Η … ΡΙΠΗ

Ήταν μια γυναίκα , που έμοιαζε να τα είχε όλα . Εντάξει … δεν ήταν και στην πρώτη της νιότη , αλλά ήταν καλοδιατηρημένη , ελκυστική , ευχάριστη , όμορφη , με την οικονομική της αυτοδυναμία και άνεση , με λαμπρή καριέρα , άτομο αναγνωρίσιμο κοινωνικά , με καλούς φίλους , χωρίς εμφανείς τουλάχιστον εχθρούς …. Με έναν (απ’ αυτούς που λένε «καλό») γάμο και μεγάλα και καλά αποκαταστημένα παιδιά  …

Της έλειπε όμως ο … έρωτας …. Για να λέμε και την πάσα αλήθεια , δεν ήταν η … πρώτη της νιότη , που είχε περάσει … Είχε περάσει και η … δεύτερη … Είχε καβαντζάρει αρκετά τα 50 , όταν … αποφάσισε πως … της έλειπε ο έρωτας …

Ο σύζυγος , μεγάλος , εφησυχασμένος απο το γεγονός ότι της είχε προσφέρει πολλά , ψιλοαδιάφορος … Σχετικά ανήμπορος , με … εμφανείς φθορές και … ανεπάρκειες , βούλιαζε μέσα σε μια … κλασσικούρα , του είδους : “Ε , ό,τι ήταν να κάνουμε το έχουμε κάνει … Τώρα πια , είμαστε για …άλλα” . Αυτή , δεν συμφωνούσε , αλλά σιωπηρά … Δεν τον “πρέσσαρε” , ούτε τον πίεζε , αλλά της είχε καρφωθεί πως της έλειπε ο έρωτας … Το σεξ .

Της ήρθε “λουκούμι” που λένε ο Χ….  Χαριτωμένος , εχέμυθος (ήδη παντρεμμένος) , με το μυαλό του στο σεξ , μικροκαμωμένος και νευρώδης , και … πάνω απ’ όλα … νέος . Όχι κανένας πιτσιρικάς … (δεν την άντεχε την ξεφτίλα) , αλλά νέος , … μόλις λίγο πριν από τα 40 . Καμία σχέση με τον περίγυρό της  , τον φιλικό , τον επαγγελματικό (άλλος ένας βαθμός ασφάλειας) … Φτωχαδάκι … Μικροεπαγγελματίας . Νοικιάσαν γκαρσονιέρα μετά από επίμονη της άρνηση να βρίσκονται στις ερημιές , μέσα στο αυτοκίνητο …. Δηλαδή , αυτή την νοίκιασε , αλλά με το που έληξε ο πρώτος μήνας , αυτός επέμεινε να πληρώνει το μισό ενοίκιο . (Κύριος οίδε , πού θα εύρισκε τα χρήματα… ) . Της άρεσε αυτό (ξέφευγε λίγο από την έννοια του ζιγκολό) … την εξιτάριζε ακόμα περισσότερο …

- Νοιώθω ερωτευμένος μαζί σου …

… της είπε κάποτε ακουμπώντας το πρόσωπό του πάνω στο μπράτσο της .

- Μόνο σεξ …

… του απάντησε , προσπαθώντας να μην τον κοιτάζει .

Αυτός , εκείνο το βράδυ , της έκανε ένα … θυμωμένο έρωτα … Καιρό μετά , προσπαθούσε να θυμηθεί , να ξεχωρίσει , να καταλάβει γιατί εκείνο  το σεξ , τότε , το είχε χαρακτηρίσει “θυμωμένο” … Αργότερα , βαρέθηκε να το σκέφτεται , δεν έβγαζε και νόημα και τα παράτησε .

 ”Ως πού θα πάει αυτό ;” … αναρωτιόταν καμιά φορά …. “Ώσπου να γεράσω …” , απαντούσε με ένα είδος αυτοσαρκασμού και κοιταζόταν φιλάρεσκα στον καθρέφτη . Ποτέ δεν έλεγε “Ώσπου να με βαρεθεί” …. Ούτε που της πέρναγε από το μυαλό .

—————————————————————

Περάσανε κοντά δυο χρόνια … και συνεχίζανε να βρίσκονται , στο ίδιο ακατανόητο κλίμα ξερού και “απογυμνωμένου” από υπόλοιπα στολίδια του … έρωτα …. Άρχισαν και σιγά-σιγά , να … αραιώνουν …. Μάλλον είχε αρχίσει να … γερνάει … Ξαναχαμογέλασε στον καθρέφτη της με ένα κουρασμένο , αλλά πάντα αυτάρεσκο , χαμόγελο .

—————————————————————

Καλοκαίρι … Προχωρημένο μεσημέρι … Ζέστη αφόρητη . Είχε αργήσει στην αγορά , πιάστηκε και με κάτι φίλους της . Πήρε ταξί για να γυρίσει στο σπίτι . Έδωσε την διεύθυνση και χαζεψε αφηρημένα από το παράθυρο ….

Και τότε τον … είδε (το ταξί , περνούσε μέσα από την γειτονιά του) . Φορούσε ένα λευκό , καλοσιδερωμένο Τ-shirt , και κρατώντας χαλαρά από την μέση την … γυναίκα του , μια μικροκαμωμένη άχρωμη ξανθούλα , χαζεύαν τις βιτρίνες …. Το ταξί έκοψε ταχύτητα , γιατί η κίνηση εκεί κάπου , μεγάλωνε … Είχε την ευκαιρία , να τον κοιτάξει με την ησυχία της …. Της φάνηκε πολύ όμορφος … Είχε και την φράντζα σηκωμένη , κάτι που συχνά το έκανε με τα δάχτυλά της , κι εκείνος την κατέβαζε τάχα θυμωμένα …. Και πάντα , μετά απ’ αυτό , της έκανε έρωτα ή της ξανάκανε …. “για … τιμωρία” της έλεγε …

Τήν κοίταξε κι αυτός … Στην αρχή αφηρημένα , αλλά το συνειδητοποίησε γρήγορα και της έρριξε ένα φευγαλέο χαμόγελο , κουνώντας ελαφρά το χέρι σε χαιρετισμό . Η … ξανθούλα , τον κοίταξε απορημένα την τελευταία στιγμή , κι αυτός παίρνοντας το πρόσωπό της στα δυο του χέρια , την φίλησε τρυφερά στη μύτη … Γελάσανε κι οι δυό .

Ο ταξιτζής , βρήκε απότομα , κενό και γκάζωσε προς τα εμπρός ….

——————————————————-

Τότε , ήταν που δέχθηκε την … ριπή . Μιά ριπή από έκτακτες καρδιοσυστολές , “γάζωσε” το στήθος της . Η καρδιά της άρχισε να πεταρίζει , να χτυπά ακανόνιστα , ένα τρελλό σόλο ντραμς σε άγρια χεβυμεταλλάδικη συναυλία … Ήθελε να τον ξαναδεί … Η ταχυκαρδία , της ξέσκιζε το στέρνο , της έκοβε την ανάσα και ένας σχεδόν φυσικός πόνος , άρχισε να ανεβαίνει προς τον λαιμό …. Άγγιξε με το χέρι της τον ώμο του ταξιτζή . Ήθελε να του πει , να κάνει τον γύρο του τετραγώνου και να ξαναπεράσει από το ίδιο μέρος … Αλλά το μόνο που κατάφερε να ψελλίσει ήταν :

- Στο Νοσοκομείο σας παρακαλώ … Δεν αισθάνομαι και τόσο καλά …

——————————————————

Μια ώρα περίπου μετά , ο Α. ο καρδιολόγος , οικογενειακός φίλος και παλιός συμμαθητής της από το Λύκειο , διπλώνοντας και βάζοντας σε έναν φάκελλο τα καρδιογραφήματα και τις υπόλοιπες εξετάσεις της , της έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο :

- Δεν έχεις τίποτα …. Κουράστηκες , είναι και η ζέστη … Κάτι θα είδες εσύ .. Τί ; καμιά τσάντα ; … τίποτα γόβες Manolo Blahnik ;… τόσο πολύ σου άρεσαν ; Να ξεκουράζεσαι και να κόψεις το … αχαλίνωτο σεξ με τον Τ. θα μας τον ξεκάνεις τον φίλο μας … Γεράσαμε βρε … Τώρα , τσάϊ και … συμπάθεια . ‘Ελα , έλα χαμογέλασέ μου … πλάκα σου κάνω . Δεν έχεις τίποτα απολύτως , ωραία μου  … Θα τηλεφωνήσω στον Τ. να έρθει να σε πάρει … Εντάξει … δεν θα τον τρομάξω . Θα πω , πως πέρασες για τσεκ-απ ….. Πως … ερωτεύθηκες , και πέρασες να με ρωτήσεις , αν … θεραπεύεται … έλα , σκούπισε τα δάκρυα σου … Γίνεσαι επικίνδυνα όμορφη , όταν δακρύζεις .

——————————————————

Αργά το απόγευμα …. ξεφεύγοντας λιγάκι από την αυστηρή επιτήρηση του ανήσυχου συζύγου , κάθησε στον υπολογιστή και πληκτρολόγησε του Χ. ένα e-mail , όπου του εξηγούσε γιατί δεν θα τον ξανάβλεπε … Δεν μπορούσε να του το πεί κατά πρόσωπο . Δείλιαζε … Ήταν πια μια δειλή ερωτευμένη γυναίκα … Δεν χρειαζόταν πια το σκέτο , απογυμνωμένο από αισθήματα και δεσμεύσεις σεξ . Της φαινόταν ήδη ανούσιο και ανόητα επικίνδυνο . Μπορούσε να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής της , έχοντας στην αγκαλιά της , τον έρωτά της . Όχι το αντικείμενο του έρωτά της , αλλά τον ίδιο τον έρωτα … Ήταν μια … τυχερή γυναίκα … Κάπου εκεί , προς το … τέλος , της είχε προσφερθεί , το θείο δώρο . Ο έρωτας … Πόσες γυναίκες είναι τόσο τυχερές , για να τους συμβεί αυτό ;… Λίγες … Θα ζούσε αγκαλιά με τον έρωτα της …

Δάκρυσε .

——————————————————————————————————-

Ο Χ. δεν την ενόχλησε ποτέ … Δεν ρώτησε ποτέ το γιατί … Είναι μια … ιστορία , που θα σας την πω , μιαν άλλη φορά .

================================================================

================================================================

 Αυτό το κείμενο , είναι ό,τι πιο ερωτικό , έχω γράψει μέχρι τώρα …. Θα ήθελα να το αφιερώσω  σε μια ερωτευμένη γυναίκα …. Πραγματικά ερωτευμένη ….. Με “ριπές”  στο στήθος , με “κόψιμο της ανάσας ώρες - ώρες , με πόνο πίσω από το στέρνο (και όχι μόνο) που δεν δείχνει τίποτα στο ΗΚΓ (καρδιογράφημα) , με … δάκρυα , σαν αυτά που σου ξεφεύγουν άθελά σου , όταν θαρρείς ότι … ανακαλύπτεις τον κόσμο . Ψάχνω , για να της κάνω την αφιέρωση . Θα … ψάξετε μαζί μου ; 

ANIMUS - ANIMA

Όλοι έχουμε συγχρόνως , ανδρικά και θηλυκά χαρακτηριστικά . Ο Ελβετός ψυχαναλυτής , Καρλ Γκούσταβ Γιούνγκ (1875 - 1961) , το εξέφρασε , σαν δυό συμπληρωματικά συστατικά της ψυχής , τα οποία και ονόμασε animus το αρσενικό και anima το θηλυκό . Αυτά , μπορεί να εμφανίζονται στα όνειρά μας , σαν ο … αρχέτυπος ήρωας και η … άσπιλη γυναίκα - σύμβολο , φέρνοντας στην επιφάνεια , άγνωστες πτυχές του εαυτού μας , σαν αντίβαρο του φύλου μας . Σε κάθε άτομο , το animus/anima , επηρεάζεται από τον άνδρα ή την γυναίκα , με τον οποίο έχει συνδιάσει την πρώτη του σημαντική εμπειρία .

—————————————–

“Αν θέλουμε , ο άντρας και η γυναίκα , να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον , να βλέπει ο ένας την φύση του άλλου με αγάπη , και να είναι ικανοί να γίνουν αληθινοί σύντροφοι , πρέπει να θέσουμε τα θεμέλια , από τη νεαρή ηλικία.” (ΧΕΝΡΙ ΕΛΙΣ - 1859-1939 - ΑΓΓΛΙΑ)

—————————————–

“Το αρσενικό και το θηλυκό , εκπροσωπούν τις δυό πλευρές του πιο απόλυτου δυϊσμού . ‘Ομως στην πραγματικότητα , συνεχώς διαπερνούν ο ένας , μέσα στον άλλο . Τα υγρά , μετατρέπονται σε στερεά , και τα στερεά , υγροποιούνται . Δεν υπάρχει απόλυτα αρσενικός άντρας , ούτε απόλυτα θηλυκή γυναίκα.” . (ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΦΟΥΛΕΡ - 1810-1850 - ΗΠΑ) ..

—————————————–

“Δεν μπορεί να υπάρξει φιλία , ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα . Υπάρχει πάθος , μίσος , λατρεία , αγάπη , αλλά όχι φιλία.”  (ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ - 1854-1900 - ΙΡΛΑΝΔΙΑ) .

—————————————–

“Δεν γεννιέται κάποιος γυναίκα . Γίνεται.”  (ΣΙΜΟΝ ΝΤΕ ΜΠΟΒΟΥΑΡ - 1908-1986 - ΓΑΛΛΙΑ)

—————————————–

ΝΑ … ΤΙΝΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΥΛΛΟΥΣ ΣΟΥ …

 

Αν και ζω σε μια πόλη που από άποψη κυκλοφοριακού οι Αθηναίοι , θα την περνούσαν για …. έρημο του Παραδείσου , εν τούτοις έχει κι αυτή το πρόβλημα της .
Μεσημέρι , γυρνώντας από τη δουλειά , με ένα ογκώδες και δυσκίνητο αυτοκίνητο …. Καλοκαίρι , ζέστη , κούραση…. Ένας νεαρός (ευειδής) με μηχανή μεγάλου κυβισμού , μου κάνει “καμώματα” … (προσπερνά από δεξιά ,σφήνες , μαρσαρίσματα , γέρνει επικίνδυνα με την μηχανή , προς το μέρος μου) και η ψυχή μου πάει στην Κούλουρη . Με πιάνει η …. κακία μου . Στο πρώτο φανάρι …. δίπλα-δίπλα :
- Μη το ψάχνεις παλληκαράκι μου (του μιλώ από το ανοιχτό μου παράθυρο) ,… Έχουν χρώμα ροζ … ροζ … με λίγο γκρίζο …
- Ποια ? (αυτός)
- Τα…μυαλά , χυμένα στην άσφαλτο… (εγώ)
Πράσινο … γκαζώνω και φεύγω , με μια αίσθηση θριάμβου (ότι τον ρούμπωσα) …

Επόμενο φανάρι … Πάλι δίπλα δίπλα ….
- Είσαι … εντελώς ηλίθια….(αυτός …. χαμογελαστά  )
- Γιατί ;… (εγώ … με ειλικρινές … ενδιαφέρον)
- Γιατί κυκλοφοράς μ’αυτόν τον Χάρο…. Έλα να σε πάω βόλτα με τη μηχανή … να τινάξεις τους ψύλλους σου ( )

.

.
… Μετάνοιωσα , που δεν πήγα …. Αλλά , δεν είχα πού να αφήσω τον … “Χάρο”…. Άλλωστε , δεν ήξερα και τί ακριβώς σημαίνει “τινάζω τους ψύλλους μου” …

———————————————————————————

Βοηθάτε καλέ … Δεν είναι δυνατόν … Κάποιος θα … ξέρει ….

Καύσωνας … (και) εν  κρανίω …

 

 

Η … “ΠΟΡΝΗ” ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ

 Κάποτε πριν αρκετά χρόνια (περίπου δέκα) , βρέθηκα καθισμένη στην ψυχαναλυτική κλίνη (πολυθρόνα είναι τελικά) στα πλαίσια μιας λεκτικής ατομικής ψυχανάλυσης , που συνόδευε ένα γενικότερο πρόγραμμα ψυχοθεραπείας  , που διήρκεσε 3,5 χρόνια συνολικά  . Τρισήμισυ χρόνια , δυό φορές την εβδομάδα , με έναν αξιοπρεπή νεαρό ψυχίατρο , που με έβγαλε «στην τελική» που λένε , κερδισμένη . Καθόταν που λες αμίλητος και με παρακολουθούσε , χωρίς ποτέ να επεμβαίνει ή να κριτικάρει αυτά , που έλεγα . Σαν να … μην με άκουγε , ή στην καλύτερη των περιπτώσεων , σαν να μην τον αφορούσαν αυτά που του έλεγα … Κάποτε ενώ του διηγιόμουν κάτι εντελώς δραματικό (κατά την γνώμη μου) , ενοχλήθηκα σφόδρα , μ’αυτή την στάση του και εκνευρισμένη του είπα πως κάνει τη «σχέση» μας να μοιάζει με την πρώτη συνουσία του νεαρού έφηβου παρθένου (εγώ) με την επαγγελματία πόρνη (αυτός) , μια επαφή δηλαδή , χωρίς συναίσθημα, πληρωμένη , χωρίς λόγια , χωρίς άλλη προσφορά , παρά μόνο το ζητούμενο ….το άδειασμα της λίμπιντο του νεαρού …. Με άκουσε πολύ προσεκτικά και χωρίς να χάσει την μακαριότητα του μου απάντησε :

- Μα ,… είμαι η «πόρνη» σου …. Η “πόρνη” της ψυχής σου … Μια ευσυνείδητη πόρνη , που η δουλειά μου είναι να δέχομαι το άδειασμα της ψυχής σου … Αυτό είναι και το ζητούμενο …. γι αυτό ήρθες εδώ , γι αυτό με πληρώνεις … αλλιώς θα πήγαινες στην κολλητή σου ή στον πνευματικό σου ….

Και πριν προφτάσω να αντιδράσω ή να διαμαρτυρηθώ , μου έδειξε την πόρτα και το ρολόι του θυμίζοντάς μου ότι η ώρα μας , είχε τελειώσει .

 

 

 

Αφιερωμένο , σε κάποιον πολύ καλό φίλο , που αγαπά τα blogs , αλλά δεν έχει δικό του . 

“ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ”

Σήμερα , κανένας δεν φώναξε για μας στις κερκίδες . Σήμερα τρυπώσαμε βιαστικοί και κάθιδροι στα αποδυτήρια , με τους ώμους σκυμένους , χωρίς να κοιταζόμαστε μεταξύ μας . Σήμερα τα φλας , δεν ήταν για μας .

Σήμερα , χάσαμε .

Κι όμως μπήκαμε ακμαίοι και φορμαρισμένοι και πανέτοιμοι στον αγωνιστικό χώρο . Πως την πατήσαμε έτσι , πως μας την έπαιξαν έτσι , αυτοί οι βόρειοι , ρόδινοι , ξανθοί αντίπαλοι - αυτοί οι αντίπαλοι που μπήκαν σαν φιλοξενούμενοι κι αγόρασαν το γήπεδο ; Που αρχίσαμε το ματς στην έδρα μας και το τελειώσαμε στη δική τους ;

Πως χάσαμε , πού χαθήκαμε , τί γίναμε εμείς , αυτή η τρομερή ενδεκάδα της Μεταπολίτευσης , των οραμάτων και των συνθημάτων ;

(Νύχτες στο Σύνταγμα κι εμείς παιδιά , με σημαιάκια “Ενωμένη Αριστερά” , χέρι-χέρι οι άλλοι στο μπαλκόνι , γροθιές σφιγμένες , πρόσωπα αναψοκοκκινισμένα , με την υπόσχεση χαραγμένη στο σχήμα του χαμόγελου , από το μεγάφωνο τα αντάρτικα , ένα αεράκι που λικνίζει τα πανό και υποσχέσεις πως όλα πια θ’ αλλάξουν , όλα θα διορθωθούν , ο αγώνας , παιδιά τώρα δικαιώνεται …) .

Πως γίνεται να χάνουμε σήμερα Κυριακή , εμείς οι παίκτες που βγήκαμε απ’ τα τσικό της ομάδας , που την ιδρώσαμε και την πιστέψαμε την φανέλα , από τότε , που δεν διαφημίζαμε χαλιά , γάλατα και ταξιδιωτικά γραφεία στο στήθος μας ;

(Σούρουπο στους δρόμους της Αθήνας , νεσκαφέ στο Μουσείο , πρωινά στο αμφιθέατρο , χαράματα στην Ομόνοια . Ο βασιλιάς χαμένος από χέρι , στα πεζοδρόμια , πατημένες προκυρήξεις , συζητήσεις χωρίς αρχή και τέλος , τσιτάτα , αφίσες με τον Τσε στα δώματα των πολυκατοικιών ….)

Κι όμως , είχαμε πει , πως θα νικήσουμε . Πως δεν φοβόμαστε κανέναν εμείς . Πως με την μπάλλα αγκαλιά , θα χυμήξουμε στην εστία του αντιπάλου και με μια υπέροχη κεφαλιά , θα σηκώσουμε το γήπεδο στο πόδι . Πως χάσαμε το ματς χωρίς καν να το καταλάβουμε ;

(Μεσημέρι στο αεροδρόμιο κι ένας ένας γυρίζανε οι “μεγάλοι” . Ο Καραμανλής , ο Ανδρέας , ο Μίκης . Άστραφτε η Συγγρού μες στο σκοτάδι , ένας λαός , χύμα στους δρόμους , χοροί έξω απ’ του Φιξ , σώπα όπου νά’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες , κι οι ηγέτες χαμογελαστοί , να κουνάνε το χέρι , έννοια σας τώρα επιστρέψαμε , ο αγώνας τώρα δικαιώνεται….)

Γιατί χάσαμε τότε , σήμερα Κυριακή ; Γιατί ο … Αγώνας , δεν δικαιώθηκε ; Και τελικά , μιλούσαμε όλοι για τον ίδιο αγώνα ;

(Τώρα οι παλιοί φίλοι χάθηκαν . Οι μέρες οι παλιές έγιναν επετειακά στην τηλεόραση . Τα συνθήματα , τρύπωσαν σε κουτιά με συσκευασία δώρου . Τα πανό λειώσανε , οι αφίσες αντικαταστάθηκαν με πίνακες του Φασιανού , το Μουσείο άλλαξε , το νεσκαφέ μας πειράζει στα νεύρα , οι καταλήψεις , μας τη σπάνε , οι απεργίες , μας ενοχλούν .

Τώρα , γίναμε άλλοι . Είμαστε άλλοι . Άλλος , κι όχι εμείς , έζησε το παρελθόν μας . Άλλος , κι όχι εμείς , ξεχύθηκε -τότε- στους δρόμους ….)

Αυτή , την αντίπαλη ομάδα , εγώ δεν την ξέρω . Δεν ξέρω το ποδόσφαιρο που παίζουν , ούτε τους κανόνες , που εφαρμόζουν . Ξέρω μόνον , πως αυτοί , είναι οι Θεοί του 1988 (2004), κι αυτούς φωνάζει ο κόσμος στις κερκίδες .

Εμείς , μια κουρασμένη ενδεκάδα , προσπαθούμε όπως - όπως να υπερασπίσουμε την εστία μας , υποχωρούμε κακήν κακώς , ενώ εκείνοι προχωρούν , επελαύνουν , επιτίθενται , σουτάρουν και ….

Γκοοοολ !!!

(Που πήγανε τα χρόνια και τα πρόσωπα , που πήγανε οι μνήμες και πώς σήμερα , ύστερα από τόσο καιρό - πώς τα … θυμάμαι όλα ξανά ; )

Κι εγώ , γιατί έμεινα ακίνητη στον πάγκο , όταν χάναμε ;

Υ.Γ. Πολλοί , είπαν αργότερα , πως το ματς ήταν σικέ . Πως όλα , ήταν αγορασμένα , πουλημένα και βρώμικα .

Δεν αποδείχτηκε ποτέ ! …

 **********************************************************

Αυτό το κείμενο , δεν είναι (φυσικά) δικό μου … Το έγραψε η Έλενα Ακρίτα  στο βιβλίο της “Τα φλου” , που πρωτοδημοσιεύτηκε από τις Εκδόσεις “Κάκτος” το 1990 . … Ωστόσο , το θυμήθηκα μόλις προχθές , όταν αποκλείστηκε η Εθνική μας , από το EURO του 2008 .

Το βιβλίο … το είχα ψιλοξεχάσει …

Τον θρίαμβο του EURO του 2004 , τον είχα ψιλοξεχάσει ….

Τον πρώιμο αποκλεισμό της Εθνικής μας από το EURO του 2008 , θα τον ξεχάσω γρήγορα ….

Την ….Μεταπολίτευση , ποτέ …. Είναι που …. με πονάει … Κατάλαβες ;

ΑΣ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ … ΜΠΑΜΠΑ ΜΑΣ

Λένε πως το Διαδίκτυο , είναι παντού … Πάνω  μας , κάτω μας , δεξιά κι αριστερά μας , γύρω μας , μέσα στο παρελθόν και το μέλλον μας … Σ’ αυτή την ζωή και σε οποιαδήποτε … άλλη ….

Το κείμενο , που ακολουθεί , το έχω ξανααναρτήσει , … παλιά πρίν ένα χρόνο και βάλε … Όμως επειδή μέρα που είναι (3η Κυριακή του Ιούνη = ημέρα του Πατέρα) , και επειδή θεωρώ , πως σ’ αυτό , κάνω την καλύτερη περιγραφή που θα μπορούσα , για τον πατέρα μου , θα το επαναλάβω …. Με την ελπίδα , ώστε , αν αληθεύει , ότι το Διαδίκτυο βρίσκεται παντού …. να το διαβάσει , και να … ξανάρθει να …. παίξουμε ….

********************************************************************

Μερες τωρα , ο κομητης τριγυριζε στις γειτονιες μας και η διαφημιση που του γινοταν στην TV στις εφημεριδες και στα “παρεϊστικα” πηγαδακια , αγγιζε τα ορια της υστεριας ….Αρνιομουν πεισματικα να βγω να τον χαζεψω . Να ιδω δηλαδη τι ; Ενα ουρανιο σωμα….. 

- Εχει και ουρά .
- Ενταξει….εχει και ουρά…....Ενα ουρανιο σωμα με ουρα , λοιπον , που διασχιζει το χειμωνιατικο στερεωμα μας ….Κι έπειτα ;….Αν δωσω μια γερη κλωτσια στο σιαμεζο γατο μας , και διαγραψει μια γενναια τροχια πανω απο την αυλη μας , με γουρλωμενα τα γαλαζια του ματια και ανατριχιασμενη την καταμαυρη ουρα του , θα εχει περισσοτερο γουστο ……Χωρια , που θα πλακωσει και η Φιλοζωικη , μ’εκεινη τη φατσα , τη σμιλεμενη απο την αγαμια , να μου πεταει πετρες…….Μεγαλος …τζερτζελές

- Μη γινεσαι γελοια….Η Φιλοζωικη , δεν πεταει πετρες ….απλα συμβουλευει

- Εμενα μου λες ; Η καμπουρα μου το ξερει….Ξεχνατε φαινεται την “πετρια” που εφαγα περυσι απο την εκπροσωπο της Φιλοζωικης , επειδη…..

- Ωχου , καημενη….υπερβολικη και αρνητικη οπως παντα…Στο κατω της Γραφης , το θεμα μας δεν ειναι η Φιλοζωικη , αλλα ο Κομητης….

- Ε , ….και ;

- Τι “ε , και” χριστιανη μου ; που ταξιδευεις ;

- Το “χριστιανη”…., κομμενο!!!…

Δεν ηταν ο τονος της φωνης μου ο αυστηρος , αλλα η κουραση , που τωρα τελευταια , ολο και πιο ευκολα , στρογγυλακαθονταν αναμεσα στα ματια μου και εκανε τους - καλοπροαιρετους κατα τα αλλα - συνομιλητες μου , να φρεναρουν και να με παιρνουν “με το καλο” .

- Ελα καημενη ….παρε το και σαν , “περιπτωση” .Καθε 88 χρονια περναει ο Κομητης. Δεν θα εχουμε αλλη ευκαιρια να τον ξαναδουμε.

- Γιατι ;

- Εγω ,….θα ζω . Μπορει …να ζω……Μαλλον …θα ζω…

- Κανεις δεν ζει τοσο , ωστε να δει τον Κομητη δυο φορες…….

Τοτε , κομητες και ουρες , Φιλοζωικες και πετροβοληματα , και Χριστιανοι Ορθοδοξοι , κανανε ταπεινα στην “παντα” για να περασει η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου …..

Παντα “λαμπυριζουσα” ηταν η μνημη αυτη . Σπανια , αλλα λαμπυριζουσα . Αλλωστε και ο ιδιος , λαμπυριζων ανθρωπος ηταν , τιποτε αλλο . Κι αυτο το “τιποτε αλλο” , ηταν που εθλιβε τη μανα μου και την καταπονουσε και την εβγαζε απο τα ρουχα της . Ωστοσο , επειδη δεν της “καθοταν” και καλα να τον εμφανισει και σαν αχρηστο στα παιδικα μου ματια , βρισκοταν σε μεγαλο διλημμα . Διλημμα , απ’οπου την εβγαλε σαν “απο μηχανης Θεος” καποτε η …θεια Ευδοκια .”Θειες” αποκαλουσα ολες τις κολλητες της μανας μου , στα χερια των οποιων , μεγαλωνα κιολας , μια και αυτη , ολη την ημερα ελειπε , τρεχοντας δεξια και αριστερα , για τον ¨επιουσιο” .

- Ελα καημενη , παρτον σαν …”φολκλορ” …….της ειπε….

Κι ετσι , σωθηκε κι αυτη απο το διλημμα , σωθηκε κι αυτος στα παιδικα μου ματια………..Φολκλορ τυπος , λοιπον …..Εγχρωμος ….Διασκεδαστικος . Σαν σερπαντινα…Σαν κεντημενη φορεσια πανηγυριου ….Γεματος , νοτες και εικονες , που εσπαζαν τα μιζερα χρωματα της καθημερινοτητας , ενος μεταπολεμικου , επαρχιωτικου σπιτικου σαν το δικο μας……..Πολυ ψηλος , πολυ αδυνατος , πολυ …χαρουμενος για το ….”χάλι” μας . Διηγιοταν περιπετειες σε χωρες εξωτικες και τοσο μακρυνες , που , αμφεβαλλα ακομη και αν υπηρχαν σ’αυτον τον πλανητη . Κι ομως, σχεδιαζαμε μαζι , βημα προς βημα τα μελλοντικα μας ταξιδια - οταν θα πιαναμε λεφτα - στους μυστηριους αυτους τοπους ………Τραγουδουσε καποια αργοσυρτα και λυπητερα τραγουδια , σε γλωσσες παραξενες και ισως , ανυπαρκτες . Και ομως , μου τα μετεφραζε , λεξη προς λεξη , και δεν ηταν λιγες οι φορες , που συγκινιομασταν και δακρυζαμε ανταμα……..Προσευχοταν σε αγνωστους θεους και ζητουσε την ευνοια και την βοηθεια μυστήριων Αγίων , που αν και ηξερα , πως δεν υπηρχαν (τί στη οργη….χλευαζε τους Εβραιους , ευρισκε “φτωχη” την Χριστιανοσυνη , σιχαινοταν τους Κινεζους , αγνοουσε επιδεικτικα , ως μη υπαρχοντες τους Μουσουλμανους , φοβοταν τους Ινδιανους)……εν τουτοις , πολλα βραδια , αποκοιμιομουν καθυσηχασμενη , οτι , οι μυστηριες αυτες θεϊκες δυναμεις , που , “Κυριος οιδε” , σε ποια γωνια αυτου του δυστυχου πλανητη , ανθιζαν , θα συνηγορουσαν , ωστε να μεναμε μακρια απο τα δεινα του κοσμου ετουτου…………Κι οταν μιλουσε για τα …αστρα (αχ αυτα τα αστρα τα μαγικα !) , ηθελα δεν ηθελα , ταξιδευα μαζι του , καβαλα σε ουρανια σωματα ,σ’ολες τις γωνιες του αχανους και σκοτεινου Συμπαντος …….

- Μπαμπα , φοβαμαι…..

- Μη φοβασαι χαρα μου ….Εχεις τα αθωα και ομορφα ματια σου , να……φεγγουν στα σκοταδια…..

Μα , πανω απο ολα αυτα τα φαιδρα και περιεργα , πανω απ’ολες αυτες τις παραξενιες , που διαόλιζαν την υπερκινητικη μανα μου …..μου αρεζαν τα παιχνιδια , που παιζαμε μαζι …..Και δεν μιλαω για τις πανπονηρες με τρανταχτα ονοματα στρατηγων , παρτιδες σκακι , ουτε για τα περιπλοκα κολπα με την τραπουλα αραδιασμενη σε μυστηριους “κωδικες” , αλλα για ΤΟ παιχνιδι μας . Ενα παιχνιδι ,που σχεδον παντα , κατεληγε με εκεινον νικητη κι εμενα ….ευτυχισμενη . Ηταν το παιχνιδι , με τις παραξενες …λεξεις . Συνεριζομασταν , για το ποιος θα πει , την πιο παραξενη λεξη , που ομως προσδιόριζε , πραγμα υπαρκτο . Οι γνωσεις , η μαθηση , η κουλτουρα , η φαντασια , οι μνημες , σε ενα ξεφρενο διονυσιακο χορό ….Τα νουμερα της ….”χασουρας” μου , απελπιστικα μεγαλα . Οι ελαχιστες νικες μου,….”πύρρειες” ,γιατι ή ξαπλωνα νηστικη τα βραδια , ή κοιμομουν πολυ αργα , ή πηγαινα αδιαβαστη στο σχολειο την επαυριο………….Γιατι , τελικα , τί ειχα να αντιταξω , εγω , η “πτωχη” στα τρανταχτα και μαγικα και στριμμενα …”Βλαδιβοστοκ” , “υπερσιβηρικος”, “ιγκλου” , “πυγμαίοι” , “Λάος” “τρόϊκα” , “Παυλωφ” , “Μεντελ” “περιοδικο συστημα” ,”εκατόμβη” , “τιπιτέϊκα” * , “μπαλνταχίν”**, “χαβάγια” , “Μπαρμπαρόσσα” , ……..(Χριστε μου μεγαλοδυναμε , σωσε με)……Χείμαρρος , καταιγίδα , φως….Απλετο φως…..Φως , στα σκοταδια που φοβομουν….

- Υπεραιωνοβιος …….αντεταξα καποτε δειλα , και ξαφνικα ….σαν να κουραστηκε….Μια θλιψη , φτερωτη , περαστικη , τσαλακωσε το προσωπο του…….

- Το γνωριζω αυτο …το ξερω .Καταλαβαινω τι θελεις να πεις …..Ομως , ξερεις….δεν υπαρχει τετοιο πραγμα . Οι ανθρωποι , ζουν , ογδοντα , ενενηντα χρονια το πολυ …..Μονο εγω….Εγω , πρεπει να ζησω , μμμμ , ….περιπου 113 χρονια….

Τρελλαθηκα. Η αναιμικη προοπτικη μιας πιθανης νικης μου , πηγε περιπατο .

- Γιατι ;

- Για να ξαναδω τον κομητη……Ημουν 25 χρονων οταν τον ειδα να περναει πανω απο την ομορφη Κριμαια , την θαλασσα του Αζώφ , το Κιμμέριο κυμα .

Σωπασε . Η μανα μου , μαζεψε τα τελευταια πιατα , μουρμουριζοντας , οτι πρεπει να παω για υπνο…………………

Εκει , ….κοπηκε αποτομα η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου . Και τοτε , ηταν που αποφασισα να βγω να ιδω κι εγω ….τον Κομητη .

………………………………………………………………

…….Η Νυχτα , ποτε δεν ηταν ντροπαλη . Μου φανηκε ομως , πως εκεινη την ωρα , καθως ανοιξα την πορτα προς τον γεναριατικο κηπο , αρπαξε αποτομα , και ερριξε βιαστικα επανω της , το εναστρο πεπλο της . Σηκωσα το βλεμμα πανω της και ….χαμος . Τα παντα βρισκονταν πανω στο σκοτεινο πιατο του Ουρανου , μα , ο Κομητης , που ; Τα παντα . Αστερες κι αστερισκοι , πλανητες και απλανεις , ο Αυγερινος και ο Έσπερος , ο Νυχτοκόπος και η Παρθενος Σεληνη , οι Άρκτοι , η Κασσιόπεια , ο Ωρίων , οι Πλειάδες , ο Βέγας , Αλτάϊρ , Αντάρης , Σείριος και ο Πολικός του Βορρά και στη μεση , πανω απ’ολους , το ζωναρι της Καλογριάς , ο χαμογελαστος Γαλαξίας . Τα παντα , μα ο Κομητης πουθενα . Και πανω που οι ελπιδες μου για να τονιδω , αρχισαν να φυλλορροουν σαν τα “πεφταστέρια “, νά τος που φανηκε να ερχεται απο ….τον Νοτια………….Ο κομητης , δεν ειναι ευπειθης . Δεν ακολουθει κανεναν απο τους κανονες του Ουρανου . Ο ακριβοθωρητος αλητακος του Συμπαντος , συμπεριφερεται απροβλεπτα και το “παιζει” …ο αναρχικος του χωρου . Ομως , αυτη τη φορα , ο εκκεντρικος και ελευθερος δρομοκόπος του Χάους , ειχε βρει τον μαστορα του . Πιλαλούσε στα ουρανια μονοπατια και πλησιαζε λαχανιαζοντας κι αφριζοντας , ζωσμενος φωσφοριζοντα χάμουρα και ασημενια χαλιναρια , χτυπωντας νευρικα την ολοφωτη ουρα του , και πανω στην ραχη του , ο πιο απιθανος ιππηλάτης του κοσμου . …..Ο πατερας μου …..Ο πατερας μου , που τραβηξε τα γκεμια , τον φρεναρησε σιγα-σιγα , και τον εφερε μερικα μετρα πανω απο τις γυμνες φλαμουριες της εισοδου του κήπου . Εφεξε ο τοπος ολος …..Εφεγγε και το προσωπο του απο χαρα …..

- Ηρθα , να παιξουμε το παιχνιδι μας ….Και ειναι η σειρα σου .

……….Ο θανατος , ειναι καταλυτικος ……..Κανενας ελλογος ανθρωπος , δεν ελπιζει οτι θα ξανανταμωσει , εν ζωή , τους νεκρους αγαπημενους του . Κι ομως , κατι “παραξενιες” των κλιμακτηριακων αγρυπνιών μου , μ’εκαναν να πιστευω , πως ισως καποτε , καπως , ισως και να ξαναπαιζα μαζι του , το παιχνιδι μας …….Κι ετσι , μαζευα ο,τι καινουριο και απιθανο , πλουτιζε το λεξιλογιό μου στις “συγχρονες” ημερες μου . Κατι , μυστηρια , οπως “κυβερνοχώρος” , “διαδικτυο” , “απεμπλουτισμένο ουράνιο” , “κλωνοποίηση” , φτιαχνοντας την πονηρη παρακαταθηκη μου , για εκεινη την απιθανη ωρα , που………………Ομως , συνεχιζα να μενω αποσβολωμενη , ακίνητη , ξεθεωμένη μπροστα στο ανηκουστο θεαμα , ανημπορη να ψελλισω κατι απ’ολα αυτα , που χρονια μαζευα με διαθεση ρεβανσισμού . ……Ο πατερας μου , καβαλα στον Κομητη ….. Στον κομητη ΤΟΥ . Στον κομητη , που ποιος ξερει , ποιες συγκυριες ανταμωσαν τους δρομους τους στον ουρανο . Εκει ,…που πλανιοντουσαν και οι δυο …….Φαινεται , πως αργησα πολυ , γιατι :

- Αργεις….Ειναι η σειρα μου τωρα……

Προσπαθησα να τον κοιταξω στα ματια , αλλα θαμπωσα μεσα στο καταύγασμα……Η ενταση , κορυφωθηκε στο επακρο . Συναμα , ειχα την εντυπωση , οτι ο Κομητης σηκωθηκε ψηλοτερα και απομακρυνοταν προς τα πανω . Ολα , αρχισαν να γινονται , λιγοτερο φωτεινα . …..Πραγματι , ο Κομητης , εφευγε . Τωρα πια , μπορουσα να τον ιδω , χωρις να θαμπωνω . Λιγο πριν παρει την τελικη στροφη προς ανατολικη μερια , ακουσα την τραγουδιστη φωνη του καβαλαρη :

- Σ’ αγαπώ……

Τρελλαθηκα….

- Μα , αυτο το ξερω….ΤΟ ΞΕΡΩ . ΤΟ ΞΕΡΩ .

Αλλα μονο τα χειλια μου κουνιόντουσαν . Το ηξερα , παναθεμα με , αλλα κανεις δεν ηταν πια εκει για να μ’ακουσει . ….Ο Κομητης , με τον στοιχειωμενο αναβατη του , ειχαν χαθει προς την Ανατολη …..Ολα ξαναγιναν σκοτεινα . Σκοτεινα κι ακινητα , οπως οταν τελειωνει το ονειρο μεσα στην νυχτα . ….

- Το ξερω…..

Το ηξερα , αλλα δεν προφτασα να το πω . Κι ετσι ….εχασα και παλι……………….

Τωρα , πρεπει να πεθανω , το λιγοτερο 135 χρονων , για να βρω την ευκαιρια να ξαναπαιξω μαζι του και ισως να κερδισω …..135 χρόνων…..Οταν θα ξαναπερασει ο Κομητης …..Κι εκεινο……..ισως .

#########

* τιπιτέϊκα=μικρο βελουδινο κεντημενο με μεταξι καπελακι των Τατάρων

**μπαλνταχίν=καλυμενη με υφασμα κατασκευη , καθισμα , για την ραχη των ελεφαντων

………ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1997 (ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ : “ΚΑΒΆΛΑ ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ”)

ΓΟΝΙΟΣ ….

Αυτή την ιστορία , που θα πω , την ξαναθυμήθηκα κατά ένα μυστήριο τρόπο , διαβάζοντας αυτό  … (Παράξενες οι ατραποί , που μέσα τους ταξιδεύει το ανθρώπινο μυαλό … Παράξενες κι ασύνδετες φαινομενικά , οι αφετηρίες και οι αποβιβάσεις στα ταξίδια του Νου) .

—————————————–

Η όμορφη Ουλιάνα , από το Καζακστάν , ήταν μόλις 16 , όταν κατάλαβε , πως ο Κρικόρ , είχε αφήσει κάτι … ζωντανό μέσα της … Ούτε που τόλμησε να του πεί τίποτα , γιατί ο Κρικόρ είχε άλλα τέσσερα τέτοια “ζωντανά” να θρέψει στο σπίτι του … Φοβήθηκε και να μην την μαλλώσει κιόλας … Γιατί ;… Δεν είχε σημασία … Η όμορφη μικρή Ουλιάνα , φοβόταν γενικά τους άντρες όταν θύμωναν … και ήταν πιωμένοι …. Μα πιο πολύ απ’ όλους φοβόταν τον πατέρα της , που … μπορεί και να την σκότωνε , αν μάθαινε για τις “ντροπές” της … Κι όταν αυτό το … “κάτι ζωντανό” του Κρικόρ , άρχισε να πεταρίζει μέσα της ,τότε αποφάσισε να φύγει και να πάει στην Ελλάδα , όχι έτσι στα … ξεκάρφωτα, αλλά γιατί έκεί έμενε τα τελευταία έξι χρόνια η μεγάλη της αδερφή ,παντρεμμένη με τον ελληνικής καταγωγής Τοντόρ , από την περιοχή του Εριβάν της Αρμενίας και τα τρία παιδιά τους … Συνενοημένη λοιπόν με την μάνα της , μπήκε στο τραίνο για Αθήνα , τάχα μου και … να πάει να μείνει λίγο με την αδερφή της , που ζούσε σε μικρή βορειοελλαδική πόλη , όχι στα σπίτια που τους έταξαν αλλά σε τενεκεδένια τολ και πουλώντας μικροπράγματα στα τοπικά παζάρια για να επιβιώσουν 5 άτομα , γιατί τα … λεφτά για σπίτια και δουλειές , τά’ χανε φάει , λέει , κάτι επιτήδιοι από τον ΕΙΑΠΟΕ (Κύριος οίδε τί στην ευχή ήταν και τούτο) , από τις προηγούμενες ακόμη εκλογές ….

Βρήκε την αδερφή της , της εξήγησε με κλάματα τί τρέχει , παρακάλεσαν και τον Τοντόρ , που ξύνισε τα μούτρα του λιγάκι και … στριμώχτηκαν έξι άτομα στο τολ , που δεν ήταν φτιαγμένο ούτε για δύο … (όχι ανθρώπους … ζωντανά) , μέχρι να γεννήσει …

———————————-

Ο Πάρης στα 50 του , ένα μαράζι είχε να τον τρώει …. Μετά από 20 χρόνια γάμου , δεν είχε αποκτήσει δικό του παιδί . Και ήταν το βάσανο διπλό γιατί ο Πάρης σαν γιατρός Γυναικολόγος που ήταν , έφερνε στον κόσμο παιδιά , που αντί να τα ακουμπήσει στην αγκαλιά της όμορφης - σχεδόν πάντα δακρυσμένης - Άννας της γυναίκας του , τα ακουμπούσε σε άλλες αγκαλιές , έπαιρνε τα “ευχαριστώ” και τα … κουρασμένα χαμόγελα άλλων γυναικών , αλλά όχι της δικιάς του γυναίκας για το μωρό που βοήθησε να γεννηθεί .

Πριν κάποια χρόνια , ενδιαφέρθηκαν και για επίσημη υιοθεσία , αλλά μπλέχτηκαν σε μια γραφειοκρατία και ένα είδος άρνησης-αδυναμίας του κρατικού μηχανισμού να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους , που τους απογοήτευσε γρήγορα και τα παράτησαν .

Ο Πάρης εκείνο το πρωινό , βρισκόταν ήδη στον τρίτο καφέ , όταν δέχτηκε την επίσκεψη της ήδη εκνευρισμένης Προϊσταμένης αδελφής του Τμήματός του στο μικρό επαρχιακό Νοσοκομείο , που δούλευε .

- Γιατρέ … συγγνώμη , αλλά έλεος πια … Ελάτε μέσα στην Κλινική … Η Ρωσιδούλα , που ξεγεννήσατε προχθές , παίρνει εξιτήριο σήμερα , και αρνείται να πάρει μαζί και το μωρό της … Το … αφήνει στο Κράτος … λέει … Τί … σκατοσοβιετικές του πάλαι ποτέ νοοτροπίες , είναι αυτές ;… Ελάτε σας παρακαλώ …. Μια ώρα μαλλώνουν (μαζί με την αδερφή και τον γαμπρό της είναι) με την κοινωνική λειτουργό και τις μαίες στο γκισσέ … κάντε κάτι …

- Δεν έχω να κάνω τίποτε … Δεν είναι δική μου δουλειά …

- ……………

- Τί ;… τί θέλεις ;

- Γιατρέ ;… Το μωρό είναι πολύ όμορφο … ένας κούκλος με μπλε μάτια … Και γερό …. Και δεν υπάρχει μπαμπάς … Και δεν θέλει να το πάρει μαζί της η μάνα του ….

- Ε ;… και ;…

- Γιατρέ … (Η Προϊσταμένη αδελφή , έμοιαζε δακρυσμένη … Γνωρίζονταν χρόνια με τον Πάρη)…

Ο Πάρης , σηκώθηκε κάπως αργά … μουδιασμένα … Ξαναβρήκε τους γρήγορους ρυθμούς του στον μακρύ διάδρομο προς την Μαιευτική κλινική …

- Πάρτε τηλέφωνο στη γυναίκα μου , και …. πείτε της πως την θέλω εδώ …

———————————-

 Οι διαδικασίες ήταν σύντομες και … σύννομες …. Η Ουλιάνα ήταν μέσα στη χαρά , που θα γύριζε στον πατέρα της και ούτε γάτα ούτε ζημιά , αλλά και ο πανέμορφος γιός της θα έπεφτε σε καλά χέρια . Μόνο έναν όρο έβαλε …. δεν ήθελε με τίποτα , κάποια αμοιβή (Η … “αμοιβή” δεν είναι στα … “σύννομα” , αλλά είναι κανόνας) … δεν ήθελε λέει να νοιώθει πως … πούλησε το μωρό της …. Ήθελε , λέει , να νοιώθει πως τό’ κανε δώρο στο γιατρό , που την ξεγέννησε σαν πραγματικός Ρώσος κρατικός γιατρός (=τζάμπα) και στην … δακρυσμένη γυναίκα του , που ήταν τόσο όμορφη και θα … ταίριαζε μια χαρά με τον όμορφο γιό της …

Και η Ουλιάνα , που τα έλεγε αυτά , … δεν είχε κλείσει ακόμη τα 17 της χρόνια …..

———————————-

Κάποιες τυπικές διαδικασίες , κάποιες τυπικές (ας το πούμε) δίκες , χαρτιά , υπογραφές , και ο γιος του Κρικόρ , που κοιμόταν ανίδεος και εφησυχασμένος στο μακρινό Καζακστάν , μετακόμισε από το … τολ των παλλινοστούντων , στο σπίτι του Πάρη και της Άννας … Ένα σπίτι , που ήταν όμορφο , αλλά ξαφνικά , έγινε και φωτεινό …

Δυο μήνες δίνει ο Νόμος αναμονή , μέχρι την τελική νομική διαδικασία , για να … αλλάξει μάνα , ένα παιδί … Αναμονή , μπας και η φυσική μάνα , το … μετανοιώσει …. Μέρα με την ημέρα η “δακρυσμένη” Άννα , τις μετρούσε αυτές τις μέρες … Έμαθε να προσεύχεται , να … περνάνε γρήγορα ….

———————————-

Λίγες ημέρες , πριν την … τελική υπογραφή , η Ουλιάνα ντυμένη με τα καλά της , πήγε στο σπίτι του Πάρη , και … γύρεψε το μωρό της … πίσω . Ένα βήμα πίσω της , η κλαμμένη αδερφή της .

- Σας είπα , πως … ΔΕΝ το πουλάω το παιδί μου …. Κι εσείς θελήσατε να το αγοράσετε …. Κανένα ευρώ , κανένα ρούβλι , κανένα όμορφο δολλάριο , δεν μπορεί να αγοράσει το μωρό μου …. Δεν θελήσατε το δώρο μου … Θελήσατε να αγοράσετε ένα μωρό … Να πάτε αλλού … σε άλλο “παζάρι” ….

- Μα , δεν μας το ζήτησε κανείς … Ένα μικρό δώρο στον γαμπρό σου ήταν , που δεν μπορεί να θρέψει τα δικά του παιδιά … Σαν βοήθημα … από την καρδιά μας … Ας μας το … δώσει πίσω , αν είναι έτσι ….

- Ο Τοντόρ , ας πρόσεχε , να έχει και να μπορεί να θρέψει τα παιδιά του … Δεν είναι δικιά του δουλειά … Όπως δεν είναι δουλειά ούτε και του Κρικόρ μου … Δεν εμπιστεύομαι τον γιο μου σε ανθρώπους που σκέφτηκαν να αγοράσουν ένα μωρό … Να μου τον δώσετε , γυμνό … Έτσι όπως τον γέννησα .

———————————

Το … Φως , ξανάσβυσε στο σπίτι του Πάρη και της Άννας ….

———————————

“Περίλυπος εστί η καρδία μου , έως θανάτου” …. μουρμούρισε ο Ιησούς στο Όρος των Ελαιών …..

———————————

Την Ουλιάνα , δεν την ξαναείδε , ποτέ , κανείς …..

———————————

Ο Τοντόρ , επέστρεψε , τρεις μήνες μετά , το “από καρδιάς” δώρο των 3000 ευρώ … Ζει ακόμη στα τολ …..

***********************************************

Αφιερωμένο στον “Μπαμπάκη” .

 

 

ΜΕ ΔΥΟ … ΛΕΞΕΙΣ

ΓΝΩΜΙΚΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΛΕΞΕΩΝ

Αδικίαν φεύγειν  .

Αδικούμενος διαλλάσσου .

Άκουε πολλά .

Αρετήν επαίνει .

Βαρύ απαιδευσία .

Γίγνωσκε καιρόν .

Γλώττης κρατείν .

Γνώθι σαυτόν .

Γονείς αιδού .

Γονείς τίμα .

Διαβολάς φοβού .

Δικαιοσύνην δίωκε .

Δοκίμαζε πάντα .

Εγκράτιαν άσκει .

Ειδώς σίγα .

Ειρήνην αγάπα .

Επιμέλειαν έχε .

Επισφαλές προπέτεια .

Έπου Θεώ .

Ευσέβειαν φυλάσσειν .

Έχθρας διαλύειν .

Θεούς τίμα .

Θυμού κράττει .

Καιρόν γνώθι .

Κακίας απέχου .

Κόλακας μίσει .

Λάλει καίρια .

Μέτρον άριστον .

Μηδέν άγαν .

Μηδενί φθόνει .

Μηδενός κατηγόρει .

Μη θρασύνου .

Μη ψεύδου .

Νόμοις πείθου .

Ξένους ξένιζε .

Οργής κραττείν  .

Πάντα ρει .

Παρακαταθήκας απόδος .

Πολυπραγμοσύνην φεύγε .

Πράος ίσθι .

Πρεσβύτερον σέβου .

Πρόσεχε σεαυτώ .

Σιγήν έχε .

Σπεύδε βραδέως .

Τέκνα παιδεύειν .

Τύχη εύχεσθαι .

Φιλοσοφίαν άσκει .

Φίλους ευσέβει .

Φίλους τίμα .

Φρόνησιν αγάπα .

Χρόνος σοφότατον .

Χρόνου φείδου .

 

Η ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ

Φτάσαν και οι δυο , αισίως στα … 55-something … Αγαπημένοι ακόμα . Μαζί από τα πρώτα νεανικά τους χρόνια .

Εκείνη , ενημερωμένη για τις δυσκολίες αυτής της ηλικίας , … “σαν έτοιμη από καιρό” , ήσυχη και με καλές σχέσεις με τον εαυτό της , το “πέρασε” , μάλλον εύκολα … Εντάξει … γκρίνιαξε λίγο παραπάνω απ’ ότι συνήθιζε , έμεινε και κάποια βράδια ξάγρυπνη , με κάποιους “δαίμονες” να φτερουγίζουν απειλητικά γύρω της , αλλά γενικά , … την “έβγαλε” καλά την κλιμακτήριο …

Εκείνος όμως ;…

Οι περισσότεροι άντρες , δεν είναι και καλά ενημερωμένοι για την “καμπή” , της 10ετίας των 50  … Είναι η εποχή του πρώτου μεγάλου … απολογισμού …. Του απολογισμού , που σπάνια τους βγαίνει θετικός … ίσως γιατί θολώνει η …”όραση”  , που απαιτείται για να διαβάσεις τα αποτελέσματά του … Ίσως γιατί πολλοί είναι ανήμποροι να κατανοήσουν την έννοια “καμπή”  (… η τεστοστερόνη , φαίνεται δεν έχει θετική χημειοταξία με την κατανόηση παρόμοιων εννοιών … ) .

Όπως και νά’χει όμως το θέμα , Αυτός , ήρθε και τσάκισε … Όχι αμέσως … σιγά σιγά . Στην αρχή το απέδωσε στον θάνατο των γονιών του και μάλιστα του πατέρα του (κάτι θεωρίες περί … συνέχισης γενεών) , ύστερα , στον φόρτο στη δουλειά (δεν είχε πια καμιά φιλοδοξία - δεν του δίναν πια αρμοδιότητες - ό,τι καριέρα ήταν να κάνει , την έκανε κλπ) Κάτι σαν να τον πείραξε και ότι τα παιδιά , έφυγαν πια από κοντά τους … Έπεσε και ένας … “υπόκωφος”  μονομερής έρωτας , που ήρθε “καπάκι” , και τον … αποδιοργάνωσε . Άρχισε σιγά σιγά να παραμελεί την εμφάνισή του , κάπνιζε περισσότερο , σταμάτησε σχεδόν να διαβάζει και να βλέπει φίλους , και όντας πάντα ένας άνθρωπος χωρίς εμφανές χόμπυ , κλείστηκε στον εαυτό του ….. Ένα πρόβλημα σωματικής υγείας , ήρθε και αποτελείωσε την εικόνα της κατάθλιψης ….

Εκείνη , στην αρχή παραξενεύτηκε , το απέδωσε στον … όψιμό του έρωτα , και έκανε και το λάθος , να … θυμώσει … Αργότερα , ανασυγκρότησε ελαφρά δυνάμεις και προσπάθησε να τον κάνει να ενδιαφερθεί για την υγεία του …. Έπεσε σε … άρνηση … Θύμωσε , τρόμαξε , αγανάκτησε , απογοητεύθηκε , άρχισε να τα βάζει με τον εαυτό της …. Όλη η γκάμα ζόρικων συναισθημάτων και λανθασμένων κινήσεων … Σ’ αυτό , αποδείχθηκε … άπειρη . Άρχισε να φεύγει από κοντά του , όλο και περισσότερο . Έμενε με τις ώρες στο εξοχικό που νοίκιαζαν τα τελευταία 4 χρόνια , στη θάλασσα , με την πρόφαση ότι “δουλεύει” , αλλά μάλλον για να λείπει από δίπλα του … η εικόνα του είχε αρχίσει να την πληγώνει κάθε μέρα και πιο πολύ . Βαριόταν την μοναξιά , δεν αγαπούσε και πολύ την θάλασσα , ψιλοφοβόταν και μόνη … Ωστόσο έφευγε … κάθε μέρα και πιο πολύ … Τα βράδια , γύριζε στο σπίτι … Δυο-τρεις τυπικές κουβέντες … Στο τέλος “κόπηκαν” κι αυτές …

Το Καλοκαίρι εκείνο , κατρακυλούσε δύσθυμο , όταν εκεί στο σπίτι της θάλασσας , απόκτησε έναν απρόσκλητο και παράξενο … μουσαφίρη . Στην αρχή … με το που ξεκλείδωνε και έμπαινε μέσα , εύρισκε γκρίζα και υπόλευκα φτερά … Πτηνό όμως , πουθενά ….”Αγριοπερίστερα ;” , αναρωτήθηκε και έδειξε τα φτερά σε έναν γείτονα … “Κουκουβάγια” … πήρε για απάντηση και πήγε να χαμογελάσει , αλλά δεν τα κατάφερε γιατί ο γείτονας φαινόταν προβληματισμένος …. “Να την … διώξετε , καλή μου … Η κουκουβάγια είναι μάντης κακών … Να μην αφήνετε ανοιχτά παράθυρα και μπαλκονόπορτες … θα βαρεθεί και θα φύγει “….

Έτσι , άρχισε ένα ιδιότυπο παιχνίδι …. Κάθε βράδυ φεύγοντας έλεγχε όλο το σπίτι και διπλοκλείδωνε όλες τις πιθανές εισόδους (τζάκι , δεν υπήρχε) , αλλά την άλλη μέρα , πάλι εύρισκε τα …. διαπιστευτήρια της παράνομης εισόδου του ….νυχτόβιου πτηνού .

Και κάποτε , αποφάσισε να μείνει όλη τη νύχτα για να καταλάβει από που μπαίνει η κουκουβάγια … Ίσως δεν ήταν όμως , μόνο η περιέργεια … ‘Επαιξε ρόλο κι εκείνο το …. “Παράτα με … άσε με μόνο” σαν απάντηση στην παράκλησή της : “Πάμε σε κάποιο γιατρό … δεν καταλαβαίνεις ότι είσαι άρρωστος ;” ….

Το πήρε απόφαση . Θα έμενε όλο το βράδυ στο σπίτι της θάλασσας . … Το βρήκε περιττό (πια) να του το εξηγήσει ….

Εκείνο το βράδυ έμεινε αρκετή ώρα στην βεράντα … Ανάμεσα στους άλλους νυχτερινούς μικροθορύβους της εξοχής , ξεχώρισε αμέσως τους ήχους της παρουσίας της … Ήταν κάπου εκεί γύρω … Τό έννοιωθε … Το οσφραινόταν στον βραδινό αέρα … Κάποτε , έκλεισε όλες τις πόρτες και ξάπλωσε μέσα σε μια , σχεδόν αφόρητη ζέστη . Απέναντί της πέρα από την τραβηγμένη κουρτίνα της κλειστής μπαλκονόπορτας , μια χαμογελαστή πανσέληνος , προσπαθούσε να την … “ταξιδέψει” …. Θυμήθηκε , … κάποτε κοιτάζαν μαζί την πανσέληνο … της είχε πει πως όπου και να βρεθούν στο μέλλον , αν χαθούν , να περιμενουν την πανσέληνο … να την κοιτάξουν και θα διασταυρωθούν επάνω της τα βλέμματά τους … Ύστερα ήρθαν τα παιδιά , … καριέρες , … πάντα μαζί μαζί … και τώρα μόνη … Μόνη περίμενε να δει πως μια κουκουβάγια μπαίνει σε ένα κλειδωμένο σπίτι …. Και γιατί τάχα μπαίνει ;… Τί κακά μαντάτα , κομίζει ; …. Τί γυρεύει μόνη της εκεί , στο σπίτι της θάλασσας ; … Γιατί έρχεται η κουκουβάγια ; … Τί θέλει να της πει ;… Γιατί δεν έρχεται απόψε ;… Και … ξαφνικά … η κουκουβάγια ήταν δίπλα της .

Δεν την είδε … την έννοιωσε … σαν να … την άκουσε :

- Φύγε ….

 

…………………………………………………………….

Έφυγε αλλόφρων , μέσα στην νύχτα …. Σε λίγο θα ξημέρωνε .

Τον βρήκε στο τραπέζι της κουζίνας , με το εξάσφαιρο (κληρονομιά από τον πατέρα του) μέσα στο στόμα  …. Το τράβηξε απαλά για να μπορέσει να της μιλήσει και ;

- Γύρισες ;…. Κάνε ό,τι καταλαβαίνεις … Θα κάνω , ό,τι μου πεις … φτάνει που γύρισες ….

……………………………………………………………

Το σπίτι στην θάλασσα , το ξενοίκιασε λίγο καιρό μετά .

***************************************************************

Αυτό το κείμενο , αφιερώνεται στον καλό φίλο Μούργο της Λάσπης …. Έτσι … επειδή πάντα , πληρώνω τα … χρέη μου .

ΠΑΝΑΚΡΙΒΗ … ΣΟΦΙΑ

Μια φορά , κι έναν καιρό … ένας Κινέζος αυτοκράτορας , είχε βγει για κυνήγι , όταν συνάντησε έναν γεροντάκο , την ώρα που φύτευε μια καρυδιά . Ο αυτοκράτορας σταμάτησε και τον ρώτησε , πόσων χρόνων ήταν . “Τεσσάρων” , απάντησε ο γεροντάκος . “Πάρτε του το κεφάλι … Λοιδωρεί και αστειεύεται με τον Αυτοκράτορά του” φώναξε έξαλλος ο αυτοκράτορας . “Δεν αστειεύομαι Άρχοντά μου …” συμπλήρωσε αμέσως ο γέροντας , “… οι συνετοί , δεν μετράνε τη ζωή τους , με τα χρόνια , που σπατάλησαν ανόητα . Γι αυτό κι εγώ , θεωρώ , σ�