RSS

Tag Archives: φωτογραφία

… ΗΜΩΝ, ΤΩΝ…

1bfc22fb47b15da3edc0788d77d47310

Ασταθής, Παρορμητική, Επιπόλαιη.
Πώς? δεν καταλάβατε?
Μα… για την καρδιά μας μιλάω
… ημών, των βαθιά συναισθηματικών
… ημών των δυστυχούντων εν μέσω χαράς
… ημών των ευτυχούντων εν μέσω άπατης ηλιθιότητας
… ημών των… «σήμερα εδώ και αύριο εκεί»
… ημών των τέκνων της αγρύπνιας
… των στενών συγγενών της αφηρημάδας
… των καρδιακών φίλων της ερωτοτροπίας με ένα ξεραμένο λουλουδάκι
… με ένα σύννεφο
… με τον φλοίσβο
… με το χαλίκι που μας πλήγωσε
… με το τηλέφωνο που δεν χτυπάει
… με μια φωτογραφία που ξεθώριασε
… με ένα όνομα, που κομματιάζει την γλώσσα μας…
________________________
Καλημέρα κόσμε αγαπημένε…

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , ,

Грозный Павлик (Παυλάκης ο Τρομερός)

pavel

Παλιά … ήμουν ανάφαγη . Όχι όπως τώρα , που σαβουριάζω τα πάντα η βουλιμικιά , κλιμακτηριακιά , συνταξιούχος του ΕΣΥ . Όταν ήμουν μικρή … ήμουν ανάφαγη .
Αυτή η αναφαγιά , ήταν και το μεγάλο βάσανο των γονιών μου . Και η μεν μαμά μου το πάλευε με διάφορους επιθετικούς τρόπους , όπως ας πούμε , τράβηγμα των μαλλιών , κυνήγι με την ομπρέλλα στο χέρι (κλειστή) , ή και καμιά ξυλιά στον … ξέρετε τώρα , ο δε μπαμπάς μου σαν πιο … ειρηνιστής , με άλλους τρόπους , όπως … παρακαλώντας με να φάω (ΔΕΝ έπιανε ποτέ) , ή διηγιώντας μου ιστορίες από την Κατοχή , όπου κάποια παιδάκια πέθαιναν με πρησμένες κοιλιές μέσα στους δρόμους από την πείνα (αυτό το τελευταίο , χειροτέρευε τα πράγματα , γιατί και τα ελάχιστα ψήγματα όρεξης που μπορεί να είχα , εξανεμίζονταν από την στεναχώρια ή πνίγονταν σε μια «θάλασσα» δακρύων .
Ωστόσο ο μπαμπάς μου ήταν υπομονετικός και επινοητικός τύπος , και βρήκε νέα μέθοδο για να παίρνω τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες («Για να μεγαλώσεις Άννιτσκα και να γίνεις σπουδαία , όπως σου πρέπει» ) και κάτι άλλα … σατανικά πράγματα , όπως «βιταμίνες» , «σίδηρο» , «κάλιο» (που Κύριος οίδε από που τα είχε ξεπατικώσει και έπρεπε εγώ … να τα τρώω για να γίνω … σπουδαία) .
Η νέα μέθοδος , λεγόταν «οικογένεια Αντρέγιεφ» και συγκεκριμένα «Πάβελ Αντρέγιεφ» ο επονομαζόμενος (από μένα) και «Παύλος ο Τρομερός» ή για να ακριβολογούμε «Πάβλικ (Παυλάκης-υποκοριστικό) ο Τρομερός … Το γιατί «Τρομερός» κάντε υπομονή και διαβάστε παρακάτω .
Ας τα πάρουμε όμως , για μια φορά ακόμα , από την αρχή
:
Ο πατέρας μου , όπως όλοι (σχεδόν) θα ξέρετε , ήταν Ρώσος . Δηλαδή … Ουκρανός ήταν , αλλά τότε , όλοι οι άνθρωποι αυτού του είδους λέγονταν «Ρώσοι» . Ήταν άνθρωπος κοινωνικός , και είχε πολλούς φίλους , αλλά πιο πολύ απ όλους , αγαπούσε τους  (κανα-δυο) Ρώσους φίλους του .
Η οικογένεια Αντρέγιεφ , ζούσε στην διπλανή μας πόλη , ήταν Ρώσοι émigré και απαρτίζονταν από τον μπαμπά Νικολάι , την μαμά Νίνοτσκα και το καμάρι τους τον τρομερό (κατ’ εμέ , πάντα) Πάβλικ , που ήταν και … πιλότος-αεροπόρος στην Τ.Α.Ε. (την «μαμά» της Ολυμπιακής Αεροπορίας του Ωνάση) … Ο Παύλικ λοιπόν , καθ’ ότι πιλότος-αεροπόρος , είχε το προνόμιο να ταξιδεύει , μια φορά τον μήνα στην … «
αρχαία» Ρώμη (δηλ. στην κανονική Ρώμη ταξίδευε , αλλά ο μπαμπάς μου κι εγώ την λέγαμε «αρχαία» , καθ’ ότι είχαμε δει στα θερινά «Ολύμπια» μια ταινία , πως ένας χοντρός ηλίθιος , έκαψε την Αρχαία Ρώμη τραγουδώντας και πολύ μας είχε αρέσει … 
Ο μπαμπάς μου λοιπόν επινόησε ένα νέο μαρτύριο για μένα : Παράγγειλε στον Πάβλικ , να μας φέρνει κάθε μήνα από την Ρώμη , μία … μπανάνα (που είχε πολλές βιταμίνες και Κάλιο , μέσα της) μπας και τρώγοντας την , μεγαλώσω και γίνω … σπουδαία . Βλέπετε , στην Ψωροκώσταινα της 10ετίας του ’50 , δεν υπήρχε τέτοιο … αναπτυξιακό μέσο που να δημιουργεί σπουδαίους ανθρώπους . Έτσι λοιπόν , μια φορά τον μήνα (Κυριακή πάντα) , όλη η οικογένεια «πρώην Γουμπαρένκο» (εμείς) , έβαζε τα καλά της φορτωνόταν σε ένα παρακμιακό λεωφορείο του φρεσκογεννημένου ΚΤΕΛ και ταξίδευε ως την γειτονική μας πόλη , για να επισκεφτεί την πρώην και νυν (Οι Αντρέγιεφ , δεν είχαν αλλάξει το επίθετό τους) οικογένεια Αντρέγιεφ , για να τους δουν , να μιλήσουν λίγα ρώσικα , να τραγουδήσουν παλιά ρώσικα τραγούδια με την συνοδεία του πιάνου της Νίνοτσκα και να πάρουν και την … μπανάνα τους …
Ο Πάβλικ , ήταν πολύ όμορφος και κανονικά , έπρεπε να ήμουν … ερωτευμένη μαζί του , αλλά εγώ τον Πάβλικ τον μισούσα πολύ και τον φοβόμουν ακόμα περισσότερο , για δυο λόγους : 1ον ) Μου έφερνε εκείνη την τρομερή μπανάνα που κατέληγε πάντα σε ξυλοφόρτωμα για να την φάω και 2ον) Ήταν … Ρώσος κι εγώ τους Ρώσους τους φοβόμουν , γιατί  οι Ρώσοι «τρώνε … μικρά παιδιά» (έτσι μας είχε πει η δασκάλα μας η κυρία Χριστούλα και όταν εγώ δήλωσα δειλά-δειλά πως ο μπαμπάς μου ΔΕΝ τρώει μικρά , αλλά ούτε και μεγαλύτερα παιδάκια , μου είπε αφού σκέφτηκε αρκετή ώρα , πως … ναι , ίσως ο μπαμπάς μου να ήταν από τους καλούς Ρώσους , υπάρχουν κι αυτοί – σπάνια , αλλά υπάρχουν – και ότι οι καλοί Ρώσοι , είναι αυτοί που ψηφίζουν Στρατηγό Πλαστήρα και … τώρα πια … ΕΡΕ … Δεν κατάλαβα Θεό , αλλά τουλάχιστον είχα πάρει μια σοβαρή απάντηση και ήμουν πια ήσυχη ) .
 ————————————
Όταν τους είδα (τον «Τρομερό Πάβλικ» και τον πατέρα του) φάντηδες μπαστούνια στην εξώπορτα του σπιτιού μας , ένιωσα τον πανικό να με κυριεύει … Ο Τρομερός , … ΔΕΝ κρατούσε καμία … μπανάνα , άρα είχε έρθει για να με φάει . Για τον μπαμπά Νικολάι , δεν πολυνιαζόμουν γιατί έδειχνε να μην τον πολυενδιαφέρω (μάλλον είχε φάει πολλά παιδάκια στη ζωή του και είχε ψιλοβαρεθεί … Άλλωστε το έβλεπα εγώ , πως με αντιμετώπιζε σαν μια … ενοχλητική μύγα) , αλλά ο Πάβλικ … Α , αυτός , ήμουν σίγουρη πως έτρωγε μικρά παιδιά . Ήταν αδύνατον να ψήφιζε Στρατηγό Πλαστήρα ή «τώρα πια … ΕΡΕ» . Κανένας Ρώσος ψηφοφόρος της ΕΡΕ , δεν θα κουβαλούσε ποτέ μπανάνα από την «αρχαία» Ρώμη σε ένα μικρό ανάφαγο παιδί μόνο και μόνο για να να γίνει (το παιδί) , κάτι σπουδαίο στην ζωή του  … Άρα ???…
Ο πανικός μου θέριεψε , όταν είδα τους … αφελείς γονείς μου να τους κάνουν και χαρούλες . Ιδίως σ’εκείνον … τον ακατανόμαστο , που …
– Γειά σου Άννιτσκα … Μάντεψε τί σου έφερα … 
– … μπανάνα … (αποτόλμησα)
– Α χα χα χα !… όμορφη Άννιτσκα ! τι αστεία που είσαι ! Όχι μπανάνα σήμερα , και ούτε από την Ρώμη . Σου έφερα κάτι πολύ σπουδαίο και σπάνιο από την Φρανκφούρτη … Ξέρεις που είναι η Φρανκφούρτη ? 
Όταν βλέπεις και το παίρνεις πια απόφαση ότι έχει φτάσει αμετάκλητα το τέλος σου , θωρακίζεσαι  με ένα είδος … θάρρους να το πω ?… αναίδειας να το πω ?… κάπως έτσι :
– Δεν ξέρω και ούτε που με νοιάζει …
Η τσιμπιά που έφαγα από την μάνα μου , πέρασε μάλλον απαρατήρητη από τα … παγωμένα μου (από το τρόμο) μέλη .
Ο Πάβλικ , άρχισε να ξεδιπλώνει με κάποια ιεροτελεστία ένα προχειροτυλιγμένο πακέτο , απ’ όπου έβγαλε ένα παράξενο μαύρο πράγμα (θα σας παρακαλούσα , να μην γελάτε κατά την διάρκεια της διήγησης … με ενοχλεί) , κάτι σαν κουτί , κάτι σαν σχολική κασετίνα …δεν μπορούσα να το προσδιορίσω …
– Μία … φωτογραφική μηχανή αυτόματη … για σένα ! για να βγαίνεις φωτογραφίες όποτε θέλεις .
– Τι να την κάνω εγώ την μηχανή ? Εγώ , δεν είμαι φωτογράφος . Άμα θέλω να βγω φωτογραφία , πρέπει να έρθει ο κύριος Σαράντης ο φωτογράφος που είναι πολύ ψηλός , πολύ χοντρός και χώνει το κεφάλι του κάτω από ένα μαύρο πανί για να μας φωτογραφίσει , και έτσι όπως σκύβει , αμολάει και μια φασαριατζίδικη κλανιά και λέει «Ουπςςςς συγνώμη , μου έφυγε ένας … «Ιμπρρρρραχήμ» ,αλλά καλύτερα «Ιμπρρρρραχήμ» που μόνο θόρυβο κάνει , παρά ένας … «Χουσσσσσεΐν» , που είναι ύπουλος και μόνο βρωμάει» … 
– Αχ Άννα , αυτή η μηχανή βγάζει μόνη της φωτογραφίες . Πάμε έξω στο φως του ήλιου να σας δείξω …
… και κινήσανε όλοι μες στην τρελή χαρά , για το κεφαλόσκαλο …
Μια τελευταία μου προσπάθεια » Μαμά , μην πάμε . Θα με σκοτώσει μ’ αυτό το κουτί και μετά θα με φάει … να το ξέρεις , αυτός ΔΕΝ ψηφίζει ΕΡΕ , ούτε καν Στρατηγό μμμμ… κάπως , δεν θυμάμαι το όνομά του» έπεσε στον βρόντο «Θα σε κανονίσω εγώ αύριο … κακομαθημένη ! Φαντασιόπληκτη ! που δεν καταλαβαίνω πια , τι λες … κι από που τα μαθαίνεις . Αλλά ξέρω ποιος φταίει . Εκείνος ο αχαΐρευτος ο πατέρας σου που σε βομβαρδίζει με όλες αυτές τις ανόητες ιστορίες που σου λέει … αλλά έννοια σου … ας φύγουν οι άνθρωποι … και τα λέμε» .
…………………………….
Έτσι βρεθήκαμε όλοι στο κεφαλόσκαλο , να ποζάρουμε μπροστά στο μικρό , μαύρο κουτί που ο Πάβλικ , τοποθέτησε με προσοχή πάνω σε ένα απ’ τα σκαλιά που ανηφόριζαν προς τα πάνω , αφού του έκανε κάτι σαν κούρντισμα με έναν μικρό μοχλό …
Βρρρρρρ , βρρρρρρρ , χρ , χρ , τικ-τακ , τικ-τακ … τικ, τικ , τικ ,…
Κοίταζα έξαλλη και έντρομη το σατανικό μηχάνημα , που θα μου στερούσε στο εξής τον κύριο Σαράντη και τους μυστηριώδεις … «Τούρκους» του , που αμολούσε χωμένος πίσω από το μαύρο πανί …
… τικ , τικ , τικ , τικ ….. ΚΛΙΚ !!!…
————————————–
Μια εβδομάδα μετά , ο μπαμπάς μου , γυρνώντας το μεσημέρι στο σπίτι , μου έφερε την φωτογραφία …
Ήμουν ακόμα … ζωντανή !
.
.
.
Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί μέρος του συμμετοχικού δι-ιστολογικού αφιερώματος με τίτλο «μια παιδική φωτογραφία» το οποίο επινοήθηκε , προτάθηκε και οργανώθηκε από τον Βιβλιοθηκάριο , και στο οποίο συμμετέχουν (κατά πάσαν πιθανότητα) και οι :
 
Τα χαμένα επεισόδια :
Τσαλαπετεινός: Μοναχοπούλι 
Καγκουρώ:  Παιδικές φωτογραφίες και σκόρπιες μνήμες
Deva Aleema: Μια παιδική φωτογραφία
Nefosis και RoubinakiM:  Φωτογραφίες χωρίς αρνητικό
Polyanna:  Το γαϊτανάκι μας – μια παιδική φωτογραφία
Σημειωματάριο:  Μια παλιά φωτογραφία
AnnaSilia:  Грозный Павлик  (Παυλάκης ο Τρομερός)
Αναγεννημένη: Μια παιδική φωτογραφία
Κυνοκέφαλοι:  Τα καλοκαίρια ακόμα κόβονται στα τρία
Κidscloud:  Απόκρηες κάποια χρόνια πριν
Passionflower :
O Ήχος του Ανέμου: Είναι ψεύτρες οι φωτογραφίες
Βιβλιοθηκάριος:  Οι φωτογραφίες είναι καθρέφτης
Κόκκινο Καγκουρώ:  Μια (όχι και τόσο) παιδική φωτογραφία
Mambo Tango: Κοίτα το πουλάκι 
 
 

Ετικέτες: , , , , , , ,

Η «ΜΠΕΜΠΑ» … Η ΤΖΟΥΛΗ … ΚΙ ΕΓΩ

Την … φθονούσα θανάσιμα για πολλούς λόγους :
Ήταν … ξανθιά και γαλανομάτα (ακραίο μου όνειρο-επιθυμία) . Ήταν μεγαλύτερη από εμένα (σε μια εποχή που επιθυμείς να είσαι … μεγάλος) . Μιλούσε … Αγγλικά (και δεν μπορούσα να καταλάβω πως μπόρεσε να μάθει μια ξένη γλώσσα οκτάχρονη πιτσιρίκα) … άρα ήταν (… μπορεί και να ήταν) πιο έξυπνη από εμένα . Όλοι της συμπεριφερόντουσαν σαν να ήταν … πριγκίπισσα (που αποκλείεται να ήταν … Αυτό μου το είπε ο μπαμπάς μου χαμογελώντας … αλλά δεν ξέρω αν το είπε απλά για να με παρηγορήσει) . Ήταν … Αμερικάνα …
Αλλά , ας τα πάρω από την αρχή :
 .
 Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου , και μέχρι την πρώτη μου νεότητα , όλες τις διακοπές μου (καλοκαιρινές και μη) τις περνούσα στο «χωριό» , ένα καπνοχώρι της Ανατολικής Μακεδονίας , όπου ζούσαν τα αδέρφια της μάνας μου .
Εκεί , το καλοκαίρι του 1955 , γνώρισα την … Τζούλη .
Τώρα , το πως μια Αμερικανιδούλα , βρέθηκε  το καλοκαίρι του 1955 στα καπνοχώρια εκείνα , είναι μια … ωραία ιστορία . 
Ο μοναδικός γιος της θείας Ελένης (αδελφής της μάνας μου) , μέσα στα μεταπολεμικά … «καλούδια» της UNRA ( =United Nations Relief and Rehabilitation Administration) , που τους μοίραζαν στο σχολείο , βρήκε ένα χαρτάκι με μια Αμερικάνικη διεύθυνση που είχε βάλει η Κριστίν  Γκρόου , μάνα της Τζούλης , που … «I love Greece and I want to know a Greek mother» και … άρχισε να αλληλογραφεί μαζί της , με την βοήθεια του αγγλομαθούς Γραμματικού του διπλανού χωριού …. μέχρι …
Μέχρι που , το καλοκαίρι του 1955 , αποφάσισε να έρθει στην χαροκαμένη Ελλάδα και να γνωρίσει εκ του σύνεγγυς την Greek mother , που η Τύχη , είχε ρίξει στον «δρόμο» της . Πήρε λοιπόν την μονάκριβη κόρη της (τα ρούχα της οποίας φορούσα εδώ και τρία χρόνια … μεταποιημένα από τα χέρια της μαμάς μου) και αριβάρισε μεσοκαλόκαιρο (ανάγκη ήταν ;… που ήμουν κι εγώ εκεί… ) στο ρημαγμένο από τον πόλεμο και τον Εμφύλιο , καπνοχώρι… 
Την … μίσησα από την πρώτη στιγμή την Τζούλη . Είπαμε … ήταν ψηλή , ξανθιά , όμορφη , μεγάλη (ήδη … 8 χρονών) , και μου μιλούσε σε μια … ακατάληπτη γλώσσα , απ’ την οποία , το μόνο που κατάλαβα ήταν ο τόπος της , που λεγόταν «South Dakota» (… κάτι με … «κότα» είχε να κάνει …και καλά το είχα καταλάβει εγώ ότι το σπίτι της ήταν ένα … βρωμερό κοτέτσι … ) .
Εκείνο το καλοκαίρι μου , κύλησε βασανιστικό . Δυο-τρεις φορές , επιχείρησα να την πλακώσω στο ξύλο , αλλά πάντα κάποιος με … πρόφταινε την τελευταία στιγμή και ματαιωνόταν η κοριτσίστικη Ελληνοαμερικανική σύρραξη (όπως πολύ καλά βλέπετε και καταλαβαίνετε τον λόγο που η μαμά μου , μου κρατάει τα χέρια στην πρώτη φωτο) .
Η ποθητή μέρα της αποχώρησης των Αμερικάνικων «δυνάμεων» από το περήφανο χωριό  μας , έφτασε . Αλλά «ουδέν καλόν , αμιγές κακού» που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών ανιόντες (κάπως αλλιώς το έλεγαν , αλλά μην κολλάτε τώρα σε επουσιώδεις λεπτομέρειες) . Με … πληροφόρησαν , πως την παραμονή θα έπρεπε να βγάλουμε και αναμνηστική αποχαιρετιστήρια φωτογραφία , οι άσπονδες «φίλες» … «Στα κομμάτια» σκέφτηκα «… μια ψυχή που είναι να βγει , ας βγει … Αρκεί που θα ξεκουμπιστεί για το … κοτέτσι της (Ντακότα) » . Φυσικά το … θέμα της φωτογράφισης , το διάλεξε η Τζούλη : Τσεμπέρια (μαντήλες) στο κεφάλι , για να φέρνουμε (προφανώς) προς το … φολκλόρ και με μια … αγκαλιά χόρτα , να ταΐζουμε το αγαπημένο ΤΗΣ μοσχαράκι , που ΑΥΤΗ διάλεξε ανάμεσα σε  5 που υπήρχαν στον σταύλο της θείας ΜΟΥ … 
Προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι η Υπομονή , είναι η … αρίστη των Αρετών , «στήθηκα» κι εγώ για την φωτογράφιση … ανάθεμα την Ελληνοαμερικανική μου φιλία μέσα … Ας όψονται τα Αμερικάνικα δέματα με τα φουστάνια που με έντυναν και θα με έντυναν για πολλά χρόνια ακόμα … Βασικά , ας όψεται η μάνα μου , που με απειλούσε με σφαλιάρα , έτσι και εκδήλωνα τα … πραγματικά μου αισθήματα .
………………………………………………………………
Επειδή όμως , ο Θεός , αγαπάει τις Αμερικανιδούλες-ξυλάγγουρα της Νότιας Ντακότας , αλλά … αγαπάει και τις Ελληνο-ουκρανο-ρωσιδούλες της Βορειοανατολικής Ψωροκώσταινας , … έκανε το θαύμα του .
Το μοσχαράκι  guest-star , αρνήθηκε επίμονα να φάει από το χέρι της μισητής Υπερδύναμης , ό, τι και αν προσπάθησαν η Τζούλη η ίδια , αλλά και η κρυόκωλη μάνα της , ακόμη και η θειά μου η Ελένη (προσκυνημένη Αμερικανόφιλη , Θεός σχωρέσ’την πια) … Μόνο η μάνα μου , δεν κουνήθηκε από την θέση της … Τελικά παιδιά … «μάνα είναι μόνο μία» … όποιος το είπε αυτό , είχε ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο …
Και όχι μόνο αρνήθηκε τα … χορτάρια της Νότιας Ντακότας , αλλά γυρίζοντας προς το μέρος μου και κοιτάζοντας με , με λατρεία στα μάτια , άρχισε να μασουλάει από τα δικά μου , από το χέρι μου …
– Oh Julie! Unfortunately the little cow prefers Silia from you … κραύγασε η … άφρων Αμερικανίς μάνα .
Την ώρα που αγκάλιαζα το μοσχαράκι με … ευγνωμοσύνη και καθώς η Τζούλη , πατούσε απελπισμένη τα κλάματα (για πρώτη ευλογημένη φορά μέσα σ’ εκείνο το εφιαλτικό καλοκαίρι) , ακούστηκε το … «κλικ» του φωτογράφου …
Τελικά , υπάρχει Θεός  . Ο … «Θεός της Ελλάδας».
.
.
.
.
 Για όποιον απορεί , ποια είναι η τρίτη «ντίβα» του τίτλου αυτής της ανάρτησης ( η επονομαζόμενη και «Μπέμπα» ) , πληροφορώ , ότι είναι η … μικρή αγελάδα , που έσωσε το γόητρό μου εκείνο το καλοκαίρι του 1955 … 
Στην οποία Μπέμπα , αφιερώνω και το σημερινό μου ποστ , καθ’ ότι σήμερα … γιορτάζει …
4η Οκτωβρίου , Παγκόσμια ημέρα των ζώων .
 
 
 

Ετικέτες: , , , ,