RSS

«Όνειρα με χαρταετούς και περιστέρια» (Φερεϋντούν Φαριάντ)

07 Μαρ.

 


 

Στο βιβλίο «Όνειρα με χαρταετούς  και περιστέρια» του Πέρση συγγραφέα Φερεϋντούν Φαριάντ , παρακολουθούμε την καθημερινή ζωή δύο αγοριών φτωχικής οικογένειας, στην Περσία. Ο Αλβάν γράφει ωραίες εκθέσεις και λατρεύει τους χαρταετούς. Ο Μεϊλού, ο μεγαλύτερος αδελφός, αγαπά τα περιστέρια. Ο καλύτερος φίλος του Αλβάν είναι ο Σαλέμ. Τα καλοκαίρια, τα παιδιά χωρισμένα σε δύο ομάδες, την ομάδα Τακ και την ομάδα Ζαρίν, παίζουν πετροπόλεμο. Όμως ξεσπά πραγματικός πόλεμος. Γίνονται μεγάλες καταστροφές και σκοτώνονται πολλοί άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και οι δύο μικρές αδελφές του Σαλέμ, η Τουλή και η Σεκουλή.

Τα παιδιά υπερασπίζονται ενωμένα την πατρίδα τους. Κι ο Αλβάν ονειρεύεται ότι κάποτε ο πόλεμος θα τελειώσει.

 

Τι όνειρα έβλεπα απόψε στον ύπνο μου, όλο περιστέρια, χαρταετούς και πολύχρωμα μπαλόνια… Και, να, που τ’ όνειρό μου κόβεται ξαφνικά απ’ το θόρυβο που κάνουν τα φτερά των περιστεριών, που πρωί πρωί τα ταΐζει ο μεγαλύτερος αδελφός μου, Μεϊλου. Τινάζομαι απ’ τον ύπνο μου και μισανοίγω τα μάτια. Μεσ’ απ’ τα τσίνορά μου θαμποβλέπω τον γαλάζιο ουρανό και τον αγαπημένο μου χαρταετό, τον Κοκκινολαίμη, και το αγαπημένο περιστέρι του αδελφού μου, Ριπιδάτο, που τον βάφτισε έτσι γιατί άνοιγε την ουρά του φαρδιά σαν βεντάλια. Ο Ριπιδάτος τα ‘χει καταφέρει να φτάσει ψηλά ως το κεφάλι του Κοκκινολαίμη μου κι αρχίζει να τσιμπολογάει με το ράμφος του τη μύτη του Κοκκινολαίμη. Ο χαρταετός μου χάνει την ισορροπία του και το κεφάλι του ταρακουνιέται μια δω, μια κει. Πολύ μ’ αρέσει να μένω έτσι πλαγιασμένος στο στρώμα μου, εδώ στην ταράτσα και να κοιτάζω με μισόκλειστα μάτια τα τσαλίμια του αετού μου.
Ο χαρταετός μου εμένανε είναι ο πιο όμορφος χαρταετός του κόσμου…

«Το όνειρο του Αλβάν»

Ο Αλβάν στην ταράτσα κρατάει στη φούχτα του τους σπάγκους των πολύχρωμων μπαλονιών του που σχηματίζουν πάνω από το κεφάλι του ένα ουράνιο τόξο. Όταν φυσάει ένα δροσερό αεράκι νιώθει να χάνει το βάρος του, σαν να φυτρώνουν φτερά στα πλευρά του και τα πόδια του ανάλαφρα αιωρούνται χωρίς ν’ αγγίζουν την ταράτσα.
Κοιτάζει γαλήνια τον ουρανό. Ο ουρανός δεν είναι όπως πάντα. Ήταν κάτι περίεργο. Τα χρώματά του, το σχήμα του, τα σύννεφά του… Ήταν κάτι περίεργο. Τα συννεφάκια, λευκά, μπαμπακένια, σκόρπια στον ουρανό σαν μικρές ανθοδέσμες από φως και λουλούδια, τα στριφογυρίζει ο αέρας και τους δίνει παράξενα σχήματα.

Ο Αλβάν πλησιάζει το χαρτί κοντά στα μάτια του κι αρχίζει να διαβάζει αργά αργά τις λέξεις και τις φράσεις γεμάτες φως. Έτσι που διαβάζει, είναι σαν να διαβάζει για τους ανθρώπους όλου του κόσμου, κι έτσι ψηλά που στέκεται μοιάζει σαν να ’ναι η ψυχή όλων των παιδιών του κόσμου κι έχει να πει ένα παγκόσμιο μήνυμα.

Η έκθεσή του αρχίζει μ’ αυτά τα λόγια:

“Τα όνειρά μου είναι όλο περιστέρια, χαρταετούς και πολύχρωμα μπαλόνια…”

 

μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

Φερεϋντούν Φαριάντ (Fereydun Faryand, Περσία 1949)

 

Ασχολείται με την ποίηση, τη συγγραφή παιδικών βιβλίων και τη μετάφραση. Αγαπά την Ελλάδα στην οποία ζει μόνιμα, και τον πολιτισμό της. Με τις μεταφράσεις του έχει κάνει γνωστούς στην Περσία κορυφαίους Έλληνες ποιητές (Γιάννη Ρίτσο, Οδυσσέα Ελύτη, Τάσο Λειβαδίτη κ.ά). Έχει μεταφράσει στα ελληνικά ιστορίες από την αρχαία περσική λογοτεχνία (Ιστορίες από τον Παράδεισο). Έργα του για παιδιά: Καρχαρίες και λιμπελούλες, Το κύμα κ.ά.


*** Ο ιρανικής καταγωγής ποιητής και μεταφραστής του Γιάννη Ρίτσου, του Οδυσσέα Ελύτη και πολλών άλλων νεοελλήνων ποιητών Φερεϋντούν Φαριάντ, ο οποίος ζούσε και δημιουργούσε για περισσότερο από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, πέθανε την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012 στην Αθήνα, ύστερα από σύντομη μάχη με τον καρκίνο. Ήταν 63 ετών.***


 

Ετικέτες: , , , , , ,

7 responses to “«Όνειρα με χαρταετούς και περιστέρια» (Φερεϋντούν Φαριάντ)

  1. erimos

    Μαρτίου 7 , 2011 at 19:50

    Την καλησπέρα μου.
    μιας και ο λόγος για ποίηση,ωρίστε ένα:

    Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις,αυτός που ξέρεις,
    δεν είμαι μόνο αυτός που θάπρεπε να μάθεις.
    Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου,κάπου τη χρωστάω,
    αν σ΄αγγίξω με την άκρη του δαχτυλου μου
    σ΄αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,
    αν σου μιλήσει μια λέξη μου
    σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι.
    Θ΄αναγνωρίσεις τ΄αλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;
    θα βρεις τις πατημασιές μου σε μυριάδες αχνάρια;
    θα ξεχωρίσεις την κίνηση μου μες στη ροή του πλήθους;
    Είμαι κι΄ό,τι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι-
    τα πεθαμένα μου κύταρα,οι πεθαμένες πράξεις ,οι πεθαμένες σκέψεις,
    γυρνάν τα βράδυα να ξεδιψάσουν στο αίμα μου.
    Είμαι ό,τι δεν έχω γίνει ακόμα,
    μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος.
    Είμαι ό,τι πρέπει να γίνω-
    γύρω μου οι φίλοι απαιτούν,οι εχθροί απαγορεύουν.
    Μη με γυρέψεις αλλού.
    μονάχα εδώ να με γυρέψεις
    μόνο σε μένα…
    Τίτος Πατρίκιος.
    Αφιερωμένο σε σένα και στον άνθρωπο που αγάπησες και σ΄αγαπά
    Καλό ξημέρωμα.

     
    • silia

      Μαρτίου 7 , 2011 at 20:09

      @ erimos
      Μια που πιάσαμε την ποίηση :
      .
      Ποιος είμαι; Δεν το ξέρω.
      Ποιος είσαι; Θέλω να μάθω.
      Δεν είπαμε τα κάλαντα μαζί, δεν πήγαμε στο ίδιο το σχολείο.
      Δεν είμαστε από την ίδια πόλη, τον ίδιο Θεό, ούτε καν τον ίδιο κόσμο.
      Δεν υπάρχει ρόλος για να παίξουμε,
      ασφάλεια να προσφέρουμε,
      δέσμευση να κάνουμε.
      Δεν περιμένω απάντηση καμιά
      έξω απ’ την παρουσία σου,
      τα μάτια σου,
      εσένα.
      Η φιλία είναι λεύτερη,
      κυλάει,
      είναι σπάνια.
      Δεν θέλει ερεθισμούς,
      είναι ερεθισμός η ίδια.
      Εμπιστεύεται, καταλαβαίνει,
      αναπτύσσεται, εξερευνά,
      χαμογελάει και κλαίει.
      Δεν κρεμιέται ούτε εξουθενώνει,
      δεν περιμένει ούτε απαιτεί.
      Είναι – και αυτό είναι αρκετό –
      και ονειρεύεται πολύ.
      Θα είμαστε φίλοι ;

      Αφιερωμένο σε σένα και στην διαδικτυακή μας φιλία .

       
  2. erimos

    Μαρτίου 7 , 2011 at 23:37

    Δεν θέλει ρώτημα… απλά… Υπάρχει ,
    …έτσι από μόνη της , η φιλία.
    καληνύχτα.

     
  3. newagemama

    Μαρτίου 8 , 2011 at 10:40

    Tι όμορφα επίκαιρη ανάρτηση: με τους χαρταετούς της, με τη λογοτεχνία της, με την ποίησή της, με αφιερωσεις, με τα όλα της! Τι άλλο να ζητήσει κανείς?
    Καλημέρα
    http://newagemama.com

     
    • silia

      Μαρτίου 12 , 2011 at 00:55

      @ newagemama
      «Τι άλλο να ζητήσει κανείς?»
      ————————————
      Έναν πιο «γαλάζιο» ουρανό για να πετάξουμε τους «χαρταετούς» μας … μήπως ;
      Φιλιά .

       
  4. DaisyCrazy

    Μαρτίου 8 , 2011 at 17:50

    Τι μαγική, απλή και σαγηνευτική που φαίνεται να’ναι αυτή η ιστορία. Πολύ θέλω να τη βρω να τη διαβάσω.

    Έχω ανακαλύψει ότι απ’τις πιο απλές ιστορίες μαθαίνουμε για τον κόσμο και τον εαυτό μας 🙂

     
  5. silia

    Μαρτίου 12 , 2011 at 00:57

    @ DaisyCrazy
    Η ομορφιά και η αλήθεια , βρίσκονται μέσα στην απλότητα .
    Αλλά τί σου το λέω ;… Εσύ , μάλλον το έχεις καταλάβει .
    🙂

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: