- ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ ;…

Ο Κονσταντίν Γουμπαρένκο , από την Ευπατόρια της Κριμαίας , πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα , το Φθινόπωρο του 1938 . Η οικογένεια του (ο πατέρας η μάνα του και τα δυό μικρότερά του αδέρφια) , ζούσαν ήδη από δυο χρόνια στην νέα αυτή πατρίδα . Ο ίδιος , άργησε γιατί εξέτιε την … ποινή του , εξόριστος στο γκουλάγκ του Βλαδιβοστόκ , επειδή αρνήθηκε να υπογράψει χωρίς να διαβάσει κάποιο έγγραφο της τοπικής Αστυνομίας , διαπληκτίστηκε με τον Αστυνόμο και …του πέταξε  ένα (γεμάτο) μελανοδοχείο στο κεφάλι … Στην πραγματικότητα , την εξορία την “έφαγε” γιατί παρουσίαζε … “αντικαθεστωτική συμπεριφορά” … ό, τι κι αν σημαίνει … ή μάλλον σήμαινε αυτό , την εποχή εκείνη . Στα τρία χρόνια που έζησε στο Βλαδιβοστόκ , η οικογένειά του κατάφερε και μετοίκησε στην Ελλάδα σαν … “εκουσίως αυτοεξοριθέντες”-(εμιγκρέ) . Έτσι με την λήξη της ποινής του ήρθε κι αυτός στην καινούρια τους πατρίδα .

Με το που πάτησε το πόδι του στην νέα Πατρίδα , ο Κονσταντίν Γουμπαρένκο επιχείρησε να γίνει ένας τέλειος , και … αποδεκτός Έλληνας … Πήρε την Ελληνική υπηκοότητα , Ελληνικό επίθετο , παντρεύτηκε , άρχισε να μαθαίνει ελληνικά , και συνήθισε να πίνει ούζο αντί για βότκα … Τρία πράγματα “Ελληνικά”, δεν μπόρεσε να “κολλήσει” επάνω του , αλλά κι αυτά τα “καμουφλάρησε” όσο μπορούσε … τόσο που δεν τα πρόσεχε κανείς : Δεν τραγούδησε ποτέ του Ελληνικά τραγούδια , δεν έμαθε ποτέ του τάβλι και δεν κράτησε ποτέ του … κομπολόι … Τότε ήταν , που η νέα του Πατρίδα , κάτι ψυλλιάστηκε , πως ένα νέο τέκνο της , έστω και … παραπαίδι , κυκλοφορούσε στα Άγια χώματα της , και τον …. κάλεσε να στρατευθεί …

Μπερδεύτηκε ο αξιωματικός υποδοχής στο Κέντρο Στράτευσης με τον Κονσταντίν Γουμπαρένκο (και νυν Κωνσταντίνο Τ.) , γιατί του φάνηκαν τα χαρτιά του … κάπως …

- Τί είσαι εσύ ωρέ ; (ρώτησε μη πιστεύοντας στα μάτια του , πως τού έστειλαν έναν … Ρώσο , έστω και “μπερδεμένο” , για φαντάρο) .

- Στρατιώτης (απάντησε ο Κότια , γιατί αυτό το κατάλαβε … Δεν μιλούσε ακόμα σχεδόν καθόλου τα Ελληνικά) .

- Ακόμα δεν είσαι στρατιώτης βρε … Στρατιώτης θα γίνεις , άμα κι όταν το αποφασίσω εγώ … Τί είσαι σε ρωτάω ; … Ρώσος ; … Έλληνας ; … Βούλγαρος ;… τί ;… Πως θα γίνεις στρατιώτης της Ελλάδας με Ρώσικα χαρτιά και χωρίς να καταλαβαίνεις τί σου λένε ;… Τί είσαι ρε ;… πες … Πές μου … Ποιά είναι η Πατρίδα σου ;

- ……….. (Ο Κότια έμοιαζε τελείως μπερδεμένος)

- Άντε να τελειώνουμε … Πές μου … τί ψωμί τρως ;

- Ελληνικό !!! (ανέκραξε ο Κότια … αυτό το κατάλαβε)

- Α γειά σου ! … Άρα ποιά είναι η Πατρίδα σου ;

- Η Ελλάδα …

………… Υπογραφή και σφραγίδα η τελευταία απάντηση του Κότια , για την κατάταξη του  στον Ελληνικό Στρατό … Και όχι μόνο …

Λίγους μήνες μετά , βρέθηκε και στο … Αλβανικό μέτωπο …

…………………………………………………….

Όταν μια σφαίρα , του έσπασε όλα τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού , δεν … αποστρατεύτηκε . Τοποθετήθηκε να υπηρετεί  και λίγο αργότερα να πολεμάει πάλι (κατά των Γερμανών τώρα) , στα φυλάκια της Γραμμής Μεταξά …

……………………………………………………

- Όταν τον Απρίλιο του 1941 , στο Ρούπελ , κάναμε στίβες τα όπλα μας , και τα παραδώσαμε στους Γερμανούς , έκλαψα πικρά , γλυκειά μου Άννιτσκα … Έκλαψα πικρά , γιατί είναι πολύ πικρό να παραδίδεις τα όπλα της … Πατρίδας σου σε έναν ξένο … Ακούς Анна девушка (Άννα κορούλα μου) ;…

=====================================

Μπορεί να … μην ταιριάζει και τόσο , αλλά είναι το μόνο που σκέφτηκα να γράψω , σαν … αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου …

——————————————————–

Έλληνας , μπορεί να είναι αυτός , που γεννήθηκε στην Ελλάδα .

Αυτός που έχει Ελληνικά χαρτιά .

Αυτός , που μιλάει και γράφει Ελληνικά .

Αυτός που οι γονείς του είναι Έλληνες .

Αυτός που ζεί και δουλεύει (τρώει το ψωμί της) πολλά χρόνια στην Ελλάδα .

Αυτός , που έλαβε … Ελληνική Παιδεία ….

Αλλά …

Αλλά , είναι κι αυτός , που την αγαπάει και που δακρύζει όταν παραδίδει τα όπλα της σε κάποιον ξένο .

ΥΠΟΖΩΗ …

.

Αν για κάτι μετάνοιωσα στη ζωή μου , είναι κάποιες στιγμές , κάποια λεπτά , ώρες … μέρες … που άφησα να κυλήσουν , έτσι … στον βρόντο  …

ακίνητη ,

αγέλαστη ,

αμίλητη ,

αδάκρυτη ,

ανέραστη ,

με κλεισμένα τα “αυτιά” και τα “μάτια” της ψυχής ,

με  χαμηλωμένες τις κεραίες ,

με κατεβασμένους τους “διακόπτες” …

Χωρίς ενδιαφέροντα , χωρίς απόψεις , χωρίς γνώμη , χωρίς ιδεολογία , χωρίς φρόνημα …

Με αδιαφορία  , με άγνοια , με ψυχρότητα , με απόσταση , με εγωιστική μακαριότητα , με απαξίωση προσοχής …

Με … φόβο …

Με σκέψεις όπως “Τί με μέλει εμένα ;” , “ούτε κρύο ούτε ζέστη” , “Δεν δίνω δυάρα” , “Δεν ιδρώνει το αυτί μου” , “Άσε τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα” , “Σκασίλα μου” ,”Σκοτίστηκα” …

Με τάσεις να “Κάθομαι στα αυγά μου” , “Ας μη φυτρώνω εκεί που δεν με σπέρνουν” , “Όσο λιγότερο φαίνεσαι και ακούγεσαι , τόσο καλύτερα περνάς” , “Η περιέργεια σκοτώνει την γάτα” , “Εμού θανόντος , γαία πυρί μιχθήτω” …

Υποζωή … Απλά να υπάρχεις … Μόνο να αναπνέεις… σαν να έχεις πεθάνει , αλλά να μην το έχεις καταλάβει …

Υποζωή … σαν να γλιστράς , μέσα σε μια πηχτή , γλοιώδη , σιχαμένη λιπαρή … γαλήνη … Την γαλήνη και την ασφάλεια του “τίποτα” ….

Κι όλα αυτά , γιατί η Ζωή , είναι πολύ μικρή και σύντομη για να την ξοδιάζεις λέγοντας … “Αύριο … αύριο θα ζήσω…”

Αν για κάτι μετάνοιωσα στη ζωή μου , είναι για τα κομμάτια ζωής , που άφησα να “δουλεύουν” στο … ρελαντί .

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ … ΣΚΙΑΣ

Λατρεύω τους φίλους …. “της σκιάς” , και πάντα θα κρατώ μια θέση περίοπτη γι αυτούς μέσα στην καρδιά μου . .. Είναι οι φίλοι “της σκιάς” , η … απαντοχή μου , όταν γύρω μου γίνονται όλα λιγότερο φωτεινά και , όταν γίνονται σαθρά και ευτελή … Κι αυτό , γιατί ξέρω (από ένστικτο το ξέρω) , πως αυτοί οι φίλοι , θα βρίσκονται πάντα εκεί , πίσω απ’ τις κουίντες , μακριά από φώτα και επευφημίες και θα μπορούν με ένα ελαφρό νεύμα , να μου ξαναφέρουν το χαμένο , υπερπολύτιμο … χαμόγελο … και την ελπίδα , ότι δεν χάνονται όλα μέσα στις “θάλασσες της μοναξιάς και της καθημερινής ρουτίνας .
Πριν λίγο καιρό , ένας τέτοιος φίλος (της “σκιάς” ) , απρόοπτα … αναπάντεχα , μου “έγνεψε” : “….Με συγκίνησες πρωί-πρωί!…”, μου είπε …  Και μια άλλη φορά κάποιος άλλος , λέγοντας μου αιφνίδια  “….Θέλω να σου γράψω ότι είσαι μοναδική….” με έβγαλε από την λεγόμενη “σκοτεινιά” , ξαναβάζοντάς με σε μονοπάτια χαράς και δημιουργίας …
Τότε ήταν , που … μουρμούρισα (πληκτρολόγησα) :
- Ξέρεις , αυτό που γράφω τώρα , ήθελα να σου το πω δια ζώσης . Πήρα το τηλέφωνο , σχημάτισα το νούμερό σου … έπαιξα με τη συσκευή για λίγο στο χέρι … και ύστερα έκλεισα το ακουστικό , αποφασίζοντας πως κάποια πράγματα , πρέπει να μένουν …. εδώ (το κεφάλι- μυαλό μου δείχνω) .
Μα την Πίστη μου φίλοι μου , έτσι ακριβώς έγινε ….

Και έγινε , γιατί η “Σκιά” , είναι ο πιο κατάλληλος χώρος για να μένουν κάποιοι “άνθρωποι της ζωής σου” … Κάποιοι φίλοι … Όχι όλοι … κάποιοι , μόνο … Αυτοί οι “της σκιάς” .

.

ΧΙΟΥΜΟΡ vs ΣΚΟΤΑΔΙ

.

Πρίν αρκετό καιρό , την εποχή των μεγάλων black-out λόγω των απεργιών της ΔΕΗ , κάποια καλή μου φίλη μου εδήλωσε :

“Απολαμβάνω το χιούμορ σου , που δεν το επηρεάζει καμμιά σκοτεινιά” .

Μου ήρθαν πολλά και διάφορα στο μυαλό που ήθελα να της πω . Όλα , σχετικά με το χιούμορ απ’ τη μια μεριά , και τις … “σκοτεινιές” της καθημερινότητας μας από την άλλη .

Κάποτε , παλιά , οι “σκοτεινιές” (μεταφορικά , πάντα) , με … τσάκιζαν , με πονούσαν αφόρητα …. Στην καλύτερη των περιπτώσεων , με ενοχλούσαν υπερβολικά . Ζώντας όμως … συνηθίζεις . Καθώς περνάει ο καιρός , μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι …. Δεν συμβιβάζεσαι (αυτό δεν πρέπει το κάνεις ποτέ – ή σχεδόν ποτέ-) , αλλά απλά , να προσαρμόζεσαι ….

Ωστόσο , όσο και να προσαρμοστείς , ή να συνηθίσεις μια περίοδο σκοτεινιάς , πάντα καλό θα ήταν , να προσπαθήσεις να την … “φωτίσεις” … Να διαλύσεις την σκοτεινιά σου με κάποιο “φως” . Και σε τελευταία ανάλυση , τί μπορεί να διαλύσει μια “σκοτεινιά” , καλύτερα από ένα … φωτεινό χαμόγελο ;…

Να λοιπόν , πού μας χρειάζεται το χιούμορ . Το χιούμορ , σκορπίζει τις ομίχλες και τα … λυκόφωτα , που μας ταλανίζουν , τραβάει στην άκρη τις βαριές κουρτίνες που μας βάζουν οι άλλοι (αλλά και εμείς οι ίδιοι , βάζουμε καμιά φορά) για να μας κρύβουν το φως της ζωής , φτιάχνει “αστροφεγγιές” , μέσα στις σκοτεινές “νύχτες”  , και ανάβει … προβολείς , βολταϊκά τόξα , λυχνίες , φωτεινές επιγραφές , πολυελαίους , λαμπιόνια , φανούς θυέλλης , καντηλέρια , … ακόμη και ταπεινά κεράκια , που όμως θα φωτίσουν τα “σκοτάδια” μας και θα μας κάνουν , έστω και προς στιγμήν , να … ξεχαστούμε .

Το χιούμορ , μακραίνει την ζωή , φρεσκάρει την επιδερμίδα , ανεβάζει την libido (καρατσεκαρισμένο αυτό) , “φέγγει” στα σκοτάδια μας (πχ, τί κάναμε στις διακοπές ρεύματος της ΔΕΗ ; λέγαμε ανέκδοτα … όταν δεν βρίζαμε , δηλαδή) και μας χαρίζει … αξιαγάπητες ρυτίδες .

Φώτα , λοιπόν …

Μια ακόμα παράσταση … Ζωής , αρχίζει !

————————————————————————

Και … επειδή μια “σκοτεινιά” ταλανίζει τελευταία την καθημερινότητα μου , … ας ανάψω ένα μικρό … “φως” :

.

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΕΡΩΤΑΣ …

“Ένας νέος Έρωτας , παραμερίζει την Αγάπη” , είπε κάπου ο αρχαίος Τραγωδός , ο Ευριπίδης …
“Ισχύει αυτό ;” , με ρώτησε κάποιος φίλος , προφανώς ψιλοσοκαρισμένος από το … τσιτάτο του Τραγωδού .

———————————-

Σκέφτηκα πάρα πολύ πριν του δώσω μια απάντηση .

Η αλήθεια είναι , πως το αρχαίο Δράμα , με όλους τους εκφραστές του , ύμνησε τις διαχρονικά μεγάλες αξίες της ζωής και προσπάθησε να δώσει έμφαση στην καλή πλευρά του ανθρώπου … Μπορεί να περιγράφονται μεγάλα πάθη και λάθη της ανθρώπινης φύσης , αλλά πάντα στο τέλος υπερισχύει το Καλό . Κι αν ακόμη το Καλό αργεί ή δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα , ο καλός Τραγωδός , πάντα βάζει τον … “από μηχανής Θεό”  , να δίνει λύση υπέρ του Αγαθού , της Αρετής , της Ηθικής , του Δέοντος και του “κάλλους ψυχής” …

Τί … τρέχει όμως εδώ ;

Για να  πω την αλήθεια , κι εμένα με ξένισε με το που το πρωτοδιάβασα … Το κράτησα και το ανέφερα μόνο και μόνο γιατί νοιώθω δέος απέναντι στην σοφία του μεγάλου Τραγωδού …

Διαβάζοντάς το όμως ξανά και ξανά και προσέχοντας το καλύτερα (ίσως και καλοπροαίρετα) , πιάνω τον εαυτό μου να συμφωνεί . Γιατί ;… Μα , γιατί μιλάει για πρόσκαιρο παραγκωνισμό (“παραμερίζει” ) και όχι για κατάργηση  της Αγάπης …
Ο καινούριος έρωτας … έχει μια ορμητικότητα και λάμψη , που μοιάζει να τα ισοπεδώνει όλα και να θαμπώνει τα πάντα … Πρόσκαιρη όμως … με ημερομηνία λήξης . “Ιμέρειος κήλων” (πουλάρι σε οίστρο) ονομάσθηκε από τον Όμηρο και δεν είχε άδικο . Κάποτε όμως ο “ίμερος” ξεφτίζει , τα πουλάρια ξαναγυρνούν στην καθημερινότητα τους και το μόνο σίγουρο κεφάλαιο που μας απομένει είναι η Αγάπη , που … τυχερός όποιος “πλούτισε” μ’ αυτήν , κι ας μην έχει την …γκλαμουριά , ενός “νεαρού” έρωτα .

.

Αφιερωμένο με όλη μου την αγάπη και εκτίμηση , στον διαδικτυακό φίλο Νίκο Λιολιόπουλο .

BLOGGER από το … 1966 !…

Μάλιστα καλοί μου φίλοι και συμπλόγκερ(ς) … Μπλογκάρω (τί είπα πάλι ;… θα με “φτύσει” ο Μπαμπινιώτης) , από τον … περασμένο αιώνα και συγκεκριμένα , από το 1966 . Δηλαδή και παλιότερα από το 1966, αλλά τα πιο παλιά ποστ , είναι χαντακωμένα στο πατάρι , μέσα σε σκονισμένα χαρτοκιβώτια , μαζί με ξεραμένα λουλούδια , χαρτάκια με συνθηματικά , ερωτικές επιστολές , φωτογραφίες που γράφουν … “εις ένδειξιν , αγάπης αιωνίας” , μαθητικά πονηρά λευκώματα , και άλλα …. μουσειακά είδη της … πάλαι ποτέ νεότητας (μου) …

Στην δε παραπονιάρικη σχεδόν ευγενική αίτηση μου , προς τους … άντρες της ζωή μου , που αυτή την εποχή αναπνέουμε κάτω από την ίδια στέγη , να μου τα κάνουν download …. από το πατάρι … πήρα τις εξής απαντήσεις :

Ο σύζυγος : “Α πα πα !… η σκάλα είναι ψιλοδιαλυμένη κι εγώ παραβάρυνα τελευταία . Τί θέλεις ;… να σπάσω κανένα γοφό και νά’ χουμε άλλα ;… Παράτα αυτό το γ@…νο το blogging και έλα να δούμε καμιά ταινία στην NOVA ….” . (Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου … Από εκείνη την ώρα προσπαθώ να θυμηθώ το όνομα της αρχαίας εκείνης συζυγοκτόνου … Κλυταιμνήστρα την έλεγαν ;;;… ναι , … θαρρώ  Κλυταιμνήστρα … ) .

Ο μεγάλος μου γιός : “Δεν θα είσαι με τα καλά σου μαμά … Να βουτηχτώ στην σκόνη , για να γράψεις εσύ … ποστ ; Έλεος ρε μαμά … παράτα το το blogging … Κάνε ένα χόμπυ της … ηλικίας σου” . (Επίσης προσπαθώ να θυμηθώ το όνομα εκείνης της αρχαίας παιδοκτόνου … Μήδεια ;;;… Ναι , θαρρώ … Μήδεια … Αχ, τώρα που το λέω … πώς πεθύμησα , ένα … μυδοπίλαφο… ) .

Ο μικρός μου γιός : “Τώρα ;;;”… (και μετά από 10 λεπτά) : “Δεν μπορώ ρε μάνα … Είμαι πολύ κουρασμένος … από προχθές , που φύλαξα δυο ολόκληρες ώρες σκοπιά … Ανέβασε ποστ , χωρίς … αποδεικτικά στοιχεία … Όπως και νά’ χει σ’ αγαπούνε τόσο αυτοί οι φίλοι σου οι bloggers , που θα σε πιστέψουν χωρίς να σκανάρεις και να ανεβάσεις όλα αυτά τα .. αρχαιολογικά ευρήματα που στίβιασες στο πατάρι …”  (Αυτός τουλάχιστον , δεν μου έβρισε , ούτε μου αποπήρε το blogging . Να θυμηθώ να τον χαρτζιλικώσω γενναία το βραδάκι) .

Ο πατέρας μου : … που θα έβαζε αμέσως την μητέρα μου , να μου κατεβάσει τις κούτες από το πατάρι … δυστυχώς έχει 27 χρόνια που απεδήμησε εις Κύριον .

Ο αδελφός μου : Είμαι … μοναχοπαίδι (δεν έχω αδέλφια) ..

……. Τί μας έμεινε ; … Α, ναι …

Ο Τζαήτ , μουσουλμάνος φίλος και οικιακός βοηθός : (από το κινητό) : ” Αχ , κομψού Σίλια , δεν γίνεται σήμερα … Σήμερα έχουμε Σεκέρ Μπαϊράμ … μεγάλη γιορτή … Θα έρθω να σου τα κατεβάσω (τα … ποστ από το πατάρι βρε … μη γελάτε) , το Σάββατο (Τα Σαββατοκύριακα , δεν γράφω ποστ , με τίποτα … Είναι πεσμένη , η … αναγνωσιμότητα . Με την ευκαιρία να δεις … πώς την λέγανε εκείνη την … Τουρκοφάγα αγωνίστρια του ‘21 ;… Λασκαρίνα … κάπως ;… Μάλιστα … Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα , καλή της ώρα … ) .

—————————————————

Έτσι λοιπόν , αρκεστείτε καλοί μου φίλοι στο πιο εύκαιρο , από τα παλιά μου ποστ που φέρει τον τίτλο “Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ”  και χρονολογείται από τον Νοέμβριο του 1966 , για να πεισθείτε πως ήμουν ήδη μπλόγκερ , σε μια εποχή που κάποιοι από σας , δεν είχατε καν … γεννηθεί .

Ήμουν 17 χρονών , δεν με υποχρέωσε κανείς να το γράψω (ήταν πάντα το χόμπυ μου και η μεγάλη μου λατρεία οι αρχαίοι) και προπαντός , δεν ήμουν κανένα βλαμμένο σπασικλάκι ή γλυφτρόνι των φιλολόγων δασκάλων μου .

Ιδού :

.——————————————————

Καλοί μου άνθρωποι και συμπλόγκερ(ς) :

Αφού διαβάσετε προσεκτικά το πόνημα μου πάνω στην αρχαία Τραγωδία , θα ήθελα να μου απαντήσεται (αν δεν γίνομαι φορτική) , στα εξής τρία ερωτήματα :

1ον . Τί να υπαινίσσετο άραγε ο σύζυγος , με την έκφραση “‘Ελα να δούμε καμιά ταινία στην NOVA” ;… Μήπως , έχασα κάτι ;;;

2ον . Αν … (λέω “αν” ) την αίτηση για το πατάρι την έκανε στον μεγάλο μου γιο η … σκορδόπιστη , με την οποία νταλαβερίζεται τελευταία , θα ανέβαινε στο πατάρι , ή θα συνέχιζε να σιχαίνεται τις … σκόνες ;… (και μόνο που το είπα , μου ανέβηκε … η πίεση) .

30ν . Πού το ξέρει ο μικρός μου , ότι … με αγαπάτε ;…

==========================================

Φιλιά , από την … παλιότερη μπλόγκερ του Διαδικτύου …

Όταν μπλόγκαρα εγώ , η WordPress και Blogspot δεν βρίσκονταν , ούτε στις … προθέσεις των “γονιών” τους .

.

.

.

Αν θέλετε να διαβάσετε ευκολότερα το σκαναρισμένο κείμενο , πατήστε Ctrl και συγχρόνως ρολλάρετε την ροδέλλα του “ποντικιού” προς τα πάνω .

Η ΣΗΜΑΙΑ ΚΑΙ ΟΙ … ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΜΑΣ …

.

Ξεκίνημα της Τρίτης Δημοτικού καληώρα τέτοιες μέρες …

Η Τρίτη Δημοτικού στα χρόνια τα δικά μου, είχε μια … επισημότητα και μια ιδιαίτερη σοβαρότητα . Εκείνα τα …παλιά χρόνια …. Ήταν η τάξη , η χρονιά , όπου θα γράφαμε την πρώτη μας Έκθεση . Έτσι λοιπόν ήρθε και για μένα εκείνη η ώρα …

Η πρώτη μου Έκθεση , είχε για τίτλο “Η Σημαία μας” . Το θέμα , όχι γνωστό από την προηγούμενη , άρα δεν υπήρχε περίπτωση προετοιμασίας .

Γράφω ό, τι ήταν να γράψω και καταλήγω με τον … δοξαστικό επίλογο : “Η Σημαία μας , είναι τόσο μα τόσο σπουδαία , που οι φαντάροι μας , την βάζουν πάντα , … μπροστά”

Δεν με πείραξε τόσο η σφαλιάρα που έφαγα από την Κυρία (γιατί εκείνα τα χρόνια οι δασκάλες βαρούσαν ακόμα) , αλλά η μάνα μου , που έσκασε στα γέλια , όταν της το παραπονέθηκα , πως και γιατί … “η Κυρία , με βάρεσε πάλι…”

Η ιστορία, όμως με την Σημαία … έχει και τραγικότερη (κωμικοτραγικότερη) συνέχεια …. Η μάνα μου δεν φτάνει που ξεράθηκε στα γέλια με το που το άκουσε , άρχισε να το διαδίδει και στις φιλενάδες της και όπου το ανέφερε , έπεφτε το γέλιο της αρκούδας …. μέχρι που αναγκάστηκα να ρωτήσω τον πατέρα μου , (όχι που τον είχα για πιο σοβαρό , αλλά με παραξένεψε το γεγονός , ότι η μαμά μου χασκογελούσε μόνο με τις φιλενάδες της ) να μου πει , μήπως και ήξερε την αιτία της γενικής θυμηδίας που προκαλούσαν τα περί της Σημαίας γραφόμενά μου …. Φαντάζομαι ότι κατέβαλε γιγάντια προσπάθεια για να μη χαχανίσει και μου εδήλωσε πολύ αυστηρά , ότι θα μου απαντήσει , όταν …. τελειώσω το Γυμνάσιο ….

Στα 18 μου (6τάξιο το Γυμνάσιο) τοποθετούσε την κατάλληλη ηλικία για …. σεξουαλική διαπαιδαγώγηση .

.

.

Και … όχι … δεν έπαθα κανένα παιδοψυχολογικό πρόβλημα , ούτε από την άρνηση του πατέρα μου να με διαπαιδαγωγήσει , ούτε από τον περίγελω της μάνας μου και την φαιδρότητα που αντιμετώπισε την παιδική μου αφέλεια , ούτε από την … σφαλιάρα της “Κυρίας” … Μια χαρά μεγάλωσα και και μια χαρά άνθρωπος έγινα (κατά γενική ομολογία) … Εντάξει … το μαθητικό ξύλο που γενικά έφαγα , μου άφησε κάποια … μικροκουσούρια , όπως το να καταλήξω … να μην μιλάω Ρωσικά , που ήταν η μητρική μου γλώσσα , αλλά αυτό , είναι μια άλλη ιστορία , που θα σας την διηγηθώ , μια άλλη φορά .

========================================

Αυτή την ιστορία την θυμήθηκα και την έγραψα , για δυό λόγους :

Πρώτον , γιατί ο Σεπτέμβρης , είναι ο μήνας που επειδή ανοίγουν τα σχολεία , μου έρχονται θύμησες από τα μαθητικά μου χρόνια και …

Δεύτερον , γιατί σήμερα , έκλεισε ήδη ένας μήνας , που το … “μωρό μου” … (ο μικρός μου ο γιός , βρε… ) , είναι … φανταράκι .

ΤΙ ΘΑ ΦΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ; (αφιέρωμα στο ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς)

Σήμερα , αργά το μεσημέρι (νωρίς … απόγευμα) με το που μπήκα στο σπίτι γυρνώντας από την δουλειά , δέχτηκα από τον σύζυγο (που είχε γυρίσει , λίγο νωρίτερα) την ερώτηση :

- Τί … θα φάμε σήμερα ;

………………………………

Ξέρετε … τον τελευταίο καιρό , έχω έναν …. “Σεπτέμβρη” στην καρδιά μου … Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω τί σημαίνει αυτό , με ακρίβεια … Όποιος όμως από σας , μπήκε ποτέ (και ποιός άραγε δεν μπήκε κάποτε) σε … τριπάκια ονείρου , έρωτα , απογοήτευσης , αναμονής , μοναξιάς , λαχτάρας , ρεμβασμού , μελαγχολίας , νοσταλγίας , συννεφιάς  και … αποκοπής (μερικής) από την πραγματικότητα , … θα καταλάβει τί εννοώ .

.

.

Αυτός ο … “Σεπτέμβρης” , που κουβαλάω μέσα μου τελευταία, ήταν που με ώθησε να δώσω μια ράθυμη απάντηση :

- Τί λες για μια … κονσέρβα ;

—————————————————————-

Βράδιασε και κανονικά , με την κούραση που έχω (σήμερα ήταν μια πραγματικά κουραστική μέρα) αν και θα έπρεπε να πέσω νωρίς στο κρεβάτι , σκέφτηκα πως έπρεπε να γράψω κάτι στο μπλογκ  μου … Όχι κάτι … ο, τιδήποτε , αλλά κάτι σαν αφιέρωμα στην σχολική χρονιά , που ξεκίνησε σήμερα …

Όμως αυτός ο ντυμένος με τσαμπιά από ώριμα σταφύλια και ψιλοδακρυσμένος “Σπτέμβρης”  της καρδιάς μου με ώθησε να σας προτείνω :

- Τί λέτε για μια … “κονσέρβα” ;…

Ο σύζυγός μου , που με λατρεύει , δεν είπε “όχι”  το μεσημέρι …

Εσείς ;…

================================================

ΧΡΑΤΣ – ΧΡΟΥΤΣ ….

(ΠΟΣΤ … “ΚΟΝΣΕΡΒΑ” )

Τράβηξε αμέσως την προσοχή μου … Όπως και να είχε το θέμα , θα την τραβούσε … Έκλαιγε με έναν τρόπο , που ήθελα δεν ήθελα θα της χάριζα την προσοχή μου . Ένα τρομαγμένο , άλλοτε βουβό και άλλοτε φασαριατζίδικο κλάμα , που διακόπτονταν που και που από σφοδρά αναφυλλητά … Στα 6 με 7 περίπου , κρατώντας , με το ένα της χέρι , μια τεράστια ροζ σχολική τσάντα στολισμένη με την Barbi σε διάφορες πόζες και με το άλλο , τραβώντας το χέρι της μητέρας της , σε μια προσπάθεια , να την ξεκολλήσει (την μάνα της) από την πορεία της και τον σκοπό της :

- Μαμάαα .. σε παρακαλώ καλέ μαμά [λυγμός] … Ας μην πάω στο σχολείο … Δεν θέλω [λυγμός] …

- Πρέπει …

- Δεν θέλω … Θέλω να [λυγμός] , να μένω σπίτι και να παίζω …

- Αποκλείεται …

- Γιατί μαμά ;… γιατί [λυγμός] … Δεν θέλω να πάω στο σχολείο ….

- Γιατί στο σπίτι , με … τυραννάς ( ! ) … Να πας στο σχολείο να … ανασάνω κι εγώ λίγο ( ! ) …

- Δεν θα σε τυραννάω [λυγμός] , καλέ μαμάαααα … στο ορκίζομαι … Θα κάθομαι ήσυχα ήσυχα και [λυγμός] θα παίζω με την Barbi μου …. και [λυγμός] … δεν την θέλω αυτή την παλιότσαντα …

Η νεαρή μητέρα , έσκυψε και μάζεψε την τσάντα από τις σκόνες του δρόμου όπου την είχε πετάξει η μικρή … τύραννος της … Καθώς ανασηκωνόταν , το βλέμμα της έπεσε επάνω μου . Κοιταχτήκαμε για κάποια ελάχιστη στιγμή , στα μάτια … Αντιλήφθηκε ότι τις παρακολουθούσα και … έτσι (μάλλον) η μικρή θρηνούσα και οδειρομένη μέλλουσα μαθήτρια , γλύτωσε την … σφαλιάρα ….

.

————————————

==============================

Ξέρετε καλοί μου φίλοι , τί συμβαίνει καθώς περνούν τα χρόνια ; Έρχεται η … Λησμονιά και αφήνει στρώματα θολούρας πάνω στο ….”παρμπρίζ” του μυαλού … Στην αρχή , λίγη θαμπάδα , ύστερα περισσότερη , ώσπου πιάνει ένα στρώμα γενναίο και μαθαίνεις να “κοιτάζεις” τον δρόμο σου από αλλού … Μέχρις ότου ….

Μέχρις ότου , κάτι , περνά απότομα , σαν υαλοκαθαριστήρας , από το θαμπωμένο σου “παρμπρίζ” και νάσου μια εικόνα , που σαν πρωτόγνωρη έρχεται μπροστά σου και είναι απ’ αυτές που πιθανόν θα … “θολώσουν” τα μάτια σου σαν φθινοπωρινή βροχούλα ….

Κάπως έτσι … σαν υαλοκαθαριστήρας πάνω στο θολωμένο μου “παρμπρίζ” , έδρασε το κλάμα της μικρής τυραννικής μέλλουσας μαθήτριας και η δικαιολογία για το γιατί έπρεπε (η μικρή) να πάει στο σχολιό , της τυραννισμένης μητέρας της …

… Λυγμός και … χράτς… “Γιατί στο σπίτι με … τυραννάς” και … χρουτς …

Χρατς – χρουτς και …

Να η Σίλια (Σεπτέμβρης του 1952) τριών χρόνων να κλαίει μπροστά στη μάνα της :

- Θέλω να πάω στο σχολείο …

- Δεν είμαστε με τα καλά μας … Γιατί ;

- Γιατί θέλω να έχω κι εγώ τσάντα …

- Δεν γίνεται … Δεν παίρνουν στο σχολείο τόσο μικρά παιδιά ….

Χρατς – χρουτς και …

Να η Σίλια 4ων , (Σεπτέμβρης του ‘53) να κλαίει μπροστά στη μάνα της :

- Θέλω να πάω στο σχολείο …

- Γιατί ;…

- Γιατί θέλω να έχω τσάντα και γιατί πηγαίνει στο σχολιό και η Αποστολία (η κολλητή μου) ….

- Η Αποστολία είναι πια 6 … μπορεί …. Εσύ δεν μπορείς ακόμα …

Χρατς – χρουτς και …

Να η Σίλια (Σεπτέμβρης του 1954) πέντε χρόνων πια , να κλαίει μπροστά στη μάνα της :

- Θέλω να πάω στο σχολείο …

- Γιατί ;

- Εσύ , γιατί ΔΕΝ θέλεις να πάω ;;;

- Γιατί είσαι μικρή ακόμα … Γιατί δεν θέλω να χωριστούμε τα πρωινά ακόμα … Θέλω να σε βλέπω … να σε καμαρώνω όλη τη μέρα ….

- Θα σε … τυραννάω όλο το πρωί αν θα μένω στο σπίτι … γράψε με στο σχολιό και θα κάθομαι φρόνιμα όλη τη μέρα ….

Δεν ξέρω αν πτοήθηκε απ’ αυτό , ή αν κάτι άλλο έδρασε πάνω της , αλλά η μάνα μου εκείνο τον Σεπτέμβρη , πήγε και βρήκε την κυρία Θεοπηγή την δασκάλα της 1ης τάξης του Δημοτικού της γειτονιάς μας και :

- Έλεος … πάρτε την στο σχολείο σαν υπεράριθμη .

- Είναι μικρή ακόμη

- Πάρτε την … Ορκίστηκε πως θα είναι φρόνιμη … Με τυραννάει όλη μέρα με τα κλάματα της … δεν την αντέχω άλλο … Κι αν σας ενοχλήσει … διώξτε την .

- Εντάξει … μπορεί να έρχεται ….. Χωρίς εγγραφή , όμως … Και ….

- Τί και ;;;

- Και …. χωρίς τσάντα ….

- Σίλια , τί λες ;

- Έστω και … χωρίς τσάντα … Θα πάω …

Χρατς – χρουτς και

Να η Σίλια (Σεπτέμβρης του 1955) έξι (συμπληρωμένα) χρόνων , πηγαίνοντας πρώτη μέρα στο σχολείο , επίσημη μαθήτρια πια , μπροστά στον … υπαίθριο φωτογράφο που … απαίτησε από την μάνα της :

- ‘Ελα Σίλια … και μια προφίλ … χαμογέλα .

- Η … τσάντα θα φαίνεται ;

- Θα φαίνεται …

[κλικ]

.

.

Χρατς – χρουτς …

Πριν λίγες μέρες , ανοίξαν τα σχολεία … Για κάποιους , ήταν η πρώτη τους μέρα στο σχολείο …

Καλή χρονιά .

ΤΟ ΔΕΟΝ … (έχει κι αυτό τα καλά του)

Ας μιλήσουμε λίγο (πολύ λίγο) για το “πρέπει” … για το “δέον” .
Το “δέον” δεν είναι και εκ προοιμίου κακό . Δεν είναι , ή δεν πρέπει να είναι πάντα κατακριτέο και απορριπτέο .
Το “δέον” , έχει την διαχρονική του αξία και πολλές φορές βάζει θεμέλιο για ασφαλή και ήρεμη ζωή …
Έχει την ομορφιά του και όταν δεν γίνεται αυτοσκοπός μπορεί να είναι και σωτήριο.
Το δέον , έχει για κινητήρια δύναμη την λογική κι αυτό , είναι σχεδόν πάντα , πολύ καλό .
Μπορεί το “δέον” , να φαντάζει σκληρό και ανελέητο κάποτε , αλλά είναι …. δημιουργικό , πλάθει όμορφα πράγματα , προστατεύει ιδέες και ανοίγει νέες σπουδαίες προοπτικές … Αρκεί να έχεις την υπομονή να περιμένεις την ωρίμανση των δημιουργημάτων του ….
Εντάξει …. όχι πάντα … Άλλωστε ένα … παιχνίδι , … μία παρτίδα είναι η ζωή … όπου εσύ , είσαι υποχρεωμένος να ποντάρεις … Ε , … άλλοτε κερδίζεις και άλλοτε χάνεις .
Το … “δέον” , έχει πάντα την αξία του …. Όχι βέβαια η αυστηρή και τυφλή προσήλωση σ’ αυτό , αλλά η … έξυπνη και κατόπιν σκέψης , διαχείρηση του …
“Μάγκας” στην ζωή , είναι αυτός , που καταφέρνει να παλαντζάρει με επιτυχία το “θέλω” και το “δέον” στο “καντάρι” της σύντομης ζωής μας
————————————
Εντάξει … υπάρχουν και τα … εμφανώς ανόητα “πρέπει”… Ε τί να κάνουμε … Μακριά (όσο μπορούμε) από δαύτα .

Η ΑΧΑΡΙΣΤΗ ΚΑΙ Η … “ΤΣΊΤΑ” ΤΟΥ ΤΑΡΖΑΝ …

Θα σας διηγηθώ , όσο πιο σύντομα μπορώ , μια ιστορία , που αποτελεί κλασσική περίπτωση , αχαριστίας .

Ο πατέρας μου ήταν πολύ ψηλός και πολύ αδύνατος … Ήταν ο πιο αδύνατος άνθρωπος που είχα γνωρίσει ως τότε . Αδύνατος , ψηλός , και φοβερά ευγενικός με τους ανθρώπους  . … Και αλτρουιστής … Ένας πραγματικός ιππότης , με άλλα λόγια .
Αρχές του ‘70 στην Θεσ/νίκη , πάμε σε έναν γάμο στην Παναγία Δεξιά , δίπλα στην Καμάρα . Μια πολύ μεγάλη σκάλα οδηγεί από το φαρδύ πλακόστρωτο πεζοδρόμιο της Καμάρας , μέσα στον Ναό . Στο επάνω – επάνω σκαλί μια πολύ χοντρή κυρία με πλάτη προς εμάς που βρισκόμαστε στο πρώτο κάτω-κάτω σκαλί , χάνει την ισορροπία της και … πέφτει πρός τα πίσω . Ο μπαμπάς μου σαν αίλουρος , τρέχει ανεβαίνοντας δυο-δυο τα σκαλιά , και την προλαβαίνει , πριν σκάσει σαν καρπούζι κάτω … Η χοντρή κυρία , τον παίρνει παραμάζωμα και καταλήγουν και οι δυο μπροστά στην σκάλα , ο μπαμπάς μου από κάτω απ’ την ευτραφή κυρία (με 4 σπασμένα πλευρά , όπως αποδείχτηκε αργότερα) κι εκείνη παντελώς σώα … Σηκώνεται (η ευτραφής κυρία) και …τον λούζει στην κυριολεξία με ένα υβρεολόγιο -παράπονο … γιατί ήταν … “ανίκανος”  λέει , να την συγκρατήσει για να μην πέσουν …. Στην αμήχανη και δειλή αντίδρασή του και παράπονο ότι … τον καταπλάκωσε και πονάει , δέχτηκε και το περίφημο :

- Τί θες να πεις βρε …Τσίτα (Τσίτα = η μαϊμού του Ταρζάν … για όσους θυμούνται) ;;;… Ότι πέφτοντας , σε σημάδεψα κιόλας ;;;

————————————————————-
Χάλασε όλο το κέφι μας , για τον γάμο …