα χρονια το πολυ …..Μονο εγω….Εγω , πρεπει να ζησω , μμμμ , ….περιπου 113 χρονια….
Τρελλαθηκα. Η αναιμικη προοπτικη μιας πιθανης νικης μου , πηγε περιπατο .
– Γιατι ;
– Για να ξαναδω τον κομητη……Ημουν 25 χρονων οταν τον ειδα να περναει πανω απο την ομορφη Κριμαια , την θαλασσα του Αζώφ , το Κιμμέριο κυμα .
Σωπασε . Η μανα μου , μαζεψε τα τελευταια πιατα , μουρμουριζοντας , οτι πρεπει να παω για υπνο…………………
Εκει , ….κοπηκε αποτομα η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου . Και τοτε , ηταν που αποφασισα να βγω να ιδω κι εγω ….τον Κομητη .
…….Η Νυχτα , ποτε δεν ηταν ντροπαλη . Μου φανηκε ομως , πως εκεινη την ωρα , καθως ανοιξα την πορτα προς τον γεναριατικο κηπο , αρπαξε αποτομα , και ερριξε βιαστικα επανω της , το εναστρο πεπλο της . Σηκωσα το βλεμμα πανω της και ….χαμος . Τα παντα βρισκονταν πανω στο σκοτεινο πιατο του Ουρανου , μα , ο Κομητης , που ; Τα παντα . Αστερες κι αστερισκοι , πλανητες και απλανεις , ο Αυγερινος και ο Έσπερος , ο Νυχτοκόπος και η Παρθενος Σεληνη , οι Άρκτοι , η Κασσιόπεια , ο Ωρίων , οι Πλειάδες , ο Βέγας , Αλτάϊρ , Αντάρης , Σείριος και ο Πολικός του Βορρά και στη μεση , πανω απ’ολους , το ζωναρι της Καλογριάς , ο χαμογελαστος Γαλαξίας . Τα παντα , μα ο Κομητης πουθενα . Και πανω που οι ελπιδες μου για να τονιδω , αρχισαν να φυλλορροουν σαν τα «πεφταστέρια «, νά τος που φανηκε να ερχεται απο ….τον Νοτια………….Ο κομητης , δεν ειναι ευπειθης . Δεν ακολουθει κανεναν απο τους κανονες του Ουρανου . Ο ακριβοθωρητος αλητακος του Συμπαντος , συμπεριφερεται απροβλεπτα και το «παιζει» …ο αναρχικος του χωρου . Ομως , αυτη τη φορα , ο εκκεντρικος και ελευθερος δρομοκόπος του Χάους , ειχε βρει τον μαστορα του . Πιλαλούσε στα ουρανια μονοπατια και πλησιαζε λαχανιαζοντας κι αφριζοντας , ζωσμενος φωσφοριζοντα χάμουρα και ασημενια χαλιναρια , χτυπωντας νευρικα την ολοφωτη ουρα του , και πανω στην ραχη του , ο πιο απιθανος ιππηλάτης του κοσμου . …..Ο πατερας μου …..Ο πατερας μου , που τραβηξε τα γκεμια , τον φρεναρησε σιγα-σιγα , και τον εφερε μερικα μετρα πανω απο τις γυμνες φλαμουριες της εισοδου του κήπου . Εφεξε ο τοπος ολος …..Εφεγγε και το προσωπο του απο χαρα …..
– Ηρθα , να παιξουμε το παιχνιδι μας ….Και ειναι η σειρα σου .
……….Ο θανατος , ειναι καταλυτικος ……..Κανενας ελλογος ανθρωπος , δεν ελπιζει οτι θα ξανανταμωσει , εν ζωή , τους νεκρους αγαπημενους του . Κι ομως , κατι «παραξενιες» των κλιμακτηριακων αγρυπνιών μου , μ’εκαναν να πιστευω , πως ισως καποτε , καπως , ισως και να ξαναπαιζα μαζι του , το παιχνιδι μας …….Κι ετσι , μαζευα ο,τι καινουριο και απιθανο , πλουτιζε το λεξιλογιό μου στις «συγχρονες» ημερες μου . Κατι , μυστηρια , οπως «κυβερνοχώρος» , «διαδικτυο» , «απεμπλουτισμένο ουράνιο» , «κλωνοποίηση» , φτιαχνοντας την πονηρη παρακαταθηκη μου , για εκεινη την απιθανη ωρα , που………………Ομως , συνεχιζα να μενω αποσβολωμενη , ακίνητη , ξεθεωμένη μπροστα στο ανηκουστο θεαμα , ανημπορη να ψελλισω κατι απ’ολα αυτα , που χρονια μαζευα με διαθεση ρεβανσισμού . ……Ο πατερας μου , καβαλα στον Κομητη ….. Στον κομητη ΤΟΥ . Στον κομητη , που ποιος ξερει , ποιες συγκυριες ανταμωσαν τους δρομους τους στον ουρανο . Εκει ,…που πλανιοντουσαν και οι δυο …….Φαινεται , πως αργησα πολυ , γιατι :
– Αργεις….Ειναι η σειρα μου τωρα……
Προσπαθησα να τον κοιταξω στα ματια , αλλα θαμπωσα μεσα στο καταύγασμα……Η ενταση , κορυφωθηκε στο επακρο . Συναμα , ειχα την εντυπωση , οτι ο Κομητης σηκωθηκε ψηλοτερα και απομακρυνοταν προς τα πανω . Ολα , αρχισαν να γινονται , λιγοτερο φωτεινα . …..Πραγματι , ο Κομητης , εφευγε . Τωρα πια , μπορουσα να τον ιδω , χωρις να θαμπωνω . Λιγο πριν παρει την τελικη στροφη προς ανατολικη μερια , ακουσα την τραγουδιστη φωνη του καβαλαρη :
– Σ’ αγαπώ……
Τρελλαθηκα….
– Μα , αυτο το ξερω….ΤΟ ΞΕΡΩ . ΤΟ ΞΕΡΩ .
Αλλα μονο τα χειλια μου κουνιόντουσαν . Το ηξερα , παναθεμα με , αλλα κανεις δεν ηταν πια εκει για να μ’ακουσει . ….Ο Κομητης , με τον στοιχειωμενο αναβατη του , ειχαν χαθει προς την Ανατολη …..Ολα ξαναγιναν σκοτεινα . Σκοτεινα κι ακινητα , οπως οταν τελειωνει το ονειρο μεσα στην νυχτα . ….
– Το ξερω…..
Το ηξερα , αλλα δεν προφτασα να το πω . Κι ετσι ….εχασα και παλι……………….
Τωρα , πρεπει να πεθανω , το λιγοτερο 135 χρονων , για να βρω την ευκαιρια να ξαναπαιξω μαζι του και ισως να κερδισω …..135 χρόνων…..Οταν θα ξαναπερασει ο Κομητης …..Κι εκεινο……..ισως .
#########
* τιπιτέϊκα=μικρο βελουδινο κεντημενο με μεταξι καπελακι των Τατάρων
**μπαλνταχίν=καλυμενη με υφασμα κατασκευη , καθισμα , για την ραχη των ελεφαντων
………ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1997…
.
 

Ετικέτες: ,