RSS

Tag Archives: Add new tag

ΝΑ … ΤΙΝΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΥΛΛΟΥΣ ΣΟΥ …

 

Αν και ζω σε μια πόλη που από άποψη κυκλοφοριακού οι Αθηναίοι , θα την περνούσαν για …. έρημο του Παραδείσου , εν τούτοις έχει κι αυτή το πρόβλημα της .
Μεσημέρι , γυρνώντας από τη δουλειά , με ένα ογκώδες και δυσκίνητο αυτοκίνητο …. Καλοκαίρι , ζέστη , κούραση…. Ένας νεαρός (ευειδής) με μηχανή μεγάλου κυβισμού , μου κάνει “καμώματα” … (προσπερνά από δεξιά ,σφήνες , μαρσαρίσματα , γέρνει επικίνδυνα με την μηχανή , προς το μέρος μου) και η ψυχή μου πάει στην Κούλουρη . Με πιάνει η …. κακία μου . Στο πρώτο φανάρι …. δίπλα-δίπλα :
– Μη το ψάχνεις παλληκαράκι μου (του μιλώ από το ανοιχτό μου παράθυρο) ,… Έχουν χρώμα ροζ … ροζ … με λίγο γκρίζο …
– Ποια ? (αυτός)
– Τα…μυαλά , χυμένα στην άσφαλτο… (εγώ)
Πράσινο … γκαζώνω και φεύγω , με μια αίσθηση θριάμβου (ότι τον ρούμπωσα) …

Επόμενο φανάρι … Πάλι δίπλα δίπλα ….
– Είσαι … εντελώς ηλίθια….(αυτός …. χαμογελαστά  ❓ )
– Γιατί ;… (εγώ … με ειλικρινές … ενδιαφέρον)
– Γιατί κυκλοφοράς μ’αυτόν τον Χάρο…. Έλα να σε πάω βόλτα με τη μηχανή … να τινάξεις τους ψύλλους σου ( ❓ )

.

.
… Μετάνοιωσα , που δεν πήγα …. Αλλά , δεν είχα πού να αφήσω τον … «Χάρο»…. Άλλωστε , δεν ήξερα και τί ακριβώς σημαίνει «τινάζω τους ψύλλους μου» …

———————————————————————————

Βοηθάτε καλέ … Δεν είναι δυνατόν … Κάποιος θα … ξέρει ….

Καύσωνας … (και) εν  κρανίω …

 

 

 

Ετικέτες: , , ,

«ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ»

Σήμερα , κανένας δεν φώναξε για μας στις κερκίδες . Σήμερα τρυπώσαμε βιαστικοί και κάθιδροι στα αποδυτήρια , με τους ώμους σκυμένους , χωρίς να κοιταζόμαστε μεταξύ μας . Σήμερα τα φλας , δεν ήταν για μας .
Σήμερα , χάσαμε .
Κι όμως μπήκαμε ακμαίοι και φορμαρισμένοι και πανέτοιμοι στον αγωνιστικό χώρο . Πως την πατήσαμε έτσι , πως μας την έπαιξαν έτσι , αυτοί οι βόρειοι , ρόδινοι , ξανθοί αντίπαλοι – αυτοί οι αντίπαλοι που μπήκαν σαν φιλοξενούμενοι κι αγόρασαν το γήπεδο ; Που αρχίσαμε το ματς στην έδρα μας και το τελειώσαμε στη δική τους ;
Πως χάσαμε , πού χαθήκαμε , τί γίναμε εμείς , αυτή η τρομερή ενδεκάδα της Μεταπολίτευσης , των οραμάτων και των συνθημάτων ;
(Νύχτες στο Σύνταγμα κι εμείς παιδιά , με σημαιάκια «Ενωμένη Αριστερά» , χέρι-χέρι οι άλλοι στο μπαλκόνι , γροθιές σφιγμένες , πρόσωπα αναψοκοκκινισμένα , με την υπόσχεση χαραγμένη στο σχήμα του χαμόγελου , από το μεγάφωνο τα αντάρτικα , ένα αεράκι που λικνίζει τα πανό και υποσχέσεις πως όλα πια θ’ αλλάξουν , όλα θα διορθωθούν , ο αγώνας , παιδιά τώρα δικαιώνεται …) .
Πως γίνεται να χάνουμε σήμερα Κυριακή , εμείς οι παίκτες που βγήκαμε απ’ τα τσικό της ομάδας , που την ιδρώσαμε και την πιστέψαμε την φανέλα , από τότε , που δεν διαφημίζαμε χαλιά , γάλατα και ταξιδιωτικά γραφεία στο στήθος μας ;
(Σούρουπο στους δρόμους της Αθήνας , νεσκαφέ στο Μουσείο , πρωινά στο αμφιθέατρο , χαράματα στην Ομόνοια . Ο βασιλιάς χαμένος από χέρι , στα πεζοδρόμια , πατημένες προκυρήξεις , συζητήσεις χωρίς αρχή και τέλος , τσιτάτα , αφίσες με τον Τσε στα δώματα των πολυκατοικιών ….)
Κι όμως , είχαμε πει , πως θα νικήσουμε . Πως δεν φοβόμαστε κανέναν εμείς . Πως με την μπάλλα αγκαλιά , θα χυμήξουμε στην εστία του αντιπάλου και με μια υπέροχη κεφαλιά , θα σηκώσουμε το γήπεδο στο πόδι . Πως χάσαμε το ματς χωρίς καν να το καταλάβουμε ;
(Μεσημέρι στο αεροδρόμιο κι ένας ένας γυρίζανε οι «μεγάλοι» . Ο Καραμανλής , ο Ανδρέας , ο Μίκης . Άστραφτε η Συγγρού μες στο σκοτάδι , ένας λαός , χύμα στους δρόμους , χοροί έξω απ’ του Φιξ , σώπα όπου νά’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες , κι οι ηγέτες χαμογελαστοί , να κουνάνε το χέρι , έννοια σας τώρα επιστρέψαμε , ο αγώνας τώρα δικαιώνεται….)
Γιατί χάσαμε τότε , σήμερα Κυριακή ; Γιατί ο … Αγώνας , δεν δικαιώθηκε ; Και τελικά , μιλούσαμε όλοι για τον ίδιο αγώνα ;
(Τώρα οι παλιοί φίλοι χάθηκαν . Οι μέρες οι παλιές έγιναν επετειακά στην τηλεόραση . Τα συνθήματα , τρύπωσαν σε κουτιά με συσκευασία δώρου . Τα πανό λειώσανε , οι αφίσες αντικαταστάθηκαν με πίνακες του Φασιανού , το Μουσείο άλλαξε , το νεσκαφέ μας πειράζει στα νεύρα , οι καταλήψεις , μας τη σπάνε , οι απεργίες , μας ενοχλούν .
Τώρα , γίναμε άλλοι . Είμαστε άλλοι . Άλλος , κι όχι εμείς , έζησε το παρελθόν μας . Άλλος , κι όχι εμείς , ξεχύθηκε -τότε- στους δρόμους ….)
Αυτή , την αντίπαλη ομάδα , εγώ δεν την ξέρω . Δεν ξέρω το ποδόσφαιρο που παίζουν , ούτε τους κανόνες , που εφαρμόζουν . Ξέρω μόνον , πως αυτοί , είναι οι Θεοί του 1988 (2004), κι αυτούς φωνάζει ο κόσμος στις κερκίδες .
Εμείς , μια κουρασμένη ενδεκάδα , προσπαθούμε όπως – όπως να υπερασπίσουμε την εστία μας , υποχωρούμε κακήν κακώς , ενώ εκείνοι προχωρούν , επελαύνουν , επιτίθενται , σουτάρουν και ….
Γκοοοολ !!!
(Που πήγανε τα χρόνια και τα πρόσωπα , που πήγανε οι μνήμες και πώς σήμερα , ύστερα από τόσο καιρό – πώς τα … θυμάμαι όλα ξανά ; )
Κι εγώ , γιατί έμεινα ακίνητη στον πάγκο , όταν χάναμε ;
Υ.Γ. Πολλοί , είπαν αργότερα , πως το ματς ήταν σικέ . Πως όλα , ήταν αγορασμένα , πουλημένα και βρώμικα .
Δεν αποδείχτηκε ποτέ ! …
 **********************************************************
Αυτό το κείμενο , δεν είναι (φυσικά) δικό μου … Το έγραψε η Έλενα Ακρίτα  στο βιβλίο της «Τα φλου» , που πρωτοδημοσιεύτηκε από τις Εκδόσεις «Κάκτος» το 1990 . … Ωστόσο , το θυμήθηκα μόλις προχθές , όταν αποκλείστηκε η Εθνική μας , από το EURO του 2008 .
Το βιβλίο … το είχα ψιλοξεχάσει …
Τον θρίαμβο του EURO του 2004 , τον είχα ψιλοξεχάσει ….
Τον πρώιμο αποκλεισμό της Εθνικής μας από το EURO του 2008 , θα τον ξεχάσω γρήγορα ….
Την ….Μεταπολίτευση , ποτέ …. Είναι που …. με πονάει … Κατάλαβες ;
 

Ετικέτες: , , , , , , , ,

ΑΣ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ … ΜΠΑΜΠΑ ΜΑΣ

Λένε πως το Διαδίκτυο , είναι παντού … Πάνω  μας , κάτω μας , δεξιά κι αριστερά μας , γύρω μας , μέσα στο παρελθόν και το μέλλον μας … Σ’ αυτή την ζωή και σε οποιαδήποτε … άλλη ….
Το κείμενο , που ακολουθεί , το έχω ξανααναρτήσει , … παλιά πρίν ένα χρόνο και βάλε … Όμως επειδή μέρα που είναι (3η Κυριακή του Ιούνη = ημέρα του Πατέρα) , και επειδή θεωρώ , πως σ’ αυτό , κάνω την καλύτερη περιγραφή που θα μπορούσα , για τον πατέρα μου , θα το επαναλάβω …. Με την ελπίδα , ώστε , αν αληθεύει , ότι το Διαδίκτυο βρίσκεται παντού …. να το διαβάσει , και να … ξανάρθει να …. παίξουμε ….
********************************************************************
Μερες τωρα , ο κομητης τριγυριζε στις γειτονιες μας και η διαφημιση που του γινοταν στην TV στις εφημεριδες και στα «παρεϊστικα» πηγαδακια , αγγιζε τα ορια της υστεριας ….Αρνιομουν πεισματικα να βγω να τον χαζεψω . Να ιδω δηλαδη τι ; Ενα ουρανιο σωμα….. 
– Εχει και ουρά .
– Ενταξει….εχει και ουρά…....Ενα ουρανιο σωμα με ουρα , λοιπον , που διασχιζει το χειμωνιατικο στερεωμα μας ….Κι έπειτα ;….Αν δωσω μια γερη κλωτσια στο σιαμεζο γατο μας , και διαγραψει μια γενναια τροχια πανω απο την αυλη μας , με γουρλωμενα τα γαλαζια του ματια και ανατριχιασμενη την καταμαυρη ουρα του , θα εχει περισσοτερο γουστο ……Χωρια , που θα πλακωσει και η Φιλοζωικη , μ’εκεινη τη φατσα , τη σμιλεμενη απο την αγαμια , να μου πεταει πετρες…….Μεγαλος …τζερτζελές
– Μη γινεσαι γελοια….Η Φιλοζωικη , δεν πεταει πετρες ….απλα συμβουλευει
– Εμενα μου λες ; Η καμπουρα μου το ξερει….Ξεχνατε φαινεται την «πετρια» που εφαγα περυσι απο την εκπροσωπο της Φιλοζωικης , επειδη…..
– Ωχου , καημενη….υπερβολικη και αρνητικη οπως παντα…Στο κατω της Γραφης , το θεμα μας δεν ειναι η Φιλοζωικη , αλλα ο Κομητης….
– Ε , ….και ;
– Τι «ε , και» χριστιανη μου ; που ταξιδευεις ;
– Το «χριστιανη»…., κομμενο!!!…
Δεν ηταν ο τονος της φωνης μου ο αυστηρος , αλλα η κουραση , που τωρα τελευταια , ολο και πιο ευκολα , στρογγυλακαθονταν αναμεσα στα ματια μου και εκανε τους – καλοπροαιρετους κατα τα αλλα – συνομιλητες μου , να φρεναρουν και να με παιρνουν «με το καλο» .
– Ελα καημενη ….παρε το και σαν , «περιπτωση» .Καθε 88 χρονια περναει ο Κομητης. Δεν θα εχουμε αλλη ευκαιρια να τον ξαναδουμε.
– Γιατι ;
– Εγω ,….θα ζω . Μπορει …να ζω……Μαλλον …θα ζω…
– Κανεις δεν ζει τοσο , ωστε να δει τον Κομητη δυο φορες…….
Τοτε , κομητες και ουρες , Φιλοζωικες και πετροβοληματα , και Χριστιανοι Ορθοδοξοι , κανανε ταπεινα στην «παντα» για να περασει η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου …..
Παντα «λαμπυριζουσα» ηταν η μνημη αυτη . Σπανια , αλλα λαμπυριζουσα . Αλλωστε και ο ιδιος , λαμπυριζων ανθρωπος ηταν , τιποτε αλλο . Κι αυτο το «τιποτε αλλο» , ηταν που εθλιβε τη μανα μου και την καταπονουσε και την εβγαζε απο τα ρουχα της . Ωστοσο , επειδη δεν της «καθοταν» και καλα να τον εμφανισει και σαν αχρηστο στα παιδικα μου ματια , βρισκοταν σε μεγαλο διλημμα . Διλημμα , απ’οπου την εβγαλε σαν «απο μηχανης Θεος» καποτε η …θεια Ευδοκια .»Θειες» αποκαλουσα ολες τις κολλητες της μανας μου , στα χερια των οποιων , μεγαλωνα κιολας , μια και αυτη , ολη την ημερα ελειπε , τρεχοντας δεξια και αριστερα , για τον ¨επιουσιο» .
– Ελα καημενη , παρτον σαν …»φολκλορ» …….της ειπε….
Κι ετσι , σωθηκε κι αυτη απο το διλημμα , σωθηκε κι αυτος στα παιδικα μου ματια………..Φολκλορ τυπος , λοιπον …..Εγχρωμος ….Διασκεδαστικος . Σαν σερπαντινα…Σαν κεντημενη φορεσια πανηγυριου ….Γεματος , νοτες και εικονες , που εσπαζαν τα μιζερα χρωματα της καθημερινοτητας , ενος μεταπολεμικου , επαρχιωτικου σπιτικου σαν το δικο μας……..Πολυ ψηλος , πολυ αδυνατος , πολυ …χαρουμενος για το ….»χάλι» μας . Διηγιοταν περιπετειες σε χωρες εξωτικες και τοσο μακρυνες , που , αμφεβαλλα ακομη και αν υπηρχαν σ’αυτον τον πλανητη . Κι ομως, σχεδιαζαμε μαζι , βημα προς βημα τα μελλοντικα μας ταξιδια – οταν θα πιαναμε λεφτα – στους μυστηριους αυτους τοπους ………Τραγουδουσε καποια αργοσυρτα και λυπητερα τραγουδια , σε γλωσσες παραξενες και ισως , ανυπαρκτες . Και ομως , μου τα μετεφραζε , λεξη προς λεξη , και δεν ηταν λιγες οι φορες , που συγκινιομασταν και δακρυζαμε ανταμα……..Προσευχοταν σε αγνωστους θεους και ζητουσε την ευνοια και την βοηθεια μυστήριων Αγίων , που αν και ηξερα , πως δεν υπηρχαν (τί στη οργη….χλευαζε τους Εβραιους , ευρισκε «φτωχη» την Χριστιανοσυνη , σιχαινοταν τους Κινεζους , αγνοουσε επιδεικτικα , ως μη υπαρχοντες τους Μουσουλμανους , φοβοταν τους Ινδιανους)……εν τουτοις , πολλα βραδια , αποκοιμιομουν καθυσηχασμενη , οτι , οι μυστηριες αυτες θεϊκες δυναμεις , που , «Κυριος οιδε» , σε ποια γωνια αυτου του δυστυχου πλανητη , ανθιζαν , θα συνηγορουσαν , ωστε να μεναμε μακρια απο τα δεινα του κοσμου ετουτου…………Κι οταν μιλουσε για τα …αστρα (αχ αυτα τα αστρα τα μαγικα !) , ηθελα δεν ηθελα , ταξιδευα μαζι του , καβαλα σε ουρανια σωματα ,σ’ολες τις γωνιες του αχανους και σκοτεινου Συμπαντος …….
Μπαμπα , φοβαμαι…..
– Μη φοβασαι χαρα μου ….Εχεις τα αθωα και ομορφα ματια σου , να……φεγγουν στα σκοταδια…..
Μα , πανω απο ολα αυτα τα φαιδρα και περιεργα , πανω απ’ολες αυτες τις παραξενιες , που διαόλιζαν την υπερκινητικη μανα μου …..μου αρεζαν τα παιχνιδια , που παιζαμε μαζι …..Και δεν μιλαω για τις πανπονηρες με τρανταχτα ονοματα στρατηγων , παρτιδες σκακι , ουτε για τα περιπλοκα κολπα με την τραπουλα αραδιασμενη σε μυστηριους «κωδικες» , αλλα για ΤΟ παιχνιδι μας . Ενα παιχνιδι ,που σχεδον παντα , κατεληγε με εκεινον νικητη κι εμενα ….ευτυχισμενη . Ηταν το παιχνιδι , με τις παραξενες …λεξεις . Συνεριζομασταν , για το ποιος θα πει , την πιο παραξενη λεξη , που ομως προσδιόριζε , πραγμα υπαρκτο . Οι γνωσεις , η μαθηση , η κουλτουρα , η φαντασια , οι μνημες , σε ενα ξεφρενο διονυσιακο χορό ….Τα νουμερα της ….»χασουρας» μου , απελπιστικα μεγαλα . Οι ελαχιστες νικες μου,….»πύρρειες» ,γιατι ή ξαπλωνα νηστικη τα βραδια , ή κοιμομουν πολυ αργα , ή πηγαινα αδιαβαστη στο σχολειο την επαυριο………….Γιατι , τελικα , τί ειχα να αντιταξω , εγω , η «πτωχη» στα τρανταχτα και μαγικα και στριμμενα …»Βλαδιβοστοκ» , «υπερσιβηρικος», «ιγκλου» , «πυγμαίοι» , «Λάος» «τρόϊκα» , «Παυλωφ» , «Μεντελ» «περιοδικο συστημα» ,»εκατόμβη» , «τιπιτέϊκα» * , «μπαλνταχίν»**, «χαβάγια» , «Μπαρμπαρόσσα» , ……..(Χριστε μου μεγαλοδυναμε , σωσε με)……Χείμαρρος , καταιγίδα , φως….Απλετο φως…..Φως , στα σκοταδια που φοβομουν….
– Υπεραιωνοβιος …….αντεταξα καποτε δειλα , και ξαφνικα ….σαν να κουραστηκε….Μια θλιψη , φτερωτη , περαστικη , τσαλακωσε το προσωπο του…….
– Το γνωριζω αυτο …το ξερω .Καταλαβαινω τι θελεις να πεις …..Ομως , ξερεις….δεν υπαρχει τετοιο πραγμα . Οι ανθρωποι , ζουν , ογδοντα , ενενηντα χρονια το πολυ …..Μονο εγω….Εγω , πρεπει να ζησω , μμμμ , ….περιπου 113 χρονια….
Τρελλαθηκα. Η αναιμικη προοπτικη μιας πιθανης νικης μου , πηγε περιπατο .
– Γιατι ;
Για να ξαναδω τον κομητη……Ημουν 25 χρονων οταν τον ειδα να περναει πανω απο την ομορφη Κριμαια , την θαλασσα του Αζώφ , το Κιμμέριο κυμα .
Σωπασε . Η μανα μου , μαζεψε τα τελευταια πιατα , μουρμουριζοντας , οτι πρεπει να παω για υπνο…………………
Εκει , ….κοπηκε αποτομα η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου . Και τοτε , ηταν που αποφασισα να βγω να ιδω κι εγω ….τον Κομητη .
………………………………………………………………
…….Η Νυχτα , ποτε δεν ηταν ντροπαλη . Μου φανηκε ομως , πως εκεινη την ωρα , καθως ανοιξα την πορτα προς τον γεναριατικο κηπο , αρπαξε αποτομα , και ερριξε βιαστικα επανω της , το εναστρο πεπλο της . Σηκωσα το βλεμμα πανω της και ….χαμος . Τα παντα βρισκονταν πανω στο σκοτεινο πιατο του Ουρανου , μα , ο Κομητης , που ; Τα παντα . Αστερες κι αστερισκοι , πλανητες και απλανεις , ο Αυγερινος και ο Έσπερος , ο Νυχτοκόπος και η Παρθενος Σεληνη , οι Άρκτοι , η Κασσιόπεια , ο Ωρίων , οι Πλειάδες , ο Βέγας , Αλτάϊρ , Αντάρης , Σείριος και ο Πολικός του Βορρά και στη μεση , πανω απ’ολους , το ζωναρι της Καλογριάς , ο χαμογελαστος Γαλαξίας . Τα παντα , μα ο Κομητης πουθενα . Και πανω που οι ελπιδες μου για να τονιδω , αρχισαν να φυλλορροουν σαν τα «πεφταστέρια «, νά τος που φανηκε να ερχεται απο ….τον Νοτια………….Ο κομητης , δεν ειναι ευπειθης . Δεν ακολουθει κανεναν απο τους κανονες του Ουρανου . Ο ακριβοθωρητος αλητακος του Συμπαντος , συμπεριφερεται απροβλεπτα και το «παιζει» …ο αναρχικος του χωρου . Ομως , αυτη τη φορα , ο εκκεντρικος και ελευθερος δρομοκόπος του Χάους , ειχε βρει τον μαστορα του . Πιλαλούσε στα ουρανια μονοπατια και πλησιαζε λαχανιαζοντας κι αφριζοντας , ζωσμενος φωσφοριζοντα χάμουρα και ασημενια χαλιναρια , χτυπωντας νευρικα την ολοφωτη ουρα του , και πανω στην ραχη του , ο πιο απιθανος ιππηλάτης του κοσμου . …..Ο πατερας μου …..Ο πατερας μου , που τραβηξε τα γκεμια , τον φρεναρησε σιγα-σιγα , και τον εφερε μερικα μετρα πανω απο τις γυμνες φλαμουριες της εισοδου του κήπου . Εφεξε ο τοπος ολος …..Εφεγγε και το προσωπο του απο χαρα …..
– Ηρθα , να παιξουμε το παιχνιδι μας ….Και ειναι η σειρα σου .
……….Ο θανατος , ειναι καταλυτικος ……..Κανενας ελλογος ανθρωπος , δεν ελπιζει οτι θα ξανανταμωσει , εν ζωή , τους νεκρους αγαπημενους του . Κι ομως , κατι «παραξενιες» των κλιμακτηριακων αγρυπνιών μου , μ’εκαναν να πιστευω , πως ισως καποτε , καπως , ισως και να ξαναπαιζα μαζι του , το παιχνιδι μας …….Κι ετσι , μαζευα ο,τι καινουριο και απιθανο , πλουτιζε το λεξιλογιό μου στις «συγχρονες» ημερες μου . Κατι , μυστηρια , οπως «κυβερνοχώρος» , «διαδικτυο» , «απεμπλουτισμένο ουράνιο» , «κλωνοποίηση» , φτιαχνοντας την πονηρη παρακαταθηκη μου , για εκεινη την απιθανη ωρα , που………………Ομως , συνεχιζα να μενω αποσβολωμενη , ακίνητη , ξεθεωμένη μπροστα στο ανηκουστο θεαμα , ανημπορη να ψελλισω κατι απ’ολα αυτα , που χρονια μαζευα με διαθεση ρεβανσισμού . ……Ο πατερας μου , καβαλα στον Κομητη ….. Στον κομητη ΤΟΥ . Στον κομητη , που ποιος ξερει , ποιες συγκυριες ανταμωσαν τους δρομους τους στον ουρανο . Εκει ,…που πλανιοντουσαν και οι δυο …….Φαινεται , πως αργησα πολυ , γιατι :
– Αργεις….Ειναι η σειρα μου τωρα……
Προσπαθησα να τον κοιταξω στα ματια , αλλα θαμπωσα μεσα στο καταύγασμα……Η ενταση , κορυφωθηκε στο επακρο . Συναμα , ειχα την εντυπωση , οτι ο Κομητης σηκωθηκε ψηλοτερα και απομακρυνοταν προς τα πανω . Ολα , αρχισαν να γινονται , λιγοτερο φωτεινα . …..Πραγματι , ο Κομητης , εφευγε . Τωρα πια , μπορουσα να τον ιδω , χωρις να θαμπωνω . Λιγο πριν παρει την τελικη στροφη προς ανατολικη μερια , ακουσα την τραγουδιστη φωνη του καβαλαρη :
– Σ’ αγαπώ……
Τρελλαθηκα….
– Μα , αυτο το ξερω….ΤΟ ΞΕΡΩ . ΤΟ ΞΕΡΩ .
Αλλα μονο τα χειλια μου κουνιόντουσαν . Το ηξερα , παναθεμα με , αλλα κανεις δεν ηταν πια εκει για να μ’ακουσει . ….Ο Κομητης , με τον στοιχειωμενο αναβατη του , ειχαν χαθει προς την Ανατολη …..Ολα ξαναγιναν σκοτεινα . Σκοτεινα κι ακινητα , οπως οταν τελειωνει το ονειρο μεσα στην νυχτα . ….
– Το ξερω…..
Το ηξερα , αλλα δεν προφτασα να το πω . Κι ετσι ….εχασα και παλι……………….
Τωρα , πρεπει να πεθανω , το λιγοτερο 135 χρονων , για να βρω την ευκαιρια να ξαναπαιξω μαζι του και ισως να κερδισω …..135 χρόνων…..Οταν θα ξαναπερασει ο Κομητης …..Κι εκεινο……..ισως .

#########

* τιπιτέϊκα=μικρο βελουδινο κεντημενο με μεταξι καπελακι των Τατάρων

**μπαλνταχίν=καλυμενη με υφασμα κατασκευη , καθισμα , για την ραχη των ελεφαντων

………ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1997 (ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ : «ΚΑΒΆΛΑ ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ»)

 

Ετικέτες: , , ,

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

 
Αχ… το χαμόγελο ….  
Ποιος αδιαφορεί , αγνοεί , αντιπαθεί , αποφεύγει , μισεί , φοβάται , … ένα χαμόγελο ;…. Κανείς .
Ας χαμογελάσουμε , σήμερα … Ας κάνουμε ένα αφιέρωμα στο χαμόγελο …
Ένα χαμόγελο , μπορεί να είναι :
αβίαστο
αγγελικό
ελαφρό
πλατύ
αδιόρατο -το χαμόγελο της Τζοκόντα
δροσερό
φευγαλέο
αθώο
πονηρό (με υπονοούμενα)
αμήχανο
περήφανο
ζεστό
πειραχτικό
χαριτωμένο
έξυπνο ….
Αλλά , και :
ηλίθιο
κρύο
σαρδόνιο
σαρκαστικό
σατανικό
μεφιστοφελικό (πλήρες κακίας)
ειρωνικό
πρόστυχο
ένοχο
βεβιασμένο
 
Ένα χαμόγελο , μπορεί να σημαίνει :
Πρόσκληση
Ευγνωμοσύνη
Ευχαριστία
Ευγενική άρνηση
Αμηχανία
Πρόκληση ….
Αλλά και …. Υφέρπουσα απειλή
Και … ειρωνεία …
Και … περιφρόνηση , καμμιά φορά
Με ένα χαμόγελο , μπορούμε να πούμε :
– Έλα
– Ευχαριστώ
– Ίσως
– Δεν ξέρω
– Ναιιιιιιιί !!!
– Μπορεί …
– Εδώ είμαι
– Στην υγειά σου
– Περαστικά
– Σ’ αγαπώ
Αλλά και :
– Έννοια σου …
– Σου τά’χω φυλαγμένα
– Οψόμεθα εις … Φιλίππους
– Είσαι λίγος (η) , για μένα…
– Αντίο …
 
Κάποιος, από το χαμόγελό του χαρακτηρίζεται σαν :
Χαμογελαστός άνθρωπος
Σκυθρωπός άνθρωπος
Ανέμελος άνθρωπος
Ευγενικός άνθρωπος
Ευχάριστος άνθρωπος
… Χάχας …
 
Ανακουφισμένοι αποφαινόμαστε : Ο Θεός μου … χαμογέλασε
Με ελπίδα ευχόμαστε : Ας μου χαμογελάσει η … Τύχη …
Γιορτάζουμε το πρώτο χαμόγελο του μωρού μας …
Παρηγοριόμαστε (κάπως) , όταν μαθαίνουμε ότι κάποιος … «πήγε» … χαμογελώντας .
 
Χαμογέλα …
Όσο κι αν νοιώθεις αναποδιασμένος , κακότυχος , «βαρεμένος» , αδικημένος , κακορίζικος , «ματιαγμένος» , αδύναμος , αδέξιος , ανήμπορος , κακόκεφος , κακοκαρδισμένος , ανόρεχτος , δύσθυμος , μαχμούρης , ….. Χαμογέλα ακόμη , κι αν νοιώθεις φόβο , θυμό , ζήλεια , μελαγχολία , απογοήτευση , ακόμη και … απελπισία … Κι αν δεν μπορείς , τουλάχιστον … προσπάθησε ….
 
Χαμογέλα …
Έστω και … κάτω απ’ τα μουστάκια σου …
Το χαμόγελο είναι μεταδοτικό …
Μακραίνει την ζωή
Κάνει αξιαγάπητες … ρυτίδες
Και ….
αν μη τι άλλο … κάνει τους «Άλλους» (αυτούς που μας εχθρεύονται) … να ανησυχούν ….
 
Εγώ , σας στέλνω το χαμόγελό μου …. Αυτό :
 
 
 
Εσείς ;;;
*****************************************************************
 
Αυτό το δημοσίευμα , αφιερώνεται στον νεόκοπο φίλο μου prioni , που , τελευταία , μου χάρισε κάτι , πολύ όμορφο και … πολύτιμο ….
Το χαμόγελό του .
 
Ακόμη , αφιερώνεται σε όλους τους φίλους (και μη) οδοντογιατρούς με την προτροπή :
– Φτιάξτε , όμορφα χαμόγελα , βρε , στους ανθρώπους …..
Αν και …
Το χαμόγελο , δεν κρίνεται από τα … δόντια , αλλά από το … «σώψυχό» του καθενός .

 

Ετικέτες: , , ,