RSS

Tag Archives: χειρουργείο

ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ… ΤΟ ΞΕΡΩ…

«Άννα, όσοι έφυγαν την ώρα της χειρουργικής επέμβασης πάνω στο χειρουργικό τραπέζι, πετάνε από πάνω του τη νύχτα, μέχρι να τους διώξει το team του πρώτου πρωινού χειρουργείου»
… μου είπε κάποτε ένας πολύ καλός και πολύ παλιός διαδικτυακός μου φίλος…
——————-
Ο Τάκης, «έφυγε» την ώρα της επέμβασης πάνω στο χειρουργικό τραπέζι, μετά από μια 11ωρη (περίπου) μάχη των χειρουργών του με τον Θάνατο. 
Είναι σίγουρο πως έμεινε εκεί, να πλανιέται μέσα σε μια αίθουσα χειρουργείου (χειρουργός ήταν), αλλά είναι εξ ίσου σίγουρο, πως κανένα team, δεν θα μπορούσε να τον διώξει από το μέρος, που πιο πολύ αγάπησε απ’ όλα…
Είναι εκεί… Το ξέρω…
Κυκλοφοράει ανάμεσα στους δίσκους και τα συρόμενα της εργαλειοδοσίας, πλανιέται γύρω από τους προβολείς και τους «δορυφόρους» τους, μετράει γάζες και κομπρέσες ριγμένες στο πάτωμα, ακουμπάει ελαφρά, πάνω στα πακέτα με τα αποστειρωμένα, ακροπατάει πάνω στις βιτρίνες με τα ράμματα, τα νυστέρια, και τα γάντια, ρίχνει κλεφτές ματιές στα monitors των Αναισθησιολόγων (… ίσως να με ψάχνει κιόλας, εκεί πίσω απ’ το μεγάλο οθώνιο που μας χωρίζει εμάς τους αναισθησιολόγους, από τον κυρίως χειρουργικό χώρο), χαϊδεύει τους ώμους των χειρουργών, έτσι όπως στέκεται πίσω τους… ίσως να χαϊδεύει και τα χέρια τους, έτσι όπως έκανε η Άννα από το Καζακστάν, που της έσωσε την ζωή με ένα πολύ βαρύ χειρουργείο, όταν του είπε «Δώσε μου γιατρέ να χαϊδέψω τα χέρια που με σώσανε» και του πέρασε στο μικρό δάχτυλο του αριστερού χεριού του την… βέρα της μουρμουρίζοντας «Δεν έχω λεφτά να σε πληρώσω -κι ας μην μου ζητάς- γι αυτό, θέλω να σου χαρίσω την βέρα μου, είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχω»… Κι αυτό, ήταν πολύ σπουδαίο, γιατί η Άννα από το Καζακστάν, στα 70 της τότε… δεν είχε ποτέ αρραβωνιαστεί ή παντρευτεί, αλλά… «Ζήλευα γιατρέ, όταν ήμουν νέα, τις φίλες μου που μία-μία, παντρεύονταν κι εγώ όχι… γιατί εκείνα τα χρόνια εκεί στο Καζακστάν δεν σε έπαιρνε κανείς αν ήσουν φτωχή… γι αυτό κι εγώ, αγόρασα μια βέρα -αυτήν εδώ- και την φοράω από τότε… Είναι χρυσή γιατρέ… θέλω να την πάρεις»…
……
Είναι εκεί… Το ξέρω…
Κι εκεί, θα μείνει για πάντα, γιατί κανείς, όποιος κι αν είναι, ό,τι και να κάνει, δεν μπορεί να τον διώξει από εκεί μέσα…
.
.
.
19429891_10211428637965842_1355214788717062218_n
 

Υ.Γ. Στον κρίκο από τα κλειδιά του, κουβαλούσε από τότε… τρεις βέρες. Της μητέρας του, την δικιά μου και της Άννας από το Καζακστάν

 
 

Ετικέτες: , ,

Η ΣΦΑΛΙΑΡΑ…

«Λοιπόν… η ώρα, είναι 01.50πμ… ξημερώματα σχεδόν…
Βγήκα με παρέα και τα… κοπανήσαμε.
Τσίπουρο… κίτρινο, όχι χρωματισμένο από σαφράν…αλλά κίτρινο, γιατί ωρίμασε μέσα σε δρύινο βαρελάκι…
Δεν τού’ δωσα την δέουσα σημασία και με… εκδικήθηκε.
Μεζές τέλειος… Παρέα απίθανη, Κέφι, αχτύπητο…
Τι άλλο θέλει ο άνθρωπος, για να την … «κάνει» σε άλλους «γαλαξίες»?…
Δεν είμαι αυτό που λένε «ευτυχισμένη»… αν και κοντά βρίσκομαι… Ούτε αυτό που λένε… πιωμένη… Είμαι… κάπου εκεί, ανάμεσα… Πιο πολύ, προς το… «ευτυχισμένη»
Καληνύχτα σας…»

_____________________________
Αυτά έγραφα το Φθινόπωρο του 2014…
Λίγες ημέρες μετά, τρώω την μεγάλη… «σφαλιάρα» της ζωής μου. Ο Τάκης, είναι άρρωστος. Ένας κάκιστος καρκίνος και 30 ημέρες μετά… «φεύγει». «Δραπετεύει» μέσα από το… χειρουργείο. Ένας χειρουργός, πεθαίνει μέσα σε μια από τις μεγάλες του αγάπες, το χειρουργείο…
… Πιο πολύ, προς το… «ευτυχισμένη», είχα πει (γράψει).
Η «σφαλιάρα», με βρήκε… ευτυχισμένη…
Και γι αυτό με… διέλυσε.
_________________
Και… ΟΧΙ!… Δεν μπορώ να το ξεχάσω αυτό…
Αυτό… το ότι με βρήκε… ευτυχισμένη.

thumbnail

 

Ετικέτες: , , , ,

– ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ?!?!…

.
Κάποτε πριν χρόνια , είχα ένα “έκτακτο” περιστατικό στη δουλειά μου (είμαι Αναισθησιολόγος , για όποιον δεν γνωρίζει) και πριν μπω στο χειρουργείο , ζητησα να δω κάποιον συγγενή του αρρώστου για ιστορικό , ενημέρωση των κινδύνων κλπ) γιατί με τον ίδιο τον ασθενή δεν μπορούσα να συνενοηθώ (λόγω γλώσσας) . Μου αριβάρησε λοιπόν στο γραφείο ένας μαυριδερός κοντούλης τύπος με “λάμπον όμμα” και αυστηρό ύφος .
– Μιλάς ελληνικά ; (τον ρώτησα)
– Αν μιλάω Ελληνικά ;;; Μα για ποιόν με πέρασες ; Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; Εγώ έχω στο σπίτι μου ψυγείο (μου αποκρίθηκε)
– Τί τον έχεις τον κύριο που θα χειρουργηθεί ; (ρώτησα λίγο παραξενεμένη και αρκετά αμήχανη)
– Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; Εγώ έχω στο σπίτι μου ψυγείο (μου …ξανααπάντησε)
– Πλάκα μου κάνεις ρε φίλε ; Άντε σε παρακαλώ και βιάζομαι (ήδη είχα περάσει στην σφαίρα του … εκνευρισμού)
– Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; Εγώ έχω στο σπίτι μου ψυγείο … (η βελόνα είχε κολλήσει)
– Ρε … κόφ’την πλάκα (είχα κατρακυλήσει πια στην κατάσταση … «έξαλλη» )
– Ξέρεις ποιος είμαι ….κλπ….
Λίγο πριν εκδηλώσω πλήρη υστερία , …όρμησαν μεσα στο γραφείο μου δυο σεκιουριτάδες του Νοσοκομείου , τον εβγαλαν έξω με το μαλακό και ….
– Σας ενόχλησε κυρία Σίλια ; Σας πείραξε ; Όχι ; Α , εντάξει … Ένας  “ψυχάκιας” είναι που επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα σε όποιον τον ρωτήσει οτιδήποτε …
Ουδεμία σχέση είχε με τον προς εγχείρηση ασθενή … Ήταν από τους «τύπους» που τριγυρίζουν στις Δημόσιες Υπηρεσίες και περιφέρουν την παραξενιά τους (το είπα με … κομψό τρόπο … τέλος πάντων) . Απλά έτυχε να περνάει από εκεί την ώρα που η αδελφή βγήκε έξω στον διάδρομο , και φώναξε  «Ένας συγγενής του κ. Τάδε παρακαλώ» και που ο συγγενής του κ. Τάδε κάπου χάζευε …
—————————————-
Γιατί έγραψα αυτή την ιστορία ?…
Μα γιατί αποφάσισα που και που , να σας … «βομβαρδίζω» με ιστορίες καθημερινής τρέλλας , από ένα Δημόσιο Νοσοκομείο .
Σας φιλώ .
 

Ετικέτες: , ,

ΠΩΣ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ ΜΙΑ … ΓΥΝΑΙΚΑ … (τίτλος «πιασάρικος»)

Ήταν μεσημεράκι Κυριακής τέλη Σεπτεμβρη , πριν 5 χρόνια , όταν μου τηλεφώνησε φίλος ΩΡΛ (και συνάδελφος στο Νοσοκομείο)
– Σίλια , επειγόντως … έλα τρέχοντας στο Νοσοκομείο … Έκτακτο περιστατικό …. ξένο σώμα …
– Ξένο σώμα ;;; (πανικός για τους μη μυημένους) … Πού ; στον λάρυγγα , στην τραχεία , στους βρόγχους (στον οισοφάγο , δεν μας τρομάζει και τόσο) ;… Έρχομαι ….
– Όχι …. στο στόμα μέσα …
– Με δουλεύεις ;… τί θα πει “ξένο σώμα στο στόμα” ; Γιατί δεν το … φτύνει ;
– Δεν μπορεί … είναι καρφωμένο .
– ;;;;;….. δηλαδή ;
– Αγκίστρι ….
– Πάψε ρε … Ποιός …. μαλάκας (συγγνώμη , αλλά έτσι μιλάμε συνήθως μεταξύ μας … χαϊδευτικά) έβαλε αγκίστρι στο στόμα του ;… Και τί με βουρλίζεις με τα “επειγόντως” και “τρέχοντας” ;…. Εντάξει θα έρθω … αλλά όχι και να σκοτωθούμε …. δεν τρελλάθηκα για ένα αγκίστρι στο στόμα …. Έρχομαι …
– Έλεος Σίλια … γρήγορα …Πρόκειται για …. “επώνυμο” ασθενή και έχουν μαζευτεί εδώ , ο Νομάρχης , ο Δήμαρχος , ο Περιφεριάρχης , και ο … Μητροπολίτης (δυσδιάκριτη βρισιά , μέσα από το στόμα του) και μου τάχουν πρήξει …
– Οk , ok … έρχομαι … Γυναίκα ;
– Ναι … μάλλον …
– Τί θα πει μάλλον βρε ηλίθιε ; Υπάρχει άνθρωπος … «μάλλον γυναίκα» ;…. Τέλος πάντων . Νέα ;… γριά ;
– Πολύ γριά …. Πάρα πολύ γριά , μάλλον … Αλλά δεν το δείχνει …
– Άϊ χάσου βρε χαμένε , που με δουλεύεις Κυριακάτικα ….
– ΕΛΑ ΑΜΕΣΩΣ …
– Έρχομαι ….
——————————
Δέκα λεπτά μετά (οι αποστάσεις εδώ στην επαρχία είναι αστείες) βρισκόμουν μέσα στο χειρουργείο , αφού απομάκρυνα με τα υπολείμματα της υπομονής μου τον συρφετό των … “παραγόντων” , που είχαν μαζευτεί στον διάδρομο προς τις χειρουργικές αίθουσες .
Η …. “ασθενής” μου , ήταν μία μεγαλόσωμη Caretta caretta με αίματα στο στόμα … Ο φίλος ΩΡΛ , μαζί με έναν Κτηνίατρο κάτωχρο και κατατρομαγμένο (τρομαγμένος από τον συρφετό των «παραγόντων» που είχαν μαζευτεί και από το γεγονός ότι είχε πλήρη άγνοια) μου είπαν με ένα στόμα
– Νάρκωσέ την , να δούμε τί θα κάνουμε …
– Tρελλαθήκατε και οι δυό ; Πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω τέτοιο πράγμα … Που θα βάλω ορό .;… Που θα κάνω ενέσεις ;… πως θα την διασωληνώσω ;…
– ……..
——————————
Τότε ήταν που γύρισα και την πρόσεξα καλύτερα …. Με κοίταζε … Σας ορκίζομαι φίλοι μου … με κοίταζε … Είχε βλέμμα …. Ένα βλέμμα ικετευτικό … εμπιστοσύνης … παράκλησης …. Ελπίδας …. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ … Με κοίταζε , φίλοι μου , και ξαφνικά , ένιωσα σπουδαία , … άξια για πολλά …. χρήσιμη …. μοναδική … Ένιωσα …. Επιστήμονας ….
Μισή ώρα αργότερα , την παραδώσαμε στους …. «παράγοντες»  του τόπου μας , σώα και αβλαβή … Λίγο ζαλισμένη , αλλά υγιή ….
Με κοίταζε ακόμα και όταν την απομάκρυναν με ένα φορείο σκεπασμένη ελαφρά , με ένα βρεγμένο σεντόνι …
Ο κτηνίατρος έφυγε μαζί της , και πλησίασε ,εύσχημα τους δημοσιογράφους …
Κοίταξα , μαγεμένη τον φίλο μου τον ΩΡΛ :
– Ρε σύ … Είμαι … ερωτευμένη μαζί της (του είπα)
– Κι εγώ …. (μου είπε) .
.
.
.
 

Ετικέτες: , , , , ,

ΜΙΑ ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

————————————————————-
Κάποτε βγαίνοντας από ένα χειρουργείο , όπου είχαμε (εμείς οι άνθρωποι του Ιπποκράτη) χάσει την μάχη , και ο θάνατος , μας  “πήρε” την ψυχούλα ενός 8χρονου κοριτσιού , με ρώτησαν , αν γυρνώντας στο σπίτι μου , θα άνοιγα το ραδιόφωνο να ακούσω μουσική στη διαδρομή ….
Δεν ήξερα τί να απαντήσω … ένοιωσα φοβερή αμηχανία , και απέφυγα να δώσω σαν απάντηση κάτι θετικό … Κατά την διαδρομή , όχι μόνο άνοιξα το ραδιόφωνο , αλλά έπιασα τον εαυτό μου και να σιγομουρμουρίζει το τραγούδι ….
Τί σήμαινε αυτό ; … Μήπως ότι είμαι … ανάλγητη ; απάνθρωπη ; σκληρόκαρδη ; πορωμένη ; αναίσθητη ; … Στην καλύτερη των περιπτώσεων , αδιάφορη ; …
Όχι … Τίποτα από όλα αυτά .
Όχι πως δεν πονάς , αλλά είναι αδύνατον να “κουβαλάς” όλο αυτόν τον πόνο , και όλο αυτό το πένθος , και στην καθημερινή ζωή σου … Θα διαλυθείς … Θα πάψεις να υπάρχεις , σαν συγκροτημένος νους και προσωπικότητα … Θα πάψεις να είσαι χρήσιμος .
Το μόνιμο πένθος και η μόνιμη λύπη μέσα σου , είναι …. θάνατος ….
——————————————–

 

Ετικέτες: , ,