5 , V , ε’ , (πέντε , five , пять , 五年 ) …

………..  (πατήστε πάνω στον σύνδεσμο)

Να λοιπόν η απάντηση σε εκείνο το ερώτημα :

Εδώ … Εδώ βρίσκομαι ακόμα … πέντε χρόνια μετά … (από την πρώτη δειλή ανάρτηση στο νεογέννητο τότε blog μου) .

Πέντε σειρές όλες κι όλες … Πέντε σχόλια είχα λάβει (ούτε που ήξερα , πως πρέπει να απαντήσω κιόλας … ) . Στο πέμπτο από αυτά τα σχόλια , μου έλεγε η νεόκοπη “φίλη” μου :

- Γράψε, γράψε, γράψε.
Ασε τα δάκτυλα στο πληκτρολόγιο να παίξουν πιάνο για εμάς.

Και … “έπαιξα” … Συμφωνίες , κονσέρτα , φούγκες , σονάτες , κουαρτέτα , εμβατήρια , Allegra con brio , Andante con motto ,…  τέτοια πολλά … Έπαιξα , έπαιξα , επανέλαβα , αυτοσχεδίασα , μιμήθηκα , πήρα χειροκροτήματα και κάποιες απογοητεύσεις , “χτύπησα” κρεσσέντα , μέθυσα από ενθουσιασμό , και  ήρθε η στιγμή που … κουράστηκα …

Είπα λοιπόν , σήμερα , που κλείνουν πέντε χρόνια από εκείνο το “παρθενικό” μου ποστ , να υποκλιθώ μπροστά σας και να κάνω … φινάλε …

Όμως …

Όμως ο “Έρωτας” μου , στο πρόσωπο του … “Anna-Silia” , αποδεικνύεται μεγαλύτερος από την κόπωση μου και έτσι … αφήνω τα δάχτυλά μου πάνω σ’ αυτά τα “πλήκτρα” που τόσες και τόσες νότες έβγαλαν αυτά τα πέντε χρόνια …

Όχι … Αγαπώ πολύ το blog και εσάς που με “ακούτε” να παίζω … Τόσο , ώστε δεν μπορώ να σηκωθώ , να υποκλιθώ και … “να την κάνω” .

Όπως θα καταλάβατε … μάγκες μου , πέντε χρόνια “Anna-Silia” και συνεχίζω …

Συνεχίζουμε …

Μαζί ! …

Χειροκρότημα και … πάμε γι άλλα …

.

ΒΕΡΑ ΣΤΟ …. (ιστορίες καθημερινής τρέλας από το Χειρουργείο επαρχιακού Νοσοκομείου)

.

Ήταν απογευματάκι Κυριακής , όταν … εισέβαλε στα “Επείγοντα” του Νοσοκομείου μας , κυριολεκτικά σε κατάσταση υστερίας , ξεσηκώνοντας τους πάντες , μέχρι κι εμάς του Χειρουργείου στον πρώτο όροφο …

- Έφαγα την … βέρα μου … Κατάπια την βέρα μου …  Βοήθεια !!!… Ένα γιατρό , έναν ΩΡΛ… έναν γαστρεντερολόγο !,… Βοήθεια … δεν μπορώ να πάρω ανάσα … Έναν γιατρό !  Τι ΕΣΥ είναι αυτό ?

Η απλή ακτινογραφία θώρακος – άνω κοιλίας , έδειξε όντως μια … βέρα να “κολυμπάει” μέσα στο στομάχι του … Μετά από μια μικροεπέμβαση (γαστροοισοφαγοσκόπηση) , που έγινε με γενική αναισθησία επειδή δεν συνεργαζόταν με τίποτα (… φοβόταν ακόμα και τα … πλακάκια στους τοίχους του χειρουργείου) , η … βέρα , ξαναβρέθηκε στο … “δεξί” του και οι σχέσεις του με το Εθνικό Σύστημα Υγείας … αποκαταστάθηκαν …
Εξηγήσεις , για το “πως” και “γιατί” ούτε ζητήθηκαν , ούτε δόθηκαν ποτέ .

———————————————-

Η ιστορία βέβαια εκλαμβάνεται από όλους , ότι και τάχα μου τραβούσε τόσα από την συμβία , που … πως λέμε “έφαγε τα λυσσακά του” ;… ε , αυτός έφαγε την βέρα του … Κι όμως …
Η αλήθεια όμως είναι , πως ο … τύπος , είχε βγει πονηρό ραντεβού πλασαριζόμενος σαν … ελεύθερος και την τελευταία στιγμή θυμήθηκε την … βέρα … Την έβγαλε λοιπόν πανικόβλητος την τελευταία στιγμή και μη μπορώντας να την βάλει κάπου αλλού (είχε γδυθεί ήδη) την έβαλε στο στόμα για να την παραχώσει κάπου αμέσως μετά … και την κατάπιε …
Ως γνήσιος … χέστης , έπαθε αμέσως πανικό και υστερία , παράτησε γκόμενα και ερωτικές επιδιώξεις και κατέφυγε στα Επείγοντα του Νοσοκομείου .
Στην σύζυγο βέβαια που του συμπαραστάθηκε η έρμη (μη γνωρίζοντας τίποτα) άοκνα σε όλη την περιπέτεια της επέμβασης , είπε πως … την δοκίμαζε (την βέρα) για το πόσα καράτια ήταν και την κατάπιε κατά λάθος … Η σύζυγος , δεν έδωσε σ’ αυτό , ιδιαίτερη σημασία … Προφανώς γιατί την είχε συνηθίσει σε κάτι τέτοιες … μ@λ@κίες ο “παμφάγος” σύζυγός της .

————————————–
Από πού ξέρω εγώ τον πραγματικό λόγο ;…
Α χα χα χ α χα !!!… Όχι , όχι … δεν είμαι η … γκόμενα , όπως θα πέρασε πιθανώς από το πονηρό μυαλουδάκι σας … Απλά μου το είπε η “γκόμενα” του άτυχου … “χρυσοφάγου” , που τυχαίνει και κολλητή μου .

—————————-

Σας φιλώ και συγγνώμη , που “χάθηκα” τόσο καιρό .

Η δικαιολογία μου είναι , πως … “Είμαι απλά μια … τεμπέλα , που τελευταία , προτιμάει να ψιλοσαχλαμαρίζει στο facebook” …

ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΣ … “ΚΟΧΥΛΙΑ” ΑΠΟ ΤΙΣ … “ΠΑΡΑΛΙΕΣ” ΤΟΥ 2011

.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Κι όμως . Η Αγάπη ΚΑΙ θέλει να μπλεχτεί στα παιχνίδια μας , και να τα … «φυλάξει» , ΚΑΙ να μας ψάξει στις … σκοτεινές γωνιές , που θαρρούμε πως κανείς και τίποτα δεν θα μας βρει (τρομάρα μας) … ΚΑΙ να μας … εκπλήξει , ΚΑΙ να μας … κυνηγήσει σε ένα θεότρελλο «φτου ξελευτερία» , αλλά ΚΑΙ να κρυφτεί και αφήνοντας μικρά σημάδια , να μας περιμένει ανυπόμονα να την … ανακαλύψουμε και να μας κυνηγήσει μέχρι να πούμε … «έλεος» … ‘Όμως …

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Χειμώνας ακόμα , μέρα παγωμένη αλλά ηλιόλουστη , τραπεζάκια δειλά έξω για “τολμηρούς” , και δυο … αθεράπευτα ενήλικες ( ένας άντρας με ένα irish coffee και μια γυναίκα με ένα capuccino ο καθένας στο τραπέζι του) επιδίδονται στο πιο διαδεδομένο , λατρεμμένο και διασκεδαστικό  ever … σπορ … Φλερτάρουν … Μια εικόνα , που …

ΜΑΡΤΙΟΣ

- Ο χρόνος , μαλακώνει τα αγρίμια μέσα μας . Τα μερεύει … Κάνει τις “γωνίες” απαλότερες . Μόνο στα πρόσωπά μας ο χρόνος , οξύνει τις γωνίες … Όπως εδώ … κι εδώ … στα μέρη που αγγίζω το πρόσωπό σου … Παντού αλλού , ο χρόνος απαλύνει τα οξύαιχμα και … 40 χρόνια , είναι … μεγάλος , … πολύς  χρόνος . 40 χρόνια…

- 40 χρόνια , 4 μήνες , 11 ημέρες και … κάποιες ώρες … 6 ίσως … ίσως και 8 … Δεν θυμάμαι πια καλά , μετά από τόσα χρόνια … Είμαι και μεγάλος άνθρωπος πια και ξεχνώ …

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Όμως , αυτή τη φορά , ο εκκεντρικός και ελεύθερος δρομοκόπος του Χάους , είχε βρει τον μάστορα του . Πιλαλούσε στα ουράνια μονοπάτια και πλησίαζε λαχανιάζοντας κι αφρίζοντας , ζωσμένος φωσφορίζοντα χάμουρα και ασημένια χαλινάρια , χτυπώντας νευρικά την ολόφωτη ουρά του , και πάνω στην ράχη του , ο πιο απίθανος ιππηλάτης του κόσμου . …..Ο πατέρας μου …..Ο πατέρας μου , που τράβηξε τα γκέμια , τον φρενάρησε σιγά-σιγά , και τον έφερε μερικά μέτρα πάνω από τις γυμνές φλαμουριές της εισόδου του κήπου . Εφεξε ο τόπος όλος …..Εφεγγε και το πρόσωπο του από χαρά …

ΜΑΪΟΣ

Η μάνα μου , είχε τα … πιο όμορφα μάτια του κόσμου …

Της τό’λεγα και πάντα σχεδόν , μαλώναμε γι αυτό …

Έλεγε , πως τα πιο όμορφα μάτια του κόσμου , … τα είχα εγώ …

Παραδεχόταν όμως , πως … αυτό που της έλεγα για τα μάτια της , το ίδιο της έλεγε και η δικιά της μάνα , πως δηλαδή αυτή (η κόρη της) είχε τα πιο όμορφα μάτια του κόσμου …

ΙΟΥΝΙΟΣ

Οι Κυριακές εκείνα τα χρόνια , είχαν άλλο χρώμα . Εορταστικό , αισιόδοξο … Είχαν κάτι το επίσημο . Ήρθαν κι οι μυρωδιές του κοκκινιστού από την κουζίνα και θα μπορούσε να γίνει μια πραγματικά όμορφη Κυριακή , αν δεν υπήρχε εκείνη η διάχυτη αμηχανία … 

Φορώντας τα καλά μας  (ο μπαμπάς κι εγώ) καθήσαμε στο τραπέζι . Πάντα τα καλά μας φορούσαμε την Κυριακή … Σαν ένα είδος τιμής απέναντι στην ημέρα . Λευκό τραπεζομάντηλο από την προίκα της μαμάς και τα “καλά” μας πιατικά . Ο μπαμπάς άναψε τσιγάρο … Δεν μπορούσε να κρύψει την νευρικότητα του … Γενικά ο μπαμπάς , δεν μπορούσε να κρύψει τίποτα , ούτε και να κρυφτεί από κανέναν …

ΙΟΥΛΙΟΣ

Τότε ήταν που γύρισα και την πρόσεξα καλύτερα …. Με κοίταζε … Σας ορκίζομαι φίλοι μου … με κοίταζε … Είχε βλέμμα …. Ένα βλέμμα ικετευτικό … εμπιστοσύνης … παράκλησης …. Ελπίδας …. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ … Με κοίταζε , φίλοι μου , και ξαφνικά , ένιωσα σπουδαία , … άξια για πολλά …. χρήσιμη …. μοναδική … Ένιωσα …. Επιστήμονας …

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Θα την κρατήσω την “κλωστή” σου στο μέρος της καρδιάς . Θα της “μιλώ” . Θα της “εξομολογούμαι” . Θα την “ψάχνω” στα δύσκολα μου . Θα την “ευγνωμονώ” στις χαρές μου . Θα την “βρέχω” με τα δάκρυα μου … τα όποια δάκρυα μου … Δεν θα αφήσω κανέναν να μου την πάρει , δεν θα την “δανείσω” ούτε θα την  ”ξεχάσω” πουθενά …

Σου το υπόσχομαι …

Κι όταν θα “φύγω” … λίγο πριν φύγω , θα την “χαρίσω” σε κάποιον που θα αγαπώ …

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Κι ύστερα ….

Κι ύστερα , ήρθε η Ζωή και μας “ξύπνησε” … Και τα σάρωσε όλα αυτά και δεν άφησε τίποτα όρθιο , παρά μόνον κάτι αναμνήσεις από ακούσματα και εικόνες …

Ας είναι όμως … Καλό ήταν όσο κράτησε …

Καλή ήταν όσο κράτησε η Νιότη … Η άγρια , πρώτη νιότη …

Καλά περάσαμε …

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Ο θάνατος  φίλε μου , επειδή μας πονάει , μας κάνει και ένα καλό :
Μας κάνει να συλλογιζόμαστε , να διαλογιζόμαστε , να αναλογιζόμαστε και να συνδιαλεγόμαστε με τον κρυφό εαυτό μας ….

Και … κάτι ακόμα :

Όμορφο το να αγαπάς κάποιον .

Σπουδαίο το να του το δείχνεις .

Όμως … μαζί μ’ αυτά , πρέπει και να … το λες … Τότε δεν είναι μόνο όμορφο ή σπουδαίο . Γίνεται … απαράμιλλο .

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Ζήσε απαρατήρητος, ζήσε ανεπιτήρητος, χωρίς κανέναν δυνάστη ή αφεντικό πάνω απ’ το κεφάλι σου, καθώς και χωρίς κανέναν δούλο ή υπηρέτη από κάτω σου. Ζήσε με μπούσουλα την προσωπική σου ολοκλήρωση. Δώσε ακριβή λογαριασμό και φανερώσου με συνέπεια, πριν από όλα, στον εαυτό σου . Κι ακόμα, τήρησε τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού χώρου...

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Λοιπόν , θα σας εξομολογηθώ κάτι (και σας παρακαλώ , μη με πάρετε για “ψώνιο”) :

Δεν με έχει … εγκαταλείψει κανείς , ποτέ …. Μα ΠΟΤΕ … Κι όμως , μ’ αυτούς τους στίχους , πάντα κλαίω …

BLOGGING FOR 2011 (annual report)

http://silia.wordpress.com/2011/annual-report/

ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ … (…μα ο χρόνος ο αληθινός …)

Πριν λίγες ώρες , γιορτάσαμε μαζί με τα παιδιά μας , τα γενέθλια του πατέρα τους και συντρόφου της ζωής μου τα τελευταία … 41 χρόνια …

Τον έβλεπα έτσι … καθισμένο δίπλα στον “μικρό” κι απέναντι από τον “μεγάλο” να τους κοιτάει με λαχτάρα και μου φάνηκε … βουρκωμένος .

- Τι τρέχει ;… Σαν να δάκρυσες , ή μου φάνηκε ; (τον ρώτησα χαμηλόφωνα και σκύβοντας ελαφρά μπροστά προς το μέρος του , για να μην με ακούσουν οι γύρω)

-Ε , δεν το βρίσκω και πολύ ευχάριστο να με ρωτούν … “τα πόσα κλείνεις” … (αστειεύτηκε χαμογελώντας) .

- Πες μου κάτι πολύ ευχάριστο , που επιθυμείς … που λαχταράς να έχεις φέτος (αντιγύρισα την κουβέντα, για να τον κάνω να ξεχαστεί από τις “γκρίζες” σκέψεις  και να χαλαρώσει)

- Ξέρεις … Ξέρεις εσύ … Γιατί κι εσύ το ίδιο επιθυμείς … (μου απάντησε κοιτάζοντας με πια … μέσα στα μάτια …

.

.

- ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ?!?!…

.

Κάποτε πριν χρόνια , είχα ένα “έκτακτο” περιστατικό στη δουλειά μου (είμαι Αναισθησιολόγος , για όποιον δεν γνωρίζει) και πριν μπω στο χειρουργείο , ζητησα να δω κάποιον συγγενή του αρρώστου για ιστορικό , ενημέρωση των κινδύνων κλπ) γιατί με τον ίδιο τον ασθενή δεν μπορούσα να συνενοηθώ (λόγω γλώσσας) . Μου αριβάρησε λοιπόν στο γραφείο ένας μαυριδερός κοντούλης τύπος με “λάμπον όμμα” και αυστηρό ύφος .
– Μιλάς ελληνικά ; (τον ρώτησα)
– Αν μιλάω Ελληνικά ;;; Μα για ποιόν με πέρασες ; Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; Εγώ έχω στο σπίτι μου ψυγείο (μου αποκρίθηκε)
– Τί τον έχεις τον κύριο που θα χειρουργηθεί ; (ρώτησα λίγο παραξενεμένη και αρκετά αμήχανη)
– Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; Εγώ έχω στο σπίτι μου ψυγείο (μου …ξανααπάντησε)
– Πλάκα μου κάνεις ρε φίλε ; Άντε σε παρακαλώ και βιάζομαι (ήδη είχα περάσει στην σφαίρα του … εκνευρισμού)
– Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; Εγώ έχω στο σπίτι μου ψυγείο … (η βελόνα είχε κολλήσει)

- Ρε … κόφ’την πλάκα (είχα κατρακυλήσει πια στην κατάσταση … “έξαλλη” )

- Ξέρεις ποιος είμαι ….κλπ….
Λίγο πριν εκδηλώσω πλήρη υστερία , …όρμησαν μεσα στο γραφείο μου δυο σεκιουριτάδες του Νοσοκομείου , τον εβγαλαν έξω με το μαλακό και ….
– Σας ενόχλησε κυρία Σίλια ; Σας πείραξε ; Όχι ; Α , εντάξει … Ένας  “ψυχάκιας” είναι που επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα σε όποιον τον ρωτήσει οτιδήποτε …

Ουδεμία σχέση είχε με τον προς εγχείρηση ασθενή … Ήταν από τους “τύπους” που τριγυρίζουν στις Δημόσιες Υπηρεσίες και περιφέρουν την παραξενιά τους (το είπα με … κομψό τρόπο … τέλος πάντων) . Απλά έτυχε να περνάει από εκεί την ώρα που η αδελφή βγήκε έξω στον διάδρομο , και φώναξε  “Ένας συγγενής του κ. Τάδε παρακαλώ” και που ο συγγενής του κ. Τάδε κάπου χάζευε …

—————————————-

Γιατί έγραψα αυτή την ιστορία ?…

Μα γιατί αποφάσισα που και που , να σας … “βομβαρδίζω” με ιστορίες καθημερινής τρέλλας , από ένα Δημόσιο Νοσοκομείο .

Σας φιλώ .

“Déjeuner du matin”… του Jacques Prévert

“Θα σου σκανάρω κάποια στιγμή ένα ποίημα που λατρεύω χρόνια τώρα, το Déjeuner du matin, του Jacques Prévert, πάνω στο οποίο έχω χύσει μαύρο δάκρυ. Πώς είμαι σίγουρη ότι το ξέρεις καλά ;…”

… μου είπε (έγραψε) κάποτε μια καλή διαδικτυακή φίλη

.

Έβαλε καφέ στο φλυτζάνι
Έβαλε γάλα στο φλυτζάνι του καφέ
Έβαλε ζάχαρη στον καφέ με το γάλα
Με το κουταλάκι ανακάτεψε
Ήπιε τον καφέ με το γάλα
Κι ακούμπησε το φλιτζάνι χωρίς να μου μιλήσει
Άναψε ένα τσιγάρο
Έκανε δαχτυλίδια με τον καπνό
Έρριξε τη στάχτη στο τασάκι
Χωρίς να με κοιτάξει .
Σηκώθηκε
Φόρεσε το καπέλο στο κεφάλι του
Φόρεσε το αδιάβροχό του
Κ’έφυγε χωρίς μια κουβέντα
Χωρίς να με κοιτάξει
Κ’εγώ πήρα το κεφάλι μου μες στα χέρια
Κι έκλαψα ….
————————————-
Eίσαι σίγουρη , γιατί με γνωρίζεις (από ένστικτο) και ξέρεις καλά , πως … κλαίμε με τα ίδια πράγματα …

… της απάντησα … χωρίς να υπερβάλλω διόλου .
…………………………………

.
Λοιπόν , θα σας εξομολογηθώ κάτι (και σας παρακαλώ , μη με πάρετε για “ψώνιο”) :

Δεν με έχει … εγκαταλείψει κανείς , ποτέ …. Μα ΠΟΤΕ … Κι όμως , μ’ αυτούς τους στίχους , πάντα κλαίω ….
————————————
Θα … εξομολογηθώ και κάτι ακόμα : Δεν ξέρω λέξη Γαλλικά …. Το ποίημα το ξέρω από … μετάφραση .

HELP ME PEOPLE ! … (ό έστι μεθερμηνευόμενον εις … ΑΓΙΟΥΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ! )

Κάποτε , σε βαριά απελπισία , από ερωτική απογοήτευση , καθώς εξομολογιόμουν τα …  ”πάθη της ψυχής” μου , σε μια κολλητή μου , πήρα την εξής απάντηση-παρηγορία :

- Όλα θα αμβλυνθούν μια μέρα και κάποτε ίσως και να ξεχαστούν …. Αλλά επειδή  “ουδέν κακόν αμιγές καλού” , εκμεταλλεύσου αυτή την φάση για να μπορέσεις να γράψεις , μπας και τελειώσεις αυτό το …ρημάδι το βιβλίο σου …

- Τι εννοείς ; ότι τώρα χωρίς τον “—”  θα έχω χρόνο ; (κλαψούρισα)

- Όχι βρε , μην αρπάζεσαι… Εννοώ ότι θα έχεις ….κατάθλιψη …. Έτσι θα σου κατεβαίνουν ιδέες .

- Μα , οι καλές ιδέες για γραφή , κατεβαίνουν μόνον όταν διακατέχεσαι από θλίψη … από κατάθλιψη ;…

- Ούτε λόγος … 

Ξέρετε γιατί το έγραψα αυτό το παραπάνω ;…

Μα , γιατί απλά είναι η απόδειξη ότι … ΔΕΝ  πάσχω από κατάθλιψη …

Και για να γίνω πιο κατανοητή , σας πληροφορώ (κάτι που φυσικά το έχετε αντιληφθεί ήδη … όλοι) ότι τον τελευταίο καιρό , λίγο το οικονομικό πρόβλημα , λίγο η κλεισούρα μέσα στο σπίτι , λίγο η συνέπειες της απομάκρυνσης από την 37χρονη “θητεία” μου μέσα στα Νοσοκομεία (όπου μοιραία έρχεσαι σε επαφή με όλων των ειδών τους ανθρώπους) , λίγο τα χρόνια που περνούν με τις … συνέπειές τους … με έρριξαν σε ένα μαρασμό να το πω … ζάρωμα να το πω … απραξία … απομόνωση ?… Όπως όμως και να το πω , πίστεψα ότι βρίσκομαι σε κατάθλιψη .
Σαν … σωτηρία απ ‘ αυτή την στρυφνή σκέψη , μου ήρθε η ανάμνηση αυτής της κουβέντας με την ομολογουμένως … σοφή κολλητή μου … Οταν έχεις κατάθλιψη … γράφεις . Όταν ΔΕΝ γράφεις τί έχεις ?… Απλά … έλλειψη ιδεών (“τεμπελιά” , πήγα να γράψω , αλλά ας μην εκθέτω περισσότερο τον … υπέροχο Εαυτό μου …. καθ’ ότι και η Ταπεινοφροσύνη , δεν είναι και η Αρετή που τρέχει από τα μπατζάκια μου)  .

Έλλειψη ιδεών λοιπόν … Χμ…. ζόρικο αυτό .

Και όταν διακατέχεσαι από κάτι “ζόρικο” , τι κάνεις ???

Μα … απλά ζητάς βοήθεια από τους “δικούς” σου ανθρώπους …

Και ποιοί είναι οι “δικοί” μου άνθρωποι ?  Έλεος … μην μου πείτε “ο σύζυγος” , ή  “τα παιδιά” σου , γιατί σας πληροφορώ , πως τους …. “γυρίζει” το μάτι ανάποδα , κάθε που με βλέπουν καθισμένη στον υπολογιστή να γράφω και να … “τους γράφω” . Μη μου πείτε ακόμη και … “οι γείτονες” ή οι εξωδιαδικτυακοί φίλοι , γιατί με έχουνε “γραμμένη” γιατί πιστεύουν ότι κι εγώ τους έχω γραμμένους λόγω της ενασχόλησης μου με τα διαδικτυακά …

Τί (ή μάλλον … ποιοί) μου μένουν τελικά ? …
Μα … εσείς αγαπημένοι μου αναγνώστες (bloggers και μη) φυσικά . Άλλωστε , εσείς είστε που ανησυχείτε , και επιθυμείτε και … τρώγεστε κυριολεκτικά για μια μου … αράδα εδώ μέσα .

Αγιούτο ! λοιπόν καλοί μου φίλοι … Βοήθεια  ! … Help !…. πως να το πω …

Βοηθάτε με καλέ . Δώστε μου …. προτείνετέ μου … εμπνεύστε μου ιδέες …

Ελάτε … Δεν είναι δα και δύσκολο . Κάτι θα βρείτε . Κάποια λέξη , κάποια κρυφή σας (ανομολόγητη) επιθυμία , κάποια αμαρτωλή ή δακρύβρεχτη , ή ξεκαρδιστική ιστορία που σας έρχεται στο μυαλό … στην μνήμη … κάτω από την γλώσσα σας τέλος πάντων , αλλά δεν την ξεστομίσατε μέχρι τώρα … Δώστε μου κάτι … να το κάνω ιστορία (να βάλω φυσικά και τις “σάλτσες” μου) , να έχετε να πορεύεστε μέσα στον μακρύ παγωμένο και δυσκοίλιο Χειμώνα που μας περιμένει .

Και επειδή οι περισσότεροι από εσάς , είστε bloggers , θα μπορούσατε να μου αντιτείνετε το … “Μα … αν έχουμε ιδέες , γιατί να τις δώσουμε σε σένα , και να μην τις γράψουμε εμείς ?” …

Μα … γιατί με … λατρεύετε γλυκές μου αγάπες … Γι αυτό …

Φιλιά και … περιμένω .

Ένας ένας … Μην σπρώχνεστε .

.

HEEEELP MEEEE !!!

———————————————

ΥΓ . Ιδέα γι αυτό το ποστ (εκτός από την … ανέχεια ιδεών που με κατατρύχει τελευταία , μου έδωσαν ένα κείμενο της  Λιακάδας (περί … έμπνευσης)  και η παρακάτω εικόνα :

.

OW MY DEAR ... HELP ME PLEASE ...

ΛΑΘΕ ΒΙΩΣΑΣ

“Αν για κάτι μετάνοιωσα στη ζωή μου , είναι για τα κομμάτια ζωής , που άφησα να “δουλεύουν” στο … ρελαντί” … είπα κάποτε και κάποια φίλη καλή , μου αντιγύρισε ότι “Δεν μπορούμε μια ζωή με τσίτα τα γκάζια , κόντρα πάνω στην κόντρα , στην διαπασών τα γούφερ και να παίρνουμε τις “στροφές” με … τις μπάντες … Καμιά φορά χρειάζεται και το ρελαντί…για να πάρουμε δυνάμεις” …

Η απάντηση μου ήταν :

Κι εσύ έχεις δίκιο , αλλά κι εγώ έχω . Κι αυτό γιατί η έννοια του “Λάθε βιώσας” (υποζωή) , έχει άλλοτε , άλλη σημασία .

Άλλοτε είναι κολακεία ή έπαινος , και άλλοτε ρετσινιά ή κατηγόρια . Κι αυτό γιατί η επικρατούσα ερμηνεία του “λάθε βιώσας” περιγράφει τον περίπου λαθρόβιο άνθρωπο που κρύβει τις σκέψεις του και τις ενέργειές του, τον άνθρωπο που κινείται στο περιθώριο της δράσης και των γεγονότων, που ζει στο απυρόβλητο και του αρέσει το ετερόφωτο πεδίο μιας έως και παρασιτικής ζωής ….

‘Ομως υπάρχει και η άλλη ερμηνεία της υπέροχης αυτής Επικούρειας φράσης . Σε ελεύθερη διατύπωση το “λάθε βιώσας”, το “Ζήσε κρυφά” σημαίνει: Ζήσε απαρατήρητος, ζήσε ανεπιτήρητος, χωρίς κανέναν δυνάστη ή αφεντικό πάνω απ’ το κεφάλι σου, καθώς και χωρίς κανέναν δούλο ή υπηρέτη από κάτω σου. Ζήσε με μπούσουλα την προσωπική σου ολοκλήρωση. Δώσε ακριβή λογαριασμό και φανερώσου με συνέπεια, πριν από όλα, στον εαυτό σου . Κι ακόμα, τήρησε τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού χώρου. Φυλάξου από τις επιθέσεις φιλίας, και βεβαίως μην τις μετέρχεσαι και συ, αναγνωρίζοντας ότι όσο ευχάριστες (ή άλλο τι) μπορεί να είναι σε όσους τις ασκούν άλλο τόσο δυσάρεστες μπορεί να είναι σε όσους τις υφίστανται.
———————————-
Πόσο πολλά μπορούμε να πούμε … Αλλά ας μείνουμε εδώ .

Σας αγαπώ .

.

PLEASE …

Αυτό το ποστ , καλοί μου φίλοι και αναγνώστες , το ”χρωστάτε” στον διαδικτυακό μου φίλο Φάρο , και συγκεκριμένα , σ’ εκείνο το υπέροχο “… Μάζεψε τα κουράγια σου και ξαναβγές στο προσκήνιο … Μέρες που περνάμε, είμαστε απαραίτητοι ο ένας στον άλλον … Πλιζ …” , που μου έγραψε σαν σχόλιο στην ακριβώς προηγούμενη από αυτήν , ανάρτηση μου . 

Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω απ’ το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.

Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ’ ένα πιατάκι , είσαι ανάμεσα στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν.

Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από όση αρρώστια είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως την αυριανή μέρα.

Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς , της φυλακής, της αγωνίας , του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.

Αν μπορείς να μπεις σε έναν οποιονδήποτε ναό οποιασδήποτε θρησκείας , χωρίς τον φόβο της επίθεσης, της σύλληψης ή της εκτέλεσης , θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.

Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί , είσαι … τυχερός .

Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς , δεν είσαι ο κανόνας , είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.

Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το ποστ , είσαι πιο τυχερός από 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους, που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν.

Καλέ μου φίλε Φάρε … Καρδιακέ μου φίλε (και δεν υπερβάλω σ’ αυτόν τον χαρακτηρισμό)  : Θέλω να σου πω ένα μεγάλο “ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ” γι αυτές σου τις λέξεις … Έδρασαν επάνω μου , θετικά … σαν ένα μικρό θαύμα … Με έκαναν να βγω από μια “λακκούβα” θλίψης και μιζέριας και να ξαναχτυπήσω τα πλήκτρα με όρεξη … όπως παλιά … μετά από αρκετό καιρό … Είναι μερικά πράγματα , που όμορφα στην απλότητα τους , δρουν σαν “πασπαρτού” και ξεκλειδώνουν “κλεισμένες” καρδιές . Σ’ ευχαριστώ καλέ μου … Ιδίως , για εκείνο το μικρό , από καρδιάς … “πλιζ” …