RSS

Tag Archives: ποίηση

Κάτι μας … «μπήκε» …

Ok , ok … Το παραδέχομαι πως ο τίτλος , είναι αυτό που λέμε … «πιασάρικος» …
Είναι λίγο … γαργαλιστικός , λίγο σκανταλιστικός , λίγο αλέγρος , λίγο παιχνιδιάρικος και … αρκετά κεφάτος … Όπως ακριβώς … αισθάνομαι σήμερα …
Γιατί ;
Μα , γιατί λένε ότι μας …μπήκε η Άνοιξη .
21 Μαρτίου . Εαρινή Ισημερία .
.
.
.
Μια 12ωρη μέρα , αγκαλιά με μια 12ωρη νύχτα :
.
Η Ποίηση :
.
Ο Ύπνος :
.
Η Άρνηση του Ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων :
.
Ένα παιδί με σύνδρομο Down :
.
Η Δασοπονία (η Επιστήμη και φροντίδα των δασών) :
.
και το κουκλοθέατρο :
.
……….
πιάνονται χέρι-χέρι και αναζητούν την Άνοιξη …
 

spring wanted

……………….
… μια Άνοιξη που φέτος αργεί , αλλά είμαι σίγουρη ότι … παραμονεύει …
Από πού είμαι σίγουρη ότι μας παραμονεύει ;
Μα από το … κέφι που με «άλωσε» σήμερα και με έκανε να γράψω αυτό το ποστ .
———————————
Σήμερα 21η του Μάρτη … Εαρινή Ισημερία και … παγκόσμια ημέρα
της Ποίησης ,
του Ύπνου ,
κατά του Ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων ,
των παιδιών (πάντα παιδιά παραμένουν) με σύνδρομο Down ,
της Δασοπονίας , και
του κουκλοθέατρου …
***************************
Τί ωραία νοιώθω , που μου … «μπήκε» !!!
Εσείς ;;;
 

Ετικέτες: , , , , , , ,

ΣΕΦΕΡΗΣ … ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ

Ἄρνηση

Στὸ περιγιάλι τὸ κρυφὸ
κι ἄσπρο σὰν περιστέρι
διψάσαμε τὸ μεσημέρι
μὰ τὸ νερὸ γλυφό.

Πάνω στὴν ἄμμο τὴν ξανθὴ
γράψαμε τ᾿ ὄνομά της
ὡραῖα ποὺ φύσηξεν ὁ μπάτης
καὶ σβήστηκε ἡ γραφή.

Μὲ τί καρδιά, μὲ τί πνοή,
τί πόθους καὶ τί πάθος
πήραμε τὴ ζωή μας· λάθος!
κι ἀλλάξαμε ζωή.



Φωτιὲς τοῦ Ἅϊ-Γιάννη

Ἡ μοίρα μας, χυμένο μολύβι, δὲν μπορεῖ ν᾿ ἀλλάξει
δὲν μπορεῖ νὰ γίνει τίποτε.
Ἔχυσαν τὸ μολύβι μέσα στὸ νερὸ κάτω ἀπὸ τ᾿ ἀστέρια κι ἂς ἀνάβουν οἱ φωτιές.

Ἂν μείνεις γυμνὴ μπροστὰ στὸν καθρέφτη τὰ μεσάνυχτα βλέπεις
βλέπεις τὸν ἄνθρωπο νὰ περνᾶ στὸ βάθος τοῦ καθρέφτη
τὸν ἄνθρωπο μέσα στὴ μοίρα σου ποὺ κυβερνᾶ τὸ κορμί σου,
μέσα στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ σιωπὴ τὸν ἄνθρωπο
τῆς μοναξιᾶς καὶ τῆς σιωπής
κι ἂς ἀνάβουν οἱ φωτιές.

Τὴν ὥρα ποὺ τέλειωσε ἡ μέρα καὶ δὲν ἄρχισε ἡ ἄλλη
τὴν ὥρα ποὺ κόπηκε ὁ καιρός
ἐκεῖνον ποὺ ἀπὸ τώρα καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ κυβερνοῦσε τὸ κορμί σου
πρέπει νὰ τὸν εὕρεις
πρέπει νὰ τὸν ζητήσεις γιὰ νὰ τὸν εὕρει τουλάχιστο
κάποιος ἄλλος, ὅταν θά ῾χεις πεθάνει.

Εἶναι τὰ παιδιὰ ποὺ ἀνάβουν τὶς φωτιὲς καὶ φωνάζουν μπροστὰ στὶς φλόγες μέσα στὴ ζεστὴ νύχτα
(Μήπως ἔγινε ποτὲς φωτιὰ ποὺ νὰ μὴν τὴν ἄναψε κάποιο παιδί, ὦ Ἠρόστρατε)
καὶ ρίχνουν ἁλάτι μέσα στὶς φλόγες γιὰ νὰ πλαταγίζουν
(Πόσο παράξενά μας κοιτάζουν ξαφνικὰ τὰ σπίτια, τὰ χωνευτήρια τῶν ἀνθρώπων, σὰν τὰ χαϊδέψει κάποια
ἀνταύγεια).

Μὰ ἐσὺ ποὺ γνώρισες τὴ  χάρη τὶς πέτρας πάνω στὸ θαλασσόδαρτο βράχο
τὸ βράδυ ποὺ ἔπεσε ἡ γαλήνη
ἄκουσες ἀπὸ μακριὰ τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ τῆς μοναξιᾶς καὶ τῆς σιωπῆς
μέσα στὸ κορμί σου
τὴ νύχτα ἐκείνη τοῦ Ἅι-Γιάννη
ὅταν ἔσβησαν ὅλες οἱ φωτιές
καὶ μελέτησες τὴ στάχτη κάτω ἀπὸ τ᾿ ἀστέρια.

Λονδίνο, Ἰούλιος 1932



Ἐπιτύμβιο στὴ Γάτα μου τὴν Τούτη

Εἶχε τὸ χρῶμα τοῦ ἔβενου τὰ μάτια τῆς Σαλώμης
ἡ Τούτη ἡ γάτα ποὺ ἔχασα· διαβάτη, μὴ σταθεῖς.
Βγῆκε ἀπ᾿ τὸ χάσμα ποὺ ἔκοβε τῆς μέρας τὸ σεντόνι
τώρα νὰ σκίσει δὲν μπορεῖ τοῦ ζόφου τὸ πανί.

Ἄγκυρα 22. 8. 1949

… και το Καλοκαίρι , επελαύνει ακάθεκτο προς την κορύφωση του …

 
20 Σχόλια

Posted by στο 14 Ιουλίου , 2010 σε Ποίηση, γατοφιλία

 

Ετικέτες: , ,

ΠΡΩΤΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ (επανάληψη)

Χρύσισε τ’άσπρο του πουλιού στον ήλιο από κάτου,
γοργό το αλαφροπέταγμα κι εχάθη απ’τη ματιά ,
πνοή , νεραϊδοφύσημα , φευγει στο πέρασμα του ,
σκιρτά η καρδιά , σαν το πουλί , που φεύγει μακριά .
——-
Ριγά το ασημοφύλλωμα , καθώς περνά το αγέρι
και θρόισμα ανάλαφρο σέρνεται στα κλαδιά ,
μουρμούρισμα , κελάρισμα από μυστήρια μέρη ,
σου ξεσηκώνουνε το νου , μαζί και την καρδιά .
——-
Μέσ’στο γλαυκό του ουρανού , αχνά σας ξεχωρίζω
έρωτες  μίας  Άνοιξης , που τώρα είναι μακριά….
και μες σε τόση ομορφιά , άθελά μου δακρύζω
για μιαν αγάπη , που έφυγε ….και δεν ξαναγυρνά .
======================================

43 ολόκληρα  χρόνια ,  χωρίζουν αυτή τη στιγμή απο τότε, που καθισμένη στο τελευταίο θρανίο (ψηλή γαρ) της 6ης τάξης (εξατάξιο Γυμνάσιο)  δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο χαζεύοντας , αντί να προσέχω στο μάθημα (ούτε που θυμάμαι πια τι ακριβώς μάθημα ήταν) , έγραφα αυτούς τους στίχους … 43 ολόκληρα χρόνια….ούτε μέρα παραπάνω …. 11 Μαρτίου 1967 ,  λίγο πριν από την “Εθνοσωτήριο” .
Η …τιμωρία μου , ήταν βαριά . Τρεις ημέρες αποβολή , έγγραφη επίπληξη και διαγραφή των επαίνων του β’ εξαμήνου (όπως λέμε : δις εις θάνατον + τετράκις ισόβια + δυο μήνες φυλάκιση εξαγοράσιμη  , προς ……. μεταλλικάς δραχμάς ημερησίως ….- αλήθεια , τώρα με το EURO πώς το λένε αυτό  ; – ) Ήταν δε , η τιμωρία ιδιαίτερα βαριά , όχι απλά γιατί δεν πρόσεχα στο μάθημα (επιμένω , ότι δεν το θυμάμαι ποιο μάθημα ήταν …. Μα την Παναγία , σας λέω…) , αλλά γιατί , όπως … μεγαλοπρεπώς αναφέρθηκε στον μαθητικό μου …. «φάκελλο”» :  “…. η μαθήτρια Άννα ….Τάδε … αντ’αυτού , επιδίδετο εις ….γραπτήν αισχροέπειαν…
……Ρε παιδιά … ανοίξτε κανένα παράθυρο… να μπει μέσα η Άνοιξη …
.
.
 

Ετικέτες: , , ,