RSS

Category Archives: Blogroll

Грозный Павлик (Παυλάκης ο Τρομερός)

pavel

Παλιά … ήμουν ανάφαγη . Όχι όπως τώρα , που σαβουριάζω τα πάντα η βουλιμικιά , κλιμακτηριακιά , συνταξιούχος του ΕΣΥ . Όταν ήμουν μικρή … ήμουν ανάφαγη .
Αυτή η αναφαγιά , ήταν και το μεγάλο βάσανο των γονιών μου . Και η μεν μαμά μου το πάλευε με διάφορους επιθετικούς τρόπους , όπως ας πούμε , τράβηγμα των μαλλιών , κυνήγι με την ομπρέλλα στο χέρι (κλειστή) , ή και καμιά ξυλιά στον … ξέρετε τώρα , ο δε μπαμπάς μου σαν πιο … ειρηνιστής , με άλλους τρόπους , όπως … παρακαλώντας με να φάω (ΔΕΝ έπιανε ποτέ) , ή διηγιώντας μου ιστορίες από την Κατοχή , όπου κάποια παιδάκια πέθαιναν με πρησμένες κοιλιές μέσα στους δρόμους από την πείνα (αυτό το τελευταίο , χειροτέρευε τα πράγματα , γιατί και τα ελάχιστα ψήγματα όρεξης που μπορεί να είχα , εξανεμίζονταν από την στεναχώρια ή πνίγονταν σε μια «θάλασσα» δακρύων .
Ωστόσο ο μπαμπάς μου ήταν υπομονετικός και επινοητικός τύπος , και βρήκε νέα μέθοδο για να παίρνω τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες («Για να μεγαλώσεις Άννιτσκα και να γίνεις σπουδαία , όπως σου πρέπει» ) και κάτι άλλα … σατανικά πράγματα , όπως «βιταμίνες» , «σίδηρο» , «κάλιο» (που Κύριος οίδε από που τα είχε ξεπατικώσει και έπρεπε εγώ … να τα τρώω για να γίνω … σπουδαία) .
Η νέα μέθοδος , λεγόταν «οικογένεια Αντρέγιεφ» και συγκεκριμένα «Πάβελ Αντρέγιεφ» ο επονομαζόμενος (από μένα) και «Παύλος ο Τρομερός» ή για να ακριβολογούμε «Πάβλικ (Παυλάκης-υποκοριστικό) ο Τρομερός … Το γιατί «Τρομερός» κάντε υπομονή και διαβάστε παρακάτω .
Ας τα πάρουμε όμως , για μια φορά ακόμα , από την αρχή
:
Ο πατέρας μου , όπως όλοι (σχεδόν) θα ξέρετε , ήταν Ρώσος . Δηλαδή … Ουκρανός ήταν , αλλά τότε , όλοι οι άνθρωποι αυτού του είδους λέγονταν «Ρώσοι» . Ήταν άνθρωπος κοινωνικός , και είχε πολλούς φίλους , αλλά πιο πολύ απ όλους , αγαπούσε τους  (κανα-δυο) Ρώσους φίλους του .
Η οικογένεια Αντρέγιεφ , ζούσε στην διπλανή μας πόλη , ήταν Ρώσοι émigré και απαρτίζονταν από τον μπαμπά Νικολάι , την μαμά Νίνοτσκα και το καμάρι τους τον τρομερό (κατ’ εμέ , πάντα) Πάβλικ , που ήταν και … πιλότος-αεροπόρος στην Τ.Α.Ε. (την «μαμά» της Ολυμπιακής Αεροπορίας του Ωνάση) … Ο Παύλικ λοιπόν , καθ’ ότι πιλότος-αεροπόρος , είχε το προνόμιο να ταξιδεύει , μια φορά τον μήνα στην … «
αρχαία» Ρώμη (δηλ. στην κανονική Ρώμη ταξίδευε , αλλά ο μπαμπάς μου κι εγώ την λέγαμε «αρχαία» , καθ’ ότι είχαμε δει στα θερινά «Ολύμπια» μια ταινία , πως ένας χοντρός ηλίθιος , έκαψε την Αρχαία Ρώμη τραγουδώντας και πολύ μας είχε αρέσει … 
Ο μπαμπάς μου λοιπόν επινόησε ένα νέο μαρτύριο για μένα : Παράγγειλε στον Πάβλικ , να μας φέρνει κάθε μήνα από την Ρώμη , μία … μπανάνα (που είχε πολλές βιταμίνες και Κάλιο , μέσα της) μπας και τρώγοντας την , μεγαλώσω και γίνω … σπουδαία . Βλέπετε , στην Ψωροκώσταινα της 10ετίας του ’50 , δεν υπήρχε τέτοιο … αναπτυξιακό μέσο που να δημιουργεί σπουδαίους ανθρώπους . Έτσι λοιπόν , μια φορά τον μήνα (Κυριακή πάντα) , όλη η οικογένεια «πρώην Γουμπαρένκο» (εμείς) , έβαζε τα καλά της φορτωνόταν σε ένα παρακμιακό λεωφορείο του φρεσκογεννημένου ΚΤΕΛ και ταξίδευε ως την γειτονική μας πόλη , για να επισκεφτεί την πρώην και νυν (Οι Αντρέγιεφ , δεν είχαν αλλάξει το επίθετό τους) οικογένεια Αντρέγιεφ , για να τους δουν , να μιλήσουν λίγα ρώσικα , να τραγουδήσουν παλιά ρώσικα τραγούδια με την συνοδεία του πιάνου της Νίνοτσκα και να πάρουν και την … μπανάνα τους …
Ο Πάβλικ , ήταν πολύ όμορφος και κανονικά , έπρεπε να ήμουν … ερωτευμένη μαζί του , αλλά εγώ τον Πάβλικ τον μισούσα πολύ και τον φοβόμουν ακόμα περισσότερο , για δυο λόγους : 1ον ) Μου έφερνε εκείνη την τρομερή μπανάνα που κατέληγε πάντα σε ξυλοφόρτωμα για να την φάω και 2ον) Ήταν … Ρώσος κι εγώ τους Ρώσους τους φοβόμουν , γιατί  οι Ρώσοι «τρώνε … μικρά παιδιά» (έτσι μας είχε πει η δασκάλα μας η κυρία Χριστούλα και όταν εγώ δήλωσα δειλά-δειλά πως ο μπαμπάς μου ΔΕΝ τρώει μικρά , αλλά ούτε και μεγαλύτερα παιδάκια , μου είπε αφού σκέφτηκε αρκετή ώρα , πως … ναι , ίσως ο μπαμπάς μου να ήταν από τους καλούς Ρώσους , υπάρχουν κι αυτοί – σπάνια , αλλά υπάρχουν – και ότι οι καλοί Ρώσοι , είναι αυτοί που ψηφίζουν Στρατηγό Πλαστήρα και … τώρα πια … ΕΡΕ … Δεν κατάλαβα Θεό , αλλά τουλάχιστον είχα πάρει μια σοβαρή απάντηση και ήμουν πια ήσυχη ) .
 ————————————
Όταν τους είδα (τον «Τρομερό Πάβλικ» και τον πατέρα του) φάντηδες μπαστούνια στην εξώπορτα του σπιτιού μας , ένιωσα τον πανικό να με κυριεύει … Ο Τρομερός , … ΔΕΝ κρατούσε καμία … μπανάνα , άρα είχε έρθει για να με φάει . Για τον μπαμπά Νικολάι , δεν πολυνιαζόμουν γιατί έδειχνε να μην τον πολυενδιαφέρω (μάλλον είχε φάει πολλά παιδάκια στη ζωή του και είχε ψιλοβαρεθεί … Άλλωστε το έβλεπα εγώ , πως με αντιμετώπιζε σαν μια … ενοχλητική μύγα) , αλλά ο Πάβλικ … Α , αυτός , ήμουν σίγουρη πως έτρωγε μικρά παιδιά . Ήταν αδύνατον να ψήφιζε Στρατηγό Πλαστήρα ή «τώρα πια … ΕΡΕ» . Κανένας Ρώσος ψηφοφόρος της ΕΡΕ , δεν θα κουβαλούσε ποτέ μπανάνα από την «αρχαία» Ρώμη σε ένα μικρό ανάφαγο παιδί μόνο και μόνο για να να γίνει (το παιδί) , κάτι σπουδαίο στην ζωή του  … Άρα ???…
Ο πανικός μου θέριεψε , όταν είδα τους … αφελείς γονείς μου να τους κάνουν και χαρούλες . Ιδίως σ’εκείνον … τον ακατανόμαστο , που …
– Γειά σου Άννιτσκα … Μάντεψε τί σου έφερα … 
– … μπανάνα … (αποτόλμησα)
– Α χα χα χα !… όμορφη Άννιτσκα ! τι αστεία που είσαι ! Όχι μπανάνα σήμερα , και ούτε από την Ρώμη . Σου έφερα κάτι πολύ σπουδαίο και σπάνιο από την Φρανκφούρτη … Ξέρεις που είναι η Φρανκφούρτη ? 
Όταν βλέπεις και το παίρνεις πια απόφαση ότι έχει φτάσει αμετάκλητα το τέλος σου , θωρακίζεσαι  με ένα είδος … θάρρους να το πω ?… αναίδειας να το πω ?… κάπως έτσι :
– Δεν ξέρω και ούτε που με νοιάζει …
Η τσιμπιά που έφαγα από την μάνα μου , πέρασε μάλλον απαρατήρητη από τα … παγωμένα μου (από το τρόμο) μέλη .
Ο Πάβλικ , άρχισε να ξεδιπλώνει με κάποια ιεροτελεστία ένα προχειροτυλιγμένο πακέτο , απ’ όπου έβγαλε ένα παράξενο μαύρο πράγμα (θα σας παρακαλούσα , να μην γελάτε κατά την διάρκεια της διήγησης … με ενοχλεί) , κάτι σαν κουτί , κάτι σαν σχολική κασετίνα …δεν μπορούσα να το προσδιορίσω …
– Μία … φωτογραφική μηχανή αυτόματη … για σένα ! για να βγαίνεις φωτογραφίες όποτε θέλεις .
– Τι να την κάνω εγώ την μηχανή ? Εγώ , δεν είμαι φωτογράφος . Άμα θέλω να βγω φωτογραφία , πρέπει να έρθει ο κύριος Σαράντης ο φωτογράφος που είναι πολύ ψηλός , πολύ χοντρός και χώνει το κεφάλι του κάτω από ένα μαύρο πανί για να μας φωτογραφίσει , και έτσι όπως σκύβει , αμολάει και μια φασαριατζίδικη κλανιά και λέει «Ουπςςςς συγνώμη , μου έφυγε ένας … «Ιμπρρρρραχήμ» ,αλλά καλύτερα «Ιμπρρρρραχήμ» που μόνο θόρυβο κάνει , παρά ένας … «Χουσσσσσεΐν» , που είναι ύπουλος και μόνο βρωμάει» … 
– Αχ Άννα , αυτή η μηχανή βγάζει μόνη της φωτογραφίες . Πάμε έξω στο φως του ήλιου να σας δείξω …
… και κινήσανε όλοι μες στην τρελή χαρά , για το κεφαλόσκαλο …
Μια τελευταία μου προσπάθεια » Μαμά , μην πάμε . Θα με σκοτώσει μ’ αυτό το κουτί και μετά θα με φάει … να το ξέρεις , αυτός ΔΕΝ ψηφίζει ΕΡΕ , ούτε καν Στρατηγό μμμμ… κάπως , δεν θυμάμαι το όνομά του» έπεσε στον βρόντο «Θα σε κανονίσω εγώ αύριο … κακομαθημένη ! Φαντασιόπληκτη ! που δεν καταλαβαίνω πια , τι λες … κι από που τα μαθαίνεις . Αλλά ξέρω ποιος φταίει . Εκείνος ο αχαΐρευτος ο πατέρας σου που σε βομβαρδίζει με όλες αυτές τις ανόητες ιστορίες που σου λέει … αλλά έννοια σου … ας φύγουν οι άνθρωποι … και τα λέμε» .
…………………………….
Έτσι βρεθήκαμε όλοι στο κεφαλόσκαλο , να ποζάρουμε μπροστά στο μικρό , μαύρο κουτί που ο Πάβλικ , τοποθέτησε με προσοχή πάνω σε ένα απ’ τα σκαλιά που ανηφόριζαν προς τα πάνω , αφού του έκανε κάτι σαν κούρντισμα με έναν μικρό μοχλό …
Βρρρρρρ , βρρρρρρρ , χρ , χρ , τικ-τακ , τικ-τακ … τικ, τικ , τικ ,…
Κοίταζα έξαλλη και έντρομη το σατανικό μηχάνημα , που θα μου στερούσε στο εξής τον κύριο Σαράντη και τους μυστηριώδεις … «Τούρκους» του , που αμολούσε χωμένος πίσω από το μαύρο πανί …
… τικ , τικ , τικ , τικ ….. ΚΛΙΚ !!!…
————————————–
Μια εβδομάδα μετά , ο μπαμπάς μου , γυρνώντας το μεσημέρι στο σπίτι , μου έφερε την φωτογραφία …
Ήμουν ακόμα … ζωντανή !
.
.
.
Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί μέρος του συμμετοχικού δι-ιστολογικού αφιερώματος με τίτλο «μια παιδική φωτογραφία» το οποίο επινοήθηκε , προτάθηκε και οργανώθηκε από τον Βιβλιοθηκάριο , και στο οποίο συμμετέχουν (κατά πάσαν πιθανότητα) και οι :
 
Τα χαμένα επεισόδια :
Τσαλαπετεινός: Μοναχοπούλι 
Καγκουρώ:  Παιδικές φωτογραφίες και σκόρπιες μνήμες
Deva Aleema: Μια παιδική φωτογραφία
Nefosis και RoubinakiM:  Φωτογραφίες χωρίς αρνητικό
Polyanna:  Το γαϊτανάκι μας – μια παιδική φωτογραφία
Σημειωματάριο:  Μια παλιά φωτογραφία
AnnaSilia:  Грозный Павлик  (Παυλάκης ο Τρομερός)
Αναγεννημένη: Μια παιδική φωτογραφία
Κυνοκέφαλοι:  Τα καλοκαίρια ακόμα κόβονται στα τρία
Κidscloud:  Απόκρηες κάποια χρόνια πριν
Passionflower :
O Ήχος του Ανέμου: Είναι ψεύτρες οι φωτογραφίες
Βιβλιοθηκάριος:  Οι φωτογραφίες είναι καθρέφτης
Κόκκινο Καγκουρώ:  Μια (όχι και τόσο) παιδική φωτογραφία
Mambo Tango: Κοίτα το πουλάκι 
 
 

Ετικέτες: , , , , , , ,

ΜΕ ΑΓΑΠΗ , ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ , ΜΕ ΤΙΜΗ , ΜΕ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ , ΜΕ ΦΙΛΙΑ , ΜΕ ΑΦΟΣΙΩΣΗ , ΜΕ ΕΥΛΑΒΙΑ … στον … στην … στους …

Η ανάρτηση είναι συμμετοχή στο διιστολογικό αφιέρωμα με θέμα “Αφιερώσεις σε βιβλία” για το blog “Αφιερώσεις Συγγραφέων”]

Συμμετέχουν επίσης:

SillentCrossing / Αναγεννημένη / ΤσαλαπετεινόςTheoremaΚυνοκέφαλοι / ΦαούδιΣημειωματάριο / Δύτης των Νιπτήρων / Κόκκινο ΚαγκουρόΚαγκουρό Infoscience addictGreek libraries in a new worldDina Vitzileou / ξ / Road artist / Ιφιμέδεια / Anna Silia / Κουπέπια / Rubies and CloudsΕξεγερμένο το 2009 Ο Βιβλιοθηκάριος / Σελιτσάνος /Polyanna’s days
*

Υπάρχουν πολλές αφιερώσεις στα βιβλία μου . Όλες αγαπημένες .
Άλλες απλές , τυπικές , άλλες γραμμένες με ιδιαίτερη ευαισθησία … με εσωτερικό παλμό . Όλες όμως , όπως είπα … αγαπημένες .
Υπάρχει όμως και μία , που είναι όχι απλά αγαπημένη , αλλά πολύτιμη . Πολύ πιο πολύτιμη από τον χρυσό , από τα διαμάντια με εκατοντάδες καράτια επάνω τους , ακόμη κι από μια χούφτα χώμα από τον … εξωπλανήτη του άλφα του Κενταύρου …
Σπάνια … και πολυαγαπημένη …
Πολύτιμη .
… μόνο που …
Μόνο που , … δεν μπορώ να την δω . Ούτε εσείς μπορείτε να την δείτε . Ούτε εσύ καλέ μου Βιβλιοθηκάριε , που είχες αυτή την όμορφη ιδέα για την συλλογή των αφιερώσεων στα βιβλία του Κόσμου ….
Κι αυτό είναι που με κάνει και βουρκώνω ακόμη , 30 χρόνια μετά … Γιατί πριν από 30 χρόνια , υπήρχε …
Τώρα … δεν υπάρχει πια …
Αλλά , ας τα πάρω από την αρχή :
*
*
*

Αφησα πανω απο ενα μηνα να περασει , απο την ωρα που ο πατερας μου , εκλεισε τα ματια του και αναπαυθηκε στην φιλοξενη θρακικη γη , οπου εζησε τα τελευταια χρονια της ζωης του… Εκεινο το απογευμα , αποφασισα να μην κανω τιποτε αλλο , απο το να ασχοληθω με αυτο που … πιλάτευα στο μυαλο μου , απο τοτε , που αντιληφθηκα , οτι ο μπαμπας , θα «μας την εκανε» για τον Αλλο Κοσμο . Να ξεχωρισω τα βιβλια του , να τα μαζεψω απο δεξια κι αριστερα και να τα φροντισω πια , σαν να ηταν ολοδικά μου . Γιατι τωρα πια , ηταν ολοδικά μου . Ετσι μου ειχε υποσχεθει… Ετσι μου το ειχε ορίσει :– Οταν , δεν θα υπαρχω πια , μονο τοτε , θα γινουν ολα δικα σου…

– Ολα ;

– Ολα

– Και το …… ;;

– Κι αυτο .

…Αυτό … Πανεμορφο … Το ηξερα απο την ωρα , που αρχισα να αντιλαμβανομαι τα πραγματα γυρω μου…Το αγαπουσα παθιασμενα και το ηθελα αποκλειστικα δικο μου . Δεν μ’αφηνε να το παρω στα χερια μου , δεν μ’αφηνε να το ξεφυλλισω , ουτε που να το σκεφτω να το διαβασω ξαπλωμενη στο κρεβατι… Αδιανόητο να σαλιωσω τα δακτυλα μου ή να τσακισω τις ακρες απο τις σελιδες του.

– Ο,τι θελεις…εγω …Εγω θα σου διαβαζω…Ειναι πολυ παλιο , πολυ ευαισθητο , ποναει … μονο εμενα θελει .

– Κι αν πεθανεις ; τι θα γινει ; πως θα το διαβαζω ;

-Αν πεθανω , θα θελει εσενα … σε γνωριζει . Εχει ….ψυχη , το βιβλιο αυτο …Την ψυχη του Ποιητη …

Αυτο το βιβλιο , που ειχε ψυχη , ηταν οντως ενα πολυ παλιο βιβλιο ,τοσο παλιο , που νομιζες πως θα σκορπιζε σε σκονη μεσα στα χερια σου . Στο χοντρο χαρτονενιο του εξωφυλλο ,φιγουραριζε η εικονα ενος εφιαλτικου πλασματος (η αυλικη αριστοκρατια της Τσαρικης Ρωσσιας),να αρπαζει μια φουχτα λιποσαρκους ανθρωπους ,που στεκονταν στην …ουρά , ημιγυμνοι και ρακενδυτοι , κρατωντας δρεπανια και αξινες (οι …δουλοπαροικοι αγροτες της ιδιας εποχης) , και να τους πλησιαζει στο …στομα του . Μια εικονα , οντως τρομαχτικη και εντυπωσιακη ,για τα ματια ενος μικρου παιδιου . Ακριβως απο κατω , διαβαζες τον τιτλο , το ονομα του συγγραφεα και την χρονιά εκδοσης , σε κυριλλικη γραφη … και ολα αυτα βεβαια σε διχρωμια (ασπρο-μαυρο) .

ΣΜΕΡΤ ΠΟΈΤΑ (ο θανατος του ποιητη)

Λέρμοντοφ Μιχαήλ 1838

Το βιβλιο , δεν ηταν πολυ μεγαλο . Περιλαμβανε το ομωνυμο ποιητικο εργο του ρομαντικου ρωσου ποιητη , που εγραψε ,εμπνευσθεις απο τον θανατο του Αλεξανδρου Πούσκιν (αλλος μεγαλος ποιητης της τσαρικης Ρωσιας) ,σε μονομαχια το 1837 . Εργο , που του κόστισε , βαρια τιμωρια ,εξορια στον Καυκασο , γιατι εμμεσα στρεφοταν κατα της αυλικης αριστοκρατιας της εποχης …Στην πρωτη μετα το εξωφυλλο σελιδα , επισης σε ρώσικα κυριλλικά , διαβαζες την αφιερωση απο τον ιδιο τον ποιητη , γραμμενη με καλλιγραφικη πενα :

«Στον …..ευαίσθητο καλο μου φιλο , Κότια….

Λερμοντοφ Μ.»
Ηταν ο … παππους του πατερα μου (ο Κότια) και προπάππος δικός μου , προσωπικος φιλος του μεγαλου Ρώσου ποιητή .

 

Εψαχνα ψιλοαφηρημενα ,εκεινο το απογευμα , μα δεν το εβρισκα πουθενα . Η μητερα μου , χαζευε δακρυσμενη , απο την ανοιχτη μπαλκονοπορτα (ειχε πια μπει το καλοκαιρι) . Δεν εδωσα ιδιαιτερη σημασια , γιατι τον τελευταιο καιρο , ηταν ολο και πιο συχνα δακρυσμενη και απομακρη….

– Μαμα , μηπως ξερεις πού ειναι το βιβλιο του μπαμπα , εκεινο το …αγαπημενο του ;.. ξερεις ποιο…

– Επανω στο στηθος του… κατω απο τα σταυρωμενα του χερια .

Ψέλλισα κάτι ακαταληπτο… που ουτε εγω η ιδια ακουσα… Ημουν στα προθυρα ….»εγκεφαλικου» . Αντι αλλης απαντησης , σηκωσε το μαξιλαρι της , πηρε ενα τσαλακωμενο φακελλο και μου τον προτεινε . Το χερι της , ηταν σταθερο και δεν με κοιταζε στα ματια . Κοιταζε το μαξιλαρι-κρυψωνα . Χιλια χρονια μου φανηκε οτι περασαν , ωσπου να σχισω το φακελλο , να ξεδιπλωσω το γραμμα ΤΟΥ και να συγκεντρωσω το βλεμμα στα ομορφα καλλιγραφικα ΤΟΥ γραμματα :

————————————————————————————

«Το οτι διαβαζεις αυτη τη στιγμη αυτο το γραμμα μου , σημαινει δυο πραγματα : 1ον : οτι εγω , μαλλον εχω πεθανει και  2ον : οτι εσυ , μαλλον ψαχνεις για το αγαπημενο ΜΑΣ βιβλιο … Μην την μαλλωσεις τη μητερα σου… Εγω της το ζητησα. Δεν μπορουσα να το αφησω σ’αυτον τον κοσμο και να φυγω. Το ξερω οτι το αγαπας .Το ξερω οτι θελεις να το διαβαζεις. Ομως δεν μπορουσα να το αποχωριστω … Εγω θα στο διαβαζω. Καθε φορα , που θα το αποζητας , θα ερχεσαι και θ’ ακουμπας το αφτι σου πανω στο …χωμα μου κι εγω θα σου διαβαζω οπως τοτε , παλια …. Τοτε , στην αγκαλια μου… Αφου το αγαπας και το ζητας , ξερω οτι θα το κανεις . Ο μπαμπας σου …. που κοιμαται , μαζι με τον ποιητη…»

———————————————————————————-

– Πω πω ! … Θα άξιζε τώρα μια περιουσία , μια ιδιόχειρη αφιέρωση του Λέρμοντωφ … (μου είπε κάποτε η φίλη μου η Όλγα , από το Καζακστάν) , όταν της διηγήθηκα την ιστορία .

– Μπα … Μια περιουσία , είναι ένα τίποτα … Είναι ένας κόκκος στάχτης από ένα πυρπολημένο Σύμπαν … Για μένα είναι κάτι πολύ περισσότερο , από μια περιουσία .

Δεν το πολυκατάλαβε αυτό η Όλγα από το Καζακστάν , αλλά δεν πειράζει … Η Όλγα με αγαπάει , σχεδόν όσο και τις … περιουσίες … Αυτό (το γιατί δηλαδή η Όλγα με αγαπάει τόσο) , θα σας το εξηγήσω μια άλλη φορά .

 **************************************************************

(Το κείμενο είναι από παλιά μου ανάρτηση στο blog , και οι ιδιόχειρες γραφές  , φυσικά … δικές μου)

 
 

Ετικέτες: , , , ,

ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ , ΑΙΤΙΩΜΑΙ , ΕΓΚΑΛΩ , ΚΑΤΗΓΟΡΩ …

Μέσα στο 4ήμερο από 28-10-2010 μέχρι και 31-10-2010 στην Θεσσαλονίκη , εκλάπη … καρδιά …
Σύντομη περιγραφή :
Μεσήλικη (η καρδιά , καλέ … ) , σε καλή γενική κατάσταση , καλοδιατηρημένη , γρασσαρισμένη προσφάτως , με ημιτασιόν αλλά καλής ποιότητας … μπουλόνια , ελαφρώς φθαρμένα αμορτισέρ , γερό σασί , δισκόφρενα παλιάς τεχνολογίας , στροφαλοφόρο σε άριστη κατάσταση , ρεζερβουάρ αντι… οικονομικό (αλλά τί είναι πια … οικονομικό στις μέρες που ζούμε … ) , συμπλέκτης απλός , ημιαξόνια άριστα , μπιέλες ελαφρά «χτυπημένες» (αλλά που σπάνια έβγαινε από τον «δρόμο» ) , αεροτομές μοντέρνες και … επανειλημμένες … βαφές …
Για την κλοπή ευθύνεται πανελλήνια … «συμμορία»  νεαρών (αλλά και μεσηλίκων) ατόμων , πάνω από δέκα τον αριθμό , και των δύο φύλων με την επωνυμία «Λάσπη» …
Συγκεκριμένα , καταγγέλλω τους :
Μούργος
Ιδιαιτέρα γραμματεύς
Κωστής
Κόκκινο μπαλόνι
Aura Voluptas
White Filly
Αντίδραση και Αχαλίνωτο Σεξ
Κροτ
Ρενάτα
Φάρος
… και ορισμένοι άλλοι , οι οποίοι δεν παρευρέθηκαν … σώματι στην κλοπή , αλλά … νοητά , (που κάνει το ίδιο) .
Βρε παλιόπαιδα … Βρε ατίθασα … Βρε τσογλανάκια …
Την καρδιά μου πίσω βρε !…
Μπα , τσάμπα φωνάζω …
Μου την «βούτηξαν» … ανεπιστρεπτί .
Η καρδιά μου , είναι πια … δική τους .
 

Ετικέτες: ,

«βραβείο» Proximidade!!!

_proximityaward

Με τίμησαν κάποιοι διαδικτυακοί μου συνάδελφοι bloggers , και με έβαλαν στο δίλημμα να επιλέξω 8, κατά την γνώμη μου αξιόλογους bloggers, με βάση την όχι και τόσο πολιτικοποιημένη (κομματικοποιημένη) στάση τους στο διαδίκτυο!

Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:

«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις.
Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι.
Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς! Αυτό το βραβείο για Blog, πρέπει να δοθεί σε οκτώ αγαπημένους σας bloggers, και οι οποίοι με τη σειρά τους, θα το προτείνουν πάλι με τη σειρά τους, σε οχτώ αγαπημένους bloggers ο καθ’ ένας τους κ.ο.κ.»
——————————————
Το δικό μου «βραβείο» Proximidade πηγαίνει στους :
——————————————————————-
8. mamma
===========================
Θά’ θελα να ευχαριστήσω τους φίλους που με πρότειναν γι αυτό το «παιχνίδι-βραβείο» καθώς και να επιμείνω στο αυτονόητο , ότι δηλαδή λατρεύω τόσους πολλούς εδώ μέσα στα μπλογκς , που … αν έλεγα να κάνω παρασπονδίες , θα έγραφα τόσους περισσότερους από οκτώ , που θα το κατέστρεφα (το παιχνίδι) , … εντελώς .
Το «μπαλλάκι» πετάχθηκε σ’ εσάς αγαπημένοι μου «οκτώ»…. Σειρά σας …
Κάντε παιχνίδι …
 
9 Σχόλια

Posted by στο Φεβρουαρίου 3 , 2009 in Blogroll, Τα παιδία παίζει

 

Ετικέτες: ,

*** ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ***

epeteios11

H … «Anna-Silia» , σήμερα , κλείνει τα δύο της χρόνια (Δηλαδή … τα 60 … θα κλείσει σε λίγο , αλλά … όποιος το κάνει θέμα , δεν θα του ξαναμιλήσω … ισοβίως) .
Λένε πως η διετία , είναι … οριακή για ένα μέσο μπλογκ . Λένε πως συνήθως εδώ , «ξεφουσκώνει» ο ενθουσιασμός και ο συγγραφικός οίστρος , ότι αρχίζεις και ψιλοβαριέσαι , ότι εξαντλείσαι , ότι αρχίζουν και σε ελκύουν Άλλοι … («άλλα» ήθελα να πω … μη γελάτε) , όπως πχ πρέπει να ομολογήσουμε όλοι σιωπηλά ή δια βοής , ότι μεγάλη ζημιά έκαναν στο blogging το facebook και το Twitter …
2_anna_silia1
.
Πυροτεχνήματα , λοιπόν , σαμπάνιες , χαμόγελα , φιλιά και … «ευχαριστώ … ευχαριστώ … περάστε να σας τρατάρω κάτι … «
.
ΤΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ ΠΟΣΤ ΤΗΣ β’ ΧΡΟΝΙΑΣ
1. ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ
2. Σαββατο 17 Νοεμβρίου … 1973
3. VISTONIDA … BEACH
4. ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΟΥ «ΟΧΙ»
5. 7 ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ
6. ΧΡΑΤΣ… ΧΡΟΥΤΣ
7. ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟΣ ΧΟΡΟΣ ΑΛΛΟΔΑΠΗΣ
8. Η ΡΙΠΗ
9. ΝΑ ΤΙΝΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΥΛΛΟΥΣ ΣΟΥ
10. Η ΠΟΡΝΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ
11. ΜΕ ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ
12. ΓΟΝΙΟΣ
13. ΜΑΜΑ ;…
14. ΤΖΕΝΗ – ΤΖΕΝΗ
15. ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ
16. ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΟ … ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΑ
17. ΤΟ ΦΥΛΛΟ …ΨΕΥΤΗΣ
18. ΚΑΤΙ …ΜΑΓΙΚΟ
19. ΑΝΤΕ ΡΕ ΚΑΡΝΑΒΑΛΕ … Ε , ΚΑΡΝΑΒΑΛΕ
20. ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ
21. SECRET DIARY
22. QVO VADIS DOMIN(A) …….. ΣΤΟ ΑΒΑΤΟΝ
23. ΠΑΜΕ ΤΕΝΝΙΣ ;…
24. ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ
.
ΤΑ ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΠΟΣΤ ΤΗΣ β’ ΧΡΟΝΙΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΑΙ … ΑΚΟΜΗ ΤΑ :
ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ …ΦΟΒΟΜΟΥΝ (Ακαι Β μέρος)
ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΝΑ ΑΜΑΡΤΗΣΕΙΣ …ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΣ
ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ
Η ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ
ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΜΑΣ
5/8/1949….5/8/2008
ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΝΕ …ΤΑ «ΣΚΛΗΡΑ»
Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ
Ο «ΜΑΓΚΑΣ» ΜΟΥ
ΤΑ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ ΓΕΦΥΡΙΑ
.
ΤΟ ΠΙΟ … ΠΟΛΥΔΙΑΒΑΣΜΕΝΟ ΠΟΣΤ ΤΗΣ β’ χρονιάς , ΗΤΑΝ ΤΟ :
ΚΑΤΙ …ΜΑΓΙΚΟ
.
ΤΟ «ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΟ» ΣΕ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΣΤ ΤΗΣ β’χρονιάς , ΗΤΑΝ ΤΟ :
ΝΑ ΤΙΝΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΥΛΛΟΥΣ ΣΟΥ (103 σχόλια)
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ (103 σχόλια)
.
ΤΟ ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΟΣΤ ΤΗΣ β’ χρονιάς ΗΤΑΝ ΤΟ :
ΜΑΜΑ ;…
.
Η ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ (και κατα την γνώμη μου η πιο όμορφη) αυτή τη β’ χρονιά , ΕΙΝΑΙ Η :
daddy2
.
Ο ΠΙΟ … ΣΥΧΝΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ ΜΟΥ (σε καθημερινή βάση) ΗΤΑΝ Ο :
@ faros
.
Τα σχόλια αυτών που διάβαζαν το μπλογκ μου , όλα ανεξαιρέτως (ακόμα και κάποια – ελάχιστα – απαξιωτικά για μένα) τα αγάπησα τόσο πολύ , που θα ήταν άδικο για πάρα πολλούς , το να αναφέρω τα … πιο όμορφα , ή τα πιο αγαπημένα . Άλλωστε είναι λόγια Άλλων και όχι δικά μου και δεν ξέρω αν θα έπρεπε να τα αναφέρω ονομαστικά .
Ωστόσο , ομολογώ …πως κάθε φορά που νοιώθω κάπως «ζορισμένη» από την καθημερινότητα μου , ανατρέχω στα :

Δεν δακρύζω εύκολα, μπορώ να πω ότι σπάνια μου συμβαίνει πλέον. Με το κείμενο σου τα κατάφερες. Και τελικά το ήθος που αποπνέεις, ακόμα και στα σημεία στίξης των φράσεων σου, δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Υποκλίνομαι. Τόσο, που το μέτωπό μου ν’ αγγίξει το έδαφος. Ναι, μπροστά σου μπορώ να γίνω τόσο ευλύγιστη…

Κάθε φορά που θα γράφεις ένα ποστ , ένα ελαφρύ τσιμπηματάκι θα κάνει την εμφάνισή του στο αριστερό μέρος του θώρακά μου.

Νοιώθω τόσο έντονη την ανάγκη,- που καμιά λογική, κανένα κράτημα μου δεν είναι ικανό να με σταματήσει, και να μη σου πω…
Είσαι τόσο όμορφη.

Είσαι η αιτία…να αντιμετωπίζω με πιο πολύ αισιοδοξία τη νέα χρονιά… Είσαι η αιτία….να λατρεύω περισσότερο το blogging . Είσαι η αιτία…να νιώθω ριπές αγάπης έστω και από μακριά έστω και μέσα από τη σιωπή…

====================================

Σας ευχαριστώ .
Πάμε για …. άλλα .
 

Ετικέτες: , , , , ,

ΜΙΚΡΟΣ ΜΕΝ ΤΟ ΔΕΜΑΣ …

demas7

Χαρισμένο στον διαδικτυακό φίλο blogger Έφηβο .

Υπάρχουν κάποιες έννοιες , διαμορφωμένες μέσα μας με κάποιες εικόνες , που έχουν «στρογγυλοκαθήσει» (οι εικόνες) με τέτοια … εμμονή μέσα στον νου μας , που έχουν υποκαταστήσει ακόμη και την ίδια την έννοια …
Και εξηγούμαι :
Πχ , όταν λέμε «ζαχαροπλαστείο» , εννοούμε πάντα , κάτι γλυκό , άσχετα αν και τις (κάποιες) τυρόπιττες τις αγοράζουμε από εκεί . Όταν λέμε Νες-Καφέ εννοούμε τον στιγμιαίο καφέ και … όταν λέμε «παιδί» , εννοούμε κάτι μικροκαμωμένο …
Έτσι λοιπόν … «την πάτησα» με τον φίλο μου τον Έφηβο και τον αποκάλεσα … «Μικρόν το δέμας» , εννοώντας ότι είναι ακόμα παιδί …
Γιατί για την δική μου … κλάση (που λένε και στον Στρατό) ένας έφηβος , είναι ακόμα ένα παιδί ….
Πριν λίγες ημέρες , ήρθαν στο σπίτι για τις γιορτές και οι δυό μου γιοί (30 και 25 χρόνων) , που τα τελευταία χρόνια , ζουν μακριά μου . Το σπίτι , γέμισε φωνές , πηγαινέλα , μουσικές , παρατημένα πιάτα παντού , σκορπισμένα ρούχα και … χαρά . Χαρά γιατί εκεί μέσα ήταν τα … παιδιά μου . Τα παιδιά μου που για μένα είναι πάντα … δυό μικροκαμωμένα ξανθά γαλανομάτικα ανθρωπάκια , που πρέπει να … σκύψεις για να τα πάρεις στην αγκαλιά σου … Κι ας ειπώθηκαν φράσεις , όπως «Σκύψε βρε να σε φιλήσω» , «Άπλωσε χρυσό μου το χέρι σου στο μικρό πατάρι και πιάσε μου το … γιατί εγώ , πρέπει να βάλω την σκάλα» , «Τί κάνει το μωρό , τόση ώρα κλειδωμένο στο δωμάτιο ; – Τηλεφωνάει στην «έτσι» ρε μάνα .. έλεος πια» ….
Κι αν … (λέω «αν» ) , μου ζητούσατε να σας ζωγραφίσω την οικογένεια μου (γιατί , είρήσθω εν παρόδω , πως είμαι και ζωγράφος … τέλος πάντων… ) θα ζωγράφιζα , κάτι σαν … αυτό :
family
Γλυκέ μου φίλε Έφηβε :
Μην σε ξενίζει το ότι σε αποκάλεσα «Μικρόν μεν το δέμας» … Για μένα , είσαι κάτι σαν … ο τρίτος μου γιος … Είσαι σαν τα παιδιά μου …. Δηλαδή , ένα πλασματάκι , που παρ’ όλο το … 1.86 σου , δεν ξεπερνάς στο μπόϊ , το … αγριολουλουδάκι που φυτρώνει πλάϊ σου … ‘Ολα τα άλλα που σου είπα , ισχύουν .
————————————————-
Και μια και θυμηθήκαμε τους … αρχαίους παππούδες μας , η έκφραση είναι «μικρός μεν το δέμας , αλλά μαχητής» και κάποιοι λένε πως ο Πίνδαρος το αναφέρει ως «μικρός μεν τω δέμαϊ (Δοτική) αλλά μαχητής» .
 

Ετικέτες: , , ,

5 (πέντε) … ? (ερωτήσεις)

Μου άρεσε το «παιχνίδι» στο οποίο με κάλεσε η φίλη Nina C και ευπειθεστάτη , καταθέτω τις ερωτήσεις μου στους … γνωστούς «πέντε»

ΕΡΩΤΗΣΗ σε έναν φιλόσοφο :

«Καλά όλα αυτά … Ο «επιούσιος» … πώς βγαίνει ;»

ΕΡΩΤΗΣΗ σε έναν παλιό έρωτα :

«Γιατί προφυλακτικό ;… Άλλαξε τίποτα σ’ αυτά τα τελευταία … 40 χρόνια ;;… Δεν πιστεύω να … «πήγες» με κάποια άλλη ;;;… » (εντάξει , εδώ , τρείς απανωτές είναι οι ερωτήσεις . Αλλά έτσι πάνε αυτές … πακέτο … Συγχίστηκα κιόλας , που τον είδα με το προφυλακτικό στο στόμα … )

ΕΡΩΤΗΣΗ σε ένα μέντιουμ :

» Εντάξει με όλα τα άλλα νούμερα … Joker , ποιό νούμερο να βάλω ;»

ΕΡΩΤΗΣΗ σε ένα παιδί :

«Γιατί μωρό μου , θες και μάλιστα βιάζεσαι κιόλας , να …. μεγαλώσεις ;»

ΕΡΩΤΗΣΗ στον καθρέφτη μου :

«Θα μου πεις επιτέλους ποιός … ζωγράφισε επάνω σου αυτές τις … ραγισματιές ;… Τί θα πει , «ποιές απ’ όλες» ;;… Αυτές στο ύψος των ματιών ;;;…» (Εντάξει … εντάξει .. το ξέρω , ότι κι εδώ , τρείς ερωτήσεις έκανα μαζεμένες … Είπαμε … πακέτο πάνε αυτά … Με την ευκαιρία να μάθουμε και ποιός «ράγισε» τον καθρέφτη … )

———————————

Το «μπαλάκι» πετάω στους :
Γητεύτρια
Gayprofusion
Μαρία
Mamma
Museum
tdgm (ξανθιά)
Suspect
Ο άνθρωπος του Μετρό
Και ακόμη (επιμένω) , σε όλους τους φίλους που δεν έχουν δικό τους blog (έχω … εγώ) .
Καθώς και σε όποιον απλά … γουστάρει .
Πολλούς είπα … ε ;….
…. «Δικαίωμα» … που λένε και στο … Πόκερ .



 
27 Σχόλια

Posted by στο Οκτώβριος 20 , 2008 in Blogroll, Τα παιδία παίζει, εξυπνάδες