RSS

Tag Archives: ποντίκια

ΡΙΡΗ , ΡΙΡΗ , ΡΙΡΙΚΑ …

Η Ριρή , ήταν μια … κούκλα . Μελαχροινή , με μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια , με ολόλευκη τραχηλιά , λεπτόσωμη και … μακρύσωμη («ψηλή» ήθελα να γράψω , αλλά στις γάτες , το λέμε «μακρύσωμη» ) . Λίγο ακατάδεχτη , αλλά … κούκλα .
Γεννήθηκε την ίδια ακριβώς ημέρα  με μένα , στο σπίτι της  χήρας Πελαγίας (βλέπε : ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΛΙΟΝΤΑΡΙΟΥ) , ακριβώς απέναντι από το δικό μας σπίτι …
Όταν η μάνα μου σαράντησε , η χήρα Πελαγία , έδεσε μια κόκκινη κορδέλλα στο λαιμό της Ριρής , την έβαλε σε ένα καλαθάκι , και την έφερε σαν δώρο στην μάνα μου λέγοντάς της :
– Τώρα Αλεξάνδρα , που έγινες και μάνα , πρέπει να κάνεις ό, τι κάνει μια καλή νοικοκυρά … Να έχεις και μία γάτα . Γιατί νοικοκυρόσπιτο , χωρίς γάτα … δε λέει … Θα «χορεύουν» τα ποντίκια … Ε , έχεις και μωρό … δεν κάνει …
Έτσι η Ριρή , μετακόμισε από το σπίτι με το ρόπτρο , στο σπίτι μας , και έγινε η … δική μας γάτα .
Θυμάμαι (τρόπος του λέγειν δηλ … «θυμάμαι» … . Βασικά θυμάμαι ό, τι μου διηγήθηκε η μάνα μου γι αυτό) , πως όταν η μάνα μου ρώτησε «Πως το λένε το γατί ;» η χήρα Πελαγία απάντησε :
-Δεν έχει όνομα . Πες το όπως εσύ θέλεις … και μια και γεννήθηκε την ίδια μέρα με την κόρη σου , ονόμασέ το «Θεοχαλεμένη» (=αυτή , που την ζήτησες απ’ τον Θεό) …
Η μάνα μου ήταν … άθεη , αλλά η χήρα Πελαγία ήταν θρησκευόμενη και πιστή , που όμως … είχε αλλαξοπιστήσει και πίστευε πια στο … Μεγάλο Τίποτα … Κι αυτό γιατί ήταν μοναχοκόρη πλούσιας οικογένειας , που ερωτεύτηκε τον θεόφτωχο Κωστή , οδηγό φορτηγού στο επάγγελμα (παρακατιανό δηλαδή) και κλέφτηκε μαζί του γιατί ο πατέρας της ούτε που να ακούσει γι αυτόν . Έτσι η Πελαγία , πέρασε εν μία νυκτί από τα πλούτη στην φτώχεια και ο πατέρας της την αποκλήρωσε και ούτε της μίλησε , ούτε ασχολήθηκε  ποτέ κανείς από την οικογένεια της , αλλά αγαπούσε τον Κωστή και έκανε μέσα σε τρία χρόνια δυό κόρες μαζί του και ήταν πια έγκυος στην τρίτη κόρη της , όταν της φέρανε μια μέρα τα … κομμάτια του Κωστή , και του φορτηγού που είχε πατήσει μια νάρκη απομεινάρι του πολέμου … Κομμάτια μόνο … Χωρίς σύνταξη για τα κομμάτια του άντρα , ή ασφάλεια-αποζημίωση για τα κομμάτια του φορτηγού … Τότε ήταν που η χήρα (πια) Πελαγία , έκανε δυό πράγματα : 1ον ,  ζεύτηκε στην δουλειά στο καπνομάγαζο και τα βράδια λάντζα στις ταβέρνες που σύχναζαν οι καπνέμποροι , για να ζήσει τις τρεις της κόρες (γιατί με το «αχ!» του μαντάτου , οι κόρες έγιναν τρεις) και 2ον , Αλλαξοπίστησε και άρχισε να πιστεύει μανιωδώς το … Μεγάλο Τίποτα …
Παρ’ όλο όμως που η μάνα μου ήταν άθεη , δεν το θεώρησε σωστό να ονοματίσει το γατί με ένα όνομα που … αναφερόταν στον Θεό και έτσι … αναστέναξε :
-Θα το λέμε … Ριρή …
-Γιατί , Ριρή ;
-Γιατί μου αρέσει η … οπερέττα
—————————————–

—————————————–

Η Ριρή , μεγάλωνε μαζί μου , με τους ρυθμούς μιας … γάτας βέβαια , πράγμα που σημαίνει , ότι έγινε μαμά , πολύ πριν πάω εγώ ακόμα και στο Νηπιαγωγείο . Την αγαπούσα και με αγαπούσε , αλλά δεν μου έδινε και μεγάλη σημασία , γιατί βασικά … της ήμουν άχρηστη , ενώ την μάνα μου την λάτρευε , γιατί όλο και την αντάμοιβε με λιχουδιές έτσι και της κουβαλούσε περήφανη κάποιον ποντικό που είχε συλλάβει να σουλατσάρει στο παμπάλαιο σπίτι μας . Γιατί η Ριρή , ήταν σπουδαία ποντικοκυνηγός . Ήταν ικανή να μένει για μέρες να παραφυλάει τον μισητό εισβολέα χωρίς φαΐ , χωρίς νερό , ακίνητη και να … χουγιάζει και να διώχνει και την μάνα μου ακόμα , που την πλησίαζε για να της δώσει φαΐ ή νερό , μην και τρομάξει τον ποντικό και της ξεφύγει … Από τον πάνω όροφο του σπιτιού μας , μας  χώριζε η ξύλινη οροφή , που με το πάτωμα «των από πάνω» σχημάτιζε έναν κενό χώρο … που ήταν ο Παράδεισος των ποντικιών . Ποτέ μα ποτέ , η Ριρή , δεν έμπαινε εκεί μέσα να κυνηγήσει τους ορκισμένους εχθρούς της … Τον αναγνώριζε μάλλον σαν την κατοικία τους και την σεβόταν . Αντίθετα αν κάποιο ποντίκι , αποφάσιζε να κατέβει (από έναν από τους … εκατοντάδες κενούς ρόζους) στην κατοικία της Ριρής … τον έτρωγε το μαύρο φίδι … συγγνώμη … η μαύρη γάτα … και κατέληγε στα … πόδια της μαμάς μου , γιατί η Ριρή , χορτασμένη πάντα απ’ τα «καλούδια» που τις πρόσφερε η μαμά μου δεν έτρωγε ποτέ το θήραμα αλλά το απίθωνε με περηφάνεια στα πόδια της , για να πάρει το καθιερωμένο μπάβο μαζί με το χάδι της .
Η Ριρή υπήρξε εκτός από καλός ποντικοκυνηγός και άριστη μητέρα . Δυο φορές το χρόνο , παρά το ότι ο μπαμπάς μου κυνηγούσε μετά μανίας τους φασαριατζήδες επίδοξους γαμπρούς και πατέρες των παιδιών της , γεννούσε 3 με 4 γατάκια . Η μάνα μου την ημέρα που καταλάβαινε πως η Ριρή θα γεννήσει , δεν πήγαινε στη δουλειά . Καθόταν στο σπίτι και την βοηθούσε με χάδια και καθησυχαστικά λόγια να γεννήσει . Μόλις γεννούσε και το τελευταίο γατί , της άφηνε ένα και τα υπόλοιπα τα τύλιγε σε ένα πανί «ποτισμένο» με … αιθέρα (γιατί ήταν νοσοκόμα και ήξερε από τέτοια) , ώσπου τα νεογέννητα γατιά κοιμόντουσαν βαθιά … τόσο βαθιά , που περνούσαν και στον … Μεγάλο Ύπνο , χωρίς να το καταλάβουν … Όταν γυρνούσα από το σχολείο , για χρόνια διαμοιβόταν ο ίδιος διάλογος :
-Γέννησε η Ριρή ;;;
-Γέννησε …
-Πόσα ;;;
-‘Ενα μόνο …
… μέχρι που πίστεψα πως η δικιά μας γάτα , γεννούσε μόνο ένα γατί τη φορά … Αυτό βέβαια , μέχρι που μετά από χρόνια , μια γειτόνισσα , γεροντοκόρη δασκάλα , μου το μαρτύρησε (μάλλον δεν χώνευε την μαμά μου) και έγινε ο καυγάς της αρκούδας και … ενοιωσα να μισώ την πολυαγαπημένη μου μαμά , αλλά το «έφαγα» και έσκασα , γιατί η δικαιολογία της μαμάς μου ήταν ότι δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα να ταΐζουμε δεκάδες γατιά … Το γατί κάθε γέννας , το καλομεγαλώναμε και το χαρίζαμε κάπου … σε καλό σπίτι (που να το αγαπάνε δηλαδή) … Εκείνα τα χρόνια , όλοι οι καλονοικοκυραίοι , σε σπίτια ή μαγαζιά , χρειάζονταν μια γάτα .
Και η Ριρή , μεγάλωνε και μεγάλωνα κι εγώ μαζί της , αλλά η Ριρή , σαν γάτα που ήταν «μεγάλωνε» πιο γρήγορα από μένα και έτσι πάνω στην εφηβεία μου η Ριρή έφτασε να είναι πια μια … γριούλα . Μια γριούλα , που δεν μπορούσε πια να μασήσει γιατί έχασε όλα της τα δόντια ,  δεν γεννούσε πια γατάκια , γιατί (υπέθετα) ότι οι επίδοξοι γαμπροί της γειτονιάς και περιχώρων , … δεν την έκαναν πια κέφι και απέκτησε ένα σωρό παραξενιές που παλιότερα δεν της είχε (να … σαν κι εμένα όπως είμαι τώρα , ένα πράμμα) … ώσπου …
…’Ωσπου το καλοκαίρι του ’67 , στα 18 της (μας) χρόνια , έπεσε θύμα τροχαίου … Την «χτύπησε» ένα μηχανάκι (γιατί ούτε έβλεπε , ούτε άκουγε πια καλά) … Έζησε ψυχομαχώντας δυό μέρες και δυο νύχτες , μέσα στην αποθήκη με τα ξύλα , που στοιβιάζαμε για τον χειμώνα … Η μάνα μου δεν κούνησε ρούπι από κοντά της . Έμεινε μαζί της χαϊδεύοντάς την , μέχρι που κάποια στιγμή μετά από 2 μερόνυχτα , βγήκε και μου ανακοίνωσε :
Η Ριρή μας … πέταξε … Έβγαλε φτερά και πέταξε … Άλλωστε ήταν και τόσο … γριούλα …
Έκλαψα , αλλά ήμουν τόσο … νέα που θα παρηγοριόμουν γρήγορα … Άλλωστε ήδη εκείνη την εποχή , βίωνα την πρώτη μου μεγάλη ερωτική απογοήτευση και δυό μεγάλοι πόνοι , δεν συμβιώνουν για πολύ καιρό μέσα σε μια 18χρονη κοριτσίστικη καρδιά …
====================================
Το ποστ αυτό , είναι κάτι σαν αφιέρωμα στην σημερινή ημέρα , 4η Οκτωβρίου , την Παγκόσμια Ημέρα των ζώων .

 

Ετικέτες: , , ,