RSS

Tag Archives: φιλία

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ, Ο ΓΙΑΝΝΗΣ…

Αποφάσισα να σας «μιλήσω» για τον φίλο μου τον Γιάννη. Τον εφηβικό μου φίλο. Τον φίλο, που δεν δίστασε να προβεί σε παράνομη πράξη, μόνο και μόνο γιατί του το ζήτησα, νομίζοντας πως ήταν για το καλό μου, αν και με προειδοποίησε πως δεν θα μου βγει σε καλό και προσπάθησε (μάταια) να με μεταπείσει…
Τον γνώρισα στην Β’ Λυκείου. Συμμαθητές. Αυτός στο Κλασσικό Τμήμα (έγινε Φιλόλογος τελικά), εγώ στο Πρακτικό. Αν και μας χώριζαν 5 χρόνια (ήταν μεγαλύτερος, αλλά είχε διακόψει για οικογενειακούς λόγους το σχολείο και είχε επανέλθει εκείνη την χρονιά για να πάρει το Απολυτήριο του Λυκείου και να σπουδάσει), αν και μας χώριζαν λοιπόν 5 χρόνια, από την πρώτη στιγμή, νιώσαμε την»χημεία» που θα μας ένωνε για όλη μας τη ζωή. Έγινε ο «κολλητός» μου, ο μεγάλος μου αδελφός, που δεν είχα, ο συμβουλάτορας μου, ο υπερασπιστής και προστάτης μου, ο συνοδός μου, ο «εξομολόγος» μου, ο άνθρωπος μου γενικά… Όταν κοντά στο τέλος του Λυκείου, βιώνοντας (εγώ) μια βαριά Ψυχοσυναισθηματική κρίση, κλειδώθηκα στο δωμάτιο μου και δεν ήθελα να επικοινωνώ με κανέναν, ήρθε στο σπίτι μας (πήρε τα «χαμπέρια» από την μάνα μου) σαν μαινόμενος ταύρος, έπεσε με όλο το βάρος του, πάνω στην κλειδωμένη ξύλινη πόρτα του δωματίου μου, όρμηξε μέσα και βουτώντας με από τον λαιμό, με κόλλησε στον τοίχο και μου σφύριξε κολλώντας τη μούρη του στη μούρη μου:
-Άκου να σου πω βλαμμένο («βλαμμένο» με φώναζε πάντα… έτσι χαϊδευτικά και αυστηρά μαζί), επιτέλους μεγάλωσε, ωρίμασε και πάρε επιτέλους τη ζωή στα χέρια σου και δες τί θα κάνεις παρακάτω…
-Τί να κάνω?… κλαψούρισα.
-Πρώτα-πρώτα, να βγεις από δω μέσα που θα… πεθάνεις την μάνα σου ηλίθιο. Να παρατήσεις τους έρωτες, τις κλάψες και τις μ@λ@κίες και να δώσεις εξετάσεις να πας Πανεπιστήμιο, να σπουδάσεις. Όπου και να δώσεις θα πετύχεις. Να πας να γίνεις γιατρός, που αστειευόσουν κάποτε, ηλίθιο ε ηλίθιο…
-Δεν διδαχθήκαμε Βιολογία… δεν ξέρω από που να διαβάσω… ξανακλαψούρισα…
-Θα σου βρω εγώ βιβλία… Και πράγματι, αυτό έκανε…
Έγινα γιατρός και το χρωστάω στον Γιάννη… (και στην μάνα μου βέβαια, που ξενοδούλευε ως τα 72 της για να μπορώ να σπουδάζω).

Η παρέα μας, συνεχίστηκε και στο Πανεπιστήμιο στην Θεσσαλονίκη. Αυτός στην Φιλοσοφική κι εγώ στην Ιατρική. Όχι βέβαια με τους ίδιους ρυθμούς, αλλά συνεχίστηκε. Τότε ήταν που δέχθηκε να κάνει κάτι πέρα από την Ηθική του, μόνο και μόνο για το χατίρι μου. 
-Δεν θα σου βγει σε καλό αυτό Άννα (μου είπε). Θα το μετανιώσεις μια μέρα, αλλά θα το κάνω μόνο και μόνο γιατί μου το ζητάει ένας άντρας…
-Καλά βρε Γιάννη… Για άντρα με έχεις? παραπονέθηκα.
-Ναι… για άντρα…
-Και… πού είναι τα… @ρ… μου? αποτόλμησα την εξυπνάδα.
Τότε ήταν που έβαλε τον δείκτη του δεξιού του χεριού πάνω στον αριστερό μου κρόταφό και χωρίς να πάρει το βλέμμα από τα μάτια μου, μουρμούρισε:
-Εδώ μέσα…

Όταν του γνώρισα τον Τάκη, άφησε κάποιον καιρό χωρίς να μου πει την γνώμη του και μετά από κάποιους μήνες κοινής παρέας, μου το… ξεφούρνισε:
-Έχεις ψωνίσει… πανάκριβο «Γαλλικό μπον-φιλέ» βλαμμένο. Επιτέλους, άρχισες να χρησιμοποιείς το πολύτιμο μυαλό σου…
-Την πολύτιμη καρδιά μου αντέτεινα.
-Το… μυαλό σου, επέμεινε… Κοίτα μην κάνεις καμιά μ@λ@κί@ και τον χάσεις τον Πελοποννήσιο. Μπορεί να μην είναι… Πόντιος (ο Γιάννης ήταν Πόντιος), αλλά ξέρε το… Έχεις ψωνίσει Γαλλικό φιλέτο…

Βλεπόμασταν και συντροφεύαμε όλο και πιο σπάνια. Πήραμε τα πτυχία μας, παντρευτήκαμε, κάναμε οικογένειες, δουλειές, νοικοκυριά, παιδιά, καριέρες… εκείνος στην Ξάνθη, εγώ στην Θεσσαλονίκη και μετά στην Κομοτηνή. Πάντα όμως, όταν βρισκόμασταν, η ίδια αγάπη υπήρχε ανάμεσα μας… Εκείνη η εφηβική γλυκιά αγάπη και δέσιμο, φίλου προς φίλο.
Όταν πέθανε ο Τάκης, δεν τον ειδοποίησα ούτε ζήτησα από κάποιον να τον ειδοποιήσει. Είχα σκοπό, να περάσει η πρώτη φρίκη του πένθους και να πάω στην Ξάνθη να τον βρω και να του πω, πως μας «άφησε» ο «Πελοποννήσιος»…
Δεν πρόλαβα… Δυο μήνες μετά, τον βρήκαν νεκρό οι δικοί του, καθισμένο στην πολυθρόνα του…. 
Ξαναβούτηξα σε ένα μαύρο πένθος…
_____________________________
Ο φίλος μου ο Γιάννης, είναι ο άνθρωπος, που βάζει υπογραφή και σφραγίδα στο… «ΝΑΙ!!! Υπάρχει αγνή και ειλικρινής φιλία, ανάμεσα σε ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Ανάμεσα σε μια γυναίκα και έναν άντρα»…
Ο φίλος μου ο Γιάννης και ο φίλος μου ο… Ιντιάνα…
Αλλά γι αυτόν τον τελευταίο, θα σας μιλήσω, μιαν άλλη φορά.
.
10426724_10204570829844925_5600734772008673135_n

 

Ετικέτες: , , , ,

ΛΑΘΟΣ Η … ΘΩΡΑΚΙΣΗ

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να “θωρακίζουν” την καρδιά τους με σκοπό να … μην πονέσουν …
Λάθος … Μέγα λάθος .
Πάντα είχα την γνώμη ότι η καρδιά μας , πρέπει να αφήνεται «γυμνή» και ελεύθερη , ώστε να να μπορεί να επιρρεάζεται από εξωτερικούς παράγοντες κι ας προκαλούν και πόνο κάποτε αυτές οι «επιρροές» … Η καρδιά μας , έχει φτιαχτεί (κατά την γνώμη μου πάντα) για να χτυπάει πιο δυνατά , ή και να … “σταματάει” ακόμα (με την μεταφορική έννοια) μόνο από αυτά που της συμβαίνουν γύρω της … Γιατί Ζωή (το είπαμε και παλιότερα) είναι αυτό , που μας συμβαίνει ΕΔΩ και ΤΩΡΑ .
«Μα , υπάρχουν άνθρωποι , που «θωρακίζουν την καρδιά τους ;» απόρησε κάποιος φίλος μου , όταν το άκουσε και «Μπορεί ;… και πως μπορεί , να θωρακιστεί μια καρδιά ;» , ρώτησε κάποιος άλλος …
Μπορεί να θωρακιστεί …
Ουουουου … να δεις , πόσοι κυκλοφορούν με «θωρακισμένες» στον Πόνο καρδιές … Και μετά παραπονιούνται ότι … «είμαι μόνος(η)» , «δεν με καταλαβαίνει κανείς» , «η ζωή δεν έχει γούστο , νόημα , αξία» , «οι άνθρωποι με αποφεύγουν» , «εμένα γιατί δεν με αγαπάει κανείς» , «γιατί με απορρίπτουν» , και άλλα τέτοια … παραπονιάρικα και καταθλιπτικά , που δεν είναι τίποτα άλλο , από φυσική απόρροια της … καρδιακής θωράκισης …
Έτσι νομίζω εγώ … Αν δεν πονέσεις , αν δεν τσακίσεις , αν δεν γονατίσεις , αν δεν ξεσκίσεις τα σωθικά σου από αγάπη , έρωτα , λύπηση , φόβο , εγκατάλειψη , προδοσία , φιλία … θα έρθει μια ώρα που θα νοιώσεις αποστειρωμένος και αποστερημένος .
Έτσι ακριβώς … Μην κλείνεις αεροστεγώς την καρδιά σου κάπου και ποτέ … Άφηνέ την εκτεθειμένη στους «πάγκους» των «λαϊκών» στις γειτονιές του Κόσμου και μην την αφήνεις κλεισμένη σε αδιαπέραστα σελλοφάν , πάνω στα ράφια των super-markets της Ζωής …Κάνε  όπως έκανα κι εγώ μια ζωή τώρα … Ήρθαν στιγμές βέβαια , που μετάνοιωσα , (προς στιγμήν) , αλλά θαρρώ , πως αν … ξαναγεννιόμουν , πάλι το ίδιο θα έπρεπε να κάνω …
 

Ετικέτες: , , ,