RSS

Tag Archives: παιδικοί έρωτες

Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (Μέρος 3ο)

Συνέχεια από το προηγούμενο ποστ :

Σύνδεση με το 2ο μέρος :
Οργανώνοντας την θεατρική παράσταση στην τελετή λήξης της κατασκήνωσης του Οδηγισμού , δεχόμαστε την είδηση , πως στην τελετή της Πυράς , είναι καλεσμένος , και θα παρακολουθήσει ο … ζεν πρεμιέ του Ελληνικού σινεμά του ’60 , Νίκος Κούρκουλος …
————————————————————–
Χαμός … Πανικός … Ομαδική υστερία …
«Ρε συ …(είπα από μέσα μου) , λες αυτές οι χαμένες να …αποδιοργανωθούν και να μου χαλάσουν την παράσταση ;» .
Πήρα το πιο γλυκό , ψύχραιμο , και πειστικό μου ύφος , και προσπάθησα να τις πείσω , πως ήταν μια μοναδική ευκαιρία να γίνουμε διάσημες … γιατί …»Πού θα πάει , θα μας δει , θα μας θαυμάσει , θα πεισθεί ότι είμαστε κλάσεις καλύτερες (και σαν ηθοποιοί και σαν … γυναίκες) από τα ξυλάγγουρα που κουβαλούσε για θίασο και προπαντός … θα το διέδιδε αυτό , στην πολύβουη Αθήνα , που ήταν και το πιο προχωρημένο όνειρο όλων μας … Ε ;… δίκιο δεν έχω ;» …
Ακούστηκαν κάτι … μασημένα «Ναι» και αφού τακτοποιήσαμε κάποιες τελευταίες λεπτομέρειες (για τις χορτάρινες φουστίτσες και για το άσμα , αν θα τελείωνε σε La – Re , ή θα του δίναμε έναν πιο ελαφρό τόνο) , πέσαμε για ύπνο ….
Εγώ , εκείνο το βράδυ , δεν κοιμήθηκα … καθόλου . ‘Εμεινα με τα μάτια ανοιχτά , και έκανα πρόβες με το μυαλό μου , μην τυχόν κάνω και κανένα λαθάκι την επαύριο , έχοντας την εικόνα του σε μεγέθυνση , μπροστά μου … Δεν τον είχα δει ποτέ στη ζωή μου … Μόνο μια αφίσσα του είχα δει μπροστά στον θερινό σινεμά «ΤΑ ΗΛΥΣΙΑ» , αλλά αυτό δεν με εμπόδιζε απ’ το να είμαι τρελλά ερωτευμένη μαζί του … Και μην θαρρείτε πως ερωτευόμουν εύκολα … Μέχρι τότε είχα ερωτευθεί , τον Αλέκο Αλεξανδράκη , τον Δημήτρη Χορν , την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Ανδρέα Μπάρκουλη … Αυτόν τον τελευταίο … λίγο , πολύ λίγο … τόσο , που δεν πιάνεται .
————————————————————
Και … ήρθε επιτέλους η βραδιά , η ώρα της Πυράς .
Όλα κύλησαν μάλλον φυσιολογικά , αν εξαιρέσεις κάποιες μικρολιποθυμίες (ευτυχώς όχι από την δική μας Ενωμοτία με το … γελοίο όναμα, «Πανσέδες» … fuck και πάλι fuck … όνομα να σου πετύχει – ας μην με ρωτούσε τουλάχιστον ο Κούρκουλος το όνομα της Ενωμοτίας – άμα τη εμφανίσει του ηθοποιού με το επιτελείο του) …
panscy
Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ μου … Όμορφος , αρρενωπός , ηλιοκαμένος , με άσπρο πουκάμισο με σηκωμένα τα μανίκια , ανοιχτό μπροστά και χρυσή αλυσσίδα στο λαιμό , blue-jean (πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα τζην) και λευκά σκαρπίνια …. Θεός … Και το καλύτερο ;… ΔΕΝ κρατούσε καμιά από το χέρι , ή αγκαλιά και ΔΕΝ χαζολογούσε με καμιά του θιάσου , ούτε χαμογελούσε δεξιά κι αριστερά μόνο ευγενικά χαμογέλασε (αδιόρατα … το πρόσεξα) στην δεσποινίδα Λιλίκα και της έδωσε το χέρι (αλλά αυτό δεν μετράει , γιατί δεν ήταν καν αξιωματικός) .
Το εορταστικό πρόγραμμα της Πυράς , κύλησε ήσυχα … Τίποτα δεν τάραξε την σειρά των πραγμάτων … Σαν μαγεμένη περίμενα την σειρά μας (η παράσταση μας , θα «έκλεινε» και το πρόγραμμα) πίσω από μια συστάδα από φτέρες που έπαιζαν τον ρόλο των παρασκηνίων . Όλες οι άλλες στριμώχνονταν να δούνε τον όμορφο ηθοποιό . Εγώ κρατούσα μια γαλήνια στάση και έκανα (από μέσα μου) συνεχώς τις πρόβες μου … Ήξερα πολύ καλά (από τότε) , πως … τους άντρες , δεν τους «ρίχνεις» με σαλιαρίσματα αλλά , αφού τους εντυπωσιάσεις … ανεπανόρθωτα .
Και η … στιγμή μου ήρθε .
Όλοι οι Τάλα-Τάλα καθισμένοι γύρω από την Πυρά , περιμένουν το alien-σωτήρα για να δηλώσουν πίστη και αφοσίωση στην νέα ελπιδοφόρα θεότητα την Μουλού (μη γελάτε ρε … σας λέω) .
Μπαίνω στην «σκηνή» , χορεύοντας στον ήχο των αυτοσχέδιων ταμ-ταμ και υψώνοντας τα χέρια χορεύω πρώτα τρεις γύρους … μόνη … ώσπου να πείσω τους αναξιοπαθούντες Τάλα-Τάλα , να … αλλαξοπιστήσουν ….
Και τότε …
Ένα αεράκι δυνατό φύσηξε από την θάλασσα … Κάποιος μάλλον με είχε καταραστεί (φαίνεται , πως δεν ήμουν η μόνη , που έρριχνε κατάρες εκεί μέσα) . Σήκωσε άμμο , ξερά φύκια , χάρτινα λουλούδια απ’ τα μαλλιά και … δυνάμωσε επικίνδυνα την Πυρά … Ήμουν εντελώς απορροφημένη από τον ρόλο μου , και δεν πήρα χαμπάρι , μέχρι που η χορτάρινη Χαβανέζικη φουστίτσα μου άρπαξε φωτιά και ίσως πάλι να μην το καταλάβαινα , αν δεν έβλεπα την … κομπαρσαρία , να φεύγει ουρλιάζοντας από την «σκηνή» και δεν έννοιωθα τον «αποτέτοιον» μου να καίγεται (κυριολεκτικά , μιλάω …. αίσχος πια μ’ αυτά τα γέλια σας) .
Προσπάθησα να τελειώσω – εγώ τουλάχιστον την σκηνή … οι άλλες είχαν φύγει έντρομες … Κοίταξα (τελευταίο βλέμμα πριν την ολοκληρωτική καταστροφή) προς το μέρος του … Είχε σηκωθεί όρθιος και χειροκροτούσε γελώντας και δείχνοντας τα κάτασπρα δόντια του (από τότε φαινόταν , πως θα ασχοληθεί με την διαφήμιση της οδοντόκρεμας) . Απελπισμένη , πως θα τούκοβε να τρέξει να με σώσει , και μέ έναν βαθύ ερωτικό πόνο στα παιδικά σωθικά μου , αλλά και έναν χειρότερο στα …μπούτια που καίγονταν … όρμηξα προς την θάλασσα ….
Φσσσσσσσστ…..
Το καθρέφτισμα της μεγάλης Μουλού , κολυμπώντας δίπλα μου , με κοίταξε θλιμμένα .
pyra1
.
Όταν ξαναβγήκα στην αμμουδιά , ήμουν μια απελπισία … Λειωμένο «μακιγιάζ» , χάρτινα ξέφτια στα μαλλιά και ίχνη μόνο από καμμένα βούρλα (χα χα … τί είπα παλι ; ) αντί για χορτάρινη φουστίτσα … Τίποτα δεν είχε απομείνει από εκείνο το περήφανο Alien , που μεταμφιεσμένο σε αυτόχθονα της Χονολουλού … προσκόμιζε «καινά δαιμόνια» …
Ίσως και … να πατούσα τα κλάμματα , όταν  …
Τον είδα να με πλησιάζει , χειροκροτώντας συνέχεια … Έμοιαζε ενθουσιασμένος … έλαμπε ολόκληρος . ‘Οταν με έφτασε , έσφιξε με τα δυό του χέρια το βρεμμένο χέρι μου και τραντάζοντάς με ολόκληρη (μπορεί και να με φίλησε , αλλά αυτό ΜΗΝ το προσμετράτε στα «συν» , γιατί μπορεί και να το είδα στον ύπνο μου … χρόνια μετά , έβλεπα το ίδιο όνειρο) αναφώνησε :
– Μπιζ … Μπιζ… Μπράβο , εύγε μικρέ …»Πανσέ» (ωχ… fuck … κάποιος το είχε μαρτυρήσει , μάλλον η Δεσποινίς Λιλίκα) …. Ευρηματικότατο … Η εκδίκηση του … παντοδύναμου Θεού Ήλιου-Ζουλού … Και , ρεαλιστικότατο !… κόντεψες να … καείς γιατί το απαιτούσε ο ρόλος σου ! … Εύγε μικρέ «Πανσέ» (άντε πάλι … Να θυμηθώ να πάρω πίσω την ευχή που είχα δώσει στην δ/ιδα Λιλίκα) .
———————————————-
Κάπου μακριά , από τις … ανασυνταγμένες Ενωμοτίες των Πανσέδων , Γερανιών , Μιμοζών και Γαρυφάλλων , ακούστηκε το :

Τραγούδι του αποχωρισμού

Μήπως πρέπει να φύγουμε
χωρίς ελπίδα πια
πως θα ξανανταμώσουμε
και πάλι με χαρά.

Όχι δεν χωριζόμαστε
για πάντοτε παιδιά
μα θα ξαναβλεπόμαστε
αδέρφια μου συχνά.

Και τώρα ας ενώσουμε
τα χέρια όλοι μαζί
και αλυσίδα ας πλέξουμε
αγάπης δυνατή.

Όχι δεν χωριζόμαστε …

Παλιό κι ωραίο παρελθόν
που ζήσαμε μαζί
ας είναι για παράδειγμα
στη νέα μας ζωή.

1abc3a

ΤΕΛΟΣ

Αυτό το ποστ , είναι αφιερωμένο στον Νίκο Κούρκουλο , που σαν σήμερα 30 Ιανουαρίου , πριν δυο χρόνια , έφυγε και πήγε με τους Αγγέλους .

Καλοί μου Άγγελοι , συγχωρέστε μου την βλασφημία , αλλά κάτι μου λέει , πως εδώ και δυο χρόνια σαν να … θάμπωσε λίγο η ομορφιά σας .

 

Ετικέτες: , , , , , , ,

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ … ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΟΥ «ΟΧΙ»

Είχε περάσει πολύς καιρός (δηλαδή … αρκετός καιρός) , από τότε που χάλασα την καρδιά μου , επειδή κάποιοι … αμφισβητούσαν , πως η παρέλαση του «ΟΧΙ» …. μου ανήκει … Όχι πως είχε αλλάξει η πεποίθησή μου ότι η παρέλαση αυτή , ήταν … κ α τ ά δ ι κ η … μου , ούτε που είχα δώσει άφεση αμαρτιών σ’ αυτούς που διεκδικούσαν … κυριότητα πάνω στην Οκτωβριάτικη παρέλασή ΜΟΥ … Απλά είχα μεγαλώσει , και … είχαν αρχίσει να μου αρέσουν τα αγόρια … Και … όχι «ό, τι κι ό, τι» αγόρια … αλλά τα … ωραία αγόρια … Τα … ένστολα … Οι … τσολιάδες …
……………………………………………….
Μόλις είχα παρακολουθήσει , μια ακόμη παρέλαση του «ΟΧΙ» , με το ίδιο … μπλαζέ υφάκι που είχα αποκτήσει από τότε που κατάλαβα πως είχε πέσει πολύς … λαϊκισμός , ακόμα και στις παρελάσεις , και μπορούσε πια η πάσα μία τυχούσα , να θεωρεί δική της την …παρέλαση μου … Και όλα θα πορεύονταν και θα τελείωναν μέσα σε μια ατμόσφαιρα μονότονης επανάληψης των ίδιων … πικριών μου , όταν ….
Όταν , είδα να παρελαύνουν οι … Τσολιάδες ….
«Γύρισε» το μάτι μου ανάποδα …. Γυάλισε … Έννοιωσα έναν κόμπο στο στομάχι (το … «υπογάστριο» , μου ήταν ακόμη … άγνωστο , και έτσι ασχολήθηκα μόνο με τον κόμπο στο στομάχι) … Και ξαφνικά , ο πατέρας μου , έπαψε να είναι … «ο ωραιότερος άντρας του κόσμου» , το δε στερέωμα των ερώτων μου , από … Καλαχάρι , μετατράπηκε σε μια πολύβουη σκηνή , όπου παρήλαυναν φουστανελλοφόροι λεβέντες , με κατακόκκινα φέσια και περήφανες μαύρες φούντες , μαύρα και μπλε χρυσοκεντημένα γιλέκα , λευκά …κολάν με φούντες επίσης και … το απόλυτο φετίχ στα πόδια τους … τα τσαρούχια .
Ο Θεός ξέρει , πως συγκρατήθηκα να μην «πέσω» (εφορμήσω) σαν … «στούκας» (που ήταν και επίκαιρα με τον πόλεμο του ’40) , πάνω σ’ αυτά τα θεϊκά πλάσματα , που μου πήραν τα μυαλά και κυριολεκτικά , άδειασαν το τσερβέλο μου , από οποιοδήποτε άλλο ενδιαφέρον . Έκανα τρομερή υπομονή , μέχρις ότου , περάσει μπρος απ’ το … γυάλινο πλέον βλέμμα μου , και το τελευταίο παρελαύνον πλάσμα , και μόλις η μπάντα του Δήμου , έκλεισε παιανίζοντας την μοιραία εκείνη παρέλαση το … ξεστόμισα :
– Μπαμπά , θέλω να πάρουμε τους τσολιάδες … στο σπίτι μας .
…… Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε , και πολλά επίσης από τότε που ο μπαμπάς μου , απεδήμησε εις Κύριον , και όμως … δεν του συγχώρησα ποτέ το «πνιγμένο» γελάκι» , που συνοδευε την σκληρή του άρνηση :
– Άννιτσκα , σταμάτα τα … χαζά . Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα .
– Θα … κλάψω (απείλησα)
– Κλάψε (ήταν η … «κοτρώνα» που έφαγα κατακέφαλα σαν απάντηση … Δεν τον αναγνώριζα … Μάλλον ο μπαμπάς μου , είχε πάψει να μ’ αγαπάει) …
…. Επιστράτευσα την … Εύα , που είχε αρχίσει να ξυπνάει μέσα μου (την πονηρία) :
– Θα … πονάει η κοιλιά μου …
– Μη στεναχωριέσαι … Η μαμά είναι νοσοκόμα . Θα σου κάνει κλύσμα και θα πάψει να πονάει η κοιλιά σου … Μπορεί και βεντούζες … (με τρομοκράτησε)
…… Η απειλή των βεντουζών , με έκανε να … υποχωρήσω άτακτα (κάτι σαν τις … ορδές του Μουσολίνι στην Αλβανία , ένα πράμμα) …. Προς στιγμήν , το βούλωσα …. Μα …
Μα , όταν είδα τους τρείς λεβέντες να περνούν δίπλα μου γυρνώντας στο σπίτι τους , τρία «θηρία» , δέκα κεφάλια πάνω απ’ το μπόϊ μου και … αναλογιζόμενη , πως σε λίγα λεπτά , θα τους έχανα μέχρι του χρόνου την Άνοιξη (και για μένα τότε η χρονική απόσταση ανάμεσα στην 28η Οκτωβρίου και την 25η Μαρτίου , είχε την έννοια της αιωνιότητας) , …. το αποτόλμησα :
– Μπαμπά , θέλω να βγω φωτογραφία με τους τσολιάδες …
… Και τότε , έγινε το θαύμα . Ο μπαμπάς μου , μαλάκωσε , χαμογέλασε όπως παλιά και … ξανάρχισε να με αγαπάει :
– Βρε λεβέντες … Για ελάτε εδώ , να βγείτε μια φωτογραφία με την Σίλια για να … μην πονάει η κοιλιά της … (Ευτυχώς είχε το τακτ , να μην μιλήσει για έρωτες και άλλα τέτοια και με … εκθέσει) …
Πόζαρα φουσκωμένη από περηφάνεια για το κατόρθωμά μου … Μέχρι την Άνοιξη (25η Μαρτίου) , θα σχεδίαζα και θα μεθόδευα έναν τρόπο , για να πάρουμε κάποιους από δαύτους (τους τσολιάδες) , στο σπίτι μας … Ήμουν σίγουρη, πως θα τα κατάφερνα .
………………………………………………………..
Μια εβδομάδα μετά , όταν πια τα είχα όλα … ξεχάσει (γιατί πρέπει να ξέρετε , πως τότε , ήμουν πολύ επίμονη στους έρωτες μου (κρατούσαν μέχρι και … πέντε ημέρες) , ο μπαμπάς μου μπήκε στο σπίτι , κρατώντας πίσω από την πλάτη του τα χέρια και :
– Τί έφερα εγώ σήμερα στην μικρή μου дочь (κορούλα) ;
– Τί ;;;… (κάνε πλάκα , να μου είχε φέρει εκείνο το view-master , που ήταν ό, τι πιο πολύ επιθυμούσα στη ζωή μου εκείνη την εποχή) ….
Αντί άλλης απάντησης μου … κόλλησε θριαμβευτικά , στη μούρη την … φωτογραφία …
.
.
Τελικά … ο μπαμπάς μου με …. αγαπούσε .
.
 

Ετικέτες: , , , , ,