RSS

Tag Archives: ψέμμα

ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011 , ώρα : 00.05 …

Κατέβηκε αλαφιασμένη από το ταξί , «πέταξε» ένα 20ευρω στον ταξιτζή και χωρίς να περιμένει ρέστα , βάλθηκε να φτάσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα στην είσοδο της πολυκατοικίας της … Επί σκοπώ , είχε σταματήσει το ταξί ένα τετράγωνο πιο μπροστά από το σπίτι της , παρ’ όλο που βιαζόταν … Ε , μην την πάρει και κανένα μάτι να κατεβαίνει από ταξί … Τί ταξί χρειάζεσαι για να πας στον συνοικιακό κινηματογράφο , 200 μέτρα πιο κάτω ;… Φύλαγε τα ρούχα σου …κλπ…
Λίγο πριν ξεκλειδώσει την πόρτα της πολυκατοικίας  , «άνοιξε» το κινητό που είχε «κλείσει» την ώρα που ξεκλείδωνε την πόρτα της γκαρσονιέρας , σε άλλη πολυκατοικία , πριν δυο περίπου ώρες … Στον καθρέφτη της εισόδου της οικοδομής , έφτιαξε λίγο τα μαλλιά της και διόρθωσε το στραβοκουμπωμένο πουκάμισο . Μέσα στο ασανσέρ , έβγαλε το σκισμένο καλσόν και το παράχωσε γρήγορα-γρήγορα στο βάθος της τσάντας και συγχρόνως κάλυψε πρόχειρα με μια γενναία δόση consealer την «πιπιλιά» στην βάση του λαιμού της χαμογελώντας αυτάρεσκα , αλλά και ελαφρά ανατριχιασμένη . Ίσα που πρόλαβε … Ευτυχώς … ρετιρέ . Λίγο πριν ξεκλειδώσει την πόρτα , πέρασε λίγο κραγιόν στα τυφλά πάνω στα χείλη και παίρνοντας βαθιά ανάσα … μπούκαρε μέσα …
Σχετική ησυχία . Ο σύζυγος , μισοξαπλωμένος μπροστά στην TV , έβλεπε τις νυχτερινές ειδήσεις . Τα παιδιά δέρνονταν (όχι σπουδαία πράγματα … ψιλοσφαλιάρες μόνο) κάπου στα μέσα δωμάτια . Ο γάτος , την αγνόησε … Αχ , ας την «αγνοούσε» και ο άλλος ξαπλωμένος «γάτος» … Αλλά , πού τέτοια τύχη …
– Πού ήσουν ;… Άργησες …
– Ε , όχι και άργησα … ούτε 12 δεν είναι ακόμα …
…είπε καθώς σήκωνε το μανίκι για να δει την ώρα , αλλά μάταια … Το ρολόϊ της , έλειπε … «Αναπαύονταν» ξεχασμένο έξω απ’ την ντουζιέρα της μίζερης γκαρσονιέρας ΤΟΥ … Έρριξε μια γρήγορη ματιά στην οθόνη του κινητού …
… «Στο σινεμά ήμουν … βραδυνή προβολή … μόλις τέλειωσε», ήθελε να πει αλλά κοιτάζοντας στην οθόνη του κινητού , εκείνο το : » Σάββατο 2 Απριλίου , ώρα : 00.05″ της «μπήκε» ο διάολος που λένε και το αποφάσισε :
– Ήμουν με τον … γκόμενο … Έκανα επί 2ωρο ένα φοβερό σεξ μωρό μου, με πολλαπλούς οργασμούς τόσο έντονους , που με το ζόρι στέκομαι στα πόδια μου. Φτιάξε μόνος σου βραδινό και φρόντισε τα παιδιά, γιατί είμαι για βουτιά στο κρεβάτι επί τόπου !» …
– Τί λες ;… Είσαι με τα καλά σου ;… (είχε σηκωθεί από τον καναπέ και τραύλιζε ελαφρά) … Τα παιδιά έφαγαν … Παραγγείλαμε πίτσα … Εσύ στο σινεμά δεν είπες πως θα πήγαινες ;… μα τί λέω ;… ΤΙ ΛΕΣ ;;; ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ ;;;…
– Πρωταπριλιά βρε !… Ξύπνα !… Έχεις αποβλακωθεί πια μ’ αυτήν την TV. Πρω-τα-πρι-λιά …. you know ?… Λέμε … ψεμματάκια σήμερα . Σε γέλασα καημένε !… Ξύπνα !
Το χρώμα , επανήλθε γρήγορα στα μάγουλά του και γελώντας της έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο και μουρμουρίζοντας ένα …
– Είσαι μεγάλη … μαϊμού …
… ξαναγύρισε στην αποχαύνωση της φωσφορίζουσας οθόνης …
Εκείνη , ξάπλωσε αμέσως … Ήταν «πτώμα» …Ωστόσο , δεν την έπαιρνε ο ύπνος … Έμεινε μέσα στα σκοτεινά να ρεμβάζει .
……………………
Πολύ αργότερα , ξάπλωσε κι εκείνος και νοιώθοντας την ξύπνια , της  χάιδεψε ελαφρά τα οπίσθια και επιχείρησε να την πάρει στην αγκαλιά του .
– Ωχ , καημένε … Κόφτο …
– Τί θα πεί «κόφτο» ;… τί έχεις ;
– Είμαι … πτώμα , … δεν σου τό’πα ;
– Έλαααα… άστα τα ψεμματάκια . Η πρωταπριλιά , τελείωσε εδώ και ώρα … Μία και τέταρτο είναι η ώρα . Μπήκε πια η 2 του Απρίλη .
– Άσε με μωρέ , μωρό μου … Έχω κεφαλόπονο .
-«Κεφαλόπονο» της 1ης Απριλίου , ή «κεφαλόπονο» της 2ας Απριλίου ;  (συνέχιζε να την χαϊδεύει , αλλά ψιλοανόρεχτα) .
– … της 2ας Απριλίου …
– Ok … Καληνύχτα …
Γύρισε πλευρό και προσπάθησε να κοιμηθεί . Όμως ούτε αυτόν τον έπαιρνε  ο ύπνος . Κάτι δεν του καθόταν καλά … κάτι σαν να μην ταίριαζε … «Δεν πρέπει να αφήνω να με παίρνει ο ύπνος στην τηλεόραση – σκέφτηκε – και χάνω τον ύπνο μου μετά και …»
– Δεν μου λες … Τί ώρα ήταν , όταν μπήκες μέσα στο σπίτι ;… Ήταν 12 , ή περασμένες  12 ;… Ήταν 1η ή 2α Απριλίου ;…
Δεν του απάντησε …
Καμώθηκε πως κοιμόταν …
.

 

Ετικέτες: , , ,

ΔΥΟ ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ σαν απάντηση στα σχόλια του προηγούμενου ποστ .

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ
Την γνώρισα πριν πολλά χρόνια , όταν πρωτοήρθα να ζήσω σ’ αυτή την πόλη που τώρα ακόμα ζω . Ήμασταν γείτονες και γίναμε και παρέα . Στα … 35 something τότε αυτή , καλοβαλμένη , έξυπνη , δραστήρια , άφθαστη νοικοκυρά , καλή σύζυγος και μητέρα δυο 8χρονων διδύμων αγοριών . Ο σύζυγος , άβουλος , δημόσιος υπάλληλος , τελείως υποταγμένος και εφησυχασμένος «ακουμπώντας» τα ηνία του σπιτικού στα χέρια της . Άψογη την χαρακτήριζαν όλοι , ωστόσο κάτι δεν μου πήγαινε καλά … Σαν κάτι να με ενοχλούσε … Προσπαθούσα να της βρώ … κουσούρια . Και επειδή όταν ψάχνεις … βρίσκεις , βρήκα ότι το «κουσούρι»της ήταν ότι είχε και το έδειχνε μεγαλύτερη αδυναμία στο ένα από τα δυο δίδυμα παιδιά της … Ο  Α. ήταν ομορφότερος (επρόκειτο για διωγενείς δίδυμους , όπου δεν μοιάζουν απόλυτα μεταξύ τους) , ευγενικότερος , πιο πρόθυμος σε όλα , άριστος μαθητής και πολύ εξυπηρετικός . Αντιλήφθηκα ότι παίνευε πάντα τον Α. , απευθυνόταν πάντα στον Α. , φρόντιζε πάντα πρώτα αυτόν και ζητούσε την γνώμη του και την βοήθεια του αυξάνοντας έτσι την αυτοπεποίθηση του .
Θυμάμαι μια σκηνή , όπου ήμουν παρούσα :
Χτυπάει το τηλέφωνο και μη θέλοντας η φίλη μου να απαντήσει (ασχολιόταν και με το εμπόριο από πόρτα σε πόρτα και υποθέτω ότι κάτι ή κάποιον ήθελε να αποφύγει) απευθύνεται στον Α.βιαστικά:
– Σήκωσέ το και όποιος κι αν είναι εκτός από τον μπαμπά , πες του ότι δεν είμαι εδώ … ότι λείπω και δεν ξέρεις που και πότε θα επιστρέψω .
– Αμάν ρε μαμά !… Όλο εμένα βάζεις να λέω ψέμματα … Γιατί δεν το σηκώνει και ο Β. (ο αδελφός του) καμιά φορά ;
– Γιατί … ΔΕΝ του έχω καμία εμπιστοσύνη … Δεν καταλαβαίνει από δουλειές αυτός …
– (κλικ) …Εμπρός ;… Α, κυρία Χ… εσείς ; Χαίρομαι που σας ακούω , τί κάνετε ;… Όχι η μαμά μου δεν είναι εδώ … Δυστυχώς δεν ξέρω που πήγε … Όχι ούτε αυτό το ξέρω … δεν μας είπε … Ναι θα της το πω όταν γυρίσει . Γειά σας .(κλικ) …
———————————-
Τα χρόνια πέρασαν και ο Α. είχε μια πολύ καλή εξέλιξη . Σπούδασε , βρήκε μια πολύ καλή δουλειά πάνω στο αντικείμενο των σπουδών του , άρχισε να πορεύεται προς τον δρόμο του … πολιτεύεσθαι και έκανε έναν πολύ καλό κατά γενική ομολογία , γάμο και δυο μικρά , όταν …
Όταν , έσκασε πριν λίγο καιρό εν αιθρία η βόμβα , ότι χώρισε , έχασε την κηδεμονία των παιδιών του , απομακρύνθηκε από τους πολιτικούς του στόχους (που ήταν «δώρο» του πεθερού του ) , έκλεισε το γραφείο του και έφυγε στην Αθήνα , όπου μπήκε βοηθός σε ένα παρόμοιο γραφείο συναδέρφου του … για να «απομακρυνθεί και να ξεχαστεί» , όπως διέδωσαν τα επαρχιώτικα κουτσομπολιά . Άφησα ένα διάστημα να περάσει και επισκέφθηκα την παλιά μου φίλη ,που μένει εδώ και αρκετά χρόνια σε άλλη , γειτονική πόλη . Με υποδέχθηκε σαν «σωτήρα» … Ήθελε σε κάποιον να μιλήσει …
– Αχ Σίλια μου … Δεν το περίμενα αυτό από τον Α. … Δεν ήξερα τί τρέχει όλα αυτά τα χρόνια . Τόσα χρόνια μου έλεγε … ψέμματα … Ψέμματα για όλα όσα δεν μπορούσα να αντιληφθώ μόνη μου … Στην δουλειά του , στον γάμο του , στις σχέσεις και στα προβλήματα με την γυναίκα του , με τους συγγενείς , τους φίλους του , ακόμα και με τα παιδιά του … «Όλα ψέμματα ήταν μαμά … Δεν έχει γιατί … Γιατί … έτσι» . Αν το ήξερα … Αν ήξερα τί συνέβαινε ίσως να το είχαμε προλάβει … Ίσως … τί να πω …
– Να μην πεις τίποτα (την παρηγόρησα … Τί άλλο να έκανα ; )
Έφυγα κάπως βιαστικά , για να μην κάνω καμιά κουτουράδα (βασικά , να μην πω κάτι από αυτά που σκεπτόμουν) και την πληγώσω ακόμα πιο πολύ .
………………………………………..

# # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #
.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Ο μεγάλος μου γιός , ήταν πάντα , αυτό που λέμε  «καλός μαθητής» … Με ό,τι κι αν καταπιάστηκε , αρίστευε . Στο Δημοτικό , Γυμνάσιο , Λύκειο , σπουδές , μεταπτυχιακά , ξένες γλώσσες , μουσική , ακόμα και με τις εξετάσεις για το δίπλωμα της οδήγησης .
Ωστόσο κάποτε έκανε κάτι πολύ εντυπωσιακό . Αποφοιτώντας από το Γυμνάσιο , έφερε το Ενδεικτικό-Απολυτήριο της Γ’ Γυμνασίου με τον εκπληκτικό μέσο όρο μαθημάτων … 20 !  Όχι πως ήταν καλύτερος μαθητής από κάποιον άλλο που είχε 19 & 14/15 ας πούμε , αλλά όπως και να το κάνουμε , ήταν εντυπωσιακό . Υπέστη (και λέω «υπέστη» , γιατί ήταν πάντα κάπως απόμακρος , λιγομίλητος και δυσφορούσε με τα κανακέματα των μεγάλων) για ένα διάστημα τα συγχαρητήρια , τους επαίνους  τα χάδια τις ευχές και τα «μπράβο» όλων των μεγάλων και με το που είχε αρχίσει το όλο σκηνικό να ξεθυμαίνει , δέχθηκα απογευματιάτικα την επίσκεψη μεγάλης παρέας φίλων που μόλις τον πέτυχαν (δεν πρόλαβε να την … κάνει) άρχισαν πάλι τα ίδια . Τότε ήταν που μια φίλη τον ρώτησε :
– Μα … 20 βρε Γιάννη ! Εκπληκτικό . Πες μου όμως , πως εξηγείται … πως γίνεται , ένας μόλις 15 χρονος νεαρός , να αγαπάει τόσο πολύ το διάβασμα ;
… για να πάρει την αφοπλιστική απάντηση :
– Μα … ΔΕΝ μου αρέσει καθόλου το διάβασμα . Μου αρέσουν οι βόλτες , οι εκδρομές , τα παιχνίδια με τους φίλους μου … Το διάβασμα , είναι απλά … η δουλειά μου  … Άλλωστε στην μέχρι τώρα ζωή μου , ΔΕΝ είδα τίποτε αλλιώτικο μέσα στο σπίτι μου … Έβλεπα πάντα βιβλία … Πολλά βιβλία , στα ράφια , στα τραπέζια , στις καρέκλες , στο πάτωμα , μέσα στα κρεβάτια … και τους γονείς μου πάντα να διαβάζουν και να συζητούν μεταξύ τους και με τους φίλους τους γι αυτά που διάβασαν και προπαντός να είναι … να μοιάζουν ευτυχισμένοι μ’ αυτό …
Τον διέκοψα , με κάποιο πρόσχημα και … εμείς οι μεγάλοι , συνεχίσαμε την παρέα μας …
.
Όχι , όχι … Μη σας περάσει από το μυαλό , ότι η κυρία της εικόνας … είμαι εγώ . Προς θεού , μην τρελλαθούμε κιόλας . Εγώ είμαι νέα και ωραία ακόμα … και με καμπύλες , όχι σαν την … ανορεξική βιβλιολάτρη της εικόνας …
Ποιος … γέλασε ;
# # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #
Στο προηγούμενο απ’ αυτό ποστ μου , αντιλήφθηκα , ότι όλοι συγκλίναμε και συμφωνήσαμε σε έναν … κοινό παρανομαστή . Ότι σημασία δεν έχει τόσο το τί θα πούμε στα παιδιά για τα πρέπει της ζωής , όσο το προσωπικό μας παράδειγμα …
Τα παιδιά «ρουφούν» και αποτυπώνουν περισσότερο … εικόνες , παρά ακούσματα .
Καλό σας βράδυ .

 

Ετικέτες: , , ,

«ΞΕΚΟΥΡΔΙΣΜΕΝΟΙ» … ΝΟΜΟΙ (ένα αφιέρωμα στην … Πρωταπριλιά)

Νόμοι απαγορευτικοί και υποχρέωσης , φτιάχνονται συχνά στην Ελλάδα . Το ότι δεν υπάρχουν όταν τους χρειαζόμαστε , δεν σημαίνει ότι δεν εφαρμόζονται … Εφαρμόζονται σε πρώτη φάση , αλλά  , σε κάποια φάση , …  «ξεκουρδίζονται» και ξεχνιούνται .
Θυμάμαι τον περίφημο Νόμο , που έκανε υποχρεωτικά τα κράνη στίς μηχανές και τις ζώνες στα αυτοκίνητα … Θυμάμαι πως ερχόντουσαν στίφη διαμαρτυρόμενων για την υποχρεωτική ζώνη και ζητούσαν από τους Νοσοκομειακούς γιατρούς βεβαίωση , που να … απαγορεύει την χρήση ζώνης για διάφορους λόγους … πχ. λόγω ύπαρξης εκζέματος στο στήθος , ή θωρακοτομής για by-pass που τάχα πονούσε , ή για παθήσεις του θυρεοειδούς (! ) … Οι πολύ … κοντοί να μην φορούνε ζώνες για να μην πνιγούν (μη γελάτε) , οι πολύ χοντροί για να μην τους σφίγγει και τους αποσπά την προσοχή . Πονοκέφαλοι και ημικρανίες σαν αιτίες αποφυγής του κράνους , ή όχι στο κράνος για να μην … αποτύχουν θεραπείες εμφύτευσης τριχών σε φαλάκρα (επίσης για το κράνος … και επίσης … μην γελάτε) …
Κάποτε , κάποιος στον οποίο αρνήθηκα να του δώσω κάποια τέτοια βεβαίωση (όχι γιατί ήμουν υπέρ της υποχρεωτικής ζώνης , αλλά γιατί απλά ΔΕΝ είμαι κλινικός γιατρός και δεν είναι αρμοδιότητα μου να δίνω ιατρικές γνωματεύσεις) , έβγαλε ένα κίτρινο 200ευρο (το θυμάμαι γιατί μέχρι τότε , δεν έτυχε να δω χαρτονόμισμα των 200 ευρώ … και ούτε που έτυχε να ξαναδώ) … και μου το κούνησε μπροστά στη μούρη . Τον πέταξα κλωτσηδόν (τρόπος του λέγειν) έξω και την άλλη ημέρα υπέστην το μαρτύριο της λογοδοσίας σε ΕΔΕ , που κινήθηκε εναντίον μου , μετά από αναφορά του “ασθενή” για … “ΑΝΑΡΜΟΣΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ” …
Μην με … λυπάστε … Κόρακας κοράκου μάτι , δεν βγάζει … Οι περισσότερες ΕΔΕ στο Δημοσιοϋπαλληλίκι , καταλήγουν στον κάλαθο των αχρήστων , αλλά μένει το στρες και το “γ…μώτο” … και η ντροπή και η ρετσινιά και η κοροϊδία …
Τί έγινε λοιπόν μ’ αυτόν τον νόμο ;… Τίποτα . Μέσα στην πόλη , όποιος θέλει φοράει ζώνη … κανείς πια δεν νοιάζεται , όσο για τα κράνη , τα αστέρια της Τροχαίας μας βουτάνε κανέναν ντιλιβερά , που δεν τους γεμίζει και καλά η φάτσα του και του κόβουν πρόστιμο (που βεβαίως πληρώνει ο εργοδότης του και μετά φυσικά … τον απολύει το ντιλιβερά , για να πάρει άλλον , που σαν πιο … «μάγκας» και καπάτσος , θα αποφύγει το επόμενο πρόστιμο) .
Καρατσεκαρισμένα , όλα αυτά .
===================================
Τώρα θα με ρωτήσετε , από που κι ως πού , αφιέρωμα στην Πρωταπριλιά (ημέρα αφιερωμένη στο ψεύδος) , όλα αυτά που γράφω … και δικαίως θα απορήσετε .
Ε , καλοί μου αναγνώστες . Κάτι απ’ όλα τα παραπάνω , είναι … ψέμμα .
Για να δω … Θα το βρείτε ;
.
 

Ετικέτες: , , , , , , , ,

Ο ΖΙΓΚΟΛΟ ΤΟΥ … ΑΠΡΙΛΗ

Απομεσήμερο … Το δωμάτιο , λιτό . Το φως , ίσα που φιλτράρεται μέσα από τις κατεβασμένες γρίλλιες . Στο πάτωμα , μαύρη λουστραρισμένη οξιά , έπιπλα ελάχιστα , λευκά τσαλακωμένα σεντόνια … Μυρουδιές από νοτισμένα σώματα , με μια υποψία ακριβής εσάνς … και του τσιγάρου , που μόλις άναψαν και οι δύο …
Αυτή , … αθεράπευτα ενήλικη … Aυτός , … νεαρός … όχι εξτρίμ κατάσταση , αλλά νεαρός …
ist2_3798716_sensual_nude_women_011gigolo-2
– Υπέροχος , όπως πάντα μωρό μου … Γυρίζει προς το μέρος του και του χαϊδεύει ένα μικρό tatoo , στον αριστερό ώμο … Στον … έρωτα λέω … υπέροχος , όπως πάντα … Πλάκα – πλάκα ξέρεις ότι κλείσαμε και ξεπεράσαμε χρόνο , που είμαστε μαζί ;… Δηλαδή που … «βλεπόμαστε» , θέλω να πω … Ποτέ δεν το περίμενα , πως θα κρατούσε τόσο … Νόμισα πως θα έμενε σαν μια ευκαιρία για σεξ , ανάμεσα σε έναν … μαργιόλη ερωτιδέα … έϊ … μη θυμώνεις … μ’ αρέσει να σε λέω έτσι … και μια … «γριούλα» … σαν κι εμένα , που … έψαχνε για το … «κύκνειο άσμα» της … Έϊ …. τί τρέχει ;
– Τί τρέχει …
– Είσαι … «κάπως» … Σαν να μην με παρακολουθείς ..
– Σε παρακολουθώ .
– Σαν … στεναχωρημένος ….
– Είμαι στεναχωρημένος .
– Θέλεις να μου πεις ; Το χέρι της σέρνεται πάνω στο στήθος του , στα μπράτσα , και ανεβαίνει στο λαιμό … Μυώδης , … το δέρμα το μαλακό της νιότης , με μια δυό μικρές ουλές … «ποιός σ’ έκαψε μωρό μου με το τσιγάρο» είχε ρωτήσει κάποτε … «Κάποιοι μαλάκες καπνίζουν εκεί στο kick-boxing , που γυμνάζομαι…»Δεν είχε δώσει και ιδιαίτερη σημασία τότε … και σταματά (το χέρι της) στα χείλη του … Σφιγμένα … Σκληρά … πρώτη φορά τα βρίσκει σκληρά … «Τί στην οργή ;» σκέφτεται … Έλα , πες μου …
– Χρωστάω … Έκανα μια μαλακία στο «ΣΤΟΙΧΗΜΑ» , … πήρα τα λεφτά του συνεργάτη μου …
– Του …ποιού ; … Έχεις συνεργάτη στο μαγαζί ;.. γιατί δεν μου το είπες ποτέ ;…
– Μη με διακόπτεις μωρέ !… Έχω κι άλλη δουλειά … δεύτερη …
– (……….) Η γυναίκα έχει ανακαθήσει στην άκρη του κρεβατιού … Το βλέμμα της έχει αρχίσει να παγώνει …
– … λοιπόν , έκανα μια μαλακία με τα ξένα τα λεφτά … Πού να σου εξηγώ τώρα … Χρωστάω έξι χιλιάρικα …
– Τί … δεύτερη δουλειά ; Δεν κατάλαβα …
– Ζιγκολό … Συνοδός … (τέλος πάντων… ) κυριών , που χρειάζονται έναν … ωχ μωρέ καταλαβαίνεις … έναν νέο άντρα στο κρεβάτι τους … Δουλεύουμε με τηλεφωνικά ραντεβού … εχεμύθεια βλέπεις … από το γραφείο … έχουμε Γραφείο , που συντονίζει τα ραντεβού … ε , … και ο «συνεργάτης» που λέγαμε ;… απ’ εκεί … απ’ το γραφείο … Τί να κάνεις … ανάγκες … Με το μαγαζάκι μόνο , δεν «βγαίνω» … Έχουμε και τα τυχερά μας … Καμιά κυρία που θα πετύχουμε , εκτός … «συντονισμού» του Γραφείου … Καθαρό «μαύρο» χρήμα χωρίς ποσοστά και μειώσεις , δικό μας …. Καλήώρα … να πω …
– Μπορώ να … βοηθήσω σε κάτι ; Η φωνή της τρέμει … ίσα που ακούγεται .
– Τί να βοηθήσεις μπέμπα … (αυτό το «μπέμπα» το λάτρευε κι αυτός δεν το τσιγκουνευόταν) … Να μου δώσεις , ας πούμε τα έξι χιλιάρικα … Πολλά είναι ε;… Αν όμως σκεφτείς ότι εδώ και ένα χρόνο , δεν έχεις πληρώσει δεκάρα τσακιστή (σταματάει απότομα βλέποντας το βλέμμα της … )
———————————————————
Καλοί μου φίλοι , μόνιμοι ή και περιστασιακοί αναγνώστες :
Κάνω μια διακοπή εδώ , γιατί θέλω να σας ομολογήσω κάτι . Αυτή (αυτή η ανάρτηση) είναι η πρώτη μου προσπάθεια ενός εγχειρήματος , που σκέφτομαι εδώ και αρκετό καιρό : Προσπαθώ να γράψω σενάριο … Μέχρις εδώ , έχω την εντύπωση , ότι κάτι κατάφερα … Θαρρώ πως σας έδωσα κάποιες εικόνες … Εδώ όμως , σ’ αυτό το σημείο της διήγησής μου … κόλλησα … Μπορώ να περιγράψω τις κινήσεις των ηρώων μου , τις στάσεις που παίρνει το σώμα τους , το φως που μπαίνει στον χώρο , … αλλά μου είναι αδύνατον να περιγράψω το βλέμμα της ηρωίδας μου … Ή μάλλον θα μπορούσα , αλλά όχι με την λιτή γλώσσα , που απαιτεί η γραφή ενός σεναρίου …
Σ’αυτό το κομμάτι της διήγησης , το πιο σημαντικό , είναι το … βλέμμα της …
————————————————————
– Μπέμπα ;…
– (……….)
– Βρε , αγάπη μου … Αν έβλεπες τη φάτσα σου … Έλα μωρέ … σύνελθε … Έϊ … σύνελθε … συγκεντρώσου … (Την πιάνει από τους ώμους και την ταρακουνάει ελαφρά στην αρχή και λίγο πιο βίαια μετά ) …Έλαααα …. Πρωταπριλιά βρε …
– Τί ;….
– Τί «τί» ;… Πρωταπριλιά είναι σήμερα … Σε γέλασα … Μα βρε γλύκα μου , κι εσύ … Στον αέρα την άρπαξες την «φόλα» …. Έλα … γέλα … χαμογέλα , έστω … Mα ακούς , να την πατήσεις με την πρώτη … Χαμογέλα … (την αγκαλιάζει) .
cf80cf81cf89cf84ceb1cf80cf81ceb9cebbceb9ceb1
——————————————————————–
Η σκηνή αλλάζει … Δρόμος με κίνηση αρκετή … Το φώς , έχει «πέσει» αρκετά … Βραδάκι με την αγορά ανοιχτή … Ένα ψιλόβροχο , κάνει τον δρόμο να γυαλίζει και να καθρεφτίζει όλα τα φώτα …
Εκείνος , περπατάει σχετικά αργά … Μοιάζει απελπισμένος . Σκεφτικός …
– Πω πω … (Σκέφτεται … μουρμουρίζει) …. πώς μου ήρθε και την τελευταία στιγμή το διόρθωσα … Δεν φανταζόμουν πως θα το έπαιρνε τόσο στραβά … Ε , εδώ που τα λέμε , δεν είναι και ό, τι καλύτερο να ακούσει μια γυναίκα … στην ηλικία της … Πώς με … κοίταξε όμως , Χριστέ μου … Τί μ’ έπιασε κι εμένα ;…. Γιατί την πλήγωσα ;… Είναι τόσο γλυκειά … Τόσο καλή … Και … είμαι σίγουρος , πως θα μου έδινε και τα λεφτά να ξελασπώσω αν της τα ζήταγα , – αν και μ’ έχει γλυκομαλώσει επανειλημμένα για τον τζόγο … Τί κατάλαβα τώρα ο μαλάκας ;… Καί την πλήγωσα , και την τρόμαξα , – δεν πάει να τα ψιλοκουκούλωσα με την Πρωταπριλιά – και κατά πάσα πιθανότητα θα την χάσω …. Τί «κατά πάσα πιθανότητα» δηλαδή , … την έχω χάσει ήδη , στα σίγουρα … το είδα στο βλέμμα της , … την βλακεία μου μέσα … (Κλωτσάει νευρικά ένα αδειο τενεκεδάκι Coca-Cola , κοντοστέκεται , ανάβει τσιγάρο . Χτυπάει το κινητό … Ψάχνεται αφηρημένα , το βγάζει από την μέσα τσέπη του λεπτού μπουφάν … και … «Μήνυμα» από το Γραφείο … Έχει «δουλειά» απόψε να μην το ξεχάσει … Διεύθυνση όνομα (μικρό) , σύντομη περιγραφή και … να προηγηθεί καφές ή ποτάκι κάπου κοντά … πετάει το τσιγάρο με θυμό κάτω , το πατάει βλαστημώντας και χάνεται ανάμεσα στον κόσμο) …
====================================
Με την ευκαιρία της σημερινής ημέρας .
Σήμερα είναι Πρωταπριλιά .



 
 
 
 

Ετικέτες: , , ,

7 ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ :

Γλυκέ μου Ethan :
Άργησα λίγο να ανταποκριθώ στην ευγενική και πολύ ενδιαφέρουσα πρόσκληση σου , να γράψω 7 (επτά) αλήθειες για μένα … Αν κάποιοι νόμισαν πως δεν θα το κάνω , είναι βαθιά γελασμένοι , γιατί απλά , δεν ξέρουν , πόσο πολύ αγαπώ να μιλώ …. για μένα . Θα μπορούσα να γράψω όχι 7 , αλλά … 77 αλήθειες για μένα , και πάλι λίγες θα μου φαινόντουσαν . Ωστόσο επειδή είμαι και ευπειθής , θα γράψω τις 7 …. και μπορεί να … «κλέψω» και λίγο …
Πάμε λοιπόν :
1η . Είμαι υπναρού
.
.
Σαν ήμουνα μικρή , ήταν μια ολόκληρη περιπέτεια για να καταφέρει κάποιος , να με σηκώσει απ’ το κρεβάτι (για ύπνο μιλάμε … μην διαμαρτύρεστε όλοι μαζί) . Και αν αυτό είναι κάτι φυσιολογικό για μικρό παιδί , σας πληροφορώ , πως με συνοδεύει αυτή μου η λατρεία για το κρεβάτι (για ύπνο μιλάμε πάντα … έλεος) , ακόμη και στην ενήλικη (και ελπίζω και στην υπερήλικη) ζωή μου .
2η . Δεν αγαπώ τα Χριστούγεννα
.
.
Για να ακριβολογώ , τα Χριστούγεννα , μου προκαλούν ένα είδος θλίψης . Θα προτιμούσα να μην υπάρχουν και αν ήταν να επιλέξω κάποια από τις μεγάλες γιορτές , την ψήφο μου θα κέρδιζε , σαφώς η Λαμπρή … Ίσως να φταίει η … μαύρη μου η φτώχεια , που ταλάνισε τα παιδικά μου χρόνια …. ‘Ολος αυτός ο γκλάμορους στολισμός … τα δώρα που δεν έπαιρνα , τα ταξίδια , που δεν έκανα , η κοτόσουπα με έξτρα αυγολέμονο που τρώγαμε αντί της γεμιστής γαλοπούλας , τα κάλαντα , που ντρεπόμουν να πω , γιατί μου θύμιζαν … ζητιανιά …. Τί να πω … Ίσως πάλι να φταίει , αυτό το καταραμένο το Χριστουγεννιάτικο παραμύθι με το κοριτσάκι με τα σπίρτα …. που όταν η μάνα μου αντιλήφθηκε ότι με … τρόμαζε , μου το διηγιόταν όχι μόνο κάθε Χριστούγεννα , αλλά και κάθε φορά που αρνιόμουν να ….. φάω (γιατί , ήμουν και ανάφαγη) …. προς εκφοβισμό .
3η . Κρατάω ενθύμια-φετίχ από τους ανθρώπους , που αγαπάω ή αγάπησα .

Μικρά αγαπημένα αντικείμενα με βαθιά συναισθηματική αξία , που με κάνουν να θυμάμαι , πρόσωπα ,… χέρια που τρέμαν , αγαπημένες εικόνες , λέξεις που λάτρεψα , ήχους που έψαξα , μυρουδιές που με ξάφνιασαν , αγγίγματα … αγκαλιές … δάκρυα …. χάδια …. πεθυμιές …
Τα φυλάω στο … σεντουκάκι της καρδιάς μου , όπου προστρέχω , κάθε φορά που νοιώθω , πως η ζωή μου γίνεται άχαρη και άχρωμη και ανούσια … Και το ανοίγω και «ψαχουλεύω» όλα αυτά τα αγαπημένα …. Ξεραμένα λουλούδια , επιστολές με καλλιγραφικά γράμματα , φωτογραφίες … σκισμένες (ή όχι) , το … πρώτο τους δοντάκι που έπεσε , μια γραβάτα του μπαμπά , το μαντήλι της μαμάς μου (αυτό που σκούπιζε τα μάτια της λίγο πριν πεθάνει) , ένα ξύλινο καραβάκι μινιατούρα από νησιώτικο παζάρι («είναι ευτελές» , μου είχες πεί , «αλλά θέλω να το κρατάς να με θυμάσαι» ) , μια μασημένη τσίχλα … αυτή που κόντεψες να πνιγείς όταν με είδες με τα ηλίθια σέξυ εσώρρουχα που μου είχαν προτείνει οι φίλες μου για το πρώτο ραντεβού , ….
Δεν μπορώ να γράψω άλλα … Σταματώ εδώ , γιατί με … υγρασίες στο πληκτρολόγιο , κινδυνεύω από … ηλεκτροπληξία …

4η . Δεν πήρα ποτέ μου «φακελλάκι»
.
Ωστόσο πληγώνομαι όταν ξεχνούν να μου πουν «Ευχαριστώ» (για την λέξη , μιλάω) , όταν φεύγουν υγιείς απ’ το Νοσοκομείο ….
Ουδέν άλλο σχόλιο .

5η . Δεν έχω πάρει ούτε μία μέρα , άδεια … τοκετού .
.
.
Για το δεύτερο μου παιδί , μιλάω …
Κι αυτό , γιατί η Υπηρεσία με «χρειαζόταν» πολύ εκείνη την εποχή … Δεν μου το επέβαλε κανείς … Απλά , μου … το ζήτησαν . Όσο για την άδεια λοχείας , ήταν όλη κι όλη …. μια εβδομάδα .
Ίσως και να είμαι ο … μοναδικός Νεοέλληνας Δημόσιος Υπάλληλος , που το έχει κάνει αυτό …. Μαλακία ;;;… Μπορεί …. Πάντως , δεν έπαθα τίποτε κακό …. Ούτε σωματική βλάβη , ούτε ψυχολογικό πρόβλημα μόνο που …
Μόνο που με στεναχωρεί κάπως , που δεν μου είπε ποτέ (η Υπηρεσία) , … «ευχαριστώ» ….
Αχ , αυτό το «ευχαριστώ» …. Τελικά μόνο αυτό , … το ότι δεν το ακούω , με ταλανίζει ….

6η . Το όνειρό μου , ήταν να γίνω φιλόλογος
.
Όνειρο , που δεν με έχει εγκαταλείψει , ποτέ . Το «φορτώθηκα» (το όνειρο) , εκεί κάπου στα 15 με μια νεαρή φιλόλογο που μας ήρθε στην Γ’ Γυμνασίου , γλυκομίλητη (πράγμα σπάνιο για την εποχή) , που μας έκανε να αγαπήσουμε το Συντακτικό και την Αρχαιοελληνική και Νεοελληνική Γραμματεία .
Το ότι έγινα … γιατρός , οφείλεται σε μια εντελώς … ανόητη συγκυρία , σε ένα ηλίθιο εφηβικό πείσμα , και σε μια τάση να αποδείξω σε κάποιους που μου την «έσπαγαν» , πως κάτι τέτοια δύσκολα (κατά την γνώμη τους) , εγώ τα παίρνω … για πρωινό ….
Ας είναι … Δεν βαριέσαι … Καλή ήταν και η Ιατρική …. Καλά πέρασα
Αλλά το όνειρο … όνειρο .

7η . Έχω υποπέσει στο θανάσιμο αμάρτημα της Εκδίκησης

Λυπάμαι που το λέω , αλλά , έχω υποπέσει ….
Κάποτε κάποιος μου έκανε κακό (η γνωστή Προδοσία , που όλοι λίγο πολύ , έχουμε υποστεί) . Αφού έκανα υπομονή και προσποίηση για 4 ολόκληρα χρόνια , όταν ο άνθρωπος αυτός αρνήθηκε , εγκατέλειψε και κατάστρεψε τα πάντα σχεδόν στη ζωή του , για να μπορεί να είναι μαζί μου , …. τον εγκατέλειψα .
Το Κακό , ενυπάρχει μέσα μας . Εκδηλώνεται , ανάλογα με το πώς σε κάθε περίοδο της ζωής μας , αντιλαμβανόμαστε , αξιολογούμε και βιώνουμε τον Πόνο …
Δεν θα το ξανάκανα …
Η Ζωή , μαλακώνει τα … αγρίμια , μέσα μας .
=====================================
Είπα , πως θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερες από 7 Αλήθειες για μένα , όπως πχ. ότι … λατρεύω τις γάτες (πράγμα που όλοι μάλλον έχετε καταλάβει) , ότι ψοφάω για επιβράβευση (κάτι που έχετε πάρει χαμπάρι , πολλοί) , ότι με «δέρνει» μια … παρελθοντολαγνεία , ότι κάνω τρελλό κέφι το … ποιοτικό σεξ (καλά , και για το ποσοτικό … δεν θα έλεγα όχι) , ότι …
Τί ;… Έχω ξεπεράσει κατά πολύ τον αριθμό 7 ;… Έφτασα αισίως τις 11 Αλήθειες ;…
Ε , τί να κάνουμε … Είμαι και λίγο κλέφτρα …. Μου αρέσουν οι …. μικροκλοπές … Μόνο το super-market , δεν έχω κλέψει ….
Ακόμα …
==============================
Επειδή πιστεύω ότι το παρόν μπλογκοπαιχνίδι , ήδη έχει «παλιώσει» δεν καλώ κανέναν προσωπικά να το συνεχίσει , αν και πολύ θα μου άρεσε να ακούσω κάποιες Αλήθειες σας .
Στην … προαίρεσή σας , λοιπόν .
=========================
 

Ετικέτες: ,