RSS

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ…

 

«… Θα σου πω κάτι που το σκέφτομαι καιρό. Άργησα πολύ να ανακαλύψω τη γωνιά σου, όμως τρελαίνομαι για τις ιστορίες σου, αυτά τα μικρά διαμάντια που κρύβονται στα σκουπίδια του καθενός και λίγοι μπαίνουν στον κόπο να τα αναζητήσουν έτσι πολυάσχολοι που είμαστε όλοι. Όμως στα σκουπίδια και μόνο εκεί βρίσκονται όλοι οι θησαυροί, κάποιος συγγραφέας το έλεγε κι όλας για τους τρελούς που βγαίνουν τη νύχτα και παρατηρούν όσα οι υπόλοιποι προσπερνούν. Που και που το κάνω κι εγώ, κάθομαι για ώρα σε μια πλατεία και παρατηρώ γύρω μου και τις πιο πολλές φορές τα συναισθήματα είναι τόσο δυνατά που δεν περιγράφονται με λέξεις…»
————–
Αυτά μου έγραφε στο Διαδίκτυο παλιά… πριν 5 χρόνια (την Άνοιξη του 2011 συγκεκριμένα) ένας πολύ καλός μου «φίλος» (θα τον λέμε… S.)…
Άργησα πολύ να του απαντήσω… ή μάλλον, είχα αποφασίσει να μην απαντήσω, γιατί απλά… δεν ήξερα τί να πω σε κάτι τόσο επαινετικό (αγαπώ και πολλές φορές και τον… επιδιώκω τον έπαινο, πάντα όμως όταν συμβαίνει, μου προκαλεί ένα αίσθημα έντονης αμηχανίας).
Ώσπου ένα πρωινό, άρπαξα το πληκτρολόγιο και…
…..
«Λοιπόν φίλε S. αυτό το σχόλιο το έγραψες κάπου στα τέλη του Απρίλη, εγώ όμως μόλις χθες βράδυ το «είδα» με άλλα «μάτια»… μετά από πολύ (αρκετό) χρόνο δηλαδή, μέσα στον οποίο χρόνο, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και οι πλατείες γέμισαν από άλλα ενδιαφέροντα και ανθρώπους…
Διάβασα και ξαναδιάβασα τόσες φορές αυτό το σχόλιο, που στο τέλος φοβήθηκα να μην μου γίνει… εμμονή και παραδόθηκα σε έναν ανήσυχο ύπνο (όχι δεν φταίει το σχόλιο σου γι αυτό… πάντα ανήσυχος είναι ο ύπνος μου τελευταία).
Κατά την διάρκεια αυτού του ύπνου, είδα ένα παράξενο όνειρο:
Βρισκόμουν λέει, στην Πλατεία Συντάγματος… μόνη… Παντελώς έρημη η πλατεία και ένιωσα μια απέραντη μοναξιά και ένα είδος φόβου… Κοίταζα γύρω γύρω, μπας και δω κάποιον άνθρωπο, αλλά παντού ερημιά και η ανησυχία μου μεγάλωνε… μέχρι που… είδα τον S. να κάθεται ολομόναχος μέσα στην έρημη πλατεία και παρατηρούσε γύρω του με ενδιαφέρον, κάτι που εγώ δεν μπορούσα (μάλλον) να δω… Τον ρώτησα, τί βλέπει με τόσο ενδιαφέρον μέσα στην ερημιά και μου απάντησε “Τα συναισθήματα της Πλατείας”…

Λένε πως ονειρεύεσαι στον ύπνο σου, ό,τι δεν αποτολμάς να ονειρευτείς στην ενσυνείδητη ζωή σου…»

 

 

ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥ… «ΧΑΜΟΓΕΛΟ» :)

1235004_10201113483213420_448948238_n

Ακούστε τώρα, κάτι καταπληκτικό:
Ο «καλούτσικος» («καλούτσικο» λέω τον νέο μου οδοντογιατρό, που φέρνει λίγο σε… Μπαντέρας), μου βάζει στο χέρι έναν καθρέφτη λέγοντας μου:
– Τελειώσαμε! κοιτάξτε και πέστε μου αν είστε ικανοποιημένη.
Κοιτάζω… τί να δω? Η τέλεια οδοντοστοιχία. Οκτώ καινούρια υπέροχα δόντια σε δυο γέφυρες, δυο εξαγωγές που δεν φαίνονται πια πουθενά, 4 σφραγίσματα, τρεις απονευρώσεις, βαθύς καθαρισμός των ούλων και μια υπέροχη λεύκανση των πάντων… Αμήν!…
– Καταπληκτικό ! (μουρμουρίζω και ψιλοανατριχιάζω στην σκέψη ότι ήρθε η ώρα της αμοιβής αυτού του «καταπληκτικού» αποτελέσματος). Πρέπει να μιλήσουμε πια και για την αμοιβή σας…
Κρατάω την ανάσα μου , κι αυτός (ο καλούτσικος) συνεχίζει:
– Να σας πω. 21 (!) συνεδρίες, ενάμισυς μήνας δουλειάς, υλικά, εργατικά, τεχνίτες, κούριερ κλπ… το όλον… 3.000 ευρώ…
Πριν χτυπήσω το πρώτο εγκεφαλικό , συμπληρώνει:
– Ο Οδ. Σύλλογος της πόλης μας, αποφάσισε να παίρνουμε μόνο το 50% της αμοιβής σε περιπτώσεις γιατρών ή άλλων συναδέλφων… δηλαδή 1500… Βγάζουμε και 500 ευρω γιατί προσωπικά το θεωρώ τιμή μου και… διαφήμιση που με προτιμήσατε για γιατρό σας, μας μένουν… 1000…
Ελαφρά ανακουφισμένη του χαμογελάω ελαφρά αμήχανα (με το καινούριο μου χαμόγελο)
Χαμογελάει κι αυτός (τελικά δεν είναι μόνον καλούτσικος … Πολύ καλός είναι … Κάτι σαν … Μπαντέρας ένα πράμα, είπαμε) και…
– Ένα τέτοιο όμορφο χαμόγελο αξίζει… 1000 ευρω… δεν μου χρωστάτε τίποτα, αλλά θα σας δώσω και μια απόδειξη για 500 ευρω, γιατί ποιος εφοριακός θα μας πιστέψει και γιατί έτσι πρέπει να κάνουμε, για να ορθοποδήσει η χώρα μας…
…………………………………..
Μετά φύσηξε ένα δυνατό αεράκι, βρόντησε μια πόρτα και… ξύπνησα!
Φτουουουου! όνειρο?… Έτρεξα στον καθρέφτη. Όχι όλα. Το υπέροχο νέο μου χαμόγελο, ήταν στην θέση του !!!
======================
Πλάκα κάνω .
Πλήρωσα ένα 500ρικο, μόνο…
Με απόδειξη…
Όσο για το χαμόγελο… δεν σας λέω τίποτα. Παραέγινα ωραία…
Άντε να δω, πως θα το διαχειριστώ αυτό… Τί θα πει «ποιο»? Το… «παραέγινα ωραία»🙂

 
5 σχόλια

Posted by στο Σεπτεμβρίου 17 , 2016 in Uncategorized

 

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ…

Λοιπόν, σας προειδοποιώ: Σήμερα, να προσέχετε πολύ, πως με κοιτάτε, πως μου μιλάτε… γενικώς να προσέχετε…Είμαι σε κατάσταση… υστερίας! Μάλιστα, υστερίας και… εξηγούμαι:

Εδώ και αρκετά χρόνια, πάσχω από μια αλλεργική δερματίτιδα του έξω ακουστικού πόρου, που την αντιμετωπίζω με κατά καιρούς κρέμα κορτιζόνης. Όχι τίποτα σπουδαίο, αλλά ενοχλητικό.
Πες ο ένας, πες ο άλλος, με έπεισαν να δοκιμάσω την Εναλλακτική Ιατρική με… βότανα και συγκεκριμένα, με σπαθόλαδο. Μου έφεραν κιόλας σαν δώρο ένα βαζάκι με δαύτο… Όμορφο, αρωματικό, λαμπερό, κατακόκκινο… λιμπιστικό.
Ψες βράδυ λοιπόν, ευπειθής στις οδηγίες των «εναλλακτικών θεραπευτών» μου, έβαλα το σπαθόλαδο, μέσα στα αυτιά μου (όποιος αρχίσει να γελάει από τώρα, δεν θα του ξαναμιλήσω), κοίταξα λιγάκι θλιμμένα τις μαξιλαροθήκες και τα σεντόνια («δεν θα τα βουλώσεις με βαμβάκι τα αυτιά» ήταν η αυστηρή οδηγία). «Δεν γ…. -σκέφτηκα- θα τα πλύνω το πρωί, αφού θα λαδωθούν» και ξάπλωσα, περιμένοντας τον νεαρό… Μορφέα, να με πάρει αγκαλιά…, πράγμα και που έγινε…
Γλυκός ο ύπνος… Ανέφελος… Είδα και κάτι ωραία όνειρα που όμως αισχύνομαι να σας τα περιγράψω… Θα σας τα περιγράψω μια άλλη φορά, που δεν θα αισχύνομαι, γιατί ενίοτε, συμβαίνει κι αυτό το τελευταίο.
………..
Ξύπνησα σχεδόν… ευτυχισμένη… Σκοτεινά, πολύ λίγο φως από τις γρίλιες…
Κάτι… μυστήριο, σάλευε ολόγυρα μου… πάνω μου, κάτω μου… σαν να με χάιδευε στο πρόσωπο, στα μαλλιά, στο σώμα όλο… «Ουάου!!!» -σκέφτηκα- τί τάχα τρέχει και άναψα το φως…
Κολυμπούσα μέσα σε μια λίμνη… μπορείς να την πεις και θάλασσα, από… μυρμήγκια… ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ ΠΑΝΤΟΥ!!! Στα αυτιά, στα μαλλιά, στα ρουθούνια, στον λαιμό… (σιγά μην σας διηγηθώ και τα παρακάτω… εσείς είστε ικανοί να γελάτε, μέχρι μεθαύριο)… παντού.
Μόλις πριν λίγο ξεμπέρδεψα με δαύτα. Ψέκασα παντού, έστρωσα στην βιβλιοθήκη για να κοιμάμαι στο εξής, έμεινα μία ώρα στο ντουζ, πήρα δύο Lexotanil, έβαλα την γνωστή κρέμα κορτιζόνης στα αυτιά μου, πέταξα το σπαθόλαδο και τώρα προσπαθώ να θυμηθώ δυο τρεις ασκήσει γιόγκα, που είχα μάθει κάποτε και που λένε, μπορούν να σε γλυτώσουν από την απόλυτη… ταραχή…
Την Εναλλακτική μου, μέσα…

9013a3db3508d9d58e2d6c9afd5a320d

 

Ετικέτες: , ,

Μα, τι μάνα είμαι εγώ;

Έχω παιδί, που ζει στην Β.Ευρώπη.

Έφυγε πριν 20 χρόνια, για να σπουδάσει, και έμεινε να ζει και να εργάζεται εκεί.
Χαίρομαι τόσο πολύ, που το παιδί μου… έφυγε.

Τι μάνα είμαι εγώ, που χαίρεται για ένα παιδί της που έχει φύγει;

Που προσεύχεται μην τυχόν και του μπει στο μυαλό να ξαναγυρίσει;

Που το συμβουλεύει να πάρει την ξένη υπηκοότητα (μπορεί πια, μετά από τόσα χρόνια), μην τυχόν στραβώσουν οι ξένοι και το… διώξουν πίσω στην πατρίδα του;

Προχθές Κυριακή, στο τηλέφωνο:
-Μόλις γύρισα απ’ την δουλειά, μαμά,
-Καλά, δουλεύετε και τις Κυριακές;
-Πήγα για να ταΐσω τα κύτταρα. (Εργάζεται σαν ερευνητής σε Εργαστήριο Νευροβιολογίας). Πέθαναν και μερικά και είμαι στεναχωρημένος, κλείσε τώρα, είμαι πτώμα…

Τρελάθηκα απ’ την χαρά μου. Όσο έχει “κύτταρα” που ψοφούν αν δεν τα φροντίσει, όσο οι Κυριακές, μπορούν να τον κάνουν… “πτώμα”, η μαμά του θα… χαίρεται…
Μα, τι μάνα είμαι εγώ;
(αφιερωμένο στην…  Κυβέρνηση, σαν δώρο, που κατάφερε να «πάρει» την Δόση…) 

 

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΚΗΠΟΣ

Όταν γνώρισα τον Τάκη, φορούσε ένα βαθυπράσινο, κυπαρισσί… πουλόβερ (Χειμώνας του 1970).
Τότε, νόμισα πως… ήταν αυτό που αντανακλούσε στα μάτια του και τα έκανε… πράσινα. Όμως αργότερα, όταν φόρεσε ένα σοκολατί πουλόβερ, πάλι πράσινα ήταν…
Το σκέφτομαι αυτό, κάθε φορά, που μένω να χαζεύω τα καταπράσινα μάτια των γιων μας…
……….
Ο πράσινος κῆπος
—————————-
Ἔχω τρεῖς κόσμους.
Μιὰ θάλασσα, ἕναν οὐρανό
κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.
Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς,
νὰ σᾶς ἔλεγα ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους.
Ἡ θάλασσα, ξέρω.
Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι.
Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου,
μὴ μὲ ρωτήσετε.

(Νικηφόρος Βρεττάκος)

 

«Ελευθέρια»…

Γιορτάζει σήμερα η Κομοτηνή τα Ελευθέρια της…
Παρέλαση στρατιωτική, μαθητική και λαογραφική, Ο… Πάκης στην εξέδρα των επισήμων μαζί με τους 3 Μουσουλμάνους βουλευτές μας, τον Μητροπολίτη και διάφορους παρατρεχάμενους, και… αργία…
Μεγάλη αργία!…
Ευκαιρία και άδειασε η πόλη… Όλοι στην (πολύ κοντινή… γύρω στα 20 χιλιόμετρα) Βουλγαρία, για βόλτα και φθηνά ψώνια (βενζίνη, super-market,… φάρμακα (… μάλιστα, φάρμακα) και επισκέψεις σε… φθηνούς οδοντογιατρούς…
Πως???… Τί???… Τί γιορτάζουμε?
Μα… την απελευθέρωση της Θράκης, από τους Βούλγαρους το 1920… 🙂🙂 :) 
_________________________
Αν προβληματίζεστε, για το αν πρέπει να γελάσετε ή να κλάψετε, σας συμβουλεύω να γελάσετε… Βγαίνει φθηνότερα 🙂

 

Ετικέτες: , ,

ΦΛΕΡΤ…

4911b378a003882dcabac68a25034132

Φρέσκο-φρέσκο, επί του πιεστηρίου (που λένε 🙂 )

Βγαίνω να πετάξω τα σκουπίδια. Ακριβώς μπροστά στην πόρτα της αυλής σταματημένος πάνω στο πεζοδρόμιο, νεαρός Ρομά (γύρω στα 15) με παρακμιακό μηχανάκι και αναμένη την μηχανή, συνομιλεί με νεαρή συνομίληκη του, όχι Ρομά, κοντοπίθαρη, ασθενικά αδύνατη, μαλλί κοντό βαμμένο ξανθό ιβουάρ με ένα μακρύ τσουλούφι… μπλε, πάνω στην μούρη… κρατάει (η τσουλουφοφόρος) βιβλία και τετράδια, δεμένα με ένα σχοινί, τα βιβλία να σέρνονται στο πεζοδρόμιο, και να μοιάζουν σαν να έχει βγάλει βόλτα το σκυλί… στο χέρι στριφτό τσιγάρο με την γνωστή… ύποπτη μυρωδιά, υφάκι «υπεράνω», ενώ αυτός, ένα… ψιλοκαημένο ύφος, που θά’θελε να μην φαίνεται, αλλά δεν τα καταφέρνει…
Μιλούν… Αυτός φλερτάρει… Αυτή, τον έχει στο φτύσιμο…
Πετώ τα σκουπίδια στον κάδο απέναντι, γυρνάω στο σπίτι, ξαναβγαίνω μετά από ένα τέταρτο περίπου για ψωμί στο μαρκετάκι λίγο πιο πέρα, ξαναγυρνώ στο σπίτι… εκεί… με την μηχανή αναμμένη να γουργουρίζει… Μιλούν στο ίδιο στυλ…
Ξαναβγαίνω μετά από μισή ώρα,… εκείνος εκεί, εκείνη απομακρύνεται…
Δεν αντέχω, του πιάνω κουβέντα:
-Ρε όμορφε… όταν είναι σταματημένοι, την σβήνουν την μηχανή… η βενζίνη έχει γίνει πανάκριβη…
-Ας έχει γίνει… Όταν «χτυπάς» γκόμενα, πρέπει να δείχνεις ότι δεν σε νοιάζουν τα λεφτά…
Χαμογελώ… εντυπωσιασμένη.
-Τί έγινε? την έρριξες?
-Μπα… τίποτα για σήμερα. Αύριο, θα την στήσω έξω απ’ το σχολείο. Είναι μπάνικη και σπουδαία γκόμενα… Μαθήτρια…
Μπαίνω στην αυλή, γελώντας.
Σβύνει την μηχανή και…
-Εσύ κυρία… έχεις άντρα?
-Όχι… πέθανε
-Κρίμα καλέ κυρία… Θα… μου φτιάξεις ένα φραπέ γλυκό με πέντε ζάχαρες και δυο καφέ?
-Πέντε ζάχαρες? καταστροφή είσαι βρε… Δεν μπορώ τώρα… έχω δουλειές.
-Καλά… θά’ρθω αύριο, μετά απ’ το σχολείο… αν δεν μου… «κάτσει» η γκόμενα…
….
Να δείτε, που θα… έρθει.
🙂🙂🙂  

 

Ετικέτες: ,