RSS

Category Archives: Uncategorized

ΣΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΣΟΥ

Σαν σήμερα, είχες τα γενέθλια σου…
Θα «έκλεινες» τα 68 σήμερα, του Αγίου Στεφάνου.
-Απορώ, πως η βαθιά θρησκευόμενη μαμά σου, δεν κατάφερε να σε βαφτίσουν… Στέφανο (σε ρωτούσα).
-Δεν περνάν αυτά στους… Πελοποννήσιους (μου απαντούσες κοροϊδεύοντας, πάντα με το παροιμιώδες σου χαμόγελο).
…..
Είχες μια μικρή… κακοκεφιά, μια μικρή θλίψη κάθε τέτοια ημέρα. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω το γιατί.
Κάνε πλάκα, να είσαι θλιμμένος πάλι σήμερα εκεί… «πάνω»… ή «κάτω» που είσαι (δεν ξέρω και πού στο καλό βρίσκεσαι).
Θα σου ομολογήσω κάτι και μην το πάρεις προσωπικά και μελαγχολήσεις περισσότερο:
Εγώ Τάκη, σ’ αυτά τα γενέθλια σου… σήμερα… είμαι ευτυχισμένη. Κι αυτό, γιατί έχω στην αγκαλιά μου, μια μικρή… «συνέχεια» σου… Τον 5μηνο εγγονό μας, που είναι όμορφος, κοινωνικός, αγκαλίτσας, στρουμπουλός, και χαμογελάει σε όλους, όπως κι εσύ.

(Η φωτογραφία, από τα τελευταία σου γενέθλια)

1535374_10201846469297614_728207392_n-2

(και μια φωτογραφία ακόμη με τον… «αγκαλίτσα»)

15740838_10209771384895551_444771969784787553_n

 

Ετικέτες: ,

ΤΣΑΪ ΜΕ ΛΕΜΟΝΙ…

b0e1841bce48edb680945700fec002dc

Ενθυμού και μη λησμόνει.
πίνε τσάι με λεμόνι.
Βούτα κι ένα μπισκοτάκι
και θυμήσου τον… Κωστάκη»
_______________________
Ασυμπλήρωτα τα 17, με την… ορμονική θύελλα να με παραμονεύει, μεσούσης της Β’ Λυκείου, ερωτεύτηκα κι εγώ, ευπειθής στις προσταγές της… Φύσης, έναν… ονόματι Κώστα…
Και όλα καλά θα πήγαιναν, αν δεν είχα την φαεινή έμπνευση, να γράψω το παραπάνω… ποιητικό πόνημα, στο βιβλίο της Χημείας και συγκεκριμένα, στα περιθώρια όλων των σελίδων, μέχρι το μάθημα εκείνης της ημέρας. Το άχαρο μέχρι τότε, βιβλίο της Χημείας, γέμισε από τον νεανικό μου έρωτα, διανθισμένο με λουλουδάκια, πεταλουδίτσες, καρδούλες, βέλη και άλλα σχετικά (ξέρετε εσείς 😉 ), μέχρι το κεφάλαιο «Κεκορεσμένες μονοσθενείς αλκοόλες – Αιθανόλη», που… μισοδιαβασμένο καθώς το είχα, (την επόμενη ώρα είχαμε Χημεία) σκέφτηκα να το διαβάσω στο διάλειμμα και όρμηξα έξω με το βιβλίο ανά χείρας…
-Μωρή γιδούλα, έλα εδώ!… (Η «Φωφώ»… η Φυσικός μας, μια σπουδαία μαγκίτισσα δασκάλα, που εδώ που τα λέμε, μας έμαθε άριστη Φυσική και Χημεία, στις τρεις τάξεις του Λυκείου… με σταμάτησε έξω από την τάξη… Ανατρίχιασα ελαφρά…)
-Ορίστε κυρία…
-Δώσε μου το βιβλίο , να ρίξω μια ματιά, στο παρακάτω που θα σας διδάξω.
-Μα, κυρία… Θέλω κι εγώ να ρίξω μια ματιά…
-Γιατί μωρέ?… Δεν διάβασες στο σπίτι?
-Εσείς καλέ κυρία, δεν διαβάσατε στο σπίτι?…
-Κοίτα θράσος η κατσίκα!!… Δώσε εδώ το βιβλίο και… εξαφανίσου… (με μια κίνηση, το βιβλίο, πέρασε στα χέρια της και η ίδια, έκανε μεταβολή…)
… Έμεινα ακίνητη να την κοιτάζω. Άρχισε να ξεφυλλίζει το βιβλίο. Φορούσε εκείνο το παλτό, από μπουκλέ ύφασμα… εκείνο που κοροϊδευτικά, το λέγαμε… «κουρελού». 1,2,3,4,5, βήματα και… σταμάτησε. Η καρδιά μου, έπαιζε ντραμς, σε χεβυμεταλλάδικη συναυλία… Γύρισε και κρατώντας με κόπο το χαχανητό της (την ένιωθα… πως ήθελε να γελάσει. Είχα από καιρό ταυτισθεί κατά κάποιο τρόπο μαζί της), μου σφύριξε φιδίσια:
– Κανονικά, θά’ πρεπε τώρα , να το πάω και να το δείξω στον… Γκότση (ο στριμμένος Λυκειάρχης μας και… σύζυγος της), να φας καμιά… τριήμερη να μάθεις, που έκανες την Χημεία… ερωτικό Λεύκωμα… Αλλά, δεν θα το κάνω, γιατί σ’ αγαπώ παλιοκατσίκα… και σ’ αγαπώ, γιατί αγαπάς την Χημεία και την Φυσική και… μια μέρα, πιστεύω πως θα με κάνεις περήφανη γι αυτήν σου την αγάπη…. Τί έγινε? γιατί δεν καλοδιάβασες?… Ραντεβού ήσουν χθες?
…Δεν απάντησα, αλλά όλα επάνω μου φώναζαν «ΝΑΙ»… Ήθελα να την αγκαλιάσω και να την φιλήσω επί τόπου, αλλά τότε ήταν που θα άρπαζα καμιά… 10ήμερη.
-Να προσέχεις βλαμμένο! Να προσέχεις, μην χάσεις την αγάπη για την Χημεία (μου μουρμούρισε και ξανάκανε μεταβολή, αφήνοντας μου το ποιητικά στολισμένο βιβλίο μου)
Λίγο παρακάτω, την άκουσα:
-Έλα εδώ ρε «ψηλέα»… Δώσε μου την Χημεία σου να ρίξω μια ματιά στο παρακάτω. Εσένα δεν σου χρειάζεται, διαβασμένος είσαι πάντα κλπ, κλπ…
_________________________
Την ιστορία, την θυμήθηκα σήμερα, ακούγοντας αυτό:

 

ΜΕ… ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ…

Το μόνο θετικό που μας απομένει να κάνουμε την σκληρή στιγμή της… εγκατάλειψης-απώλειας μας από κάποιον (ή κάτι), είναι να διατηρήσουμε την Αξιοπρέπεια μας.
Το «Ἀπολείπειν ο Θεός Ἀντώνιον» του Κωνσταντίνου Καβάφη, αναφέρεται στη μεγάλη αξία που έχει η διατήρηση της Αξιοπρέπειας μπροστά στην απώλεια.
Επιτρέψτε μου να γράψω εδώ τους “θείους” αυτούς στίχους:

Σάν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’ ἀκουσθεί
ἀόρατος θίασος νά περνᾶ
μέ μουσικές ἐξαίσιες, μέ φωνές –
τήν τύχη σου πού ἐνδίδει πιά, τά ἔργα σου
πού ἀπέτυχαν, τά σχέδια τῆς ζωῆς σου
πού βγῆκαν ὅλα πλάνες, μή ἀνωφέλετα θρηνήσεις.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.
ἕνα ὄνειρο, πώς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου∙
Προ πάντων νά μή γελασθεῖς, μήν πεῖς πως ἦταν
μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μήν καταδεχθεῖς.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,
κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι
με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα,
ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,
τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,
κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.

 
 
 

Ετικέτες: , , , ,

ΤΟ ΤΡΙΤΟ… ΣΕΡΒΙΤΣΙΟ

gedeckter-table-1338286_960_720
——-

Ο μικρός μου, έλειπε 8 ημέρες σε ταξίδι. Επέστρεψε απόψε.
Μαγείρεψα από το μεσημέρι το αγαπημένο του φαγητό. Κρασάτο χταπόδι με ρύζι στην πήλινη γάστρα.
Μετά τα καλωσορίσματα, έστρωσα να φάμε και… έβαλα τρία σερβίτσια στο τραπέζι…
-Τί τρέχει? Γιατί τρίτο σερβίτσιο στο τραπέζι?… περιμένουμε κάποιον?
-Μπα… όχι…
-Τότε, προς τί το τρίτο?
-Για κάποιον… όποιον… λατρεύει το κρασάτο χταπόδι, αλλά δεν μπορεί να το φάει…
-Για τον… μπαμπά?
-Όχι, όχι… ούτε κατά διάνοια τέτοια θλιβερά…
-Για ποιον?…
-Ε, μα… πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο, θα υπάρχει κάποιος, που του αρέσει κάτι, αλλά δεν μπορεί να το απολαύσει για ποικίλους λόγους…
-Μαμά!… με τρομάζεις
-Γιατί πουλάκι μου?
-Γιατί μιλάς ώρες-ώρες σαν να έχεις… σαλτάρει. Άντε, και είχαμε κάμποσους με Alzheimer, στο σόι…
… είπε και… με φίλησε στην άκρη της μύτης…
Αυτό, είχε να το κάνει από… μωρό  

 

 

Ετικέτες: , ,

ΕΝΑ… ΣΧΟΛΕΙΟ!!!

-Ουάου!!!… Τί είναι αυτό που βλέπω?
-Τί?, τί?, τί?, τί? (πολλές φωνές)
-Είναι ένα… ΣΧΟΛΕΙΟ!!!…
-Αααααα, να δω κι εγώ!
-Αααααα, να δω κι εγώ!
-Αααααα, να δω κι εγώ!
-Αααααα, να δω κι εγώ!
-Αααααα, να δω κι εγώ!
………..
……

Αυτά τα εκατοντάδες… τα χιλιάδες «Αααααα, να δω κι εγώ!», δεν στοιχειώνουν τις μέρες και τις νύχτες σας βρε?…

.
14572214_10209036334079740_3710786158231631864_n

 

Ετικέτες: ,

ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥ… «ΧΑΜΟΓΕΛΟ» :)

1235004_10201113483213420_448948238_n

Ακούστε τώρα, κάτι καταπληκτικό:
Ο «καλούτσικος» («καλούτσικο» λέω τον νέο μου οδοντογιατρό, που φέρνει λίγο σε… Μπαντέρας), μου βάζει στο χέρι έναν καθρέφτη λέγοντας μου:
– Τελειώσαμε! κοιτάξτε και πέστε μου αν είστε ικανοποιημένη.
Κοιτάζω… τί να δω? Η τέλεια οδοντοστοιχία. Οκτώ καινούρια υπέροχα δόντια σε δυο γέφυρες, δυο εξαγωγές που δεν φαίνονται πια πουθενά, 4 σφραγίσματα, τρεις απονευρώσεις, βαθύς καθαρισμός των ούλων και μια υπέροχη λεύκανση των πάντων… Αμήν!…
– Καταπληκτικό ! (μουρμουρίζω και ψιλοανατριχιάζω στην σκέψη ότι ήρθε η ώρα της αμοιβής αυτού του «καταπληκτικού» αποτελέσματος). Πρέπει να μιλήσουμε πια και για την αμοιβή σας…
Κρατάω την ανάσα μου , κι αυτός (ο καλούτσικος) συνεχίζει:
– Να σας πω. 21 (!) συνεδρίες, ενάμισυς μήνας δουλειάς, υλικά, εργατικά, τεχνίτες, κούριερ κλπ… το όλον… 3.000 ευρώ…
Πριν χτυπήσω το πρώτο εγκεφαλικό , συμπληρώνει:
– Ο Οδ. Σύλλογος της πόλης μας, αποφάσισε να παίρνουμε μόνο το 50% της αμοιβής σε περιπτώσεις γιατρών ή άλλων συναδέλφων… δηλαδή 1500… Βγάζουμε και 500 ευρω γιατί προσωπικά το θεωρώ τιμή μου και… διαφήμιση που με προτιμήσατε για γιατρό σας, μας μένουν… 1000…
Ελαφρά ανακουφισμένη του χαμογελάω ελαφρά αμήχανα (με το καινούριο μου χαμόγελο)
Χαμογελάει κι αυτός (τελικά δεν είναι μόνον καλούτσικος … Πολύ καλός είναι … Κάτι σαν … Μπαντέρας ένα πράμα, είπαμε) και…
– Ένα τέτοιο όμορφο χαμόγελο αξίζει… 1000 ευρω… δεν μου χρωστάτε τίποτα, αλλά θα σας δώσω και μια απόδειξη για 500 ευρω, γιατί ποιος εφοριακός θα μας πιστέψει και γιατί έτσι πρέπει να κάνουμε, για να ορθοποδήσει η χώρα μας…
…………………………………..
Μετά φύσηξε ένα δυνατό αεράκι, βρόντησε μια πόρτα και… ξύπνησα!
Φτουουουου! όνειρο?… Έτρεξα στον καθρέφτη. Όχι όλα. Το υπέροχο νέο μου χαμόγελο, ήταν στην θέση του !!!
======================
Πλάκα κάνω .
Πλήρωσα ένα 500ρικο, μόνο…
Με απόδειξη…
Όσο για το χαμόγελο… δεν σας λέω τίποτα. Παραέγινα ωραία…
Άντε να δω, πως θα το διαχειριστώ αυτό… Τί θα πει «ποιο»? Το… «παραέγινα ωραία» 🙂

 
8 Σχόλια

Posted by στο Σεπτεμβρίου 17 , 2016 in Uncategorized

 

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ…

Λοιπόν, σας προειδοποιώ: Σήμερα, να προσέχετε πολύ, πως με κοιτάτε, πως μου μιλάτε… γενικώς να προσέχετε…Είμαι σε κατάσταση… υστερίας! Μάλιστα, υστερίας και… εξηγούμαι:

Εδώ και αρκετά χρόνια, πάσχω από μια αλλεργική δερματίτιδα του έξω ακουστικού πόρου, που την αντιμετωπίζω με κατά καιρούς κρέμα κορτιζόνης. Όχι τίποτα σπουδαίο, αλλά ενοχλητικό.
Πες ο ένας, πες ο άλλος, με έπεισαν να δοκιμάσω την Εναλλακτική Ιατρική με… βότανα και συγκεκριμένα, με σπαθόλαδο. Μου έφεραν κιόλας σαν δώρο ένα βαζάκι με δαύτο… Όμορφο, αρωματικό, λαμπερό, κατακόκκινο… λιμπιστικό.
Ψες βράδυ λοιπόν, ευπειθής στις οδηγίες των «εναλλακτικών θεραπευτών» μου, έβαλα το σπαθόλαδο, μέσα στα αυτιά μου (όποιος αρχίσει να γελάει από τώρα, δεν θα του ξαναμιλήσω), κοίταξα λιγάκι θλιμμένα τις μαξιλαροθήκες και τα σεντόνια («δεν θα τα βουλώσεις με βαμβάκι τα αυτιά» ήταν η αυστηρή οδηγία). «Δεν γ…. -σκέφτηκα- θα τα πλύνω το πρωί, αφού θα λαδωθούν» και ξάπλωσα, περιμένοντας τον νεαρό… Μορφέα, να με πάρει αγκαλιά…, πράγμα και που έγινε…
Γλυκός ο ύπνος… Ανέφελος… Είδα και κάτι ωραία όνειρα που όμως αισχύνομαι να σας τα περιγράψω… Θα σας τα περιγράψω μια άλλη φορά, που δεν θα αισχύνομαι, γιατί ενίοτε, συμβαίνει κι αυτό το τελευταίο.
………..
Ξύπνησα σχεδόν… ευτυχισμένη… Σκοτεινά, πολύ λίγο φως από τις γρίλιες…
Κάτι… μυστήριο, σάλευε ολόγυρα μου… πάνω μου, κάτω μου… σαν να με χάιδευε στο πρόσωπο, στα μαλλιά, στο σώμα όλο… «Ουάου!!!» -σκέφτηκα- τί τάχα τρέχει και άναψα το φως…
Κολυμπούσα μέσα σε μια λίμνη… μπορείς να την πεις και θάλασσα, από… μυρμήγκια… ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ ΠΑΝΤΟΥ!!! Στα αυτιά, στα μαλλιά, στα ρουθούνια, στον λαιμό… (σιγά μην σας διηγηθώ και τα παρακάτω… εσείς είστε ικανοί να γελάτε, μέχρι μεθαύριο)… παντού.
Μόλις πριν λίγο ξεμπέρδεψα με δαύτα. Ψέκασα παντού, έστρωσα στην βιβλιοθήκη για να κοιμάμαι στο εξής, έμεινα μία ώρα στο ντουζ, πήρα δύο Lexotanil, έβαλα την γνωστή κρέμα κορτιζόνης στα αυτιά μου, πέταξα το σπαθόλαδο και τώρα προσπαθώ να θυμηθώ δυο τρεις ασκήσει γιόγκα, που είχα μάθει κάποτε και που λένε, μπορούν να σε γλυτώσουν από την απόλυτη… ταραχή…
Την Εναλλακτική μου, μέσα…

9013a3db3508d9d58e2d6c9afd5a320d

 

Ετικέτες: , ,