RSS

Tag Archives: Χούντα

Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΦΟΡΑ…

H πρώτη μου φορά…
Την θυμάμαι… Θυμάμαι πότε ακριβώς, και που…
Ήταν Κυριακή, 29 Ιουλίου του 1973, πρωί πρωί, γύρω στις 07.00 πμ, Θεσσαλονίκη, μέσα σε μια από τις διδακτικές αίθουσες του «Ευκλείδη». Ήμουν 24ων. Θυμάμαι πως κατά βάθος, επιθυμούσα κάτι άλλο, αλλά… δεν γινόταν αλλιώς… «Θα σφίξεις τα δόντια και θα το κάνεις» με είχε συμβουλέψει η μάνα μου και έτσι έκανα… Δεν έφυγα μετά την «πράξη». Έμεινα εκεί… καθισμένη σε μια καρέκλα, ανάμεσα σε άγνωστους σκυθρωπούς ανθρώπους ως αργά το βράδυ, χωρίς να φάω τίποτα… ούτε νερό δεν ήπια… Σαν να ήθελα να τιμωρήσω συμβολικά μ’ αυτόν τον τρόπο, τον εαυτό μου…
Πληρώθηκα κιόλας… 200 δραχμές, μείον κάτι κρατήσεις… 172…
Ακόμα μου καίνε τα χέρια… Όμως, 172 δραχμές, ήταν το φαγητό, μιας εβδομάδας…

——————————-
(Πρώτη φορά στην ζωή μου, ψήφισα, όταν έγινε το Δημοψήφισμα μεταβολής του πολιτεύματος σε προεδρευομένη δημοκρατία, του Παπαδόπουλου. Ήμουν και στην Εφορευτική Επιτροπή. Με είχε προτείνει, γι αυτήν την… «θέση», ένας δικαστικός, οικογενειακός φίλος του σπιτιού, που δούλευε η 70χρονη τότε μάνα μου σαν παραδουλεύτρα, για να μπορώ να σπουδάζω).
Αυτά.
Ή… μάλλον όχι μόνο αυτά… Κάτι ακόμα:
Τα μέλη της Εφορευτικής Επιτροπής, ψήφιζαν ως εξής: Ο επικεφαλής, έπαιρνε τα ψηφοδέλτια του Παπαδόπουλου, τα έκλεινε στον φάκελλο, και τα έριχνε στην κάλπη και τραβούσε και την γραμμή πάνω στο όνομα μας… μπροστά σε ένα σωρό φαντάρους και χωροφύλακες… Όχι πως δεν γινόταν και σε άλλους πολίτες αυτό, αλλά για μένα ήταν ντροπή, να βρίσκομαι εκεί για την πρώτη μου φορά και για 172 δραχμές…
Αλλά, είπαμε… 172 δραχμές, ήταν το φαγητό, μιας εβδομάδας…

———————————————–

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%88%CE%AE%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_1973

 

Ετικέτες: , , , ,

ΧΟΥΝΤΑ …

xpr,escape,hand,man,odd,window-59f16f62754687e64fe74f7c7288bdf8_h

Θεσσαλονίκη , Οκτώβρης του 1970 ….φοιτηταριό…Με άρπαξαν βραδάκι στα καλά καθούμενα έξω από την πόρτα της πολυκατοικίας μας , και με …σύραν ως το Τμήμα Μεταγωγών , ένα τετράγωνο πιο πάνω . Μέσα σε ένα γραφείο (!) έδερναν έναν νεαρό..Πρώτη μου φορά τον έβλεπα . «Τον ξέρεις ;» Μόνο το κεφάλι μου πρόφτασα να κουνήσω αρνητικά …και άρπαξα την πρώτη μου σφαλιάρα . Μετά από ένα τέταρτο και καμιά 10ρια σφαλιάρες , πήραν τον νεαρό αλλού και βάλανε μπρος τις δυο μοτοσυκλέτες έξω από το Τμήμα…..Άκουσα τον νεαρό να ουρλιάζει κάπου στο βάθος .Ούρλιαξα κι εγώ , όχι από συμπαράσταση , αλλά γιατί ένας φαντάρος μου έσπασε με μια απότομη κίνηση τον αντίχειρα του δεξιού μου χεριού . Δεν μας ….άκουσε κανείς….(ο θόρυβος από τις μοτοσυκλέτες βλέπεις) … Λίγο μετά , χωρίς καμιά εξήγηση ή κάτι άλλο … με πέταξαν στο δρόμο …
Ο γιατρός που βρίσκονταν εκεί (γιατί είχαν και γιατρό … παρόντα στις ανακρίσεις) , έφυγε το κατόπι μου προφασιζόμενος κάποια σπουδαία δουλειά και με πρόλαβε στην επόμενη γωνία , όπου είχα σταθεί για να κλάψω και μου είπε :
– Τράβα στο φαρμακείο απέναντι που διανυκτερεύει και ζήτα του φαρμακοποιού , να σου το ανατάξει το δάχτυλο στη θέση του και να σου βάλει και ένα ξυλάκι για νάρθηκα να μην μείνει πολύ στραβό … Είναι φίλος μου … Πες του : «Ο Μιχάλης με στέλνει»  και δεν θα σε διώξει…
Και έτσι έκανα και το δάχτυλο δεν έμεινε πολύ στραβό … Λίγο στραβό είναι μόνο …ίσα – ίσα , για να … μην με πιάνει το μάτι …
Σαν γύρισα άγριο ξημέρωμα στο σπίτι , η μάνα μου , απλά με αγκάλιασε , χωρίς να με ρωτήσει τίποτα , μου έπλυνε το πρόσωπο , με βοήθησε να βγάλω τα ρούχα μου , και … με κοίμισε στην αγκαλιά της …
Όχι πως δεν με νοιάζονταν και δεν με αγαπούσε η μάνα μου … Η μάνα μου , με λάτρευε αλλά , πιστεύω πως (για εκείνη την εποχή) , έκανε ό,τι ήταν σωστό για να μείνουμε ζωντανοί και να έχουμε την ευκαιρία να αντικρύσουμε το «αύριο»… Γιατί όπως είπε κάποτε και κάποιος διαδικτυακός φίλος μου , πάλι από εδώ μέσα … «Τότε όλα τά’ σκιαζε η φοβέρα…»
——————————————————-
Γιατί το έγραψα όλο αυτό ? (που σημειωτέον , έχει γραφτεί και σε παλιότερες αναρτήσεις μου εδώ στο blog) …
… μα , για να σας πω κάτι που «καίει» την γλώσσα μου μέρες τώρα . Να σας πω :
Αυτό είναι (ήταν) … «χούντα» , αγάπες μου … Αυτό .

 

 

Ετικέτες: , ,

«ΛΑΜΠΡΑ»-KISS ME

Πρίν λίγες ημέρες , βρέθηκα για λίγο στην Θεσσαλονίκη , την γλυκειά «μάνα» , που με κανάκεψε , με φρόντισε , με γλύκανε και με πίκρανε , μου ξετυλίχτηκε και με αγκάλιασε , τα χρόνια τα πρωτονεανικά .
Έβρεχε όλη μέρα , μα το βραδάκι κόπασε και σε λίγο έπαψε τελείως και έτσι … ξαμολύθηκα στην νοτισμένη πόλη , που πιο όμορφη … νοτισμένη πόλη , δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο … (Έτσι νομίζω εγώ , και δεν είμαι η μόνη που το νομίζω) .
Περπάτησα στην Τσιμισκή και χάζεψα φωτισμένες βιτρίνες , στην Μητροπόλεως , στην Αγίας Σοφίας , άναψα κεράκι στην Αγία Σοφία , ήπια ένα ποτήρι κρασί στο «Κουρδιστό Γουρούνι» , μπλέχτηκα στα στενά με τα λουλουδάδικα , αγόρασα δυό βιβλία διασχίζοντας την Β. Ηρακλείου , και κατηφόρισα την Αριστοτέλους προς την θάλασσα …
Εκεί , έξω από το «Σινέ Ολύμπιον» , … τους είδα … Μια παρέα νεαρών , (φοιτητές μάλλον) κορίτσια κι αγόρια , σύνολο καμιά δεκαριά , κουβέντιαζαν , γελούσαν και πειράζονταν μεταξύ τους … Κάποιος για κάτι αγόρευε και με το που τέλειωσε , κάποιος άλλος αναφώνησε :
– Μπράβο , πολύ σωστά … Έτσι θα γίνει …
Η κοπελίτσα που κρεμόταν στο μπράτσο του , γύρισε απαλά , και και κοιτάζοντας τον με λατρεία , του έσκασε ένα φιλί … Τα πειράγματα δυνάμωσαν , ακούστηκαν κάποια ψιλοπειρακτικά «ζήτω» , και … κάποιοι χειροκρότησαν το ερωτευμένο ζευγαράκι …

………………………………………………………………….
Τότε ήταν , που θυμήθηκα , σκέφτηκα και αποφάσισα να γράψω μια μικρή ιστορία , από τα φοιτητικά μου χρόνια , σαν αφιέρωμα στην 17 Νοέμβρη , την ημέρα μνήμης του Πολυτεχνείου … Μπορεί να μην  αναφέρεται η ιστορία , ακριβώς στα γεγονότα αυτής της ημέρας , αλλά αυτή μου ήρθε στο μυαλό , εκείνο το νοτισμένο βράδυ , βλέποντας εκείνο το φιλί της μικρής , στο μάγουλο του (ενθουσιασμένου από κάτι που δεν κατάλαβα) , νεαρού …
————————————————————-
Εποχή της … άγριας Χούντας τριγυρνώντας στα διάφορα κυλικεία της Πανεπιστημιούπολης της Θεσσαλονίκης , αλλά και σε μικρά καφέ , και ζαχαροπλαστεία  και ουζερί και φαγάδικα της Παραλίας , της περιοχής Χαριλάου , της Άνω Πόλης , του Βαρδάρη , … στο Ντορέ … στου Τόττη , … στο «Ελβετικόν» ,… στο «Galaxy» … στα … σουτζουκάκια του Ρογκότη … και όπου αλλού βάλει ο νους σου , φοιτητοπαρέα , είχαμε έναν μυστικό … κώδικα για να κάνουμε κι εμείς την … Αντίσταση μας στο καθεστώς της Χούντας και στην φίμωση , που μας επέβαλλε .
Όταν κάποιος απ’ την παρέα , για οποιονδήποτε λόγο έλεγε την λέξη “Λαμπρά” (=τέλεια , =υπέροχα) , η πιό κοντινή σ’ αυτόν κοπέλα , έπρεπε να γύρει αμέσως επάνω του (άσχετα με τον αν ήσαν ζευγάρι ή όχι) και να του ψιθυρίσει λιγωμένα : “Kiss…me” … Ο νεαρός την φιλούσε και όλοι οι υπόλοιποι χειροκροτούσαν ενθουσιασμένοι …
Ήταν ο μόνος τρόπος να λέμε το όνομα του …. Λαμπράκη φωναχτά και να … χειροκροτάμε κιόλας , μέσα στις … φοιτητοσφηκοφωλιές της Χούντας ….
Έτσι , πάντα κάποιος «ενθουσιασμένος» από κάτι νεαρός θα φώναζε «Λαμπρά» , και όλο κάποια κοπέλα θα γύρευε σε χρόνο dt το φιλί του … Τα χειροκροτήματα και τα «ούραααα !!!» που ακολουθούσαν ήταν ιδιαίτερα ηχηρά και ενθουσιώδη … Δίπλα μας περνούσαν διάφοροι μυστήριοι , … μπάτσοι , … φαντάροι … αλλά ποτέ κανένας τους δεν πήρε μυρουδιά , της βαθύτερης αιτίας του όλου σκηνικού ….
Μόνο ο … κυλικειάρχης του κυλικείου του Χημικού (κρυπτομπάτσος και απ’ τους αρχιρουφιάνους της εποχής) κάποτε μας … αγριοκοίταξε :
– Τί ;;;… τί είπατε ρε ;… Είπατε … «Λαμπράκης» ; …
– Τι λες βρε μάστορα ;… Τί «Λαμπράκης» μας τσαμπουνάς ;… «Κίς μι» , δηλαδή «φίλα με» , είπε η κοπέλα μου και την φίλησα … Πειράζει ;
– Ναι ρε καλόπαιδο … πειράζει . Να πάτε στα σπίτια σας να φιλιέστε … Άντε που μου μπαστακωθήκατε εδώ απ’ το πρωί με έναν καφέ … Και … πιο κόσμια ρε χαμένα … Που μου κάθεστε ο ένας απέναντι απ’ τον άλλον με τα γόνατα σας κολλημένα και χαμουρεύεστε …. Αν θέλετε χαμουρέματα να πάτε στο κυλικείο της Νομικής , ή της σκατοσχολής σας … Όχι εδώ … Φτου … Ρε , πως μου φάνηκε που άκουσα «Λαμπράκης» ;… Μυστήρια πράμματα …
.

==================================
Αφιερωμένο , σε όποιον με το χέρι στην καρδιά , μπορεί να πει … να φωνάξει … να μουρμουρίσει … να ψελλίσει …να συλλαβίσει … να τραγουδήσει … να σκεφθεί :
«Ήμουν κι εγώ εκεί» …
17 Νοέμβρη , σήμερα ….
Μια ανάσα , από τότε …
———————————–
 
 

Ετικέτες: , , , , , , ,

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΆΓΙΩΣ (Αφιέρωμα στην ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ)

books
Ένα βιβλίο είναι ο καθένας μας . Ένα βιβλίο με ποικίλα κεφάλαια , άλλα γραμμένα από μας τους ίδιους , και άλλα από άλλους , περαστικούς ή μόνιμους συγγραφείς (ερασιτέχνες , ή επαγγελματίες του είδους) . ‘Ενα βιβλίο , που το «ξεφύλλισαν» διάφοροι … άλλοι αδιάφορα και άλλοι ακουμπώντας το πάνω στο μέρος της καρδιάς . Ένα βιβλίο , που κάποτε καμάρωσε στις προθήκες «βιβλιοπωλείων» , «παρουσιάστηκε» σε συνάξεις «φιλότεχνων» , λαχτάρησε ή και κόντεψε να γίνει «ευπώλητο» , ονειρεύτηκε να «δανεισθεί» (και να … «επιστραφεί» ή όχι) , ή … «κάηκε» σε πλατείες συγκέντρωσης φανατικών … φοβικών ατόμων … Ένα βιβλίο , που «γράφτηκε» , με μελάνι , με πλήκτρα , με φαντασιώσεις , με … αίμα . Που «χαράχτηκε» , με σουγιά , με κάφτρες τσιγάρων , με κνούτο , με νύχια , με χάδια , … εργαλεία φιαγμένα από αγάπη , από μίσος , από εκδίκηση , από ανασφάλεια , από complex , από εμμονή , ακόμα κι από … λάθος …
Το κείμενο που ακολουθεί , είναι μια ακόμη ιστορία της φίλης μου της Πανάγιως και αποτελεί το φετεινό μου αφιέρωμα στην παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας , γιατί θεωρώ ότι η Παναγιώτα Χατζή , ήταν μια πολύ σπουδαία γυναίκα … Ίσως και η πιο σπουδαία , που γνώρισα στη ζωή μου .
Θα ήθελα να σας παρακαλέσω , πριν αρχίσετε την ανάγνωση της ιστορίας , να γυρίσετε λίγο πίσω , και να διαβάσετε ή να ξαναδιαβάσετε το ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ ΖΩΗΣ (Μακρόνησος) , όπου θα μάθετε ποιά ήταν η Πανάγιω , και για να νοιώσετε ακριβώς τί σημαίνει ο τίτλος αυτού του αφιερώματος (ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΣ) . Κι αυτό , όχι γιατί με κουράζει να το ξαναγράφω , ούτε γιατί φειδωλεύομαι τον χώρο εδώ μέσα , αλλά γιατί , κάθε φορά που αναφέρομαι σ’ αυτά ένας πόνος «γαζώνει» το στήθος μου … Ένας πόνος , που δεν είναι , ούτε στηθάγχη , ούτε έμφραγμα , ούτε νευρόπονος ή κάτι άλλο , αλλά ένας πόνος βαθειάς συγκίνησης , που μου ξεσκίζει τα σωθικά και «βρέχει» τα μάτια μου ….
Και η Πανάγιω , δεν ήθελε να με βλέπει δακρυσμένη …

cf80ceb1cebdceb1ceb3ceb9cf89
.
Παγωμένος Φλεβάρης του 1974 πάνω στο χωριό της Πίνδου , όπου υπηρετούσα το Αγροτικό μου . Νοίκιαζα ένα δωμάτιο κι ένα ο δάσκαλος του χωριού στο σπίτι της Πανάγιως . Κοινή σπιτονοικοκυρά μας , αλλά και φύλακας άγγελός μας , εκεί πάνω , και πάντα δίπλα μας … Μια παρουσία διακριτική … πάντα στο πλάι μας , κοντά μας , μην μας λείψει τίποτα … μην μας απειλήσει τίποτα … μην μας πληγώσει κάτι . Την αγαπούσαμε κι οι δυό … Δεν μπορώ να πω «μας αγαπούσε και τους δυό» , γιατί η λέξη «αγαπώ» , ήταν πολύ απλή για να χαρακτηρίσει τα αισθήματα της Πανάγιως για τις αφεντιές μας …
Τα βράδια , μαζευόμασταν στο «σκεπασμένο» χαγιάτι , έναν χώρο που είχε διαμορφώσει η Πανάγιω για να μένει η ίδια … Δίπλα στο τζάκι , ψήνοντας καρύδια , μήλα , και λαδωμένο ψωμί , αγκαλιά με τις στρουμπουλές γάτες της , μέναμε με τις ώρες συζητώντας για διάφορα … Από την δημιουργία του Σύμπαντος και τα όνειρά μας , μέχρι γενικούς σχολιασμούς , ακόμη και , κουτσομπολιά για τους συγχωριανούς μας . Σπάνια η Πανάγιω έμπαινε στη συζήτηση . Συνήθως καθόταν παράμερα και «ανάσαινε» τα λόγια μας …
… Όπως έκανε κι εκείνο το βράδυ … Χούντα ακόμη , και το χωριό «αριστερό» σχεδόν στην ολότητά του , με νωπές τις μνήμες και τις πληγές απ’ τον Εμφύλιο , αλλά «μουγγό» , ανάσαινε μονάχα τους καημούς και τα πένθη του , γιατί τότε ακόμα «όλα τά’σκιαζε η φοβέρα…» … Ο Λευτέρης (ο δάσκαλος) , φιλοδεξιός και αντικομμουνιστής , συχνά με τσίγκλιζε και προσπαθούσε να μου … αλλάξει μυαλά , αλλά πάντα με … τρόπο , γιατί ήταν και ο … έρωτας που τού’ καιγε τα σωθικά και δεν ήθελε και να με κακοκαρδίζει . Εκείνο το βράδυ όμως … παρασύρθηκε . Του … αντιμίλησα κι εγώ , … ήρθε και φούντωσε η … εθνικοφροσύνη του και δεν άντεξε . Σηκώθηκε φουρκισμένος και :
– Θα σου δείξω ένα πολύ σπουδαίο βιβλίο … δεν έχεις ξαναδεί κάτι τέτοιο , είμαι σίγουρος . Περίμενε …
– Λευτέρη , … έλεος … Παράτα με . Τί βιβλίο και κουραφέξαλα Χριστιανέ μου ;… Προπαγάνδες του Ελληνικού Στρατού που υπηρέτησες ;… Κάθησε κάτω … έλα βρε …
Τίποτα . Ούτε ο … έρωτας , ήταν ικανός , να τον πισωγυρίσει . Μετά από λίγα λεπτά , γύρισε από το δωμάτιό του , κουβαλώντας το … περίφημο «βιβλίο» .Μια πανάρχαια , ξεσχισμένη , πανβρώμικη φυλλάδα , χωρίς εμφανές εξώφυλλο , όπου σε κάθε του σελίδα είχε και από μια θολή φωτογραφία και από κάτω μια σύντομη ιστορία , … κάτι σαν πχ : Όνομα : ….. Επίθετο :….. Γεννήθηκε στο : ….. Σε ηλικία πχ 25 ετών συνελήφθη υπό των κομμουνιστοσυμμοριτών , εδάρη , εβιάσθη , ακρωτηριάσθηκε , αποκεφαλίστηκε και η σωρός της αφέθη εις κοινήν θέα προς εκφοβισμόν ….
Ή : σε ηλικία 70 ετών , συνελήφθη υπό των συμμοριτών του βουνού και αφού εξυλοκοπήθη και έγινε μάρτυρας του βιασμού της ηλικιωμένης γυναίκας του , του έκοψαν την γλώσσα και αφέθη να πεθάνει από αιμορραγία …
Και έτσι συνεχίζονταν οι τρομαχτικές περιγραφές του εν λόγω «βιβλίου» , στον ίδιο ρυθμό …
Συγχίστηκα εντελώς …
– Λευτέρη φτάνει … παράτα το ….
Τίποτα ο Λευτέρης … είχε πάρει φόρα .
– Σταμάτα Χριστιανέ μου … θα φύγω …
Σαν να μην με άκουγε .
– Σκάσε , επιτέλους … Αν δεν σταματήσεις αμέσως τώρα , δεν …. θα σου ξαναμιλήσω στη ζωή μου …
Αυτό , … έπιασε . Έκλεισε το βιβλίο , με κοίταξε σε πλήρη σύγχιση , άπλωσε αμήχανα το χέρι του για να με αγγίξει , αλλά υπερίσχυσε ο εγωισμός και βροντώντας την πόρτα του χαγιατιού , έφυγε μέσα στη νύχτα … Τον είδα να ανηφορίζει προς το καφενείο του χωριού ….
Έπνιξα μια βλαστήμια μέσα στα δόντια μου , βούτηξα το περίφημο βιβλίο με σκοπό να το πετάξω στο αναμμένο τζάκι και … τότε την είδα …
Η Πανάγιω , στεκόταν μέσα στο μισοσκόταδο και πάνω στο κατάχλωμό της πρόσωπο καθρεφτίζονταν οι φλόγες από το τζάκι κι από κάτι … άλλο , που δεν μπορούσα να προσδιορίσω ακόμα τότε …
– Μη … – μου είπε και πήρε μαλακά από το χέρι μου την φυλλάδα – . Ο … «κύριος» (έτσι φωνάζανε τον δάσκαλο όλοι στο χωριό) , θαρρεί πως μόνο αυτό το βιβλίο υπάρχει στον κόσμο …. Κάνει λάθος , αλλά μην τον κακίζεις … Είναι καλός άνθρωπος και … σ’ αγαπάει . Σ’ αγαπάει πολύ … Τόσο που μέχρι και το … βιβλίο του θα πετούσε στη φωτιά , για σένα … Το ξέρω … Μου τό’ πε … Κι εμένα μ’ αγαπάει … Κι αυτό μου τό’ πε … Μου τό’ πε όταν του έδειξα το … δικό μου βιβλίο …. Μου είπε «σ’ αγαπώ πολύ Πανάγιω … Πολύ όμορφο … σπουδαίο το βιβλίο σου …» , και έκλαιγε … και έβριζε … και πάλι «πολύ σπουδαίο το βιβλίο σου Πανάγιω» ….
Είχα μείνει εμβρόντητη και ξεθεωμένη …
– Έχεις κι εσύ τέτοιο βιβλίο ;…
– Έχω … Θέλεις να σου το δείξω ;
– ΟΧΙ !!!… – Η φωνή μου ακούστηκε , υστερική – … Όχι για τό’ νομα του Θεού … Παρατάτε με … θα πάω για ύπνο …. – ακόμη λίγο και θα κατέρρεα – .
– Δες το … Διάβασέ το … Είναι μικρό βιβλίο … Μόνο μια σελίδα έχει …
Κοιταζόμασταν με ένταση . Άρχισε να γδύνεται . Ποτέ δεν είχα δει την σάρκα της … Πάντα μαυροφορεμένη , με ένα μαντήλι , που άφηνε ελεύθερα μόνο τα μάτια της : «Πενθώ τόσους … » μου δικαιολογιόταν . Το βλέμμα της με … εγκατέλειψε μόνο όταν βρέθηκε γυμνή από την μέση και πάνω …. Μου γύρισε την πλάτη ….
Και τότε … είδα το … μονοσέλιδο βιβλίο της .
Όλη η πλάτη της χαρακωμένη από ουλές … Ουλές από κνούτο , από λεπίδι , από κάφτρες τσιγάρων … Όλο το μίσος της φυλακής , των ανακρίσεων , της εξορίας , «γραμμένο» πάνω της … Όλη η πλάτη της ένα βιβλίο … χωρίς φωτογραφία , αλλά με την ίδια φρίκη , με την ίδια μυρωδιά από αίμα , με τον ίδιο καπνό , ιδρώτα , δάκρυα , πόνο , οργή …
– Οι πόλεμοι , γιατρίντσα μου , ίδίως οι πόλεμοι ανάμεσα στα αδέρφια , τέτοια βιβλία «γράφουν» πάνω στο κορμί μας , πάνω στα χώματα των βουνών , πάνω στις χαμένες απ’ τον καιρό , ταφόπλακες …
Δεν γύρισε να με κοιτάξει . Απόμεινε με το πρόσωπο στον τοίχο και με το … μονοσέλιδο βιβλίο της να φέγγει στις φλόγες του τζακιού … Την ώρα που έβγαινα πισοπατώντας από το δωμάτιο , θαρρώ πως είδα φτερά , πάνω στην πυκνογραμμένη σελίδα … φτερά , σαν να γινότανε Άγγελος η σελίδα και νά’ θελε να πετάξει κοντά σε έναν Θεό … Τον Θεό , που μάλλον έλειπε μακριά , όταν «γραφότανε» αυτό το «βιβλίο» ….
=====================================
Αυτό το κείμενο , είναι η αφιέρωσή μου στην Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου) .
Ακόμα , είναι «χαρισμένο» κατά κάποιον τρόπο , στον φίλο και συμπλόγκερ Μούργο της Λάσπης γιατί κάποτε του το έταξα πως θα του γράψω αυτή την ιστορία (Μούργε , σου το ξαναείπα : «Αργώ , αλλά δεν ξεχνάω» ) .
Θέλω ακόμη , να το χαρίσω στον φίλο και συμπλόγκερ Φάρο , γιατί πιστεύω ότι θα το εκτιμήσει ιδιαίτερα , και στην ιδιαίτερα αγαπημένη μου συμπλόγκερ Μαριάννα-Γητεύτρια , που στο περσινό μου αφιέρωμα στην ημέρα της Γυναίκας , έγραψε το πιο όμορφο σχόλιο , που γράφτηκε ποτέ , γι αυτή την μέρα .
——————————————————–
Οι φωτογραφίες του τέλους , είναι από το καλοκαίρι του 2005 (31 δηλαδή χρόνια αργότερα) , όταν σε ένα ταξίδι-προσκύνημα σε εκείνα τα χώματα , είχαμε την τελευταία μας συνάντηση (ένα χρόνο μετά , πήρε την … Αχερόντια βαρκούλα και ταξίδεψε στον άλλο κόσμο) .
«Μη κλαις γιατρίντσα μου» … μου ψιθύριζε στο αυτί … «μην κλαις …»
==========================================
vivlio-1
.
vivlio3
.
vivlio2
.





 

Ετικέτες: , , , , , , ,