RSS

«ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΜΟΡΦΩΘΗΝ» ………. (il ragazzo e il piccolo)

15 Δεκ.
Έναν πόθο είχε το αγόρι στην μέχρι τότε ζωή του … Να αποκτήσει μια δικιά του μικρή φυσαρμόνικα . Μια «piccolo» , και να γεμίζει μ’ αυτήν την μοναχική άχαρη ζωή του . Γιατί ο 10χρονος μικρός , ήταν μόνος , χωρίς αδέρφια , χωρίς φίλους , χωρίς ένα δικό του σκύλο ή γατί , με μόνη συντροφιά το βουβό κλάμα της μάνας του , όταν ο πατέρας του έφευγε για την δουλειά .
Αλλά , ας τα πάρω με την σειρά :
Τελειώνοντας η δεκαετία του ’50 , κάπου στους βαλτότοπους της Βόρειας Ελλάδας . Ο πάτερ-φαμίλιας , παλιολλαδίτης , ενωμοτάρχης σε χωριό του κάμπου . Η οικογένεια , μικρή . Αυτός η μικροκαμωμένη γυναίκα του και το μικρό αγόρι . Δεν το πολυχώνευε το παιδί ο Αστυνόμος , κι ας ήταν γιος του , γιατί ήταν ευαίσθητο και με το παραμικρό , χαντακωνόταν  στον αχυρώνα του γείτονα και έκλαιγε με τις ώρες … Κι όταν βαρούσε την γυναίκα του , έκλεινε σφιχτά τα μάτια και με τα δυο χέρια τα αυτιά του και τρύπωνε μαζί της κάτω απ’ το τραπέζι και την αγκάλιαζε σαν να ήταν κανα-ηλίθιο κορίτσι και έτσι άρπαζε κι αυτός καμιά κλωτσιά αδέσποτη … Της μάνας του έμοιαζε , της «παλιοβουργάρας» όπως την ονομάτιζε , γιατί προερχόταν από την Ελληνική παροικία της Ανατολικής Ρωμυλίας , – «τί Έλληνες και κολοκύθια ;… Μούλοι ήσαν , μπερδεμένοι με τους Βουλγαρόγυφτους , αιώνες τώρα» – … ενώ αυτός ;… γνήσιος καθαρόαιμος Έλληνας απ’ τα Άγια χώματα της Παλιάς Ελλάδας –  …. Τί να κάνει όμως ;… ήταν και γιος του … παιδί του… και το πονούσε κι ας έγινε η αιτία αυτό το αγόρι , να παντρευτεί την μάνα του , που την είχε μόνο για «πήδημα» εκεί στις ερημιές και τα βαλτοτόπια της Μακεδονίας που τον «έρριξε» η Υπηρεσία , η Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή … Η Υπηρεσία , που τον υποχρέωσε να την παντρευτεί όταν την γκάστρωσε,  για να μην την εκθέσει (την Υπηρεσία) . Κι αυτός , ευπειθής την παντρεύτηκε , αλλά καταδικάστηκε να μένει για χρόνια εκεί να προσπαθεί να συμμορφώσει τους μπασταρδεμένους  με Τούρκους , Ρώσους και Βούλγαρους , πρόσφυγες αλλά και ντόπιους κάτοικους των χωριών της περιοχής …Γιατί η Υπηρεσία τον … τιμώρησε για την «Βουργάρα» , με στασιμότητα και … ούτε που ήθελε να τα σκέφτεται αυτά … τον πονούσαν .
Την πρώτη φορά που το αγόρι γύρεψε φυσαρμόνικα , του άστραψε μια μπάτσα , την δεύτερη σήκωσε το χέρι , αλλά το κατέβασε γρήγορα και βλαστήμησε μέσα απ’ τα δόντια του μια βρισιά , κάτι σαν «αυτό μας έλειπε … γιος πούστης» , την τρίτη έδωσε την άδεια γιατί έτσι … τον βρήκαν στις καλές του «Πες της μάνας σου της θρησκευάμενης , να σου πάρει μία , από την εμποροζωοπανήγυρη της Αγια-Μαρίνας τον άλλο μήνα … Θα της δώσω τα λεφτά . Μόνο κοίτα , μην ακούσω τίποτα … άσματα κομμουνιστικά και τέτοια – όλα να τα περιμένει κανείς από σας τους κλαψιάρηδες – γιατί την βάψατε κι οι δύο» .
Κι έτσι και έγινε και το αγόρι βρέθηκε μεσοκαλόκαιρο με μια πανέμορφη γυαλιστερή φυσαρμόνικα piccolo …
********************************************************
Ο χωροφύλαξ Χαρίτων Μορέας  , ήταν όλο και όλο το υφιστάμενο προσωπικό του Αστυνομικού Σταθμού . Ομορφάντρας , ψηλός …του πήγαινε και η στολή , παντελώς αγράμματος και μπεκιάρης . Όμορφος και ανύπαντρος , αλλά από προξενιά … νέκρα … τίποτα , κι αυτό γιατί τα κουτσομπολιά του χωριού , αλλά και όλης της γύρω περιοχής , τον αναφέραν σαν … χαντούμη … τραυματία πολέμου … (λέγανε πως μια χειροβομβίδα στην φάση του Αντάρτικου , του είχε φάει τα αχαμνά)  και γι αυτό η Πολιτεία τον αντάμοιψε (για παρηγοριά) με το να τον χρίσει χωροφύλακα  από βοσκός που ήταν .
Ο Χαρίτων , ήταν και θεόκουτος , αλλά έκανε πάντα ό,τι του ορμήνευε ο Αστυνόμος , για να περνάει καλά και να έχει το κεφάλι του ήσυχο . Ούτε πως αγαπούσε τον ήχο της φυσαρμόνικας και ήξερε και πέντε-έξι σκοπούς , του είχε πει ποτέ , γιατί ο «Καπετάνιος»   , έλεγε πως οι άντρες που παίζουν μουσική είναι κάτι σαν … ντιγκιντάγκες … και ο Χαρίτων , μπορεί να του είχε «θερίσει» η βρωμοχειροβομβίδα τα αχαμνά , αλλά … ντιγκιντάγκας δεν ήταν , ούτε θα γινόταν ποτέ  …
Ο μουνουχισμένος  χωροφύλακας , έβλεπε το μικρό αγόρι , να πηγαινοέρχεται για θελήματα δεξιά κι αριστερά με την μικρή φυσαρμόνικα κρεμασμένη με ένα σπάγκο στο λαιμό του και του μάτωνε η καρδιά , γιατί το συμπαθούσε το αγόρι που ήταν ευγενικό και τον αποκαλούσε «κύριε Χαρίτων» χωρίς από μέσα του να τον διαολοστέλνει , όπως κάνανε (ήταν σίγουρος) όλοι οι υπόλοιποι . Κι έτσι , μια μέρα , που ο Αστυνόμος κατέβηκε στην πόλη για να φέρει … τα «μισθά» και θα έλειπε όλη την μέρα , βρήκε την ευκαιρία και έπιασε κουβέντα με τον μικρό  :
– Ωραία η φυσαρμόνικα σου καπετανόπουλο .
– Είναι piccolo (μικρή) … από την Ιταλία . Μου την αγόρασε η μάνα μου απ’ το πανηγύρι της Αγια-Μαρίνας πέρα απ’ το κανάλι … ξέρεις …
– Ξέρω … Εσύ όμως ξέρεις να παίζεις κάτι μ’ αυτήν ;
– Όχι … Θα βρω όμως κάποιον να μου μάθει .
– Ποιόν ;
– Δεν ξέρω … κάποιον …
– Θέλεις να σου μάθω εγώ ;
– Ξέρεις ; …. (τα μάτια του αγοριού φωτίστηκαν)
– Ξέρω … κάτι λίγα … Όμως δεν θα πεις τίποτα του πατέρα σου . Ό, τι και να γίνει δεν θα με μαρτυρήσεις ποτέ .
– Σύμφωνοι .
– Όρκίσου
– Μα την … ζωή της μάνας μου …
– Έγινε … Τί θέλεις να σου μάθω πρώτα ;
– Κάτι που να λέει για … «μάνα» μέσα …..
– Α , ξέρω ένα πολύ όμορφο … Κάτι με ξένες πόλεις , που δεν τις ξέρω , αλλά μιλάει για μια μανούλα που περιμένει το παιδί της … Άκου …

****************************************************
Ο Αστυνόμος , όταν πρωτάκουσε τον σκοπό από την φυσαρμόνικα του αγοριού να βγαίνει από τον αχυρώνα , … σαν να αρέστηκε … σαν μια απόλαυση , μια ζεστασιά να χύθηκε μέσα του … (η ομορφιά , πάντα γλυκαίνει και μαλακώνει τα «αγρίμια» μέσα μας) . «Α, τον … μούργο (σκέφτηκε) τί όμορφα που την λαλάει την φυσαρμόνικα … Τελικά , μπορεί να είναι και χαζομάρες αυτά που λένε για τους οργανοπαίχτες» ….
Γρήγορα όμως , του … γύρισε το μάτι ανάποδα , με το που θυμήθηκε το τραγούδι που κρυβόταν πίσω απ’ τον χαρούμενο σκοπό . Το είχε ακούσει μαζί με άλλα παρόμοια τραγούδια για πρώτη φορά στα 18 του στο στρατόπεδο του Άη-Στράτη και θυμόταν και τον Διοικητή του να του μουρμουρίζει «Αχ , τα παλιοζαγάρια … τα κουμμούνια … μέχρι και τα τραγούδια τους τα φτιάνουν ζωηρά και και όμορφα , για να πλανεύουν τον κόσμο και νά’ ρχονται στις τάξεις τους , να τους στρατεύουν … Να προσέχεις γιέ μου . Να κλείνεις τα αυτιά σου σαν τον … τέλος πάντων … σαν έναν απ’ τους τιμημένους προγόνους μας …- δεν θυμάμαι επί του παρόντος , το όνομά του – , σ’αυτού του είδους τις Σειρήνες» .
Του σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο , με το που έννοιωσε τι είδους σκοπό , έπαιζε ο γιος του με την φυσαρμόνικα . Πήρε μια δυο ανάσες , μπας και φρενάρει την οργή , μη και κάνει κάποιο κακό , ανηφόρισε τρέχοντας σχεδόν προς τον Αστυνομικό Σταθμό και με μια κλωτσιά άνοιξε την πόρτα του και όρθιος μέσα στο γραφείο :
– Χαρίτων !!!… παρουσιάσου !
Ήταν απογευματάκι … Μεσοκαλόκαιρο … Ζέστη αφόρητη … σκόνη … Ο Χαρίτων , είχε γύρει σε ένα ράντζο στην πίσω αυλή και ονειρευόταν πως παρευρίσκονταν σαν τιμώμενο πρόσωπο , σε μια σεμνή τελετή , όπου η βασίλισσα Φρειδερίκη κρατώντας ένα τεράστιο μπλε γιαταγάνι θα … ευνούχιζε τον Ιωσήφ Στάλιν … Την ώρα που σήκωνε ψηλά το φοβερό γιαταγάνι … το «Χαρίτωωωωων» του καπετάνιου , ξέσκισε σε χίλια κομμάτια το όνειρο …
– Διαταγές , καπετάνιε …
– Ακου  Χαρίτων καλά . Ο γιος μου κάθεται ψηλά στον αχυρώνα του Στέργιου του «Κόκκινου» και λαλάει στην φυσαρμόνικα τραγούδια κουμμουνιστικά … που ανάθεμα με  , που θα μου πάει αυτός που του τά’ μαθε … έτσι και τον πιάσω , θα τον … μουνουχίσω στη μέση της πλατείας και θα του τα δώσω να τα φάει … άκου … Θα πας τώρα και θα τον μάσεις να τον φέρεις εδώ και θα τον κλειδώσεις στο κρατητήριο με την κατηγορία της αντικαθεστωτικής συμπεριφοράς , παρά τις συστάσεις  … εμού του ιδίου … που του έγιναν . Σε όποιον ρωτάει και την μάνα του προπάντων , θα λες «Διαταγή ανωτέρου» … Άκουσες ;… στο κρατητήριο … Δυο μέρες τουλάχιστον … χωρίς φαγητό , χωρίς νερό … άντε λίγο νερό δίνε του το βράδυ όμως αργά , μην το πάρει πρέφα κανείς … Και η φυσαρμόνικα κατάσχεται . Θα την πάρεις και θα την πετάξεις στη Μπέλιτσα … Εγώ θα λείπω δυο μέρες στην πόλη . Όταν θα γυρίσω θα τον αποφυλακίσουμε … Τράβα ωρέ  … τί με κοιτάς σαν χάνος ;… ούτε φαγητό …
Ο Χαρίτων την ώρα που άνοιγε την εξώθυρα του Σταθμού , κοντοστάθηκε :
– Να του δώκω και … αλμυρές σαρδέλες Καπετάνιε ;
– Τί λες βρε αλαφροκαύκαλε ;… τί σαρδέλες μου τσαμπουνάς ; όχι φαΐ είπα .
– Μα … είναι οι αρμυρές σαρδέλες της … ανάκρισης , φαΐ ;
– Άϊ χάσου βλαμμένε … Τράβα κάνε όπως σου λέω …
– … Όχι … είπα …μήπως …
————————————————–
*******************************************
Έτσι και έγινε . Για τρεις ολόκληρες σχεδόν ημέρες , το αγόρι έμεινε στο κρατητήριο παρέα με τον χωροφύλακα Χαρίτωνα . Φυσικά και νερό και γαλέττες απ’ τις δικές του του έδινε του μικρού και τα βράδια αργά , πολύ αργά , έκλεινε το όργανο της τάξης , φώτα , πόρτες και παντζούρια και καθόταν στο πάτωμα του κρατητήριου με τον μικρό πολιτικό κρατούμενο και του μάθαινε πως να φυσάει και να χτυπάει τις νότες στην μικρή φυσαρμόνικα … Όλα όμως αυτά , κρυφά απ’ τον κόσμο … Ούτε η μάνα του μικρού που ξεροστάλιαζε έξω από τον Αστυνομικό Σταθμό και φλόμωσε στο κλάμα έμαθε τίποτα , αλλά ούτε και κανείς άλλος … Ίσα – ίσα , που όλοι ζάρωναν μουδιασμένοι στα σπίτια τους με την σκέψη «Αν για ανυπακοή κρατάει το παιδί του στην στενή , βάλε με νου σου τι θα κάνει με κάποιον σαν εμάς » …
Το αγόρι «αποφυλακίστηκε» μετά τρεις ημέρες , όταν επέστρεψε από την πόλη ο Αστυνόμος-πατέρας του … Τίποτα άγριο ή φανταχτερό δεν συνόδεψε την «αποφυλάκιση» του … Ούτε καυγάς , ούτε λόγια , ούτε σχόλιο … Μετρημένα πράματα …
Και φυσικά … η φυσαρμόνικα , ΔΕΝ πετάχτηκε στα λασπόνερα της Μπέλιτσας … Την κράτησε ο Χαρίτωνας επάνω του και μετά από πολλά χρόνια , όταν ακόμα και το αγόρι (που είχε μεγαλώσει πια) την είχε σχεδόν ξεχάσει , ο … ευνούχος χωροφύλακας της πάλαι ποτέ Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής , κατέβηκε στην πολύβουη πρωτεύουσα ,  όπου ζούσε πια ο φυσικός της κάτοχος , έψαξε , τον βρήκε και … του την παρέδωσε …
Υπάρχει ακόμα .
****************************************
Η ανάρτηση αυτή , (που δεν είναι ιστορία αληθινή , αλλά ένα διήγημα που γράφτηκε με την βοήθεια αποσπασματικών διηγήσεων , τριών – τεσσάρων διαφορετικών ανθρώπων) , αφιερώνεται στον νεόκοπο διαδικτυακό μου φίλο με το όνομα Λευτέρης-Δικαίος Παπαδέας , 1ον . Γιατί μου το ζήτησε , 2ον . Για καλωσόρισμα , και 3ον . Γιατί σήμερα (15 Δεκέμβρη) γιορτάζει .
Χρόνια σου πολλά φίλε Λευτέρη . Έχεις ένα όνομα , που αγαπώ ιδιαίτερα .




 

Ετικέτες: , , , , ,

51 responses to “«ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΜΟΡΦΩΘΗΝ» ………. (il ragazzo e il piccolo)

  1. agriada52

    Δεκέμβριος 15 , 2010 at 08:05

    Δεν είναι αληθινή ιστορία; Μα υπάρχουν τόσες παρόμοιες αληθινές ιστορίες, ακόμα πιο παράλογες.

     
    • silia

      Δεκέμβριος 17 , 2010 at 23:47

      @ agriada52
      Θα μπορούσε να είναι …
      Ναι , … θα μπορούσε
      Για εκείνα τα χρόνια , δεν είναι και τόσο παράλογη .

       
  2. Snowball

    Δεκέμβριος 15 , 2010 at 08:25

    Τρομερή ιστορία!!!

     
    • silia

      Δεκέμβριος 17 , 2010 at 23:58

      @ Snowball
      Φαντάζομαι , ότι θα σου άρεσε .
      Είναι μια ιστορία που για την εποχή της φαντάζει … φυσιολογική .

       
  3. faros

    Δεκέμβριος 15 , 2010 at 08:56

    Μπράβοοοοοοοοοοοοοοοοο !

    Μου έφτιαξες τη μέρα !

    Φεύγω, με μεγαλύτερη ορμή … με μεγαλύτερο πείσμα … πιο Α-ΠΟ-ΦΑ-ΣΙ-ΣΜΕ-ΝΟΣ !

     
  4. DaisyCrazy

    Δεκέμβριος 15 , 2010 at 09:05

    Σίλια μου τι όμορφη πανέμορφη ιστορία. Συγκινητική, απλή και μεστή όπως μ’αρέσουν οι ιστορίες 🙂
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

    Ειδικά που αναφέρεται σε φυσαρμόνικα που τη λατρεύω γιατί όταν ήμουν μικρή έπαιζε ο πατέρας μου και μ’άρεσε πολύ ο ήχος της. Τώρα που μου τη θύμισες έτσι μου’ρχεται να πάω να του πάρω μια καινουργια για δώρο για να μου παιξει ξανά όπως παλιά που ήμουν μικρή. Αν και ξέρω ότι έχει ακόμα εκείνη την παλιά με τη νέα θα του δώσω έναυσμα να ξαναπαίξει!

    Φιλάκια πολλά πολλά και χρόνια καλά κι ευτυχισμένα στους Λευτέρηδες και τις Ελευθερίες. Απ’τα πιο όμορφα ονόματα δίκιο έχεις!

     
    • silia

      Δεκέμβριος 18 , 2010 at 02:32

      @ DaisyCrazy
      Εγώ σ’ ευχαριστώ καλή μου φίλη , που χαρακτηρίζεις με τόσο καλά λόγια την ιστορία μου .
      Και … να το κάνεις αυτό με τον πατέρα σου … Ό, τι όμορφο σκέφτεσαι για τον πατέρα σου κάνε το τώρα … Τώρα που μπορεί να το απολαύσει …
      Τυχερή κοπέλα …
      Φιλιά κι από εμένα .

       
  5. agrampelli

    Δεκέμβριος 15 , 2010 at 14:14

    Μονορούφι την διάβασα!Απολαυστική παρά την βαρβαρότητά της…

     
    • silia

      Δεκέμβριος 18 , 2010 at 02:28

      @ agrampelli
      Ευχαριστώ σε πολύ για την καλή σου κριτική φίλη μου agrampelli .
      Πάντα με μια καλή κουβέντα στο στόμα σου είσαι .

       
  6. mr e

    Δεκέμβριος 15 , 2010 at 22:21

    !!!!!!!!!! ! ! ! ! ! ! ! ! ! !!!!!!!!!!
    Θαυμαστικά…. πολλά θαυμαστικά…
    η συγγραφέας Αννα στα μεγάλα της κέφια…
    λόγος χειμαρώδης ,πλοκή ανατρεπτική , συναισθήματα …χιλιάδες…..
    νάσαι καλά. Φιλιά.

     
    • silia

      Δεκέμβριος 18 , 2010 at 02:36

      @ mr e
      Αλήθεια , σου προκάλεσα … συναισθήματα ;… Και μάλιστα θετικά Υποθέτω , ότι είναι θετικά , από τα πολλά σου θαυμαστικά) … και πολλά (χιλιάδες) ;…
      Αυτό είναι … το θεωρώ εγώ , δηλαδή … πολύ σπουδαίο .
      Φιλιά κι από εμένα .

       
  7. faros

    Δεκέμβριος 16 , 2010 at 09:28

    Μια … χιονισμένη Καλημέρα !

     
    • silia

      Δεκέμβριος 18 , 2010 at 02:38

      @ faros
      Ώσπου να σου απαντήσω , … πάνε περίπατο τα χιόνια …

       
  8. erimos

    Δεκέμβριος 16 , 2010 at 15:33

    Καλή μας Αννα,
    Μας συγκίνησες πάλι. Καυαπληκτική η ιστορία σου για την αγριότητα μιας
    άλλης εποχής… Οσο και αν προσπαθείς να γλυκάνεις με την αστείρευτη
    ευγένεια της καρδιάς σου ταγεγονότα – φανταστικά ή πραγματικά – ( εγώ
    πιστεύω το δεύτερο,και ας προσπαθείς να …δικαιολογηθείς…πειρακτικά
    το λέω.) σε μας τους μεγαλήτερους ξυπνάνε κάτι άγριες μνήμες που δεν
    είναι πλέον για κουβέντα…
    Οσοι νέοι σε επισκέπτονται και σε διαβάζουν,ελπίζω να ακολουθήσουν το δρόμο που μας δείχνεις,γιατί αυτός ο δρόμος έχει καρδιά…!
    Νάχεις ένα πολύ καλό βράδυ.

     
    • silia

      Δεκέμβριος 18 , 2010 at 02:43

      @ erimos
      Φίλε μου Έρημε , αυτό το («Οσοι νέοι σε επισκέπτονται και σε διαβάζουν,ελπίζω να ακολουθήσουν το δρόμο που μας δείχνεις,γιατί αυτός ο δρόμος έχει καρδιά…!» ) , ήταν ένα από τα καλύτερα σχόλια , που πήρα ever …
      Θα το κρατήσω με μεγάλη προσοχή και αγάπη στα φυλλοκάρδια …
      Καλές ημέρες και καλά βράδια , να έχεις πάντα .

       
  9. amelinia

    Δεκέμβριος 16 , 2010 at 15:34

    Η φυσαρμόνικα έχει ένα ήχο που με συγκινεί και μ’αγγίζει. Το ίδιο κι η ιστορία σου.
    Όπως λένε κι άλλοι θα μπορούσε άνετα να είναι αληθινή.
    Πάλι καλά που το παιδί βρήκε στον χωροφύλακα ένα άνθρωπο να του φερθεί όπως δεν ήξερε ή δεν μπορούσε ο αστυνόμος πατέρας του.
    Σου αφιερώνω το πιο κάτω με πολλή αγάπη!

     
    • silia

      Δεκέμβριος 18 , 2010 at 03:00

      @ amelinia
      Δεν είπα ότι είναι ψεύτικη η ιστορία , ή παντελώς φανταστική …
      Ξέρεις amelinia μου , μου αρέσει να … ακούω τους ανθρώπους να μιλούν … Μου αρέσει να μου διηγούνται διάφορα . Μαζεύω «διαμαντάκια»-λόγια , ιστορίες ή κομμάτια ιστοριών και έρχεται κάποια ώρα που τα βάζω σε μια σειρά , σαν κομμάτια ενός παζλ και έτσι βγαίνει μία ιστορία …
      Χμ… τώρα μου θύμισες κάποιον διαδικτυακό μου «φίλο» , παλιότερα , που όταν του το είπα αυτό , τρόμαξε … ταράχτηκε … και σχεδόν με έβρισε μαλώνοντας με … «Κλέβεις την ψυχή μας … τις σκέψεις μας … χρησιμοποιείς τον νου … τις μνήμες μας … κι εγώ που νόμιζα ότι θέλεις να με ακούς , για μένα … » …
      Μάταια προσπάθησα να τον πείσω ότι είχε άδικο , και ότι δεν έκανα τίποτα κακό , ούτε είχα εκθέσει ποτέ άτομο , αλλά μάταια … Δεν μου ξαναμίλησε από τότε … ποτέ …
      Ουφ … μελαγχόλησα τώρα που το θυμήθηκα αυτό …
      Όχι , όχι γλυκειά μου … Δεν φταις εσύ γι αυτήν μου την (ελαφριά) μελαγχολία .
      Πολύ όμορφο το τραγούδι . Από τα πολύ αγαπημένα μου .
      Ευχαριστώ .

       
      • amelinia

        Δεκέμβριος 20 , 2010 at 18:13

        Σίλια μου οι πιο όμορφες ιστορίες ειναι αυτές που’χουν ψήγματα αληθινών μέσα τους.
        Οσο για τον διαδικτυακό «φίλο» μάλλον έψαχνε μια αφορμή για να πιαστεί γιατί απ’όσο σ’έχω γνωρίσει δεν είσαι άτομο για να παρεξηγηθείς με κανένα αν δεν το ψάχνει κι ο ίδιος ενεργά!
        Φιλιά κι ελπίζω η μελαγχολία να ήταν περαστική κι ήδη να χαμογελάς διάπλατα 🙂

         
  10. erimos

    Δεκέμβριος 16 , 2010 at 15:50

    Μάλλον άρχισα να μη βλέπω καλά… το «καταπληκτική» έγινε αγνώριστο,
    και το » τα γεγονότα» έγιναν …αξεδυάλυτα.!!!
    Και πάλι καλό βράδυ.

     
    • silia

      Δεκέμβριος 18 , 2010 at 03:02

      @ erimos
      Μην ανησυχείς . Βγαίνει κι έτσι , το νόημα …
      Ωραίο νόημα .

       
  11. bernardina

    Δεκέμβριος 16 , 2010 at 20:15

    Η δική μου ήταν μια Hohner -όμως δεν έμαθα ποτέ να παίζω γιατί… δεν μπορούσα να τραγουδήσω ταυτόχρονα! 🙂
    Κι έτσι συνέχισα απλώς να ζηλεύω εκείνους που ξέρουν…

     
    • silia

      Δεκέμβριος 21 , 2010 at 22:45

      @ bernardina
      Εγώ πάλι , ποτέ δεν … γούσταρα να παίζω φυσαρμόνικα … Απλά γούσταρα τρελλά να παίζει κάποιος για μένα … Να την ακούω .. Ήταν σαν να άκουγα το … «σ’ αγαπώ» .
      Αντίθετα πάντα ήθελα να ξέρω να παίζω κιθάρα (που θα μπορούσα κάλλιστα να … τραγουδάω συγχρόνως) , αλλά πού λεφτά τότε εκείνα τα χρόνια για εκμάθηση … Κάποτε , τα έφερε η τύχη έτσι , και απόχτησα μια δικιά μου κιθάρα , και μόνη μου έμαθα να «χτυπάω» κανα δυο ακκομπανιαμέντα , ίσα για να … ξύνω την ψώρα μου … Νόμιζα πως έτσι θα μπορούσα να πω το … «σ’ αγαπώ» …
      Χα … είναι ωραία ιστορία … Θα σου την διηγηθώ μια άλλη φορά , από εδώ μέσα .
      Υπέροχο το τραγούδι και σ’ ευχαριστώ .

       
  12. Ελένη

    Δεκέμβριος 16 , 2010 at 21:05

    Γεια σου βρε Άννα!
    Άλλη μία φορά που μου ζέστανες την καρδιά. Πολύ θα ήθελα να σε γνωρίσω από κοντά.
    Ευχαριστώ!

     
    • silia

      Δεκέμβριος 21 , 2010 at 22:50

      @ Ελένη
      Πολύ όμορφο αυτό που είπες (Άλλη μία φορά που μου ζέστανες την καρδιά)
      Και να ξέρεις , πως όταν και οι δυό άνθρωποι επιθυμούν το ίδιο , όλα γίνονται πιο εύκολα …
      Εγώ σ’ ευχαριστώ γι αυτά που είπες .

       
  13. faros

    Δεκέμβριος 17 , 2010 at 09:20

    😀

     
  14. Lilith

    Δεκέμβριος 17 , 2010 at 14:36

    Ωραία ιστορία και ωραίο το σημείο που θα ευνούχιζε ο Αστυνόμος τον ένοχο. Αυτό θα πει να σε απειλούν και να μη δίνεις δεκάρα τσακιστή! 😆
    Έχω μια μικρή Hohner που την κρεμάς στον λαιμό, αλλά είναι πραγματική! Παίζει κανονικότατα. Απλά είναι μινιατούρα. 🙂
    Ο ήχος της φυσαρμόνικας ταξιδεύει κατευθείαν στην ψυχή μου.

    Φιλιά πολλά!!!

     
    • silia

      Δεκέμβριος 21 , 2010 at 23:33

      @ Lilith
      Η απειλή όμως , είχε και … συνέχεια (το να του τα δώσει να τα φάει) που άφηνε τον καημένο τον χωροφύλακα … παγερά αδιάφορο … Πού τάχα θα τα εύρισκε ο Αστυνόμος για να του τα κάνει και … γεύμα ;…
      Και μια που μιλάμε για … αμελετητοφαγία (τί λέξη κι αυτή Θεέ μου) , θυμήθηκα ωραία ιστορία , που ελπίζω να σου την κάνω ποστ για να την μάθεις κι εσύ και όλοι οι φίλοι εδώ μέσα .
      Φιλιά κι από εμένα και ευχές για καλές γιορτές
      (… με το να καθυστερώ τις απαντήσεις στα σχόλια , πιάσαμε … Χριστούγεννα) .

       
  15. erimos

    Δεκέμβριος 17 , 2010 at 15:09

    Είσαι όρθια;;;
    Καλό απόγευμα.

     
    • silia

      Δεκέμβριος 21 , 2010 at 23:43

      @ erimos
      Α χα χα χα !… Μου θύμησες έναν καθηγητή μου θεολόγο από το Γυμνάσιο , που είχε μανία με την καθαρεύουσα και με … μένα (εννοώ δεν με πολυχώνευε , γιατί ήμουν και … ζωηρή να το πω … αναρχοαυτόνομη να το πω … ) και κάθε φορά που με έπιανε στα πράσα να μιλάω μέσα στην τάξη ή να κάνω τους άλλους να γελάνε … γενικά να μην προσέχω στο μάθημα :
      – Σίλια … εγέρθητι !
      – Μάλιστα κύριε καθηγητά ….
      – Και όδευε προς την εξώθυρα !
      – Μαααα…
      – Ήδη έχεις αποβληθεί του μαθήματος … Σιωπήν έχε , μην και αποβληθείς και επισήμως :
      – …..
      ——————————
      Γιατί ρωτάς , αν είμαι όρθια ; Αν είμαι , κερδίζω τίποτα ;

       
  16. Πειραχτήρι

    Δεκέμβριος 17 , 2010 at 20:02

    Πιτσιρικάκι στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, περπατούσα στην κεντρική αγορά της πόλης μου, όταν ξαφνικά άκουσα εξαίσιους ήχους μέσα από ένα μαγαζί ηλεκτρικών ειδών. Βάζω το κεφαλάκι μου στη μισάνοιχτη πόρτα και βλέπω πέντε-έξι 18ρηδες να τραγουδούν κι ένας απ’ αυτούς να παίζει φυσαρμόνικα. Αυτό είναι, σκέφτηκα. Πρέπει να μάθω να παίζω. Αλλά για να μάθω πρέπει πρώτα ν’ αγοράσω μια. Μια και δυο πηγαίνω στον πατέρα μου που καθόταν πίσω από τον πάγκο του τσαγκαράδικου του και του ζητώ να μου δώσει 5 δραχμές για ν’ αγοράσω μια που είχα δει σε μια βιτρίνα. Οι 5 δραχμές ήταν μεγάλο ποσό εκείνη την εποχή. Ο πατέρας μου, φτωχός άνθρωπος, δεν είχε τόσα χρήματα εκείνη τη στιγμή. Εγώ επέμενα, εκείνος αρνιόταν μέχρι που σήκωσα το πόδι μου και του έδωσα μια κλωτσιά στο καλάμι με όλη την παιδική σκληρότητα κι έφυγα απογοητευμένος.

    Φυσαρμόνικα τελικά απόκτησα μεγάλος. Κι όχι μια αλλά πολλές. Έμαθα να παίζω και κέρδισα και χρήματα από το παίξιμό της. Εκείνο όμως που με σκοτώνει είναι ότι ο πατέρας μου, μέχρι το θάνατό του, μου έδειχνε γελώντας το σημάδι στο πόδι του από την κλωτσιά…

     
    • silia

      Δεκέμβριος 22 , 2010 at 00:00

      @ Πειραχτήρι
      Βασικά , καλωσήρθες στο «σπιτικό» μου .
      Όμορφη ιστορία … Έχει έναν … πόνο μέσα της … Σαν να σιγοκαίει κάποια φωτιά , κάτω από στάχτες .
      Έτσι είναι τα παιδιά … Σέρτικα , όπως λέμε κι εδώ στον τόπο μου … Έχω μάθει , να δικαιολογώ , σχεδόν τα πάντα στα μικρά παιδιά . Η ηλικία αυτή , χαρακτηρίζεται από μεγάλη ένταση παθών, επιθυμιών και πόθων .
      Επισκέφθηκα τον χώρο σου και βρήκα μόνο … ένα άδειο δωμάτιο … Γιατί άδειο ;

       
  17. Λευτέρης-Δικαίος

    Δεκέμβριος 17 , 2010 at 23:59

    Καλή μου Άννα, πόσο με συγκίνησες!
    Και με συγκίνησες διπλά: αφενός, με την αφιέρωση της ανάρτησής σου σε μένα και με τις ευχές σου και, αφετέρου, με το υπέροχο αφήγημά σου -καλύτερα να πω, με τη ζεστασιά και την ευαισθησία της καρδιάς σου.
    Τα συναισθήματα που περικλείουν οι πραγματικές ιστορίες δεν μιλάνε σ’ όλες τις καρδιές, παρά μόνο στις ευγενικές κι ευαίσθητες. Αλλά οι φανταστικές αισθαντικές ιστορίες γράφονται μονάχα από τις πιο ευγενικές κι ευαίσθητες καρδιές.
    Σ’ ευχαριστώ ΠΟΛΥ, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, Άννα!

    Υ.Γ.: Η καθυστερημένη ανταπόκρισή μου με στενοχωρεί. Οφείλεται σε ολιγοήμερη απουσία μου. Πριν από λίγο επέστρεψα σπίτι και στο διαδίκτυο.

     
    • silia

      Δεκέμβριος 22 , 2010 at 11:07

      @ Λευτέρης-Δικαίος
      Η ευχαρίστηση , είναι όλη δική μου .
      Δεν θα πω περισσότερα . Σ’ αυτές τις περιπτώσεις (της έντονης ευχαρίστησης και συγκίνησης , που προσφέρουν οι ανθρώπινες σχέσεις) , δεν χρειάζονται πολλά λόγια .
      Καλή σου μέρα και καλές γιορτές .

       
  18. erimos

    Δεκέμβριος 18 , 2010 at 09:40

    Ευχαριστώ…
    Την πολύ καλή Καλημέρα μου,και καλό Σαβατοκύριακο για όλους.

     
    • silia

      Δεκέμβριος 22 , 2010 at 11:08

      @ erimos
      Χαρούμενες (όσο πιο πολύ γίνεται) γιορτές .

       
  19. faros

    Δεκέμβριος 18 , 2010 at 13:17

    Γεια χαρά !
    Καλό Σαββατοκύριακο !

     
  20. faros

    Δεκέμβριος 19 , 2010 at 08:39

    Τεράστια Καλημέρα !

    Βγαίνει ήλιος σήμερα …
    Άντε να ζεσταθούμε …

     
  21. faros

    Δεκέμβριος 20 , 2010 at 08:54

    Καλημέρα, Καλή Βδομάδα !

     
    • silia

      Δεκέμβριος 22 , 2010 at 11:17

      @ faros
      Ευχαριστώ για όλες τις ευχές και χαιρετισμούς και ανταποδίδω .

       
  22. faros

    Δεκέμβριος 21 , 2010 at 09:01

    Καλημέρααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα !

     
    • silia

      Δεκέμβριος 22 , 2010 at 11:16

      @ faros
      Σταμάτα καλέ !
      Δεν κουφάθηκα ακόμα … Μπορεί να ψιλογέρασα , αλλά …
      … και ακούω
      … και βλέπω
      … και θυμάμαι
      … και ωραία είμαι
      … ΑΚΟΜΑ …
      Φιλιά

       
  23. erimos

    Δεκέμβριος 21 , 2010 at 19:44

    Υπέροχες οι καινούριες σου μπάμπουσκες!!!!!!!!!!!!!!!
    Την πολύ καλή Καλησπέρα μου.

     
    • silia

      Δεκέμβριος 22 , 2010 at 11:10

      @ erimos
      Είπα να τις κάνω λίγο πιο … εορταστικές .

       
  24. faros

    Δεκέμβριος 22 , 2010 at 08:21

    ??????????????????

     
  25. silia

    Δεκέμβριος 22 , 2010 at 11:13

    @ faros
    Προς τί η … απορία (τόσα πολλά ερωτηματικά … και μάλιστα αμερικάνικα ; )

     
  26. faros

    Δεκέμβριος 22 , 2010 at 18:28

    Αυτό σε … πείραξε ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
    (μεταξύ μας, δίκιο έχεις ! )
    Αλλά, δεν ξέρω πως να βάλω … ρώσικα ! 😀 😀 😀

    ΟΥΔΕΜΙΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ ! 😀 😀 😀

    Τελικά, στις απαντήσεις σου, εφαρμόζεις το «μ΄ένα σμπάρο (σχόλιο), τρία τριγόνια (δικά μου σχόλια) !!! 😆

    υ.γ. ελπίζω να κατάλαβες ότι απαντάω από … κάτω προς τα … πάνω !!! 😆

    Γεια χαρά ! Τα λέμε !

     
  27. erimos

    Δεκέμβριος 22 , 2010 at 19:57

    Την καλησπέρα μου.
    Και επειδή θα λείπω…εγγονή και μοναδική και μονάκριβη…
    ως παππούς που είμαι,εύχομαι πάντα να είσαι χαρούμενη και ευτυχής με
    την οικογενειά σου.
    Με την αμέριστη εκτιμησή μου.

     
  28. faros

    Δεκέμβριος 23 , 2010 at 14:11

    ΄μέρααααααα !

     
  29. nosfy

    Ιουλίου 12 , 2012 at 11:13

    παλι με ε κανες και δακρυσα …

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: