RSS

Tag Archives: πατέρας

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΣ ΓΙΕ ΜΟΥ…

Ο Γιάννης (ο μεγάλος μου γιος), στην ηλικία των 6 με 7 (Α’ Δημοτικού), γυρνώντας μια μέρα από το σχολείο, με ρώτησε πολύ σοβαρός:
-Μαμά, ξέρεις τί θα γίνω άμα μεγαλώσω?
-Τί αγάπη μου? ρώτησα αφηρημένα, περιμένοντας να ακούσω, κάτι σαν… «αστροναύτης», «φορτηγατζής», ποδοσφαιριστής» και άλλα τέτοια που δηλώνουν τα αγόρια αυτής της ηλικίας.
-Γενετιστής…
Κουφάθηκα, ωστόσο ανάκτησα γρήγορα ψυχραιμία και ρώτησα χαμογελώντας:
-Τί είναι αυτό και που το άκουσες?
-Το άκουσα στην TV και να… Θα μάθω, γιατί γεννιέται άλλοτε αγόρι και άλλοτε κορίτσι, γιατί μερικά δίδυμα μοιάζουν, ενώ άλλα όχι, πως μπορούμε να ξέρουμε ποιος είναι ο… μπαμπάς μας, πως γίνονται τα παιδιά του σωλήνα και… άλλα τέτοια…
… Με ένα «καλά, καλά… πλύνε τώρα τα χέρια σου γιατί σε λίγο τρώμε», τερμάτισα την κουβέντα.
12 χρόνια μετά, έδινε Πανελλήνιες, δήλωσε μόνο το Βιολογικό του Αριστοτελείου και πέρασε… δεύτερος.
Ωστόσο, δεν έμεινε να σπουδάσει εδώ, αλλά σε συνεννόηση με τον πατέρα του, έκανε αίτηση (πολύ πριν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων) στο Βιολογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου του Essex της Βρετανίας, όπου και έγινε δεκτός και σπούδασε Βιολογία. Μεταπτυχιακά και Διδακτορικό στο Bristol και δουλεύει εδώ και 15 χρόνια σαν Ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ… όνειρο του από την απαλών ονύχων ηλικία…
Όταν τον ρώτησα γιατί αφού είχε σκοπό να σπουδάσει στο εξωτερικό (αυτό έγινε με την συναίνεση και βοήθεια του πατέρα του… εμένα μου το ανακοίνωσαν απλώς), γιατί μπλέχτηκε με τον πανικό των Πανελληνίων, μου απάντησε χαμογελώντας (ήταν η σειρά του να χαμογελάσει):
-Μα… για να μην νομίσεις μαμά, πως φεύγω ακριβώς για να αποφύγω τον πανικό των Πανελληνίων. Είχαμε συνεννοηθεί με τον μπαμπά, καιρό πριν…
Ο Τάκης, τον συνόδευσε για την εγκατάσταση του στο Colchester, τον Σεπτέμβριο του 1996, έμεινε και μια εβδομάδα κοντά του και ξαναγύρισε στο σπίτι μας. Εγώ, δεν μπόρεσα να πάω, γιατί εκείνες τις ημέρες, είχα χειρουργηθεί και ήμουν στην Θεσσαλονίκη.
___________________________
Αυτές τις ημέρες, με την ευκαιρία των χειμωνιάτικων εργασιών στο σπίτι, είπα να ξεκαθαρίσω κάποια συρτάρια και ερμάρια από την χαρτούρα ετών και βρήκα μέσα σε φάκελλο όπου ήταν διάφορα χαρτιά από τις σπουδές του Γιάννη (όλα αυτά, τα τακτοποιούσε ο Τάκης), αυτό το παρακάτω χαρτάκι.
Α ρε Τάκη… Πόσο ουσιαστικά και έμπρακτα αγαπούσες τα παιδιά σου… Χωρίς φανφάρες, χωρίς κομπασμό, χωρίς θεατρινισμούς. Αγαπούσες… έμπρακτα. Αυτό.
Ένα μικρό σημείωμα μόνο, που έδειχνε τον πόνο του αποχωρισμού, τον πόνο από το πέταγμα του νεαρού παιδιού από την γονεϊκή «φωλιά»…
Ένα μικρό σημείωμα, που το βρήκα 23 χρόνια μετά…
… και 5 χρόνια μετά τον θάνατο του…
*
71935591_10217489259597595_8593299097580994560_n

 

Ετικέτες: , , , ,

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ …

Όλοι μας …είμαστε η συνέχεια κάποιου … Γι’αυτό συγκινιόμαστε με κάτι τέτοιες αναφορές… σαν αυτή που αποτελεί απλά , επανάληψη παλιότερης ανάρτησης .
Αφιερωμένο με περισσή αγάπη σε όλους τους φίλους αναγνώστες , που έχουν την τύχη να μπορούν να αντικρύζουν τον πατέρα τους … και ιδιαίτερα στον «φίλο» -αναγνώστη  silentcrossing , που έγινε σήμερα η αιτία , να ξαναθυμηθώ τον … μπον-βιβέρ πατέρα μου και μάλιστα το ότι σαν σήμερα , 30 του Απρίλη , κλείνουν 29 χρόνια από τότε που αποφάσισε να καταταγεί στην … χορεία των Αγγέλων …
.
 
ΚΑΒΑΛΑ ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ
Μερες τωρα , ο κομητης τριγυριζε στις γειτονιες μας και η διαφημιση που του γινοταν στην TV στις εφημεριδες και στα «παρεϊστικα» πηγαδακια , αγγιζε τα ορια της υστεριας ….Αρνιομουν πεισματικα να βγω να τον χαζεψω . Να ιδω δηλαδη τι ; Ενα ουρανιο σωμα…..
– Εχει και ουρά .
– Ενταξει….εχει και ουρά…....Ενα ουρανιο σωμα με ουρα , λοιπον , που διασχιζει το χειμωνιατικο στερεωμα μας ….Κι έπειτα ;….Αν δωσω μια γερη κλωτσια στο σιαμεζο γατο μας , και διαγραψει μια γενναια τροχια πανω απο την αυλη μας , με γουρλωμενα τα γαλαζια του ματια και ανατριχιασμενη την καταμαυρη ουρα του , θα εχει περισσοτερο γουστο ……Χωρια , που θα πλακωσει και η Φιλοζωικη , μ’εκεινη τη φατσα , τη σμιλεμενη απο την αγαμια , να μου πεταει πετρες…….Μεγαλος …τζερτζελές
– Μη γινεσαι γελοια….Η Φιλοζωικη , δεν πεταει πετρες ….απλα συμβουλευει
– Εμενα μου λες ; Η καμπουρα μου το ξερει….Ξεχνατε φαινεται την ¨πετρια» που εφαγα περυσι απο την εκπροσωπο της Φιλοζωικης , επειδη…..
– Ωχου , καημενη….υπερβολικη και αρνητικη οπως παντα…Στο κατω της Γραφης , το θεμα μας δεν ειναι η Φιλοζωικη , αλλα ο Κομητης….
– Ε , ….και ;
– Τι «ε , και» χριστιανη μου ; που ταξιδευεις ;
– Το «χριστιανη»…., κομμενο!!!…
Δεν ηταν ο τονος της φωνης μου ο αυστηρος , αλλα η κουραση , που τωρα τελευταια , ολο και πιο ευκολα , στρογγυλακαθονταν αναμεσα στα ματια μου και εκανε τους – καλοπροαιρετους κατα τα αλλα – συνομιλητες μου , να φρεναρουν και να με παιρνουν «με το καλο» .
– Ελα καημενη ….παρε το και σαν , «περιπτωση» .Καθε 88 χρονια περναει ο Κομητης. Δεν θα εχουμε αλλη ευκαιρια να τον ξαναδουμε.
– Γιατι ;
– Γιατί θα έχουμε πεθάνει …
– Εγω ,….θα ζω . Μπορει …να ζω……Μαλλον …θα ζω…
– Κανεις δεν ζει τοσο , ωστε να δει τον Κομητη δυο φορες…….
Τοτε , κομητες και ουρες , Φιλοζωικες και πετροβοληματα , και Χριστιανοι Ορθοδοξοι , κανανε ταπεινα στην «παντα» για να περασει η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου…………………………………………………………………………………………………………
Παντα «λαμπυριζουσα» ηταν η μνημη αυτη . Σπανια , αλλα λαμπυριζουσα . Αλλωστε και ο ιδιος , λαμπυριζων ανθρωπος ηταν , τιποτε αλλο . Κι αυτο το «τιποτε αλλο» , ηταν που εθλιβε τη μανα μου και την καταπονουσε και την εβγαζε απο τα ρουχα της . Ωστοσο , επειδη δεν της «καθοταν» και καλα να τον εμφανισει και σαν αχρηστο στα παιδικα μου ματια , βρισκοταν σε μεγαλο διλημμα . Διλημμα , απ’οπου την εβγαλε σαν «απο μηχανης Θεος» καποτε η …θεια Ευδοκια .»Θειες» αποκαλουσα ολες τις κολλητες της μανας μου , στα χερια των οποιων , μεγαλωνα κιολας , μια και αυτη , ολη την ημερα ελειπε , τρεχοντας δεξια και αριστερα , για τον ¨επιουσιο» .
– Ελα καημενη , παρτον σαν …»φολκλορ» …….της ειπε….
Κι ετσι , σωθηκε κι αυτη απο το διλημμα , σωθηκε κι αυτος στα παιδικα μου ματια………..Φολκλορ τυπος , λοιπον …..Εγχρωμος ….Διασκεδαστικος . Σαν σερπαντινα…Σαν κεντημενη φορεσια πανηγυριου ….Γεματος , νοτες και εικονες , που εσπαζαν τα μιζερα χρωματα της καθημερινοτητας , ενος μεταπολεμικου , επαρχιωτικου σπιτικου σαν το δικο μας……..Πολυ ψηλος , πολυ αδυνατος , πολυ …χαρουμενος για το ….»χάλι» μας . Διηγιοταν περιπετειες σε χωρες εξωτικες και τοσο μακρυνες , που , αμφεβαλλα ακομη και αν υπηρχαν σ’αυτον τον πλανητη . Κι ομως, σχεδιαζαμε μαζι , βημα προς βημα τα μελλοντικα μας ταξιδια – οταν θα πιαναμε λεφτα – στους μυστηριους αυτους τοπους ………Τραγουδουσε καποια αργοσυρτα και λυπητερα τραγουδια , σε γλωσσες παραξενες και ισως , ανυπαρκτες . Και ομως , μου τα μετεφραζε , λεξη προς λεξη , και δεν ηταν λιγες οι φορες , που συγκινιομασταν και δακρυζαμε ανταμα……..Προσευχοταν σε αγνωστους θεους και ζητουσε την ευνοια και την βοηθεια μυστήριων Αγίων , που αν και ηξερα , πως δεν υπηρχαν (τί στη οργη….χλευαζε τους Εβραιους , ευρισκε «φτωχη» την Χριστιανοσυνη , σιχαινοταν τους Κινεζους , αγνοουσε επιδεικτικα , ως μη υπαρχοντες τους Μουσουλμανους , φοβοταν τους Ινδιανους)……εν τουτοις , πολλα βραδια , αποκοιμιομουν καθυσηχασμενη , οτι , οι μυστηριες αυτες θεϊκες δυναμεις , που , «Κυριος οιδε» , σε ποια γωνια αυτου του δυστυχου πλανητη , ανθιζαν , θα συνηγορουσαν , ωστε να μεναμε μακρια απο τα δεινα του κοσμου ετουτου…………Κι οταν μιλουσε για τα …αστρα (αχ αυτα τα αστρα τα μαγικα !) , ηθελα δεν ηθελα , ταξιδευα μαζι του , καβαλα σε ουρανια σωματα ,σ’ολες τις γωνιες του αχανους και σκοτεινου Συμπαντος …….
Μπαμπα , φοβαμαι…..
– Μη φοβασαι χαρα μου ….Εχεις τα αθωα και ομορφα ματια σου , να……φεγγουν στα σκοταδια…..
Μα , πανω απο ολα αυτα τα φαιδρα και περιεργα , πανω απ’ολες αυτες τις παραξενιες , που διαόλιζαν την υπερκινητικη μανα μου …..μου αρεζαν τα παιχνιδια , που παιζαμε μαζι …..Και δεν μιλαω για τις πανπονηρες με τρανταχτα ονοματα στρατηγων , παρτιδες σκακι , ουτε για τα περιπλοκα κολπα με την τραπουλα αραδιασμενη σε μυστηριους «κωδικες» , αλλα για ΤΟ παιχνιδι μας . Ενα παιχνιδι ,που σχεδον παντα , κατεληγε με εκεινον νικητη κι εμενα ….ευτυχισμενη . Ηταν το παιχνιδι , με τις παραξενες …λεξεις . Συνεριζομασταν , για το ποιος θα πει , την πιο παραξενη λεξη , που ομως προσδιόριζε , πραγμα υπαρκτο . Οι γνωσεις , η μαθηση , η κουλτουρα , η φαντασια , οι μνημες , σε ενα ξεφρενο διονυσιακο χορό ….Τα νουμερα της ….»χασουρας» μου , απελπιστικα μεγαλα . Οι ελαχιστες νικες μου,….»πύρρειες» ,γιατι ή ξαπλωνα νηστικη τα βραδια , ή κοιμομουν πολυ αργα , ή πηγαινα αδιαβαστη στο σχολειο την επαυριο………….Γιατι , τελικα , τί ειχα να αντιταξω , εγω , η «πτωχη» στα τρανταχτα και μαγικα και στριμμενα …»Βλαδιβοστοκ» , «υπερσιβηρικος», «ιγκλου» , «πυγμαίοι» , «Λάος» «τρόϊκα» , «Παυλωφ» , «Μεντελ» «περιοδικο συστημα» ,»εκατόμβη» , «τιπιτέϊκα» * , «μπαλνταχίν»**, «χαβάγια» , «Μπαρμπαρόσσα» , ……..(Χριστε μου μεγαλοδυναμε , σωσε με)……Χείμαρρος , καταιγίδα , φως….Απλετο φως…..Φως , στα σκοταδια που φοβομουν….
– Υπεραιωνοβιος …….αντεταξα καποτε δειλα , και ξαφνικα ….σαν να κουραστηκε….Μια θλιψη , φτερωτη , περαστικη , τσαλακωσε το προσωπο του…….
– Το γνωριζω αυτο …το ξερω .Καταλαβαινω τι θελεις να πεις …..Ομως , ξερεις….δεν υπαρχει τετοιο πραγμα . Οι ανθρωποι , ζουν , ογδοντα , ενενηντα χρονια το πολυ …..Μονο εγω….Εγω , πρεπει να ζησω , μμμμ , ….περιπου 113 χρονια….
Τρελλαθηκα. Η αναιμικη προοπτικη μιας πιθανης νικης μου , πηγε περιπατο .
– Γιατι ;
– Για να ξαναδω τον κομητη……Ημουν 25 χρονων οταν τον ειδα να περναει πανω απο την ομορφη Κριμαια , την θαλασσα του Αζώφ , το Κιμμέριο κυμα .
Σωπασε . Η μανα μου , μαζεψε τα τελευταια πιατα , μουρμουριζοντας , οτι πρεπει να παω για υπνο…………………
Εκει , ….κοπηκε αποτομα η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου . Και τοτε , ηταν που αποφασισα να βγω να ιδω κι εγω ….τον Κομητη .
…….Η Νυχτα , ποτε δεν ηταν ντροπαλη . Μου φανηκε ομως , πως εκεινη την ωρα , καθως ανοιξα την πορτα προς τον γεναριατικο κηπο , αρπαξε αποτομα , και ερριξε βιαστικα επανω της , το εναστρο πεπλο της . Σηκωσα το βλεμμα πανω της και ….χαμος . Τα παντα βρισκονταν πανω στο σκοτεινο πιατο του Ουρανου , μα , ο Κομητης , που ; Τα παντα . Αστερες κι αστερισκοι , πλανητες και απλανεις , ο Αυγερινος και ο Έσπερος , ο Νυχτοκόπος και η Παρθενος Σεληνη , οι Άρκτοι , η Κασσιόπεια , ο Ωρίων , οι Πλειάδες , ο Βέγας , Αλτάϊρ , Αντάρης , Σείριος και ο Πολικός του Βορρά και στη μεση , πανω απ’ολους , το ζωναρι της Καλογριάς , ο χαμογελαστος Γαλαξίας . Τα παντα , μα ο Κομητης πουθενα . Και πανω που οι ελπιδες μου για να τονιδω , αρχισαν να φυλλορροουν σαν τα «πεφταστέρια «, νά τος που φανηκε να ερχεται απο ….τον Νοτια………….Ο κομητης , δεν ειναι ευπειθης . Δεν ακολουθει κανεναν απο τους κανονες του Ουρανου . Ο ακριβοθωρητος αλητακος του Συμπαντος , συμπεριφερεται απροβλεπτα και το «παιζει» …ο αναρχικος του χωρου . Ομως , αυτη τη φορα , ο εκκεντρικος και ελευθερος δρομοκόπος του Χάους , ειχε βρει τον μαστορα του . Πιλαλούσε στα ουρανια μονοπατια και πλησιαζε λαχανιαζοντας κι αφριζοντας , ζωσμενος φωσφοριζοντα χάμουρα και ασημενια χαλιναρια , χτυπωντας νευρικα την ολοφωτη ουρα του , και πανω στην ραχη του , ο πιο απιθανος ιππηλάτης του κοσμου . …..Ο πατερας μου …..Ο πατερας μου , που τραβηξε τα γκεμια , τον φρεναρησε σιγα-σιγα , και τον εφερε μερικα μετρα πανω απο τις γυμνες φλαμουριες της εισοδου του κήπου . Εφεξε ο τοπος ολος …..Εφεγγε και το προσωπο του απο χαρα …..
– Ηρθα , να παιξουμε το παιχνιδι μας ….Και ειναι η σειρα σου .
……….Ο θανατος , ειναι καταλυτικος ……..Κανενας ελλογος ανθρωπος , δεν ελπιζει οτι θα ξανανταμωσει , εν ζωή , τους νεκρους αγαπημενους του . Κι ομως , κατι «παραξενιες» των κλιμακτηριακων αγρυπνιών μου , μ’εκαναν να πιστευω , πως ισως καποτε , καπως , ισως και να ξαναπαιζα μαζι του , το παιχνιδι μας …….Κι ετσι , μαζευα ο,τι καινουριο και απιθανο , πλουτιζε το λεξιλογιό μου στις «συγχρονες» ημερες μου . Κατι , μυστηρια , οπως «κυβερνοχώρος» , «διαδικτυο» , «απεμπλουτισμένο ουράνιο» , «κλωνοποίηση» , φτιαχνοντας την πονηρη παρακαταθηκη μου , για εκεινη την απιθανη ωρα , που………………Ομως , συνεχιζα να μενω αποσβολωμενη , ακίνητη , ξεθεωμένη μπροστα στο ανηκουστο θεαμα , ανημπορη να ψελλισω κατι απ’ολα αυτα , που χρονια μαζευα με διαθεση ρεβανσισμού . ……Ο πατερας μου , καβαλα στον Κομητη ….. Στον κομητη ΤΟΥ . Στον κομητη , που ποιος ξερει , ποιες συγκυριες ανταμωσαν τους δρομους τους στον ουρανο . Εκει ,…που πλανιοντουσαν και οι δυο …….Φαινεται , πως αργησα πολυ , γιατι :
– Αργεις….Ειναι η σειρα μου τωρα……
Προσπαθησα να τον κοιταξω στα ματια , αλλα θαμπωσα μεσα στο καταύγασμα……Η ενταση , κορυφωθηκε στο επακρο . Συναμα , ειχα την εντυπωση , οτι ο Κομητης σηκωθηκε ψηλοτερα και απομακρυνοταν προς τα πανω . Ολα , αρχισαν να γινονται , λιγοτερο φωτεινα . …..Πραγματι , ο Κομητης , εφευγε . Τωρα πια , μπορουσα να τον ιδω , χωρις να θαμπωνω . Λιγο πριν παρει την τελικη στροφη προς ανατολικη μερια , ακουσα την τραγουδιστη φωνη του καβαλαρη :
– Σ’ αγαπώ……
Τρελλαθηκα….
– Μα , αυτο το ξερω….ΤΟ ΞΕΡΩ . ΤΟ ΞΕΡΩ .
Αλλα μονο τα χειλια μου κουνιόντουσαν . Το ηξερα , παναθεμα με , αλλα κανεις δεν ηταν πια εκει για να μ’ακουσει . ….Ο Κομητης , με τον στοιχειωμενο αναβατη του , ειχαν χαθει προς την Ανατολη …..Ολα ξαναγιναν σκοτεινα . Σκοτεινα κι ακινητα , οπως οταν τελειωνει το ονειρο μεσα στην νυχτα . ….
– Το ξερω…..
Το ηξερα , αλλα δεν προφτασα να το πω . Κι ετσι ….εχασα και παλι……………….
Τωρα , πρεπει να πεθανω , το λιγοτερο 135 χρονων , για να βρω την ευκαιρια να ξαναπαιξω μαζι του και ισως να κερδισω …..135 χρόνων…..Οταν θα ξαναπερασει ο Κομητης …..Κι εκεινο……..ισως .
#########
* τιπιτέϊκα=μικρο βελουδινο κεντημενο με μεταξι καπελακι των Τατάρων
**μπαλνταχίν=καλυμενη με υφασμα κατασκευη , καθισμα , για την ραχη των ελεφαντων
………ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1997…
.
 

Ετικέτες: ,

ΑΣ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ … ΜΠΑΜΠΑ ΜΑΣ

Λένε πως το Διαδίκτυο , είναι παντού … Πάνω  μας , κάτω μας , δεξιά κι αριστερά μας , γύρω μας , μέσα στο παρελθόν και το μέλλον μας … Σ’ αυτή την ζωή και σε οποιαδήποτε … άλλη ….
Το κείμενο , που ακολουθεί , το έχω ξανααναρτήσει , … παλιά πρίν ένα χρόνο και βάλε … Όμως επειδή μέρα που είναι (3η Κυριακή του Ιούνη = ημέρα του Πατέρα) , και επειδή θεωρώ , πως σ’ αυτό , κάνω την καλύτερη περιγραφή που θα μπορούσα , για τον πατέρα μου , θα το επαναλάβω …. Με την ελπίδα , ώστε , αν αληθεύει , ότι το Διαδίκτυο βρίσκεται παντού …. να το διαβάσει , και να … ξανάρθει να …. παίξουμε ….
********************************************************************
Μερες τωρα , ο κομητης τριγυριζε στις γειτονιες μας και η διαφημιση που του γινοταν στην TV στις εφημεριδες και στα «παρεϊστικα» πηγαδακια , αγγιζε τα ορια της υστεριας ….Αρνιομουν πεισματικα να βγω να τον χαζεψω . Να ιδω δηλαδη τι ; Ενα ουρανιο σωμα….. 
– Εχει και ουρά .
– Ενταξει….εχει και ουρά…....Ενα ουρανιο σωμα με ουρα , λοιπον , που διασχιζει το χειμωνιατικο στερεωμα μας ….Κι έπειτα ;….Αν δωσω μια γερη κλωτσια στο σιαμεζο γατο μας , και διαγραψει μια γενναια τροχια πανω απο την αυλη μας , με γουρλωμενα τα γαλαζια του ματια και ανατριχιασμενη την καταμαυρη ουρα του , θα εχει περισσοτερο γουστο ……Χωρια , που θα πλακωσει και η Φιλοζωικη , μ’εκεινη τη φατσα , τη σμιλεμενη απο την αγαμια , να μου πεταει πετρες…….Μεγαλος …τζερτζελές
– Μη γινεσαι γελοια….Η Φιλοζωικη , δεν πεταει πετρες ….απλα συμβουλευει
– Εμενα μου λες ; Η καμπουρα μου το ξερει….Ξεχνατε φαινεται την «πετρια» που εφαγα περυσι απο την εκπροσωπο της Φιλοζωικης , επειδη…..
– Ωχου , καημενη….υπερβολικη και αρνητικη οπως παντα…Στο κατω της Γραφης , το θεμα μας δεν ειναι η Φιλοζωικη , αλλα ο Κομητης….
– Ε , ….και ;
– Τι «ε , και» χριστιανη μου ; που ταξιδευεις ;
– Το «χριστιανη»…., κομμενο!!!…
Δεν ηταν ο τονος της φωνης μου ο αυστηρος , αλλα η κουραση , που τωρα τελευταια , ολο και πιο ευκολα , στρογγυλακαθονταν αναμεσα στα ματια μου και εκανε τους – καλοπροαιρετους κατα τα αλλα – συνομιλητες μου , να φρεναρουν και να με παιρνουν «με το καλο» .
– Ελα καημενη ….παρε το και σαν , «περιπτωση» .Καθε 88 χρονια περναει ο Κομητης. Δεν θα εχουμε αλλη ευκαιρια να τον ξαναδουμε.
– Γιατι ;
– Εγω ,….θα ζω . Μπορει …να ζω……Μαλλον …θα ζω…
– Κανεις δεν ζει τοσο , ωστε να δει τον Κομητη δυο φορες…….
Τοτε , κομητες και ουρες , Φιλοζωικες και πετροβοληματα , και Χριστιανοι Ορθοδοξοι , κανανε ταπεινα στην «παντα» για να περασει η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου …..
Παντα «λαμπυριζουσα» ηταν η μνημη αυτη . Σπανια , αλλα λαμπυριζουσα . Αλλωστε και ο ιδιος , λαμπυριζων ανθρωπος ηταν , τιποτε αλλο . Κι αυτο το «τιποτε αλλο» , ηταν που εθλιβε τη μανα μου και την καταπονουσε και την εβγαζε απο τα ρουχα της . Ωστοσο , επειδη δεν της «καθοταν» και καλα να τον εμφανισει και σαν αχρηστο στα παιδικα μου ματια , βρισκοταν σε μεγαλο διλημμα . Διλημμα , απ’οπου την εβγαλε σαν «απο μηχανης Θεος» καποτε η …θεια Ευδοκια .»Θειες» αποκαλουσα ολες τις κολλητες της μανας μου , στα χερια των οποιων , μεγαλωνα κιολας , μια και αυτη , ολη την ημερα ελειπε , τρεχοντας δεξια και αριστερα , για τον ¨επιουσιο» .
– Ελα καημενη , παρτον σαν …»φολκλορ» …….της ειπε….
Κι ετσι , σωθηκε κι αυτη απο το διλημμα , σωθηκε κι αυτος στα παιδικα μου ματια………..Φολκλορ τυπος , λοιπον …..Εγχρωμος ….Διασκεδαστικος . Σαν σερπαντινα…Σαν κεντημενη φορεσια πανηγυριου ….Γεματος , νοτες και εικονες , που εσπαζαν τα μιζερα χρωματα της καθημερινοτητας , ενος μεταπολεμικου , επαρχιωτικου σπιτικου σαν το δικο μας……..Πολυ ψηλος , πολυ αδυνατος , πολυ …χαρουμενος για το ….»χάλι» μας . Διηγιοταν περιπετειες σε χωρες εξωτικες και τοσο μακρυνες , που , αμφεβαλλα ακομη και αν υπηρχαν σ’αυτον τον πλανητη . Κι ομως, σχεδιαζαμε μαζι , βημα προς βημα τα μελλοντικα μας ταξιδια – οταν θα πιαναμε λεφτα – στους μυστηριους αυτους τοπους ………Τραγουδουσε καποια αργοσυρτα και λυπητερα τραγουδια , σε γλωσσες παραξενες και ισως , ανυπαρκτες . Και ομως , μου τα μετεφραζε , λεξη προς λεξη , και δεν ηταν λιγες οι φορες , που συγκινιομασταν και δακρυζαμε ανταμα……..Προσευχοταν σε αγνωστους θεους και ζητουσε την ευνοια και την βοηθεια μυστήριων Αγίων , που αν και ηξερα , πως δεν υπηρχαν (τί στη οργη….χλευαζε τους Εβραιους , ευρισκε «φτωχη» την Χριστιανοσυνη , σιχαινοταν τους Κινεζους , αγνοουσε επιδεικτικα , ως μη υπαρχοντες τους Μουσουλμανους , φοβοταν τους Ινδιανους)……εν τουτοις , πολλα βραδια , αποκοιμιομουν καθυσηχασμενη , οτι , οι μυστηριες αυτες θεϊκες δυναμεις , που , «Κυριος οιδε» , σε ποια γωνια αυτου του δυστυχου πλανητη , ανθιζαν , θα συνηγορουσαν , ωστε να μεναμε μακρια απο τα δεινα του κοσμου ετουτου…………Κι οταν μιλουσε για τα …αστρα (αχ αυτα τα αστρα τα μαγικα !) , ηθελα δεν ηθελα , ταξιδευα μαζι του , καβαλα σε ουρανια σωματα ,σ’ολες τις γωνιες του αχανους και σκοτεινου Συμπαντος …….
Μπαμπα , φοβαμαι…..
– Μη φοβασαι χαρα μου ….Εχεις τα αθωα και ομορφα ματια σου , να……φεγγουν στα σκοταδια…..
Μα , πανω απο ολα αυτα τα φαιδρα και περιεργα , πανω απ’ολες αυτες τις παραξενιες , που διαόλιζαν την υπερκινητικη μανα μου …..μου αρεζαν τα παιχνιδια , που παιζαμε μαζι …..Και δεν μιλαω για τις πανπονηρες με τρανταχτα ονοματα στρατηγων , παρτιδες σκακι , ουτε για τα περιπλοκα κολπα με την τραπουλα αραδιασμενη σε μυστηριους «κωδικες» , αλλα για ΤΟ παιχνιδι μας . Ενα παιχνιδι ,που σχεδον παντα , κατεληγε με εκεινον νικητη κι εμενα ….ευτυχισμενη . Ηταν το παιχνιδι , με τις παραξενες …λεξεις . Συνεριζομασταν , για το ποιος θα πει , την πιο παραξενη λεξη , που ομως προσδιόριζε , πραγμα υπαρκτο . Οι γνωσεις , η μαθηση , η κουλτουρα , η φαντασια , οι μνημες , σε ενα ξεφρενο διονυσιακο χορό ….Τα νουμερα της ….»χασουρας» μου , απελπιστικα μεγαλα . Οι ελαχιστες νικες μου,….»πύρρειες» ,γιατι ή ξαπλωνα νηστικη τα βραδια , ή κοιμομουν πολυ αργα , ή πηγαινα αδιαβαστη στο σχολειο την επαυριο………….Γιατι , τελικα , τί ειχα να αντιταξω , εγω , η «πτωχη» στα τρανταχτα και μαγικα και στριμμενα …»Βλαδιβοστοκ» , «υπερσιβηρικος», «ιγκλου» , «πυγμαίοι» , «Λάος» «τρόϊκα» , «Παυλωφ» , «Μεντελ» «περιοδικο συστημα» ,»εκατόμβη» , «τιπιτέϊκα» * , «μπαλνταχίν»**, «χαβάγια» , «Μπαρμπαρόσσα» , ……..(Χριστε μου μεγαλοδυναμε , σωσε με)……Χείμαρρος , καταιγίδα , φως….Απλετο φως…..Φως , στα σκοταδια που φοβομουν….
– Υπεραιωνοβιος …….αντεταξα καποτε δειλα , και ξαφνικα ….σαν να κουραστηκε….Μια θλιψη , φτερωτη , περαστικη , τσαλακωσε το προσωπο του…….
– Το γνωριζω αυτο …το ξερω .Καταλαβαινω τι θελεις να πεις …..Ομως , ξερεις….δεν υπαρχει τετοιο πραγμα . Οι ανθρωποι , ζουν , ογδοντα , ενενηντα χρονια το πολυ …..Μονο εγω….Εγω , πρεπει να ζησω , μμμμ , ….περιπου 113 χρονια….
Τρελλαθηκα. Η αναιμικη προοπτικη μιας πιθανης νικης μου , πηγε περιπατο .
– Γιατι ;
Για να ξαναδω τον κομητη……Ημουν 25 χρονων οταν τον ειδα να περναει πανω απο την ομορφη Κριμαια , την θαλασσα του Αζώφ , το Κιμμέριο κυμα .
Σωπασε . Η μανα μου , μαζεψε τα τελευταια πιατα , μουρμουριζοντας , οτι πρεπει να παω για υπνο…………………
Εκει , ….κοπηκε αποτομα η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου . Και τοτε , ηταν που αποφασισα να βγω να ιδω κι εγω ….τον Κομητη .
………………………………………………………………
…….Η Νυχτα , ποτε δεν ηταν ντροπαλη . Μου φανηκε ομως , πως εκεινη την ωρα , καθως ανοιξα την πορτα προς τον γεναριατικο κηπο , αρπαξε αποτομα , και ερριξε βιαστικα επανω της , το εναστρο πεπλο της . Σηκωσα το βλεμμα πανω της και ….χαμος . Τα παντα βρισκονταν πανω στο σκοτεινο πιατο του Ουρανου , μα , ο Κομητης , που ; Τα παντα . Αστερες κι αστερισκοι , πλανητες και απλανεις , ο Αυγερινος και ο Έσπερος , ο Νυχτοκόπος και η Παρθενος Σεληνη , οι Άρκτοι , η Κασσιόπεια , ο Ωρίων , οι Πλειάδες , ο Βέγας , Αλτάϊρ , Αντάρης , Σείριος και ο Πολικός του Βορρά και στη μεση , πανω απ’ολους , το ζωναρι της Καλογριάς , ο χαμογελαστος Γαλαξίας . Τα παντα , μα ο Κομητης πουθενα . Και πανω που οι ελπιδες μου για να τονιδω , αρχισαν να φυλλορροουν σαν τα «πεφταστέρια «, νά τος που φανηκε να ερχεται απο ….τον Νοτια………….Ο κομητης , δεν ειναι ευπειθης . Δεν ακολουθει κανεναν απο τους κανονες του Ουρανου . Ο ακριβοθωρητος αλητακος του Συμπαντος , συμπεριφερεται απροβλεπτα και το «παιζει» …ο αναρχικος του χωρου . Ομως , αυτη τη φορα , ο εκκεντρικος και ελευθερος δρομοκόπος του Χάους , ειχε βρει τον μαστορα του . Πιλαλούσε στα ουρανια μονοπατια και πλησιαζε λαχανιαζοντας κι αφριζοντας , ζωσμενος φωσφοριζοντα χάμουρα και ασημενια χαλιναρια , χτυπωντας νευρικα την ολοφωτη ουρα του , και πανω στην ραχη του , ο πιο απιθανος ιππηλάτης του κοσμου . …..Ο πατερας μου …..Ο πατερας μου , που τραβηξε τα γκεμια , τον φρεναρησε σιγα-σιγα , και τον εφερε μερικα μετρα πανω απο τις γυμνες φλαμουριες της εισοδου του κήπου . Εφεξε ο τοπος ολος …..Εφεγγε και το προσωπο του απο χαρα …..
– Ηρθα , να παιξουμε το παιχνιδι μας ….Και ειναι η σειρα σου .
……….Ο θανατος , ειναι καταλυτικος ……..Κανενας ελλογος ανθρωπος , δεν ελπιζει οτι θα ξανανταμωσει , εν ζωή , τους νεκρους αγαπημενους του . Κι ομως , κατι «παραξενιες» των κλιμακτηριακων αγρυπνιών μου , μ’εκαναν να πιστευω , πως ισως καποτε , καπως , ισως και να ξαναπαιζα μαζι του , το παιχνιδι μας …….Κι ετσι , μαζευα ο,τι καινουριο και απιθανο , πλουτιζε το λεξιλογιό μου στις «συγχρονες» ημερες μου . Κατι , μυστηρια , οπως «κυβερνοχώρος» , «διαδικτυο» , «απεμπλουτισμένο ουράνιο» , «κλωνοποίηση» , φτιαχνοντας την πονηρη παρακαταθηκη μου , για εκεινη την απιθανη ωρα , που………………Ομως , συνεχιζα να μενω αποσβολωμενη , ακίνητη , ξεθεωμένη μπροστα στο ανηκουστο θεαμα , ανημπορη να ψελλισω κατι απ’ολα αυτα , που χρονια μαζευα με διαθεση ρεβανσισμού . ……Ο πατερας μου , καβαλα στον Κομητη ….. Στον κομητη ΤΟΥ . Στον κομητη , που ποιος ξερει , ποιες συγκυριες ανταμωσαν τους δρομους τους στον ουρανο . Εκει ,…που πλανιοντουσαν και οι δυο …….Φαινεται , πως αργησα πολυ , γιατι :
– Αργεις….Ειναι η σειρα μου τωρα……
Προσπαθησα να τον κοιταξω στα ματια , αλλα θαμπωσα μεσα στο καταύγασμα……Η ενταση , κορυφωθηκε στο επακρο . Συναμα , ειχα την εντυπωση , οτι ο Κομητης σηκωθηκε ψηλοτερα και απομακρυνοταν προς τα πανω . Ολα , αρχισαν να γινονται , λιγοτερο φωτεινα . …..Πραγματι , ο Κομητης , εφευγε . Τωρα πια , μπορουσα να τον ιδω , χωρις να θαμπωνω . Λιγο πριν παρει την τελικη στροφη προς ανατολικη μερια , ακουσα την τραγουδιστη φωνη του καβαλαρη :
– Σ’ αγαπώ……
Τρελλαθηκα….
– Μα , αυτο το ξερω….ΤΟ ΞΕΡΩ . ΤΟ ΞΕΡΩ .
Αλλα μονο τα χειλια μου κουνιόντουσαν . Το ηξερα , παναθεμα με , αλλα κανεις δεν ηταν πια εκει για να μ’ακουσει . ….Ο Κομητης , με τον στοιχειωμενο αναβατη του , ειχαν χαθει προς την Ανατολη …..Ολα ξαναγιναν σκοτεινα . Σκοτεινα κι ακινητα , οπως οταν τελειωνει το ονειρο μεσα στην νυχτα . ….
– Το ξερω…..
Το ηξερα , αλλα δεν προφτασα να το πω . Κι ετσι ….εχασα και παλι……………….
Τωρα , πρεπει να πεθανω , το λιγοτερο 135 χρονων , για να βρω την ευκαιρια να ξαναπαιξω μαζι του και ισως να κερδισω …..135 χρόνων…..Οταν θα ξαναπερασει ο Κομητης …..Κι εκεινο……..ισως .

#########

* τιπιτέϊκα=μικρο βελουδινο κεντημενο με μεταξι καπελακι των Τατάρων

**μπαλνταχίν=καλυμενη με υφασμα κατασκευη , καθισμα , για την ραχη των ελεφαντων

………ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1997 (ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ : «ΚΑΒΆΛΑ ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ»)

 

Ετικέτες: , , ,