RSS

Tag Archives: πένθος

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ, Ο ΓΙΑΝΝΗΣ…

Αποφάσισα να σας «μιλήσω» για τον φίλο μου τον Γιάννη. Τον εφηβικό μου φίλο. Τον φίλο, που δεν δίστασε να προβεί σε παράνομη πράξη, μόνο και μόνο γιατί του το ζήτησα, νομίζοντας πως ήταν για το καλό μου, αν και με προειδοποίησε πως δεν θα μου βγει σε καλό και προσπάθησε (μάταια) να με μεταπείσει…
Τον γνώρισα στην Β’ Λυκείου. Συμμαθητές. Αυτός στο Κλασσικό Τμήμα (έγινε Φιλόλογος τελικά), εγώ στο Πρακτικό. Αν και μας χώριζαν 5 χρόνια (ήταν μεγαλύτερος, αλλά είχε διακόψει για οικογενειακούς λόγους το σχολείο και είχε επανέλθει εκείνη την χρονιά για να πάρει το Απολυτήριο του Λυκείου και να σπουδάσει), αν και μας χώριζαν λοιπόν 5 χρόνια, από την πρώτη στιγμή, νιώσαμε την»χημεία» που θα μας ένωνε για όλη μας τη ζωή. Έγινε ο «κολλητός» μου, ο μεγάλος μου αδελφός, που δεν είχα, ο συμβουλάτορας μου, ο υπερασπιστής και προστάτης μου, ο συνοδός μου, ο «εξομολόγος» μου, ο άνθρωπος μου γενικά… Όταν κοντά στο τέλος του Λυκείου, βιώνοντας (εγώ) μια βαριά Ψυχοσυναισθηματική κρίση, κλειδώθηκα στο δωμάτιο μου και δεν ήθελα να επικοινωνώ με κανέναν, ήρθε στο σπίτι μας (πήρε τα «χαμπέρια» από την μάνα μου) σαν μαινόμενος ταύρος, έπεσε με όλο το βάρος του, πάνω στην κλειδωμένη ξύλινη πόρτα του δωματίου μου, όρμηξε μέσα και βουτώντας με από τον λαιμό, με κόλλησε στον τοίχο και μου σφύριξε κολλώντας τη μούρη του στη μούρη μου:
-Άκου να σου πω βλαμμένο («βλαμμένο» με φώναζε πάντα… έτσι χαϊδευτικά και αυστηρά μαζί), επιτέλους μεγάλωσε, ωρίμασε και πάρε επιτέλους τη ζωή στα χέρια σου και δες τί θα κάνεις παρακάτω…
-Τί να κάνω?… κλαψούρισα.
-Πρώτα-πρώτα, να βγεις από δω μέσα που θα… πεθάνεις την μάνα σου ηλίθιο. Να παρατήσεις τους έρωτες, τις κλάψες και τις μ@λ@κίες και να δώσεις εξετάσεις να πας Πανεπιστήμιο, να σπουδάσεις. Όπου και να δώσεις θα πετύχεις. Να πας να γίνεις γιατρός, που αστειευόσουν κάποτε, ηλίθιο ε ηλίθιο…
-Δεν διδαχθήκαμε Βιολογία… δεν ξέρω από που να διαβάσω… ξανακλαψούρισα…
-Θα σου βρω εγώ βιβλία… Και πράγματι, αυτό έκανε…
Έγινα γιατρός και το χρωστάω στον Γιάννη… (και στην μάνα μου βέβαια, που ξενοδούλευε ως τα 72 της για να μπορώ να σπουδάζω).

Η παρέα μας, συνεχίστηκε και στο Πανεπιστήμιο στην Θεσσαλονίκη. Αυτός στην Φιλοσοφική κι εγώ στην Ιατρική. Όχι βέβαια με τους ίδιους ρυθμούς, αλλά συνεχίστηκε. Τότε ήταν που δέχθηκε να κάνει κάτι πέρα από την Ηθική του, μόνο και μόνο για το χατίρι μου. 
-Δεν θα σου βγει σε καλό αυτό Άννα (μου είπε). Θα το μετανιώσεις μια μέρα, αλλά θα το κάνω μόνο και μόνο γιατί μου το ζητάει ένας άντρας…
-Καλά βρε Γιάννη… Για άντρα με έχεις? παραπονέθηκα.
-Ναι… για άντρα…
-Και… πού είναι τα… @ρ… μου? αποτόλμησα την εξυπνάδα.
Τότε ήταν που έβαλε τον δείκτη του δεξιού του χεριού πάνω στον αριστερό μου κρόταφό και χωρίς να πάρει το βλέμμα από τα μάτια μου, μουρμούρισε:
-Εδώ μέσα…

Όταν του γνώρισα τον Τάκη, άφησε κάποιον καιρό χωρίς να μου πει την γνώμη του και μετά από κάποιους μήνες κοινής παρέας, μου το… ξεφούρνισε:
-Έχεις ψωνίσει… πανάκριβο «Γαλλικό μπον-φιλέ» βλαμμένο. Επιτέλους, άρχισες να χρησιμοποιείς το πολύτιμο μυαλό σου…
-Την πολύτιμη καρδιά μου αντέτεινα.
-Το… μυαλό σου, επέμεινε… Κοίτα μην κάνεις καμιά μ@λ@κί@ και τον χάσεις τον Πελοποννήσιο. Μπορεί να μην είναι… Πόντιος (ο Γιάννης ήταν Πόντιος), αλλά ξέρε το… Έχεις ψωνίσει Γαλλικό φιλέτο…

Βλεπόμασταν και συντροφεύαμε όλο και πιο σπάνια. Πήραμε τα πτυχία μας, παντρευτήκαμε, κάναμε οικογένειες, δουλειές, νοικοκυριά, παιδιά, καριέρες… εκείνος στην Ξάνθη, εγώ στην Θεσσαλονίκη και μετά στην Κομοτηνή. Πάντα όμως, όταν βρισκόμασταν, η ίδια αγάπη υπήρχε ανάμεσα μας… Εκείνη η εφηβική γλυκιά αγάπη και δέσιμο, φίλου προς φίλο.
Όταν πέθανε ο Τάκης, δεν τον ειδοποίησα ούτε ζήτησα από κάποιον να τον ειδοποιήσει. Είχα σκοπό, να περάσει η πρώτη φρίκη του πένθους και να πάω στην Ξάνθη να τον βρω και να του πω, πως μας «άφησε» ο «Πελοποννήσιος»…
Δεν πρόλαβα… Δυο μήνες μετά, τον βρήκαν νεκρό οι δικοί του, καθισμένο στην πολυθρόνα του…. 
Ξαναβούτηξα σε ένα μαύρο πένθος…
_____________________________
Ο φίλος μου ο Γιάννης, είναι ο άνθρωπος, που βάζει υπογραφή και σφραγίδα στο… «ΝΑΙ!!! Υπάρχει αγνή και ειλικρινής φιλία, ανάμεσα σε ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Ανάμεσα σε μια γυναίκα και έναν άντρα»…
Ο φίλος μου ο Γιάννης και ο φίλος μου ο… Ιντιάνα…
Αλλά γι αυτόν τον τελευταίο, θα σας μιλήσω, μιαν άλλη φορά.
.
10426724_10204570829844925_5600734772008673135_n

 

Ετικέτες: , , , ,

Η ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΑ… της καρδιάς μας.

445305-_1_~1
Η -του τελευταίου καιρού- ζωή μου, είναι κάτι σαν την… Μεγαλοβδομάδα…
Μ. Δευτέρα: Όλα ακόμα… χαλαρά. Εντάξει… πονούν τα πόδια μου, γκρινιάζω λίγο, τα οικονομικά νεφελώδη, ρωτάω τον Τάκη, μου απαντάει πάντα «μην ανησυχείς»…
Μ. Τρίτη: Ψιλοχαλαρά, ακόμα… Ασχολούμαι εγωιστικά, με την… «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα»… φύση μου…
Μ. Τετάρτη: Σύννεφα πάνω απ’ την ζωή μου, ασαφή ακόμα. Κάτι, δεν πάει καλά. Σαν μωρή Παρθένος, δεν το συνειδητοποιώ, αλλά, τελειώνοντας η μέρα, η Τύχη μου, με προδίδει με ένα φιλί… Ο Τάκης, δεν είναι καλά…
Μ. Πέμπτη: Ημέρα μαρτυρίου… Η «Μ. Πέμπτη μου»… του μαρτυρίου, κράτησε πολύ λίγο… μόνο έναν μήνα…
Μ.Παρασκευή: Ημέρα πένθους. Η «Μ.Παρασκευή μου», κρατάει ακόμα…
Μ. Σάββατο: Δεν ελπίζω σε τίποτα… Όλοι λενε πως ο μόνος που αναστήθηκε, ήταν ο Ιησούς και πως ίσως… ίσως… όταν θα ξανάρθει, δηλαδή, ζήσε Μάη μου, να φας τριφύλλι…
…Βλασφημώ (το ξέρω)… και φοβάμαι… 

 
2 Σχόλια

Posted by στο Απρίλιος 8 , 2015 in Uncategorized

 

Ετικέτες: , ,

ΜΙΑ … ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ …

Θα σας μιλήσω για μια Πρωτομαγιά , μέρες που είναι , παράξενη , πικρή , νοτισμένη, χωρίς γλέντια στην εξοχή , χωρίς τραγούδια , χωρίς … απεργία , χωρίς αγώνες , χωρίς στεφ… Όχι … εδώ που τα λέμε , στεφάνια υπήρχαν … Όχι πολλά , αλλά … υπήρχαν .
Την Πρωτομαγιά του 1982 … Τριάντα χρόνια πίσω …
Αλλά , ας τα πάρω απ’ την αρχή κι ας σας βάλω στο πνεύμα των ημερών και των εποχών εκείνων με μια όσο γίνεται πιο λιγόλογη εισαγωγή . 
————————————————————————
Την Άνοιξη του 1981 , μετακομίσαμε οικογενειακά (εγώ , ο σύζυγός μου , ο 3χρονος τότε γιος μου , και οι δυο μου γονείς που ζούσαν μαζί μας) , από την Θεσσαλονίκη , όπου ζούσαμε τα τελευταία χρόνια , σε μια μικρή επαρχιακή πόλη του Βορρά (όπου βρισκόμαστε ακόμα) . Μέχρι τότε , δουλεύαμε (ο καθένας στην ειδικότητα του)  σε Δημόσια Νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης , με πολύ καλές προοπτικές για Πανεπιστημιακή καριέρα εγώ (μου ζητούσαν σαν … τρελοί να μείνω στο Πανεπιστήμιο) και για μεικτό (ελεύθερο + νοσοκομειακό) επάγγελμα καριέρας (τότε , προ ΕΣΥ , επιτρεπόταν η μεικτή απασχόληση) ο χειρουργός σύζυγός μου .
Ο σκοπός αυτής της μετακόμισης , ήταν το … νεανικό μας όνειρο , να μεταφέρουμε και να προσφέρουμε τις καλές μας (έτσι πιστεύαμε) ιατρικές γνώσεις στην επαρχία , που διψούσε για καλή Ιατρική και προπαντός για ειδικευμένους σύγχρονους (με τα τότε δεδομένα) γιατρούς . 
Έτσι την Άνοιξη του ’81 , άρχισα να δουλεύω στο μικρό επαρχιώτικο Νοσοκομείο που είχαμε διαλέξει , σαν ο … μοναδικός (δημόσιος) Αναισθησιολόγος σε μια περιοχή πάνω από 100.000 (τότε) κατοίκους … Κάποιοι ιδιώτες συνάδελφοι , όχι μόνον δεν με βοήθησαν να «μοιραστεί» λίγο αυτό το βάρος , αλλά αντίθετα μου έκαναν και πόλεμο φθοράς , γιατί παίρνοντας την θέση αυτή και αρνούμενη να χρηματιστώ με οποιονδήποτε τρόπο , τους κόπηκε η … «τροφοδοσία» από το μεγάλο «βυζί» του κρατικού Νοσοκομείου , που ως τότε , λυμαίνονταν σαν ιδιώτες … 
Έτσι έφτασα να εργάζομαι … 365 ημέρες τον χρόνο , χωρίς έξτρα αμοιβή (δεν υπήρχε το καθεστώς των εφημεριών τότε ακόμα και ο μισθός μου ήταν 42.000 δρχ) , χωρίς ρεπό , χωρίς κανονικές άδειες , χωρίς … άδεια τοκετού (και μόνο 10 ημέρες άδεια λοχείας) , χωρίς Σαββατοκύριακα , Χριστούγεννα , Πάσχα , Εθνικές γιορτές , αργίες … Χωρίς μεσημέρια , βράδια , ξημερώματα … Χωρίς διακοπές , χωρίς εκδρομές , ταξίδια , «δικές μου ώρες» … Χωρίς Πρωτομαγιές …
Και για τους … αμύητους , θα προσθέσω πως η ειδικότητα της Αναισθησιολογίας , έχει πολλά , πάρα πολλά έκτακτα-επείγοντα περιστατικά , ίσως περισσότερα από κάθε άλλη χειρουργική ειδικότητα και ακόμη , είναι μια ειδικότητα … ανάδελφος , (που έλεγε και ο Πρόεδρος με τα … πατομπούκαλα),δηλαδή κανένας συνάδελφος οποιασδήποτε ειδικότητας , δεν μπορεί να αναλάβει για λίγο το περιστατικό του Αναισθησιολόγου , μέχρι να προσέλθεις στο χειρουργείο . Γι αυτό πρέπει να είσαι πάντα , έγκαιρα … εκεί …
……………………………
«Λιγόλογη» , είπα πως θα είναι η … εισαγωγή μου ?…
Ε , ξεχάστε το … Χρόνια τώρα που με διαβάζετε , πιστεύω πως το έχετε αντιληφθεί ότι … είμαι φλύαρη …
————————————————-
Ένα χρόνο μετά την μετακόμιση μας , την Άνοιξη του 1982 , και συγκεκριμένα στις 30 του Απρίλη , ο μπαμπάς μου , βαρέθηκε να μας … ταλαιπωρεί (έπασχε από Alzheimer τα τελευταία χρόνια) και αποφάσισε να «ταξιδέψει» με την Αχερόντια βαρκούλα , για τον Άλλο Κόσμο …
Έτσι , ανήμερα την Πρωτομαγιά του 1982 , … είχαμε κηδεία … 
……………………………
.
«Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον , καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ’εἰκόνα Θεοῦ, πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχουσαν εἶδος. Ὢ τοῦ θαύματος! Τὶ τὸ περὶ ἡμᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριον; Πῶς παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ , καὶ συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ ;»
– Μην κλάψεις … (μου έσφιξε η μάνα μου το χέρι) . Δεν θα ήθελε με τίποτα να μας δει να κλαίμε  … Ιδίως εσένα …
……………………………
Η Νεκρώσιμη Ακολουθία ,  εψάλλη ολόκληρη στους … Ασφοδελούς λειμώνες (κοιμητήριο) της μικρής μας πόλης .
Ήταν μια μέρα βροχερή , αλλά ζεστή . Φυσούσε και ένας δυνατός Νοτιάς που «ανακάταυε» τον καιρό και μια άφηνε λίγο ήλιο να περάσει μέσα από την μαυρίλα , και άλλοτε σκοτείνιαζε τα πάντα  και  «γονάτιζε» την Ανοιξιάτικη άγρια πρασινάδα και τις «αυθάδεις» παπαρούνες ολόγυρα …
Εκεί πάνω στην προσπάθεια μου να μην κλάψω με το «Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον…» , είδα το … περιπολικό της Αστυνομίας , ένα ετοιμόρροπο τζιπάκι , να μπαίνει με φόρα μέσα στον χώρο του νεκροταφείου  , πετώντας δεξιά κι αριστερά λάσπες , χαλίκια και … τρομαγμένα βατράχια .
Κατέβηκαν τρεις μπάτσοι, που προχωρούσαν κολλημένοι θαρρείς ο ένας πάνω στον άλλον , σε μια προσπάθεια να αντλήσουν θάρρος για να ξεφουρνίσουν αυτό που ήταν η … αποστολή τους , και μας πλησίασαν … 
Ο παπάς έκοψε το ψάλσιμο απότομα και ο αρχι…τελετάρχης του γραφείου κηδειών μουρμούρισε ένα «όχι ρε γ@… και άλλη καθυστέρηση» μέσα από τα δόντια του .
– Ποια είναι η κυρία Άννα ….. ? Χωρίς να απαντήσει κανείς , αλλά επειδή όλοι με κοίταξαν με ένταση , ο επικεφαλής απευθύνθηκε σε μένα :
– Γιατρέ , σας γυρεύουν επειγόντως στο Νοσοκομείο … Έχουνε , λέει , μια βαριά αιμορραγία και πρέπει να μπείτε επειγόντως στο χειρουργείο … Επειγόντως μας είπαν να … σας πούμε … και να σας … πάμε …
– Τελειώνουμε σε λίγο (αυθαδίασε ο παπάς) … θα τα πω και λίγο πιο γρήγορα …
– Επειγόντως μας είπαν !… (η φωνή του μπάτσου ακούστηκε σχεδόν υστερική και σαν … «σπασμένη» από λυγμό , αλλά αυτό το τελευταίο , ίσως και να μου φάνηκε) . 
– Πήγαινε … (ο σύζυγός μου , με έσπρωξε απαλά προς το μέρος των αστυνομικών) Ο θάνατος είναι το … «Τίποτε μετά» … Τά’χουμε πει τόσες φορές αυτά … Πήγαινε … Ούτε που θα τον νοιάξει τον μπαμπά σου … Δεν υπάρχει πια , για να τον νοιάξει … Τά’ παμε … (δεν με κοίταζε καθώς μου μιλούσε . Κοίταζε κατ’ ευθείαν τα κλεισμένα μάτια του … συχωρεμένου του πεθερού του) … Ούτε που σε νοιάζει … Έτσι δεν είναι Κώστα ?…
– Έτσι … (απάντησε ο μπαμπάς μου , χαμογελώντας)….
————————–
Με το που μπήκα μέσα στο ετοιμόρροπο περιπολικό , ο επικεφαλής χωρίς να αφήσει ούτε στιγμή το μπράτσο μου , σαν να προσπαθούσε από αυτή την επαφή να …κατανοήσει , γιατί κάποια πράγματα συμβαίνουν έτσι και όχι … αλλιώς , βλαστήμησε ένα  … «γ@… την Παναγία μου μέσα , με την κωλοδουλειά μας … ένα ασθενοφόρο , δεν μπορούσαν να στείλουν…» 
Βγαίναμε από την κεντρική Πύλη του … Ύστατου Ασύλου , όταν ο δυνατός Νοτιάς , έφερε απαλά στ’ αυτιά μου το :
«Δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν, δῶμεν ἀδελφοὶ τῷ θανόντι , εὐχαριστοῦντες Θεῷ· οὗτο γὰρ ἐξέλιπε τῆς συγγενείας αὐτοῦ  , καὶ πρὸς τάφον ἐπεὶγεται, οὐκ ἔτι φροντίζων , τὰ τῆς ματαιότητος καὶ πολυμόχθου σαρκός. Ποῦ νῦν συγγενεῖς τε καὶ φίλοι; Ἄρτι χωριζόμεθα ὅνπερ , ἀναπαῦσαι Κύριος εὐξώμεθα»
– Αντίο μπαμπά … (μουρμούρισα … κι ο μπάτσος ξαναβλαστήμησε κάτι ακατανόμαστο) 

*** Η φωτογραφία του τέλους , γράφει από πίσω , «Εν Αθήναις τη 1-5-1950 . Οδός Ακαδημίας . Από την βάπτισιν της Άννιτσκας»

 

Ετικέτες: , , , ,

ΜΙΑ ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

————————————————————-
Κάποτε βγαίνοντας από ένα χειρουργείο , όπου είχαμε (εμείς οι άνθρωποι του Ιπποκράτη) χάσει την μάχη , και ο θάνατος , μας  “πήρε” την ψυχούλα ενός 8χρονου κοριτσιού , με ρώτησαν , αν γυρνώντας στο σπίτι μου , θα άνοιγα το ραδιόφωνο να ακούσω μουσική στη διαδρομή ….
Δεν ήξερα τί να απαντήσω … ένοιωσα φοβερή αμηχανία , και απέφυγα να δώσω σαν απάντηση κάτι θετικό … Κατά την διαδρομή , όχι μόνο άνοιξα το ραδιόφωνο , αλλά έπιασα τον εαυτό μου και να σιγομουρμουρίζει το τραγούδι ….
Τί σήμαινε αυτό ; … Μήπως ότι είμαι … ανάλγητη ; απάνθρωπη ; σκληρόκαρδη ; πορωμένη ; αναίσθητη ; … Στην καλύτερη των περιπτώσεων , αδιάφορη ; …
Όχι … Τίποτα από όλα αυτά .
Όχι πως δεν πονάς , αλλά είναι αδύνατον να “κουβαλάς” όλο αυτόν τον πόνο , και όλο αυτό το πένθος , και στην καθημερινή ζωή σου … Θα διαλυθείς … Θα πάψεις να υπάρχεις , σαν συγκροτημένος νους και προσωπικότητα … Θα πάψεις να είσαι χρήσιμος .
Το μόνιμο πένθος και η μόνιμη λύπη μέσα σου , είναι …. θάνατος ….
——————————————–

 

Ετικέτες: , ,