RSS

Tag Archives: home

ΤΟ ΤΡΙΤΟ… ΣΕΡΒΙΤΣΙΟ

gedeckter-table-1338286_960_720
——-

Ο μικρός μου, έλειπε 8 ημέρες σε ταξίδι. Επέστρεψε απόψε.
Μαγείρεψα από το μεσημέρι το αγαπημένο του φαγητό. Κρασάτο χταπόδι με ρύζι στην πήλινη γάστρα.
Μετά τα καλωσορίσματα, έστρωσα να φάμε και… έβαλα τρία σερβίτσια στο τραπέζι…
-Τί τρέχει? Γιατί τρίτο σερβίτσιο στο τραπέζι?… περιμένουμε κάποιον?
-Μπα… όχι…
-Τότε, προς τί το τρίτο?
-Για κάποιον… όποιον… λατρεύει το κρασάτο χταπόδι, αλλά δεν μπορεί να το φάει…
-Για τον… μπαμπά?
-Όχι, όχι… ούτε κατά διάνοια τέτοια θλιβερά…
-Για ποιον?…
-Ε, μα… πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο, θα υπάρχει κάποιος, που του αρέσει κάτι, αλλά δεν μπορεί να το απολαύσει για ποικίλους λόγους…
-Μαμά!… με τρομάζεις
-Γιατί πουλάκι μου?
-Γιατί μιλάς ώρες-ώρες σαν να έχεις… σαλτάρει. Άντε, και είχαμε κάμποσους με Alzheimer, στο σόι…
… είπε και… με φίλησε στην άκρη της μύτης…
Αυτό, είχε να το κάνει από… μωρό  

 

 

Ετικέτες: , ,

Η ΚΑΡΔΙΑ – ΣΑΜΙΑΜΙΔΙ …

Παραπονέθηκε πριν λίγο καιρό κάποιος διαδικτυακός φίλος μου (χαριτολογώντας φυσικά) , πως αφήνοντας κάποιους που πρωτογνωρίζω να μου «αποσπούν» (=κλέβουν) κομμάτια από την καρδιά μου , ίσως θα έρθει μια μέρα που έτσι και συναντηθούν οι δρόμοι ή οι τροχιές μας , θα είμαι μία … άκαρδη , δηλαδή δεν θα υπάρχει ούτε ένα κομματάκι να «κλέψει» κι αυτός …
Υπέροχο δεν είναι να σου λένε κάτι τέτοιο ;…
Χμμμμμμ … ναι υπέροχο … όμως …
…Όμως , δεν είναι αυτό το θέμα μου σήμερα .
Το θέμα μου , είναι η απάντηση που του έδωσα …
Χμμμμμμ … Θαρρώ πως δεν είναι ούτε αυτό το θέμα μου ….
Το θέμα μου είναι πως κοιτάζοντας αυτή  την  φωτογραφία , θυμήθηκα το σπίτι όπου γεννήθηκα (κυριολεκτώ … γιατί εκείνα τα … παλιά χρόνια που γεννήθηκα , οι γυναίκες , γεννούσαν μέσα στα σπίτια τους …. εν πολλοίς)  Και έτσι καθώς το θυμόμουν , σκέφτηκα να σας πω αυτή την ιστορία-απάντηση στους … «φόβους» του καλού μου φίλου .
Σαν ήμουνα μικρή , το σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωνα , ήταν ένα παμπάλαιο Τούρκικο πέτρινο σπίτι . Πέτρα παντού . Μέσα έξω … παντού . Χαζεύοντας μια μέρα τους τοίχους και ψάχνοντας να βρω ανάμεσα στις πέτρες μια καλή …κρυψώνα για ένα νεογιλό δοντάκι μου , που μόλις είχε πέσει , ανακάλυψα ένα μικρό … σαμιαμίδι (σαυρίτσα) που γίναμε φίλοι … Πήγαινα και το εύρισκα κάθε μέρα εκεί γύρω , του πήγαινα ζάχαρη και μισοστραπατσαρισμένες μύγες , κουνούπια , μυρμήγκια , ή ό,τι άλλο εύρισκα , για να φάει , του μιλούσα και ορκιζόμουν ότι μου … μιλούσε κι αυτό . Κάποτε αποφάσισα ότι ήρθε η στιγμή να το πάρω και να το πάω μέσα στο σπίτι και συγκεκριμένα στο δωμάτιο μου για να ζήσουμε πια μαζί . Στην προσπάθεια μου να το πιάσω και να μην μου φύγει , του … έκοψα κατά λάθος την μακριά ουρά του και το υπόλοιπο σαμιαμίδι … έφυγε και δεν ξαναφάνηκε … Στα γοερά μου απελπισμένα κλάματα , η “σοφή” μάνα μου , αντέδρασε με την πληροφορία , ότι τα … κομμάτια που αποσπώνται από τις σαύρες , … ξαναφυτρώνουν . Έτσι κατάφερα να … “επιβιώσω” κι από αυτή την τρομακτική μου εμπειρία-απώλεια …
Ένα σαμιαμίδι , είναι η καρδιά μου φίλε μου …
Όσα κομμάτια κι αν της “αποσπούν” κατά καιρούς κάποιοι αγαπημένοι , “άκαρδη” , δεν θα μείνω ποτέ … Πάντα θα υπάρχει η ελπίδα , ότι θα … ξαναφυτρώσουν και έτσι θα έχεις πάντα την ευκαιρία , να …”βουτήξεις” κι εσύ ένα κομμάτι της καρδιάς μου .
————————————-
*
Αφιερωμένο … εξαιρετικά στον φίλο μου mr e.
*
 

Ετικέτες: , , ,