RSS

Category Archives: Uncategorized

ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ-ΕΝΕΣΤΩΣ-ΜΕΛΛΩN

Αυτές τις τελευταίες ημέρες, συγκεκριμένα χθες και προχθές, ασχολήθηκα πολλές ώρες, χαζεύοντας φωτογραφίες, από την εξαιρετική συλλογή Παλιές φωτογραφίες της Ξάνθης – Old photographs of Xanthi του φίλου μου Τάσος Τεφρωνίδης από το facebook.Τράβηξε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον μου, το τμήμα φωτογραφιών για τους μαθητές και την μαθητική ζωή.

Εκεί λοιπόν, βρήκα και ένα σωρό φωτογραφίες με την αφεντιά μου, οι περισσότερες από την εφηβική μου ηλικία, αλλά και όχι μόνο.Χαζεύοντας λοιπόν την φάτσα μου, εκεί γύρω στα 15, 16, 17, μου ήρθε η φαεινή έμπνευση, να βάλω μια απ’ αυτές τις φωτογραφίες και να κάνω μια ανάρτηση χιουμοριστική, κεφάτη πως να το πω…

Σκέφτηκα να γράψω: «Ρε σεις… κουκλάρα ήμουν και κορμάρα ήμουν και πρώτο γκομενάκι της Ξάνθης ήμουν και… απορώ, πώς δεν το πρόσεχε ΚΑΝΕΝΑΣ!…»

Άρπαξα λοιπόν το πληκτρολόγιο, μα… με τις πρώτες λέξεις, ο ενθουσιασμός μου… εξατμίστηκε. Κάτι, σαν αγκάθι τρύπωσε μέσα μου και… μου χάλασε το κέφι»

Ήμουν»… «ήμουν»… «ήμουν»…

-Αυτός ο… Παρατατικός, είναι που μου χαλάει το κέφι, μουρμούρισα στον εαυτό μου. Ο εαυτός μου, πρέπει να ξέρετε, πως βρίσκεται πάντα κοντά μου, άσχετα αν εγώ δεν το αντιλαμβάνομαι πάντα.

-Μην μου δίνεις και πολλή σημασία. Όλοι κατά καιρούς, είμαστε στα «κάτω» μας, συνέχισα, θέλοντας να μην κάνω κουβέντα μαζί του, γιατί με μαθηματική ακρίβεια, θα καταλήγαμε σε καυγά… όπως πάντα. Αυτός όμως:

-Τέλος στον Παρατατικό Άννα… Όλα στο μυαλό μας είναι μου ψιθύρισε, χαμογελώντας. Τέλος λοιπόν στον Παρατατικό. Ο Ενεστώτας, είναι εδώ… Και ο Μέλλων (ο χρόνος), μη σου πω κι ο Τετελεσμένος, μας περιμένει… Πάμε λοιπόν, κουκλάρα και κορμάρα μου, με τσίτα τα γκάζια, κόντρα πάνω στην κόντρα, στην διαπασών τα γούφερ και παίρνοντας τις “στροφές” με… τις μπάντες…

Έτσι κάνουν οι νέοι της καρδιάς Άννα…

Κι αφήνουν τους Παρατατικούς, τους Αόριστους και τους… Υπερσυντέλικους (αυτούς προπαντός), πίσω… πολύ πίσω, να τρώνε την σκόνη τους…

————————

Σας έχω πει, πως είμαι ερωτευμένη με τον Εαυτό μου? Μπορεί να σας το έχω πει, αλλά σας το ξαναλέω, για να το… εμπεδώσετε.

Είμαι ερωτευμένη με τον Εαυτό μου, αλλά κι αυτός ο μπαγάσας μ’ αγαπάει. Το καταλαβαίνω, απ’ αυτά τα ωραία, που κατά καιρούς μου λέει, όπως αυτό το υπέροχο χθεσινοβραδινό «…οι νέοι της καρδιάς Άννα…»

 
Σχολιάστε

Posted by στο 14 Οκτωβρίου , 2021 σε Uncategorized

 

ΜΕΧΡΙ ΝΑ…

Θα σ’ αγαπώ, μέχρι να…

Θα σε μισώ, μέχρι να...

Θα σε βοηθώ, μέχρι να...

Θα σε φθονώ, μέχρι να…

Θα σε υπερασπίζομαι, μέχρι να…

Θα σε υποτιμώ, μέχρι να…

… και άλλα πολλά «Θα» που βασικά, ήθελα να συνεχίσω, γράφοντας… «μέχρι να πεθάνω», αλλά όταν γράφω κάτι τέτοιο, περασμένη ώρα και βράδυ, μετά… φοβάμαι να κοιμηθώ και ξενυχτάω, με αποτέλεσμα, να… χαλάει (λίγο) η παροιμιώδης ομορφιά μου.

Πάμε για ύπνο λοιπόν και…

… ασκανδάλιστα να είναι τα όνειρα σας όσοι είστε νέοι και αύριο έχετε να πάτε στην δουλειά και πρέπει να είστε ξεκούραστοι για να αντέξετε την μέρα.

Σκανδαλισμένα, να είναι ημών των γερόντων, που… ούτως ή άλλως… ξενυχτάμε. Και για όποιον σκεφθεί… πώς είναι δυνατόν και να ξενυχτάμε και να βλέπουμε όνειρα (εμείς οι γέροντες, είπαμε) έχω να πω, πως κάποιοι άνθρωποι, ονειρεύονται και ξύπνιοι.

Ό, τι καταλάβατε… καταλάβατε.

Δεν μπαίνω σε επεξηγήσεις, γιατί νυστάζω.

 
2 Σχόλια

Posted by στο 13 Οκτωβρίου , 2021 σε Uncategorized

 

maître tailleur

Το ραφείο του μπαμπά μου, στις δόξες του, γύρω στα 1950… δείχνει η φωτογραφία.

Υποχρέωνε τον 1ο τη τάξει, κάλφα του (τον μεσαίο στην φωτογραφία) να τον αποκαλεί maître tailleur… «έτσι… για να του σπάσει ο τσαμπουκάς και να ΘΕΛΕΙ να γίνει ένας καλός ράφτης, μια μέρα»… όπως συνήθιζε να λέει.

«Κάλφα», στην «πιάτσα» των ραφτάδων, ονόμαζαν τον… τελειόφοιτο μαθητευόμενο. Αυτόν που είχε ήδη μάθει την τέχνη, αλλά δεν είχε πάρει ακόμα το… «ψαλίδι». Ο κάλφας ήταν ο επικεφαλής των μαθητευόμενων, που τους έλεγαν… «τσιράκια». Ο κάλφας, μπορούσε να καθίσει στην ραπτομηχανή και να γαζώσει, αλλά όχι και να κόψει ύφασμα. Τα τσιράκια, κάναν μόνο δουλειές στο χέρι, θελήματα στην αγορά και παίρναν και τα «μέτρα» του πελάτη.

Τώρα που το είπα αυτό, θυμήθηκα, πως ο πατέρας μου, δεν εμπιστευόταν, κανέναν να πάρει τα «μέτρα» του πελάτη και το έκανε πάντα αυτός. Όταν όμως, εκεί γύρω στην 10ετία του ’60, έγιναν μόδα τα παντελόνια στις γυναίκες και οι μοδίστρες δεν ήξεραν από τέτοια και πολλές κυρίες στράφηκαν στους ραφτάδες… ήρθε σε πολύ δύσκολη θέση για το… πώς θα έπαιρνε τα μέτρα στον… καβάλο μιας κυρίας. Δεν πτοήθηκε όμως και πολύ, γιατί γρήγορα βρήκε την λύση.

-Άννιτσκα, σε χρίζω «τσιράκι» μου με μόνη δουλειά… να παίρνεις τα μέτρα από τις πελάτισσες που θέλουν παντελόνια.

Και… αφού μου έμαθε πώς να παίρνω τα μέτρα στον καβάλο, κάνοντας πρόβα στην… μαμά μου, με έπαιρνε μαζί του στα σπίτια των πελατισσών, γιατί τότε δεν ήταν κόσμιο να μπαίνουν οι κυρίες μέσα στα ραφεία, όπου ήταν ανδροκρατούμενη περιοχή

_________________________

Μια κουβέντα για τα ραφεία του 1950-60 πήγα να πω και πάλι σεντόνι αράδιασα.
Συγκινήθηκα τώρα.

 
1 σχόλιο

Posted by στο 8 Οκτωβρίου , 2021 σε Uncategorized

 

ΑΝΟΙΧΤΟ… ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ

Και… πού είσαι λεβέντη μου? Γούστο σου και μαγκιά σου το ξέρω, να θες να πας σε άλλες… παραλίες, αλλά… κλείσε σε παρακαλώ εκείνο το… «ενδεχόμενο», γιατί το άφησες ανοιχτό και… μπάζει ελπίδες. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά αν κρυώσω κι αρχίσω τίποτα μύξες και δακρύρροιες, θα μου κολλήσει πως έχω τίποτα κορονοϊό και θά’ναι διπλή η ταλαιπωρία.
Αν και…
Αν και αυτά που σου βλάπτουν την «υγεία», αν δεν τα «κλείσεις»-«τελειώσεις», εσύ ο ίδιος που σε απασχολούν, δεν γίνεται τίποτα. Αν το ζητάς απ’ τους «άλλους», δεν γίνεται σχεδόν ποτέ… τίποτα.

Θα μου πείτε βέβαια (και με το δίκιο σας), τότε… τί παρακαλάς? Ε, να… είναι που έχω τρόπους.

 
1 σχόλιο

Posted by στο 7 Οκτωβρίου , 2021 σε Uncategorized

 

ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ?…

Θέλω, στη ζωή μου έστω και για μια μόνο φορά, να προφτάσω…να καλπάσω καβάλα σε έναν κομήτη,

να χαθώ μέσα στην αγκαλιά των Αστεροειδών,

να πορευτώ, χέρι με χέρι με τους Διάττοντες,

να αιωρηθώ γαντζωμένη στην άκρη της «φλούδας» μιας Νέας Σελήνης δυο ημερών,

να κολυμπήσω με «απλωτές» μέσα στην θάλασσα του Γαλαξία,

να βυθιστώ στα μυστήρια του Σείριου,

να βιώσω έναν οργασμό, μέσα στην αστρική θύελλα του Σύμπαντος κόσμου…

Πως αλλιώς?

Πως αλλιώς, θα πω, πως έζησα?…

Έχω πολλά να κάνω ακόμα, για να μπορώ να το πω αυτό το «Έζησα».Και δεν ξέρω αν θα προφτάσω….

Έξω… αυτή την ώρα, βρέχει μια μαλακή, αθόρυβη βροχή…

Ας απολαύσω τουλάχιστον αυτό…

Καλό μας βράδυ.

 
1 σχόλιο

Posted by στο 16 Ιουνίου , 2021 σε Uncategorized

 

ΠΕΦΤΑΣΤΕΡΙΑ ΚΙ ΑΓΚΑΛΙΕΣ…

Πεφταστέρια -μου είπαν- απόψε…

Η νύχτα μαλακή, σχεδόν ανοιξιάτικη, αφύσικο για τρεις Γενάρη…

-Θα βγω -μουρμούρισα στον Εαυτό μου- Θα βγω να δω… μπορεί απόψε να δω κάποιο.

– Τί ευχή θα κάνεις, έτσι και δεις ένα? με ρώτησε με ένα ύφος που έσταζε… βιτριόλι

.-Να μην σε νοιάζει… του αντιγύρισα.

Περνώντας από το χωλ, πήρα αφηρημένα μια ξεχασμένη πάνω στην σερβάντα… μάσκα και την φόρεσα με τελετουργικές κινήσεις, θαρρείς και θα έμπαινα στο χειρουργείο, άνοιξα την εξώθυρα και αμολήθηκα στον ήσυχο κήπο.

Ησυχία… Νέκρα… Όχι άνθρωπος, αλλά ούτε αδέσποτο δεν κυκλοφοράει έξω…

Σήκωσα το βλέμμα ψηλά και… τίποτα… Πρέπει να περιμένεις ώρα… μην θαρρείς πως θα πέφτουν σαν βροχή, μου είχαν πει. Στην καλύτερη των περιπτώσεων πέφτουν 30 με 40 την ώρα… Άρχισα να μετράω δευτερόλεπτα, όπως όταν πλένω τα χέρια μου, σαν τον Σπύρο Παπαδόπουλο σ’ εκείνη την ανοιξιάτικη διαφήμιση…. 1, 2, 3, 4,…. μέχρι το 20. Φοβάμαι πολύ τον κορωνοϊό, γι αυτό βάζω κι άλλα 5 μετά το 20, για να είμαι σίγουρη…»Θα μετρήσω 100 πλυσίματα χεριών, -αποφάσισα- και αν δεν συμβεί έστω και μια πτώση, θα ξαναπάω μέσα. Δεν έχω σκοπό να είμαι με αυχενικό αύριο… Στα… 76 πλυσίματα χεριών… κοκκάλωσα. Ένα αστέρι, βγήκε πίσω από περαστικό σύννεφο και:

-Τζάμπα ψάχνεις -μου χαμογέλασε- δεν πρόκειται να έρθει κανείς να σ’ αγκαλιάσει… Όλοι κοιμούνται ακόμα κι αυτοί που δεν φοβούνται τον ιό.

-Δεν ψάχνω για αγκαλιές, για πεφταστέρια ψάχνω.

-Και αν δεις κάποιο, τί θα ευχηθείς?

-Να έρθει να με αγκαλιάσει…

-Ποιος?

-… κάποιος…

-Κανείς δεν θα έρθει… άκου με που σου λέω…

Συγχίστηκα. Παράτησα το μέτρημα με τα πλυσίματα των χεριών, έβγαλα την μάσκα και ξαναχώθηκα στην ασφάλεια του «μέσα». Με περίμενε -ο Εαυτός μου- όρθιος στην μέση του σαλονιού.

-Τί έγινε? μου χαμογέλασε.

-Τζίφος… του αποκρίθηκα, έτοιμη να κλάψω.

-Έλα εδώ… Έλα εδώ βλαμμένο, να σ’ αγκαλιάσω… Βλαμμένο, ε βλαμμένο… Αφού, μόνο εμένα έχεις… Να με ακούς. Ξέρω εγώ… Ξέρω, γιατί κι εγώ… μόνο εσένα έχω. Έλα, που μου ψάχνεις για αγκαλιές…

-Δεν ψάχνω για αγκ….

-Ξέρω, ξέρω… για πεφταστέρια…

 
3 Σχόλια

Posted by στο 3 Ιανουαρίου , 2021 σε Uncategorized

 

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ ΣΗΜΕΡΑ…

Κάποιος φίλος-φίδι, με ειδοποίησε πριν λίγο, ότι σήμερα την ημέρα δηλ. των ερωτευμένων, έπρεπε λέει να κάνω… σεξ.

Κοίταξα το ρολόι… 21.48΄…

Πανικοβλήθηκα. Ωστόσο, ανάκτησα ψυχραιμία γρήγορα και…
Για τα προκαταρκτικά, χλαπάκιασα 3 (τρεις) Σερενάτες.
Για την κυρίως πράξη, έφαγα ρυθμικά 20 (είκοσι) Νουαζέτες.
… και για κρεσέντο (κορύφωση βρε) κατάπια ένα ολόκληρο… προφιτερόλ, μαζί με το μπωλάκι του…
….
Τώρα είμαι αγκαλιά με μια… Toblerone και την ρωτάω αν θέλει να καπνίσει ένα τσιγάρο μαζί μου…
Τί ώρα είναι αλήθεια? 22.00΄ακριβώς…
Χμμμ, σηκώνει και δεύτερο γύρο… μη σου πω και τρίτο μέχρι τα μεσάνυχτα και μετά, πάω για πλύση στομάχου, μπορεί και για μια ξεπέτα… χολοκυστεκτομή.
.
Καλησπέρα είπα?
toblerone
 

Ετικέτες: , ,

ΜΙΑ… ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Υπάρχει στην βιβλιοθήκη μου, ένα βιβλιαράκι (λέω «βιβλιαράκι», γιατί είναι μικρό), στο οποίο προστρέχω όταν το αίσθημα εκτίμησης προς τον εαυτό μου, κάνει… «κοιλιά». Πρόκειται για το «ΓΡΑΜΜΑΤΑ Σ’ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΟΙΗΤΗ» του Rainer Maria Rilke. Και προστρέχω σ’ αυτό, όχι γιατί η ποίηση του Ρίλκε, ανεβάζει την αυτοεκτίμηση μου, αλλά για την αφιέρωση που μου έγραψε αυτός που μου το χάρισε. Μου το χάρισε ένας πολύ σπουδαίος (κατά την γνώμη και τα γούστα μου) άνθρωπος και μου έγραψε και μια υπέροχη αφιέρωση με λόγια τόσο όμορφα, που προστρέχω εκεί (στην αφιέρωση) όταν το ηθικό μου είναι πεσμένο και η αυτοεκτίμηση μου (είπαμε) «κάνει κοιλιά».
Για πείτε μου… άδικο έχω?
.
68825280_10217147734059670_8120261823485181952_n

 

Ετικέτες: , , , ,

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΣ ΓΙΕ ΜΟΥ…

Ο Γιάννης (ο μεγάλος μου γιος), στην ηλικία των 6 με 7 (Α’ Δημοτικού), γυρνώντας μια μέρα από το σχολείο, με ρώτησε πολύ σοβαρός:
-Μαμά, ξέρεις τί θα γίνω άμα μεγαλώσω?
-Τί αγάπη μου? ρώτησα αφηρημένα, περιμένοντας να ακούσω, κάτι σαν… «αστροναύτης», «φορτηγατζής», ποδοσφαιριστής» και άλλα τέτοια που δηλώνουν τα αγόρια αυτής της ηλικίας.
-Γενετιστής…
Κουφάθηκα, ωστόσο ανάκτησα γρήγορα ψυχραιμία και ρώτησα χαμογελώντας:
-Τί είναι αυτό και που το άκουσες?
-Το άκουσα στην TV και να… Θα μάθω, γιατί γεννιέται άλλοτε αγόρι και άλλοτε κορίτσι, γιατί μερικά δίδυμα μοιάζουν, ενώ άλλα όχι, πως μπορούμε να ξέρουμε ποιος είναι ο… μπαμπάς μας, πως γίνονται τα παιδιά του σωλήνα και… άλλα τέτοια…
… Με ένα «καλά, καλά… πλύνε τώρα τα χέρια σου γιατί σε λίγο τρώμε», τερμάτισα την κουβέντα.
12 χρόνια μετά, έδινε Πανελλήνιες, δήλωσε μόνο το Βιολογικό του Αριστοτελείου και πέρασε… δεύτερος.
Ωστόσο, δεν έμεινε να σπουδάσει εδώ, αλλά σε συνεννόηση με τον πατέρα του, έκανε αίτηση (πολύ πριν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων) στο Βιολογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου του Essex της Βρετανίας, όπου και έγινε δεκτός και σπούδασε Βιολογία. Μεταπτυχιακά και Διδακτορικό στο Bristol και δουλεύει εδώ και 15 χρόνια σαν Ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ… όνειρο του από την απαλών ονύχων ηλικία…
Όταν τον ρώτησα γιατί αφού είχε σκοπό να σπουδάσει στο εξωτερικό (αυτό έγινε με την συναίνεση και βοήθεια του πατέρα του… εμένα μου το ανακοίνωσαν απλώς), γιατί μπλέχτηκε με τον πανικό των Πανελληνίων, μου απάντησε χαμογελώντας (ήταν η σειρά του να χαμογελάσει):
-Μα… για να μην νομίσεις μαμά, πως φεύγω ακριβώς για να αποφύγω τον πανικό των Πανελληνίων. Είχαμε συνεννοηθεί με τον μπαμπά, καιρό πριν…
Ο Τάκης, τον συνόδευσε για την εγκατάσταση του στο Colchester, τον Σεπτέμβριο του 1996, έμεινε και μια εβδομάδα κοντά του και ξαναγύρισε στο σπίτι μας. Εγώ, δεν μπόρεσα να πάω, γιατί εκείνες τις ημέρες, είχα χειρουργηθεί και ήμουν στην Θεσσαλονίκη.
___________________________
Αυτές τις ημέρες, με την ευκαιρία των χειμωνιάτικων εργασιών στο σπίτι, είπα να ξεκαθαρίσω κάποια συρτάρια και ερμάρια από την χαρτούρα ετών και βρήκα μέσα σε φάκελλο όπου ήταν διάφορα χαρτιά από τις σπουδές του Γιάννη (όλα αυτά, τα τακτοποιούσε ο Τάκης), αυτό το παρακάτω χαρτάκι.
Α ρε Τάκη… Πόσο ουσιαστικά και έμπρακτα αγαπούσες τα παιδιά σου… Χωρίς φανφάρες, χωρίς κομπασμό, χωρίς θεατρινισμούς. Αγαπούσες… έμπρακτα. Αυτό.
Ένα μικρό σημείωμα μόνο, που έδειχνε τον πόνο του αποχωρισμού, τον πόνο από το πέταγμα του νεαρού παιδιού από την γονεϊκή «φωλιά»…
Ένα μικρό σημείωμα, που το βρήκα 23 χρόνια μετά…
… και 5 χρόνια μετά τον θάνατο του…
*
71935591_10217489259597595_8593299097580994560_n

 

Ετικέτες: , , , ,

ΤΑ… «ΚΛΕΙΔΙΑ»

Σκέφτομαι ότι το μέσα μας, το έχουμε γεμίσει με ερμάρια (ντουλαπάκια), συρταράκια, κουτιά αποθήκευσης, όπου κλείνουμε ό,τι θαυμάσαμε, ό,τι αγαπήσαμε, ό,τι ζήσαμε γενικώς και επομένως θέλουμε να θυμόμαστε.
Όλα καλά.
Υπάρχουν όμως κι αυτά, που μέσα τους κλείνουμε όσα θέλουμε να ξεχάσουμε…
Εκεί είναι το πρόβλημα. Τα «ντουλαπάκια», τα «συρτάρια», τα «κουτιά», που έχουν… ζόρικο περιεχόμενο. Για όλα όμως, υπάρχουν λύσεις. Να, τι κάνεις:
Μια μέρα, που είσαι μόνος (η) στο σπίτι (χρειάζεται ησυχία και περισυλλογή το θέμα) κλείνεις κουρτίνες και τηλέφωνα, μαζεύεις όλα αυτά τα… ζόρικα «ντουλαπάκια» κοντά σου, τα ανοίγεις για τελευταία φορά (μια τελευταία… φρίξη, θα την αντέξεις), βγάζεις τις ταμπελίτσες με τα… ανδρικά (ή γυναικεία) ονόματα, που βρίσκονται πάνω τους, τις πετάς μέσα στο ντουλαπάκι, το κλείνεις οριστικά πια και… καταπίνεις τα κλειδιά…
Ok, ok… μια «βαρυστομαχιά», έως και… «πεθαμενιά», πάντα ακολουθεί αυτές τις πράξεις.
Όμως, δεν θα την έχεις πάντα, ούτε τα «κλειδιά» θα μείνουν μέσα σου για πάντα.
Πέπτονται… πιστέψτε με… το έχω κάνει και ξέρω…
—————–
Φιλιά βρε… 

f5949b2b07437d4114353794052039eb

 

Ετικέτες: , , , , ,