ΙΑΤΡΙΚΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ …

Το παρόν ιστολόγιο , εγκαινιάζει σήμερα κάτι νέο : Ενδιαφέρουσες , ίσως και λίγο παράξενες ειδήσεις από τον χώρο του Ιατρικού γίγνεσθαι … παγκοσμίως .

(Μεταξύ μας , η πάσα αλήθεια είναι ότι τα ξεπατίκωσα , από μια Ιατρική εφημερίδα , που κατά έναν μυστήριο λόγο – δεν την έχω παραγγείλει ποτέ και από κανέναν – μου έρχεται στο σπίτι κάθε μήνα εδώ και … πολλά χρόνια) .

Πάμε λοιπόν … Ξεκινάμε , με τρείς …άκρως ενδιαφέρουσες ειδήσεις … (Και “άκρως” να μην είναι … και “ενδιαφέρουσες” να μην τις βρείτε , να μην μου το πείτε απότομα σας παρακαλώ , γιατί … πληγώνομαι εύκολα) .

.

Ανάλεκτον 1ον

Σε ολόκληρο τον κόσμο , το ερασιτεχνικό στριπτίζ , διανύει ημέρες δόξας . Στην Αγγλία όμως , αρχίζει και γίνεται παράδοση . Μετά τις φοιτήτριες του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης , που φωτογραφήθηκαν γυμνές , για φιλανθρωπικούς , και … οικολογικούς (; ) σκοπούς , ήρθε η ώρα του Ιατρικού κόσμου … Εκπρόσωποι του Ιπποκράτη (το άρθρο , δεν λέει αν ήταν μόνο γυναίκες) φωτογραφήθηκαν … τσίτσιδοι (δες) , για ένα ημερολόγιο , τα έσοδα από την πώληση του οποίου , ενίσχυσαν τα ταμεία του Εθνικού Συστήματος Υγείας , της Μ. Βρεττανίας . Η Kerrie Banstead οδοντίατρος από το Ipswich και η Lianne Pendergast ειδικευόμενη Ψυχίατρος στο Manchester , είπαν : “Δεν είναι κακό , γιατί όχι ;… είναι μία πρόκληση” . Επίσης , η 24χρονη Lucinda Gittins , ιατρική επισκέπτης στο Durham , η οποία δήλωσε : “Ήθελα να βεβαιωθώ , ότι είμαι σέξυ και μετά την γέννα του παιδιού μου , …σαν … μαμά” . …

………. Μαριλίζα , ακούς ;……….

.

Ανάλεκτον 2ον

Αγγελία , με την οποία ζητεί … “δοκιμαστή κάνναβης” ο οποίος θα υπογράφει στήλη κριτικής για τις κλινικές που διαθέτουν μαριχουάνα στην περιοχή του Κολοράντο, δημοσίευσε τοπική εφημερίδα του Σαν Φρανσίσκο . Όπως ανακοίνωσε , έχει ήδη λάβει , πάνω από 1000 αιτήσεις για την θέση , με πολλούς από τους υποψήφιους να δηλώνουν ότι προτίθενται να εργασθούν … αμισθί , για το καλό του Συστήματος Υγείας της Πολιτείας …

Η αγγελία , έρχεται μόλις λίγες ημέρες από την απόφαση του Λευκού Οίκου , να σταματήσει τις ομοσπονδιακές διώξεις ατόμων που χρησιμοποιούν ή προμηθεύουν μαριχουάνα για θεραπευτικούς λόγους . Σημειωτέον δε , ότι 14 πολιτείες των ΗΠΑ , επιτρέπουν την πώληση της κάνναβης , για ιατρικούς σκοπούς .

………….. Ακούς Μαριλίζα ;………..

.

.

Ανάλεκτον 3ον

Πριν από 8 χρόνια , ο Peter Alec Cannon είχε ληστέψει την Fay Olson μαζί με έναν φίλο του και της είχε πάρει 500 δολλάρια . Η Αστυνομία , είχε βρει τότε στον τόπο του αδικήματος , μόνο μια γεμάτη με αίμα … βδέλλα , και κανένα άλλο στοιχείο . Πήραν το DNA από το αίμα της βδέλλας και το κράτησαν στα αρχεία τους . Πρίν λίγο καιρό , τον Peter τον συλλάβανε για ναρκωτικά . Από την σύγκριση του DNA του με εκείνο της … βδέλλας , βρήκαν ότι επρόκειτο για το ίδιο άτομο που λήστεψε την γυναίκα . Ο 54χρονος , ομολόγησε και η … επιστήμη της Βιολογίας , θριάμβευσε , πάλι …

……… Μαριλίζαααααα …… Μπα , μάλλον δεν ακούει ……

.

.

Συνεχίζεται στο …. αόριστο μέλλον …

ΤΡΙΑ , THREE , DREI , TROIS , TRE , ТРИ , (και να μας τα κάνει … δύο,κανένας δεν μπορεί)

.

.

..

ΡΙΤΑ , ΡΙΤΑΚΙ …

Την Ρίτα , την γνώρισα το καλοκαίρι του 2008 , όταν χτιζόταν το “σπίτι στο βουνό” (για όποιον δεν το γνωρίζει , την Άνοιξη του ‘08 , αγόρασα ένα μισοερειπωμένο σπίτι σε ένα ορεινό χωριό της  περιοχής μου και το μετέτρεψα σε … “καταφύγιο” μου) .

Έμενε στο απέναντι σπίτι , μαζί με τον μπαρμπα-Θωμά και την γυναίκα του την κυρα-Διαλεχτή , 80άρηδες και βάλε και οι δυο τους . Αρκετά νέα (δεν θα την έλεγες και νεαρούλα) και μάλλον αδύνατη . Με το που με αντίκρυσε για πρώτη φορά , κάρφωσε τα μάτια της επάνω μου και δεν τα ξαναπήρε … Μόνον αυτό . Ούτε γαλιφιές , ούτε αγρίλες . Μόνο κάρφωσε τα μάτια της επάνω μου …

- Πώς την λένε ; – ρώτησα τον μπαρμπα-Θωμά , που το θεώρησε μεγάλη τιμή να χτίσω σπίτι στο χωριό του και να τον έχω και γείτονα

- Ε, τώρα … τί θα πει “πως την λένε ” …

- Θα πει … ποιό είναι το όνομά της . Κάποιο όνομα θα έχει , δεν μπορεί … – του χαμογέλασα – .

- Ρίτα … Την λένε Ρίτα , αλλά να ξέρεις , είναι … ηλίθια .

- Τί σημαίνει αυτό ;

- Σημαίνει πως είναι χαζή εντελώς … Ούτε το όνομα της δεν ξέρει … Και μην της δίνεις και πολλά θάρρητα , γιατί είναι και στριμμένη .

- Δηλαδή ; … -άρχισα να απογοητεύομαι-

- Δηλαδή , μπορεί και να σε … δαγκώσει .

- Μα … γιατί;

- Ουφ… σου είπα … Είναι γιατί είναι ηλίθια … και στριμμένη .

—————————————————————-

Εκείνο το Καλοκαίρι (του 2008) πέρασε με τα κτισίματα και με τις φασαρίες των συνεργείων …

Στα τέλη του Φθινοπώρου , Νοέμβρη μήνα , το σπίτι ήταν πια κατοικίσιμο . Τότε ήταν , που ο μπαρμπα-Θωμάς και η κυρα-Διαλεχτή , με … αποχαιρέτησαν :

- Εμείς τον Χειμώνα με τα κρύα κατεβαίνουμε στο σπίτι μας στην πόλη . Δεν είναι το χωριό για γερόντια σαν κι εμάς . Την Άνοιξη θα ξανάρθουμε . Να προσέχεις , γιατρέ , γιατί θα είσαι μοναχή πια εδώ πάνω … Η γειτονιά , άδειασε με τον Χειμώνα  … μετρημένοι έμειναν κι εκείνοι μακριά από εδώ . Να προσέχεις …. το βουνό , δεν αστειεύεται .

- Και η … Ρίτα ; – ανησύχησα -

- Η …ποιά ;

- Η Ρίτα , λέω … Τι θα απογίνει ; τί θα τρώει ;

-  Α, δε βαριέσαι … Είναι μαθημένη αυτή κι από άλλες χρονιές .Την αφήνουμε λυμένη και πληρώνω και κατιτίς στον Αντνάν , που φέρνει τα ψωμιά στο χωριό , να της πετάει ένα ψωμί κάθε που θα περνάει … Δυό φορές την εβδομάδα , έρχεται … Βασίλισσα θα είναι .

- Να την … ταϊζω κι εγώ όταν θα έρχομαι στο χωριό ;

- Και το ρωτάς ;… Πω πω … μεγαλεία το Ριτάκι … Θα σου γίνει “στενός κορσές” , θα σου λερώνει τις βεράντες , θα σε ενοχλεί … Με κόπο την κρατάω, να μην ανηφορίζει για το σπίτι σου . Ξέρεις … η Ρίτα , … σ’αγαπάει …

- Αλήθεια ;… (κολακεύτηκα) … πώς το ξέρεις ;

- Ε , το ξέρω … Μπορεί να είναι ηλίθια και να μην ξέρει ούτε το όνομα της , αλλά σ’ αγαπάει … Αυτό φαίνεται … Θα το δεις .

================================

Πέρασα ένα Χειμώνα και ένα Καλοκαίρι (αυτό που μας τέλειωσε) “μαζί” με την Ρίτα . Της έμαθα πολλά πράγματα . Της έμαθα να κάθεται  ακίνητη με διπλωμένη την ουρά με το παράγγελμα “κάτσε κάτω” (για λίγα δευτερόλεπτα βέβαια , αλλά κάτι είναι κι αυτό … Ξεκουράζει τις … γάτες , για λίγα δευτερόλεπτα) . Της έμαθα να δίνει το χέρι (μπροστινό πόδι … τέλος πάντων) , αλλά αυτή , εμπλούτισε το παράγγελμα “δώσε το χέρι σου”  και με ένα παρατεταμένο … γλύψιμο , οπότε δεν επιμένω όταν έχουμε κόσμο . Της έμαθα να … τραγουδάει … Ναι , ναι αυτό που ακούσατε . Να τραγουδάει … Δηλαδή , εκμεταλλεύτηκα τις τσιρίδες που βάζει μόλις με αντιλαμβάνεται όταν μπαίνω με το αυτοκίνητο στο χωριό , και με πολλή υπομονή , κατάφερα να τις κάνω πιο … μελωδικές …. τσιρίζοντας κι εγώ φυσικά και έτσι κατάφερα , οι τσιρίδες μας να έχουν έναν … ρυθμό , που … μα την Πίστη μου , μοιάζουν με τραγούδι .

Κάποια πράγματα όμως , δεν μπόρεσα (όσο κι αν προσπάθησα) να της τα μάθω . Δεν μπόρεσα να της μάθω να είναι κατά κάποιο τρόπο , φύλακας στο σπίτι … πχ να γαυγίζει όποιον μπαίνει στον περιβάλλοντα χώρο . Η Ρίτα , όλους όσους μπαίνουν μέσα , τους θεωρεί εκ προοιμίου … “κολλητούς” μου και δικούς μου ανθρώπους και τους χαρίζει και ένα … ψιλοτραγουδάκι , από εκείνα τα … δικά μας . Δεν μπόρεσα να της μάθω να μην τρώει το φαγητό από τα γατιά , (γιατί ειρήσθω εν παρόδω , ότι “υοθέτησα” και 4 αδέσποτα γατιά) . Αυτό το θεώρησα πολύ κακό , αλλά επειδή δεν μπόρεσα με το καλό να καταφέρω τίποτα , είπα “τέρμα τα συστήματα αντιαυταρχικής εκπαίδευσης , τύπου  Montessori , ας πιάσουμε τα παλιά καλά συστήματα … εκφοβισμού” , και από τότε παίρνω αφού πρώτα την ταϊσω ένα μεγάλο παλούκι – μπαστούνι που έχω για τις πεζοπορίες στο βουνό , με το οποίο την απειλώ , ότι αν πλησιάσει το πιατάκι των γατιών , θα το δοκιμάσει στην ράχη της … Το φοβάται τόσο πολύ , που όχι μόνο … χόρτασαν ψωμί οι γάτες , αλλά και μια μέρα που το ξέχασα έξω στην βεράντα , την βρήκα να κλαίει έξω από την αυλή σε απόσταση 50 μέτρων και να μην τολμάει να πλησιάσει . Ήρθε κοντά μου , μόνον όταν το … εξαφάνισα μέσα στο σπίτι …

Με το μόνο που δεν κατάφερα απολύτως τίποτα , είναι να την μάθω να ακούει το όνομά της … Τί “Ρίτα” , τι “Ριτάκι” … τί λιχουδιές και χάδια με το “Ρίτα” … Τίποτε δεν έπιασε . Πάντα με κοιτάει με ένα ενδιαφέρον , αλλά μοιάζει να μην καταλαβαίνει τί της λέω . Κάποτε , βαρέθηκα και αποφάσισα να την φωνάζω με το μόνο πράγμα που όταν το ακούει το … παίρνει προσωπικά … Το … “ψι ψι ψι ψι” , με το οποίο καλώ τις γάτες . Τελικά , κατέληξα , ότι πιστεύει πως αυτό είναι το όνομα της …

Μάλλον πρέπει να είναι … ψιλοηλίθια .

=================================

—————————————————————-

Και τώρα , μετά από αυτόν τον πρόλογο γνωριμίας , ήρθε η ώρα , να σας διηγηθώ την ιστορία , που μου συνέβη λίγες ημέρες πριν και που φέρει τον τίτλο “ΡΙΤΑ , ΡΙΤΑΚΙ” :

************************************************

Ο καιρός δεν είχε χαλάσει ακόμα εντελώς . Βροχή , ομίχλη και η ψιλοβαρεμάρα της ζωής της πόλης , με οδήγησαν στο βουνό , από νωρίς το απόγευμα . Λίγη πεζοπορεία , γεύμα για την Ρίτα αφού ψιλοτραγουδήσαμε λιγάκι οι δυό μας , καραούλι με την μαγκούρα για να φάνε και τα έρμα τα γατιά , και μετά μέσα στο σπίτι , Λίγο τακτοποίηση , άναμμα το τζάκι , λίγο διάβασμα , … μπορεί να με πήρε και λίγο ο ύπνος … η ώρα όταν την πρόσεξα , ήταν εντελώς περασμένη … Μεσάνυχτα παρά κάτι και αποφάσισα να γυρίσω στην πόλη . Μάζεψα τα πράγματά μου , έσβησα όλα τα φώτα και … με το που άνοιξα την πόρτα , μου ρίχτηκε μεσ’ τη χαρά η Ρίτα , “τραγουδώντας” και σκαρφαλώνοντας με τις λάσπες της επάνω μου . Τα .. “πήρα” , που λένε , ξανάνοιξα την εξώπορτα , πέταξα μέσα την τσάντα και τα κλειδιά , πήρα την μαγκούρα για να απομακρύνω την … τραγουδίστρια , έκλεισα την εξώθυρα για να μην ορμήσουν μέσα τα γατιά-καμικάζι και τα κυνηγάω μετά να τα βγάλω έξω και ….

…. και … έμεινα έξω από το σπίτι ….

Μέσα στο σκοτάδι , στην παγωνιά , στην ερημιά , με το πλησιέστερο κατοικημένο σπίτι πολύ μακριά μου , γεμάτο αλαλάζοντα ,αφρισμένα μαντρόσκυλα , και με κατοίκους , που κοιμούνται αμέσως μετά τις βραδυνές ειδήσεις … Χωρίς κλειδιά για το σπίτι , ή για το αυτοκίνητο , χωρίς κινητό , με μόνη … παρηγοριά , το μπουφάν μου και ένα κασκόλ (ευτυχώς) , την πανσέληνο , την μαγκούρα , και …. την Ρίτα … η οποία παραδόξως , και να “τραγουδάει” και να χοροπηδάει σταμάτησε , αλλά και να μην φοβάται πια την μαγκούρα έμοιαζε .

Τα γατιά , όταν κατάλαβαν ότι … δεν έχει άλλο φαγητό , εξαφανίστηκαν χοροπηδώντας μέσα στο σκοτάδι … “Ψι ψι ψι ψι” , φώναξα , αλλά με αγνόησαν και εκείνο που με έφερε στα πρόθυρα του πανικού , ήταν ότι με αγνόησε και η Ρίτα …

- Ρίτα … ψιθύρισα

Με πλησίασε , κουνώντας ελαφρά την ουρά , χωρίς να δίνει καμία σημασία στο παλούκι , που κρατούσα … Ακούμπησε την μουσούδα της πάνω στο γόνατό μου (είχα ήδη καθήσει τρέμοντας στο μοναδικό σκαλάκι της βεράντας) και με κοίταξε καθησυχαστικά , μέσα στα μάτια .

- Τί κάνουμε τώρα Ρίτα ;… . Η φωνή μου έμοιαζε με λυγμό .

Δάγκασε την άκρη από το παντελόνι μου και με ανάγκασε να σηκωθώ … Την ακολούθησα σαν υπνωτισμένη (ήμουν έτοιμη να κάνω , ό, τι θα … μου πρότεινε … Είχε πάρει την κατάσταση , στα χέρια της) . Με οδήγησε στο εσωτερικό της βεράντας όπου φυσούσε λιγότερο και με … ανάγκασε (κρατώντας το μπατζάκι μου πάντα στα δόντια της) να καθήσω στο περβάζι του παραθύρου (αυτό που κοιτάει στην φωτο) και που ήταν πιο προφυλαγμένο από τον αέρα και την βροχή .

- Ρίτα … πήγαινε να φωνάξεις κάποιον … ήδη μιλούσα με αναφυλλητά … Μιλούσα σαν ηλίθια , σε έναν σκύλο … Σε έναν σκύλο που μπορεί να ήταν και πιο ηλίθιος από μένα … έναν σκύλο , που δεν ήξερε ούτε το ονομα του … Η μήπως …

Η Ρίτα , τριγύρισε ολόγυρα το βλέμμα , και άρχισε να τρέχει προς το πιο κοντινό κατοικημένο σπίτι … Πανικοβλήθηκα … Σηκώθηκα και έκανα μια κίνηση προς το μέρος της … δεν ήθελα να μείνω μόνη … Γύρισε απότομα και με γαύγισε αυστηρά . Ξανακάθησα μουδιασμένη . Έτρεξε προς το σπίτι , που είχε βάλει στο μάτι και άρχισε να ορύεται … Της απάντησαν αγριεμένα όλα τα σκυλιά τριγύρω … Κανείς … Σκοτάδι … Βροχή σιγανή … Ουρλιαχτά και αλυχτίσματα …  Γύρισε πίσω κοντά μου και ξανακούμπησε το μουσούδι της στην αγκαλιά μου . Επιχείρησε άλλες δυο φορές να ειδοποιήσει κάποιον , αλλά το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο . Έτσι κάποτε ξαναγύρισε και δεν ξανακούνησε από κοντά μου … Η μουσούδα της πάνω στο γόνατό μου μου χάριζε ζεστασιά και ένα αίσθημα ασφάλειας ….

Γύρω στις 05.30 το πρωί , με το που άρχισε να αχνοφέγγει , η Ρίτα … το έβαλε στα πόδια … Ξαναγύρισε μαζί με τον Αντνάν , τον άνθρωπο που φέρνει ψωμί στα γύρω χωριά …

Ο άνθρωπος , ήταν ταραγμένος … Χωρίς πολλές κουβέντες , με έβαλε να καθήσω στο ημιφορτηγάκι του , με αναμμένη την μηχανή και μου έβαλε στο χέρι το κινητό του τηλέφωνο …

*************************************************

Λίγες ημέρες μετά , χαζεύοντας στην βεράντα , είδα απέναντι την κυρά-Διαλεχτή να με χαιρετάει (είχε έρθει μια βόλτα στο χωριό , να κλείσει τα νερά , για να μην παγώσουν) . Η Ρίτα , της κούνησε χαρούμενα την ουρά και της … έρριξε και ένα “τραγουδάκι” , από εκείνα … τα γνωστά , αλλά δεν κούνησε ρούπι από δίπλα μου .

- Τί πλάκα έχει τελικά , αυτό το … ζαγάρι … Με ξέχασε κιόλας … Έχει εσένα τώρα για αφεντικό .

- Μπα , γιατί το λες αυτό ;….

- Μα δεν την βλέπεις ;… δεν έρχεται στο σπίτι μας πια … με ξέχασε , σου λέω …

- Εδώ που τα λέμε , ε… είναι και λίγο … ψιλοανόητη …

- Α , μπα … Ξουράφι είναι η πονήρω … Μην αρχίσεις κι εσύ σαν τον Θωμά , που την έχει για χαζή …

- Μα … είναι … λίγο … Δεν ξέρει το όνομα της …

- Ποιό όνομά της ;

- Μα … το “Ρίτα” … Τί θα πει “ποιό ονομά της”

- Α χα χα χα χα !!!… πλάκα που έχεις βρε γιατρίνα !… Μα , δεν έχει όνομα … ποτέ δεν είχε … δεν την λένε Ρίτα …

- Μα … ο μπαρμπα-Θωμάς …

- Α χα χα χα χα!!! … Ρίτα λέγανε μια … παλιά γκόμενα του Θωμά που τώρα με την γεροντική άνοια  , o Θωμάς , την ξαναθυμήθηκε και … ξέρεις οι γνωστές σαχλαμάρες των γερόντων  …

……………………………………

Γύρισα και κοίταξα την Ρίτα , με θαυμασμό και λατρεία …

Εκείνη με κοίταξε , με … νόημα .

- Θα σε φωνάζω Ρίτα … της είπα αργότερα .

- Να με φωνάζεις , όπως σου κάνει κέφι , μου απάντησε … και πιάστηκε να κυνηγάει τις γάτες …

************************************************

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΧΘΕΣ) 18 Ιανουαρίου 2010 … του Αγίου Αθανασίου ανήμερα … βοήθεια μας

Στο χθεσινό μου ποστ , πήρα ένα σχόλιο που το θεώρησα σαν το πιο όμορφο δώρο , που μου έκανε σε επέτειο γάμου , … ξένος (όχι ο δικός μου) άντρας , κι αυτό , γιατί μέσα σε μια εποχή γενικής δυσθυμίας , με έκανε και γέλασα με την καρδιά μου και ως γνωστόν , το γέλιο , μακραίνει την ζωή , ανοίγει τα πνευμόνια , κάνει τους εχθρούς σου να … ανησυχούν και σου χαρίζει … αξιαγάπητες ρυτίδες .

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να αναρτήσω σήμερα , 18 Ιανουαρίου , του Αγίου Αθανασίου βοήθειά μας , ένα νέο ποστ , που να περιλαμβάνει το … επίμαχο σχόλιο , αλλά και την απάντηση μου σ΄αυτό :

===============================

πρεσβύωψ
Ιανουαρίου 18 , 2010 σε 22:14 · Επεξεργασία

Nα ζήσετε. Να χαίρεστε τους κανακάρηδες που του χάρισες. Να του δίνει ο ύψιστος υπομονή να σε…αντέχει. Να προσπαθήσει να σε επαναφέρει εις τον δρόμο του Υψίστου ξεκινώντας απο το εορτολόγιο. 18 Γενάρη είναι του Αγίου Αθανασίου (και όχι του Αγίου Αντωνίου , βοήθεια μας) βεβαίως-βεβαίως!!!!Φιλιά πολλά και στους δυο σας.

.

Απάντηση

silia
Ιανουαρίου 18 , 2010 σε 23:43 · Επεξεργασία

@ πρεσβύωψ
Α χα χα χα χα χα !!! Καλέ μου Πρεσβύωπα !!! Το καλύτερο σχόλιο που μου έκαναν σ’ αυτό το blog , ever …Γέλασα με την ψυχή μου . Να είσαι καλά .
Θα μπορούσα να δικαιολογηθώ (για το εορτολογικό μου λάθος) , αλλά , δεν θα το κάνω … Θα μπορούσα ακόμη και να … το διορθώσω , αλλά , επίσης … δεν θα το κάνω . Θα το αφήσω εκεί … φάτσα μόστρα στην μαρκίζα , να φιγουράρει και να θυμίζει σε όλους ότι έχουν να κάνουν με μία … αμαρτωλή (ας μου εξηγήσει κάποιος , τι σκ… ήθελα και πρόσθεσα στην ημερομηνία τον … Άγιο βοήθειά μας… ) … Θα το αφήσω εκεί όμως και για έναν ακόμη λόγο . Θα το αφήσω αδιόρθωτο , με την ελπίδα , ότι ο «γέροντας» που πριν 14 χρόνια με … αφόρισε (παντελώς άδικα … πίστευα τότε) , μπορεί να είναι είναι (κρυφά βέβαια) blogger , και σερφάροντας στην Μπλογκόσφαιρα , να πέσει πάνω στο μπλογκ μου , να διαβάσει αυτό το … φριχτό εορτολογικό λάθος , και έτσι πειθόμενος για την δίκαια τιμωρία , που μου επέβαλλε τότε , να ησυχάσει η ψυχούλα του από τις Ερινύες , που τον κατατρύχουν , εδώ και 14 χρόνια , γιατί ειρήσθω εν παρόδω , ότι τότε , μη ξέροντας πώς να αντιδράσω στον κατά την γνώμη μου άδικο … αφορισμό , τον καταράστηκα να έχει … ενοχές … κι εμένα οι κατάρες μου σχεδόν πάντα … «πιάνουν» …
Έτσι λοιπόν , (μετά από αυτό το τραγικό αμάρτημα της άγνοιας του Εορτολογίου) τα … κουβαδάκια μου και … subito για την Κόλαση …
Το μόνο που με παρηγορεί , είναι πως … δεν θα είμαι μόνη … ‘Ένα σωρό άνθρωποι το διάβασαν αυτό το ποστ και … σχολίασαν κιόλας , και ΜΟΝΟ ο καλός μου ο «Πρεσβύωπας» το πρόσεξε και το … στηλίτευσε , ως όφειλε σαν καλός Χριστιανός … (Τελικά , μου αρέσει ο ΣΥΡΙΖΑ … πολύ Χριστιανικό κόμμα … Θα πάω να γραφτώ κι εγώ … λες να μου πούνε όχι , επειδή είμαι μια … αφορισμένη ;… Θα δώ … )
Κοίτα τώρα τι καλή παρέα που θα μαζευτούμε εκεί στην άχαρη Κόλαση :
H αφεντιά μου
Ο apon
Η Lilith
Η DaisyCrazy
Ο faros
Η lympiap
Η glarenia
Η Sofiascomments
Ο Mr e.
Η Θεία Λένα

H amelinia

H Liakada

Ο Κούκος μόνος

H anomia

…….
Μόνο ο καλός μου ο Πρεσβύωπας θα λείπει … Βρε καλέ μου … Πραγματικά , χάνεις … Μια χαρά θα περάσουμε … Δεν κόβεις κι εσύ ένα … εισητήριο για Κόλαση μεριά ; …   Εύκολο είναι … Κάνε μια … αμαρτία … Ό, τι νάναι … Ό, τι σου έρχεται πιο … βολικό … Στην ανάγκη , αν δεν ξέρεις τί ακριβώς να κάνεις … “χτύπα” στο Google : “Λίστα … αμαρτιών” … Κάτι θα βρεις …

=================================

Αφιερωμένο στον φίλο μου Πρεσβύωπα .

………

Λοιπόν , τα ξαναλέμε , εκεί ….

18 Ιανουαρίου 1977 … του Αγίου Αντωνίου ανήμερα … βοήθεια μας

Σ’ αυτό εδώ το μπλογκ , έχω μιλήσει για πολλά και για διάφορα και για … πολλούς και για διάφορους ανθρώπους (εκτός από τον … υπέροχο Εαυτό μου , εξυπακούεται) …

Πολύ λίγα πράγματα όμως , έχω πει για τον άντρα , που μοιράζομαι μαζί του την ζωή μου , τα τελευταία … 40 χρόνια . Τον σύζυγό μου και πατέρα των παιδιών μου .

Ο λόγος που δεν πολυμίλησα γι αυτόν και που ούτε και τώρα θα το κάνω (να πολυμιλήσω) , είναι πως θαρρώ , ότι ο λόγος μου είναι πολύ ανεπαρκής και λίγος , για να μπορέσει να αποδώσει μια εικόνα ενός τόσο “όμορφου”  ανθρώπου .

Θα πω μόνον , ότι σήμερα γιορτάζουμε την 33η επέτειο του γάμου μας …

Πριν λίγο (η ώρα τώρα , είναι 02.00 περίπου) , ήρθε μέσα στο γραφείο που κάθομαι και γράφω , με ακούμπησε ελαφρά στον ώμο και με ρώτησε :

- Μπήκε η μέρα μας … Η επέτειος μας .Τί δώρο θέλεις να σου κάνω ;

- Τίποτα παραπάνω , αλλά και τίποτα λιγότερο απ’ αυτό που μου κάνεις όλα αυτά τα χρόνια … Να με προσέχεις …

.

.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο … “ΑΡΧΗΓΟΣ” ;…

Με ρώτησε κάποτε και μου ζήτησε καταθέσω γραπτά την απάντηση μου , κάποιος φίλος από τα blogs , (συγκεκριμένα ο Θείος Ισίδωρος) , για το ποιό είναι το πιο σημαντικό όργανο του σώματος μας … Για το … ποιός τέλος πάντων , είναι ο Αρχηγός , ποιός προστάζει , ποιός οδηγεί , ποιός ρυθμίζει , αποφασίζει , ορίζει , προκαλεί , από ποιόν (“αρχηγό” ) , εκπορεύονται τα πάντα  στο σώμα μας …

Η ερώτηση , τώρα που το σκέφτομαι , είχε έναν … σκωπτικό να πω ;… ιλαρό να πω ;… περιπαικτικό …. χαρακτήρα , και το είχα αντιληφθεί από την πρώτη στιγμή , αλλά πως μού’ ρθε μια … φλασιά σοβαρότητας και αποφάσισα να δώσω μια απάντηση , αν μη τι άλλο … σοβαροφανή .

Την απάντησή μου αυτή , αποφάσισα να σας γράψω σήμερα , (που και πάλι βρίσκομαι σε … φάση σοβαρότητας …. και πρέπει να το καταπολεμήσω αυτό το … “κουσούρι” , γιατί μπορεί να γίνει χρόνιο … μόνιμο , πως το λένε … και τότε , αλλοίμονο σε όλους μας) .

Ο αδιαφιλονίκητος Ηγέτης , είναι ο Εγκέφαλος . Αυτός είναι ο … «πάνω απ’ όλα» , ο Αρχηγός , ο Ρυθμιστής , ο Γεννήτορας … Είναι η «έδρα» της Ζωής … και η απόδειξη είναι η εξής :

Ξέρετε πως ξεκινούν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά την κάθε προσπάθεια να σου αποδείξουν την υπαρξη του Γιαχβέ ; Λένε : «Δεν πιστεύεις ότι όλα αυτά τα θαυμάσια τα έφτιαξε κάποιος ; ….(λες εσύ ΝΑΙ , και την πατάς , να τους έχεις στο κεφάλι σου για άλλες 6 τουλάχιστον ώρες … τέλος πάντων) Ε , λοιπόν (συνεχίζουν) εμείς αυτόν το κάποιο τον λέμε Γιαχωβά , εσείς Χριστό , Μωάμεθ , Βούδα κλπ… Κάποιοι τον λένε «Φύση» …. «Εξέλιξη» … όμως όλοι παραδεχόμαστε , πως κάποιος ΤΑ έφτιαξε» (θα σταματήσω εδώ τα περί μαρτύρων του Ιεχωβά , γιατί δεν είναι αυτό το θέμα μας … και θα μείνω σ’ αυτό το τελευταίο ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΑ ΕΦΤΙΑΞΕ) . Αυτός λοιπόν που τα έφτιαξε , όπως και να λέγεται , ΠΩΣ και ΤΙ έφτιαξε ;;;… Εφτιαξε όλο το σώμα , να είναι «κουτιά» προφύλαξης των σπλάγχνων δηλαδή των λειτουργικών οργάνων … Συνάμα σαν σοφός μάστορας και νοικοκύρης , έκανε και την σχετική οικονομία . Δηλαδή : ΄Εφτιαξε το κρανίο , σαν ένα συμπαγές κουτί με ελάχιστες οπές και «σημεία» ευένδοτα , (οφθαλμικές κόγχες , αγγειακά και νευρικά τρήματα , ηθμοειδείς κυψέλες , ρινικά τρήματα , ινιακό τρήμα (εξ ανάγκης λίγο μεγάλο για να «συνεχίζει ο εγκέφαλος σαν Νωτιαίος μυελός ) … Και τί έβαλε εκεί μέσα στο σχεδόν συμπαγές αδιαπέραστο εν πολλοίς σεντούκι ; Τον εγκέφαλο . Κάποτε πίστευαν πως η έδρα της ζωής , είναι η καρδιά (σταματά να χτυπά , άρα … σταματά και η ζωή …(αμ , δε …) Πού έβαλε την καρδιά και τα πνευμόνια ο … Γιαχβέ (συγγνώμη η Φύση … ή όπως τέλος πάντων λέγεται ο «Πλάστης» του Κόσμου ) ;; Πολύτιμα όργανα , δε λέω … αλλά δευτεροκλασάτα . Σε ένα … Κλουβί (τον θώρακα) . Και δεν έφτιαξε αλλο ένα συμπαγές κουτί γιατί η Πρώτη αρχή της επιμελημένης δημιουργίας , είναι η …. Οικονομία υλικού … Κλουβί λοιπόν για τα πολύ σπουδαία όργανα (καρδιά-πνευμόνια) . Ελαστικό , ευκίνητο , προστατευτικό , αλλά … κλουβί (δεύτερο πράμμα) . Και φθάνουμε στα περίφημα σπλάγχνα της κοιλιάς … Σπουδαία , χρήσιμα … έδρα (λένε) των συναισθημάτων (λάθος … απλά τα συναισθήματα τα έντονα , αντανακλούν πάνω στην λειτουργία των σπλάχνων , πάλι μέσω ερεθισματαγωγών ουσιών , που πάλι από τον ΕΓΚΕΦΑΛΟ παράγονται και εκκρίνονται … και έτσι «χεζόμαστε από τον φόβο μας» «κατουριόμαστε από χαρά» , σφίγγεται το στομάχι μας» από έρωτα ή αγωνία , «ξερνάμε» από αηδία , «κόβουμε ίκτερο» από τρόμο… «μας (σας … εσάς των ανδρών) σηκώνεται» στη θέα τορνευτών οπισθίων … ξερογλυφόμαστε για άντρα οι γυναίκες λίγες μέρες πριν την ωορρηξία μας … και γενικά , μας δημιουργείται η λάθος εντύπωση , ότι εκεί στην κοιλιά , φωλιάζουν ή γεννιώνται τα συναισθήματα μας ) . Φτιάχνει λοιπόν ο μάστορας , μια σκάφη … μια λεκάνη … μια απλή … κούπα από κόκκαλα και βάζει μέσα όλα τα υπόλοιπα σπλάγχνα , τα προχειροσκεπάζει και με ένα φτηνό (αλλά καλό … δεν λέω …) υλικό από μύες και νά’σου η κοιλιά ….

Σεντούκι … Κλουβί …. Κούπα …. Και μέσα τοποθετημένα , ανάλογα με την «αξία» τους τα όργανα …. Θέλω να το σκεφθείτε φίλοι μου αυτό …. Πέρα από τον Μάστορα , ΔΕΝ υπάρχει τίποτε άλλο …. Είτε Θεό τον πούμε , είτε Εξέλιξη , είτε Φύση …. ΔΕΝ υπάρχει τίποτε άλλο πίσω από τον Μάστορα για τον οποίο σας μιλώ τόση ώρα …. ΤΙΠΟΤΑ … Εξ ορισμού λοιπόν , είναι ο Σοφότερος πάντων … Και που βάζει ο Σοφός τον Εγκέφαλο ; Στο πιο προφυλαγμένο κουτί … Γιατί ;;; Η απάντηση δική σας .

—————————————

TIME CAPSULE 2009

Νά’ μαστε λοιπόν και πάλι εδώ , για μια φορά ακόμη να κάνω τον απολογισμό μιας χρονιάς που πέρασε … Μνήμες , ολόγυρα από το 2009 , που μόλις μας τελείωσε . Τίποτα υπερβολικά σπουδαίο , αλλά οι ομορφιές και οι “γρατσουνιές” της ζωής “μετριώνται” μέσα από την καθημερινότητα κι εκεί βρίσκεται η σπουδαιότητα τους .

“Έκλεισα” τον περυσινό απολογισμό με μια υπόσχεση :

“Θα προσπαθήσω να είμαι … λιγότερο αχάριστη απέναντι στην … Τύχη μου” ***…

… και τύχη , είναι να ξημερώνεις σε μια καινούρια μέρα , τύχη είναι να υποδέχεσαι έναν ακόμη καινούριο χρόνο , τύχη είναι να νοιώθεις ότι σ’ αγαπούν … τύχη είναι να κρατάς ζωντανές τις αισθήσεις και να νοιώθεις ότι … αγαπάς .

—————————————————

Πάμε λοιπόν :

Η καινούρια χρονιά , με βρίσκει … με παρέα … Το σπίτι , ξαναϋποδέχεται μετά από κάποια χρόνια σπουδών μακριά μας , τον μικρό μου γιο . Ξανά κοντά μου , και … μπερδεμένος λόγω της … “αλλαγής σελίδας” … Πάντα (οι νέοι κυρίως , νοιώθουν “μπερδεμένοι” , όταν τελειώσει μια φάση ζωής και πρέπει να ξεκινήσουν μια άλλη . Μπερδεμένη νοιώθω κι εγώ και μια δυσθυμία (δική μου) συνοδεύει τον δικό του εκνευρισμό … Δεν ξέρω πως να τον βοηθήσω , να κάνω πιο εύκολο , πιο ανεκτό το “πέρασμα” από την μια κατάσταση στην άλλη … Υπομονή . Το σπίτι , ξαναγέμισε , αλλά εγώ , … νοιώθω κάπως … πώς να το πω ;… μόνη . *** Με το ξεκίνημα της καινούριας χρονιάς , γνωρίζω έναν υπέροχο άνθρωπο . Διαδικτυακός φίλος και  blogger , που ξεκινάει από τον μακρινό (για μένα) Νότο και έρχεται στον μακρινό (για εκείνον) Βορρά , μόνο και μόνο για να με γνωρίσει και να μιλήσουμε από κοντά . Ένα γεύμα , ένας καφές , ένα ποτό και χωριζόμαστε με υποσχέσεις και κάποια θλίψη (εκ μέρους μου τουλάχιστον) … Υπέροχος άνθρωπος . *** Η  Άνοιξη , μπαίνει με προβλήματα στην δουλειά . Απεργιακές κινητοποιήσεις , φασαρίες , διαπληκτισμοί ανάμεσα σε συναδέρφους (όπου υπάρχει οικονομική δυσπραγία , δημιουργούναται και διαπροσωπικές εντάσεις) . Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια , συμφωνούμε όλοι οι Νοσοκομειακοί υπάλληλοι Υγείας σε κοινά συμφέροντα και βάζουμε “θηλιά στον λαιμό” του Υπουργού … Κάτι θετικό βγαίνει … Υποσχέσεις βέβαια αλλά κάτι θετικό . Υπόσχεση για αναβάθμιση υπαλληλικής θέσης , κάτι που … “γαργαλάει” έντονα την ματαιοδοξία μου (Σημειωτέον , ότι οι γιατροί του ΕΣΥ , μέχρι εκείνη την ώρα , δεν είχαμε καμία (μα καμία) εξέλιξη βαθμού ) … Υπομονή κι εδώ … και ευχές να μην μείνει η υπόσχεση , μόνο στα χαρτιά … Παρ’ όλες τις εντάσεις ,… νοιώθω  μόνη *** Το Πάσχα βαρύ , κάπως δύσθυμο φέτος … Ο μεγάλος μου γιος , αυτός ο … ξενητεμένος στην Γηραιά Αλβιώνα , στα πλαίσια της όλης οικονομικής κρίσης , μένει χωρίς δουλειά . Ψύχραιμος και μεθοδικός , ψάχνει , αλλά τον νοιώθω κι αυτόν … “μπερδεμένο” … Δεν ξέρω πως μπορώ να τον βοηθήσω … Είναι τόσο , .. απόμακρος … Βουλιάζει μέσα σε ένα είδος … απομόνωσης … Κι εγώ το ίδιο … Νοιώθω μόνη *** Μικρή ανάπαυλα στο “γκρίζο” , οι mini-διακοπές στην Μυτιλήνη . Ο μικρός μου σαν Άγγελος με … τήβεννο , ορκίζεται πως και καλά , από τούδε και πέρα , θα είναι … επιστήμων … Ο πατέρας του δεν μπορεί να έρθει να τον καμαρώσει . Διάφορα προβλήματα τον κρατούν στο σπίτι … Νοιώθω μόνη … Χαρούμενη , συγκινημένη , περήφανη , … αλλά μόνη *** Βαρύθυμο το Καλοκαίρι μου και … δροσερό . Σαν … κάτι , να μην με αφήνει να “απλωθώ” , να αφεθώ … να απολαύσω την καυτή άμμο … Για πρώτη φορά φέτος το Καλοκαίρι , απολαμβάνω το σπίτι του βουνού . Κοντά … μόλις 8 χιλιόμετρα “ιδανικής διαδρομής” από την θάλασσα , απολαμβάνω και την πανέμορφη παραλία . Μοναχική (η παραλία) … Μου μοιάζει … Νοιώθω μόνη *** Όμως … κάπου εκεί , ανάμεσα στα θροΐσματα του βουνού , τον “θυμωμένο”  φλοίσβο (όλο το καλοκαίρι φυσούσε) , κάπου εκεί με την Αυγουστιάτικη πανσέληνο , μου γνέφει ο … Κινέζος και θριμματίζει αυτή την αίσθηση της μοναξιάς … Όχι πως … δεν νοιώθω μόνη , αλλά δεν την πολυσκέφτομαι αυτή την μοναξιά μου … Νοιώθω να θέλω να χαμογελάσω *** 15αύγουστος , και ο μικρός μου φεύγει … φανταράκι . Ξανααδειάζει το σπίτι … αυτή η αίσθηση μοναξιάς , πάντα παρούσα *** Το ξεκίνημα του Φθινοπώρου , μου φέρνει και τον μεγάλο μου γιο , κοντά μου . Μετά από 13 χρόνια “ξενητιάς” , γυρίζει για να δουλέψει και να ζήσει και πάλι στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στην πρωτεύουσα . Νοιώθω λίγο … αμφίθυμα . Χαρά , γιατί είναι πια πιο κοντά μας , αλλά και ανησυχία … γιατί ως γνωστόν “η Ελλάδα , τρώει τα παιδιά της” … Μόνη και στις ανησυχίες μου , ακόμη . Όλοι μου λένε ότι είμαι υπερβολική . Νοιώθω λιγάκι μόνη … *** Οικονομικό πρόβλημα , που αρχίζει πια να γίνεται “εμφανές” στην καθημερινότητα μας … Τα δάνεια από το σπίτι του βουνού  “τρέχουν” , ενώ εμείς , έχουμε να πληρωθούμε εφημερίες , σχεδόν ένα χρόνο … μεσολάβησε και η “μετακόμιση του “μεγάλου” από το εξωτερικό , η εγκατάσταση του στην Αθήνα , έξοδα αναπάντεχα . Τέλος πάντων , όχι και κάτι πολύ σοβαρό , αλλά η κατάσταση με αγχώνει λίγο … *** Οι μέρες μικραίνουν , η σκοτεινιά μεγαλώνει , το Φθινόπωρο ούτως ή άλλως εμπεριέχει την ιδέα της μελαγχολίας … Είναι κι αυτή η αίσθηση της μοναξιάς , που κάνει το Φθινόπωρο σχεδόν … αβάσταχτο … Βρε , λες να … είμαι μόνη ;… *** “Σε σκέφτομαι κάπου – κάπου” λέω του Κινέζου … “Εγώ σε σκέφτομαι … συνέχεια” , παίρνω την απάντηση και …. ξαφνικά , ο χειμώνας , μπουκάρει με ένα γλυκό φως , μέσα μου … Όχι εκτυφλωτικό , αλλά … φως … Ποιός είπε ότι είμαι μόνη ;… Έχω τον επί 40 περίπου χρόνια σύντροφο της ζωής μου δίπλα μου , έχω τον μικρό μου να υπηρετεί δίπλα στο σπίτι του , να εμφανίζεται κάθε μέρα και πιο ώριμος και όλο και πιο κοντά μου , έχω τον μεγάλο μου (εντάξει , αυτός ήταν πάντα πιο … απόμακρος) να μου γνωρίζει το καινούριο του κορίτσι , ένα   λαμπερό, γεμάτο χιούμορ και ζωή κορίτσι , που μας κερδίζει όλους , έχω τους … παλιούς φίλους … τις καινούριες χαρούμενες συντροφιές να με “γεμίζουν” και … κάπου , πίσω από τις “κουίντες” , έχω και τον Κινέζο , να με … σκέφτεται … συνέχεια . ΔΕΝ είμαι μόνη … *** Ο Χειμώνας προχωράει , το οικονομικό πρόβλημα , εμφανίζει μικρή ανάκαμψη (αρχίζουν να αποπληρώνονται μερικά από τα χρέη) , και εκεί κάπου πριν την εκπνοή της χρονιάς , προπαραμονή των Χριστουγέννων , έρχεται και η πολυπόθητη … αναβάθμιση στον χώρο της δουλειάς . Παίρνω τον υψηλότερο βαθμό και τίτλο και ξαφνικά , αντιλαμβάνομαι ένα σωρό ανθρώπους γύρω μου , να έχουν στήσει ένα γλέντι χαράς και ενθουσιασμένοι από την δική μου επιτυχία , να μου σφίγγουν τα χέρια , να με αγκαλιάζουν και να να με φιλούν με ενθουσιασμό , σαν η χαρά , να αφορά αυτούς … Η Εύη , η Σοφία , η Αγγελική , ο Κοσμάς , η Καλλιόπη , ο Βασίλης , η Αθηνά ο Χρήστος … Κάποια μάγουλα που ακουμπούν πάνω στα δικά μου , είναι … νοτισμένα … (ναι , ναι … νοτισμένα) … “απ’ την συγκίνηση , που νοιώθω Σίλια μου , για το ότι η Πολιτεία , άρχισε να σου ξεχρεώνει τα χρέη τιμής , που σου όφειλε” , μου λέει κάποιος συνεργάτης , που ποτέ μέχρι τότε , δεν είχα προσέξει πόσο με νοιαζόταν …. Εγώ είπα ότι … είμαι μόνη ;… Ε , οφείλω να ομολογήσω ότι ήμουν υπερβολική . *** Ένα χρόνο πριν , όταν τέτοιες μέρες έγραφα το “TIME CAPSULE 2008″ , πήρα τόσο όμορφα σχόλια από τους διαδικτυακούς μου φίλους , που με συγκίνησε η ομορφιά και η καλή τους προαίρεση . Ωστόσο κρατώ σφιχτά πάνω στην καρδιά μου το σχόλιο της φίλης Μαριάννας και διαλέγω να κλείσω τον απολογισμό του 2009 , μ’ αυτό : “Κάτι μου λέει πως του χρόνου τέτοια εποχή, που θα κάνεις απολογισμό του ‘ο9, θα είσαι τρελά ευτυχισμένη κι ακόμα πιο ερωτευμένη με τη ζωή… Πόσο σε χαίρομαι ! Εύχομαι η χρονιά σου να είναι ακριβώς όπως την ονειρεύεσαι! ” …. Αχ γλυκειά , όμορφη Μαριάννα . Πάνω στο finish του 2009 και στο ξεκίνημα του 2010 , κάνοντας κι απόψε τον απολογισμό μου , έχω να σου πω , πως μπορεί … τρελλά ευτυχισμένη να μην είμαι , αλλά σαφώς και είμαι ακόμα πιο ερωτευμένη με την ζωή … Κι ένας ερωτευμένος άνθρωπος , … ένας πολύ ερωτευμένος άνθρωπος , μ’ αυτή την υπέροχη Ζωή ,…  δεν είναι ποτέ … μόνος .***

—————————————————-

Καλή μας χρονιά .

ΤΟ … ΑΓΟΡΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ

.

Θέλω να σας προειδοποιήσω , ότι το περιεχόμενο αυτής της ανάρτησης , είναι λίγο … σκληρό …

Όμως και τί δεν είναι πια σκληρό στις μέρες μας ;… Οι καρδιές , τα οικονομικά μέτρα , οι τιμωρίες , οι συμπεριφορές αυτών που θέλουν να φύγουν , οι αποφάσεις των Μεγάλων , οι τακτικές που πρέπει να ακολουθήσουμε για να μας έρθει η … ανάκαμψη ,…. η ζωή γενικά …

Ακόμα και τα … Χριστούγεννα , σκληρά είναι για κάποιους … Για κάποιους σαν … το αγοράκι με τα σπίρτα …

…………………………………………………………

Εδώ που τα λέμε , δεν ήταν και πολύ … μικρό αγοράκι … 15άρης , ίσως και λίγο παραπάνω , αλλά κακοζωισμένος και μικροσκοπικός , δεν τον έκανες πάνω από 11 … Ούτε και πουλούσε ακριβώς … και μόνο σπίρτα . Πουλούσε και χαρτομάντηλα , αναπτήρες , μπουκαλάκια με νερό , μικροαντικείμενα … Καθάριζε και τα παρμπρίζ των αυτοκινήτων ,  που σταματούσαν στο φανάρι . Ήταν το καμάρι του “θείου” Συριάνωβ , γιατί έφερνε το καλύτερο μεροκάματο πάντα … Είχε τον τρόπο του … Θέλεις το χαμόγελο του , θέλεις εκείνο το υφάκι (ας το πούμε) … αξιοπρέπειας , θέλεις εκείνο το … εξαρθρωμένο και από τον ώμο και από τον αγκώνα , τελείως στραβό , δεξί του χέρι (του το είχαν … εξαρθρώσει πολύ παλιά … ούτε σχεδόν που το θυμόταν πια)… ίσως και όλα αυτά μαζί , να έκαναν το μικρό αγόρι να μην του αρνείται σχεδόν κανένας την … ταρίφα , που ανήρχετο σε … 50 cents … Μέχρι και πάνω από 50 ευρώ , παρέδινε ο μικρός στο “αφεντικό” κάθε βράδυ … Δεν έκρυβε τίποτα , γι αυτό κι ο Συριάνωφ τον αγαπούσε … Τού ‘δινε φαγητό κάθε βράδυ , δεν τον χτυπούσε (καμιά σφαλιάρα μόνο , κι εκείνο πού και που) και δεν τον “πείραζε” ποτέ … άλλωστε το “αφεντικό” , προτιμούσε πάντα τα κορίτσια της “συμμορίας” του … Τού’ δινε και κανένα τσιγάρο τα βράδια πριν τον ύπνο , κι αν και όταν αραιά και που , του … “καθόταν” και η Λιμπίνκα (η “γυναίκα” του αδερφού του) , έ , τότε ήταν μές τη χαρά και του έδινε του μικρού και λίγη “φούντα” να καπνίσει … “Το μαυράκι , μάγκα μου θα σε κάνει άντρα σιγά – σιγά … κι αν συνεχίσεις να είσαι καλός και τίμιος με τον “θείο” σου , θα σε μάθω κάποτε να … γαμάς και γυναίκες … Όταν μεγαλώσεις όμως … τώρα είσαι μικρός ακόμα … είσαι μόνο για … δουλειά” ….. Κι ακόμη , όταν τις Κυριακές που δεν “δούλευαν” στα φανάρια , αλλά την στήναν όλο το βράδυ , έξω από τα “σκυλάδικα”  για το … “χοντρό” μεροκάματο (μέχρι και 30 ευρώ) , κοίταζε ο “θείος” να τον πασάρει σε καλοντυμένους χοντρούληδες μεσόκοπους κυριλέδες , και όχι σε τίποτα βρωμιάρηδες αληταράδες με άγρια γούστα , που χτυπούσαν κιόλας και βρίζαν και όλοι οι μικροί …τους φοβόντουσαν … Γιατί ο “θείος” Συριάνωβ , τον αγαπούσε τον μικρό … και τον φρόντιζε …

.

Παραμονή Χριστούγεννα, αργά το μεσημέρι και ο κόσμος είχε αρχίσει να αραιώνει από το κέντρο . Το κρύο έτσουζε  Το αγοράκι , έπιασε τον εαυτό του να …γυρεύει Εκείνη … Ήθελε να την δει …

Εκείνη , περνούσε καθημερινά γύρω στο μεσημέρι από το “φανάρι” του . Μεγαλούτσικη … γύρω στα 50 , βλέμμα λαμπερό , διεισδυτικό , χαμόγελο ζεστό , ακαταμάχητο … Φαινόταν απ’ τους ανθρώπους με οικονομική άνεση … Το αυτοκίνητο , πάντα γεμάτο από πεταμένα περιοδικά και βιβλία (ο μικρός πάντα έρριχνε κλεφτές ματιές στο εσωτερικό των σταματημένων αυτοκινήτων) … Είχε μάθει να την περιμένει . Αν τον ρωτούσες , δεν ήξερε … δεν θα μπορούσε να σου πει το “γιατί” … Όχι … δεν του θύμιζε την μάνα του , γιατί δεν είχε καμιά ανάμνηση από την μάνα του . Ούτε τίποτε ερωτικό του ξυπνούσε , γιατί δεν είχε καμία … γνώση του τί μπορεί να είναι ο έρωτας (αυτά που τού’ φτιαχναν οι “κυριλέδες” τα Σαββατόβραδα , σίγουρα δεν ήταν … έρωτας … Αλλιώς τα ονομάτιζε ο “θείος” ) … Απλά , είχε μάθει να την περιμένει … Ήθελε να την βλέπει …

Στην αρχή όταν πρωτοπλησίασε το αμάξι της , του είχε κάνει ένα αρνητικό νεύμα , αλλά αμέσως μετά , ο μικρός είχε νοιώσει το βλέμμα της να “καρφώνεται” πάνω σ’ εκείνο το …. σπαρακτικό δις-εξαρθρωμένο δεξί του χέρι … και άνοιξε το παράθυρο . Πέταξε στο διπλανό κάθισμα το πακέτο με τα χαρτομάντηλα και τούδωσε ένα ευρώ . Βλέποντας την κίνηση του αγοριού για να βρει ρέστα μέσα από την τσέπη του , τού’ κανε νόημα να το κρατήσει και γκάζωσε μπροστά , γιατί στο μεταξύ , είχε ανάψει και το πράσινο . Την επόμενη φορά , αφού του άφησε ένα δίευρω , αρνήθηκε να πάρει τον αναπτήρα που της πρότεινε και στην διαμαρτυρία του ότι θα τον μάλλωνε ο “θείος Συριάνωβ” , το ρώτησε “ποιός ;” και όταν το αγόρι τούδειξε με μια μικρή κίνηση του κεφαλιού το αφεντικό με το μπουκάλι το ούζο στο χέρι , στο απέναντι φαστφουντάδικο ,  σαν νάχασε το όμορφο χαμόγελό της και του απάντησε “πρόβλημά σου” … και ξαναγκάζωσε . Κάπως έτσι συνέχισαν , σχεδόν κάθε μεσημέρι , με το ποσό να αυξάνεται σταδιακά (έφτασε το δεκάευρω) και την άρνηση να παραλάβει το φτηνό του εμπόρευμα … συνεχή . Το αγόρι φοβούμενο μήπως και ο “θείος” πιστέψει πως μπορεί να τα έβαζε στην τσέπη του , τα μαρτύρησε όλα αυτά στον Συριάνωβ και του παρέδιδε όλα τα λεφτά … Εκείνος , χαϊδεύοντας το βλογιοκομμένο του μούτρο , και σφίγγοντας την μύτη του παιδιού ανάμεσα στα δάχτυλά του , μουρμούρισε συλλογισμένος :

- Πρόσεχε παλιοπουστράκο … Αν σου γυρέψει τίποτα … χαμουρέματα και έρωτες … να την στείλεις σε μένα … Έχει ο “θείος” μου και άντρες , να της πεις … Και πρόσεχε … αν σου πει τίποτα για Αστυνομίες και Εισαγγελέα , να της πεις πως … δεν της παν οι χαρακιές στα μούτρα , και νά’ ρθεις αμέσως να μου το πεις …

…. και αφήνοντας την μύτη του αγοριού από την μέγγενη των δαχτύλων του , το άφησε να κλάψει με την ησυχία του …

.

Παραμονή Χριστούγεννα … Το κρύο έτσουζε …

Την περίμενε …

Όλοι κάτι περιμένουμε τέτοιες ώρες … Το φανταράκι μας , που παίρνει την άδεια των γιορτών , τον φοιτητή μας που σπουδάζει μακριά , εκείνον που αγαπάμε και πήρε το τελευταίο τραίνο για την πατρίδα , κάποιον προδότη που πιστεύουμε πως θα το μετανοιώσει μέρες που είναι και θα ξαναγυρίσει κοντά μας , την … Τύχη μας που μπορεί να γυρίσει , την βοήθεια που όλο τον χρόνο περιμέναμε άδικα , μιά αύξηση , μια δικαίωση , ένα χάδι … ένα βλέμμα … ένα δώρο … τον ίδιο τον Χριστό , ίσως …

Ε , ο μικρός μας ήρωας … το παιδί των φαναριών , περίμενε Εκείνη … Περίμενε να την δει , να του χαμογελάσει , να της χαμογελάσει κι αυτός και … να της πει , ή να της δώσει να καταλάβει πως σήμερα … Χριστούγεννα σχεδόν , θα της πρόσφερε κάτι και θα κρατούσε για πάρτη του ό, τι θα τούδινε … γιατί πίστευε πως μόνο αυτό (το να κρατήσει για πάρτη του ό, τι θα τού’ δινε) θα την έκανε ευτυχισμένη …

Κι Εκείνη αργούσε … και το κρύο , έτσουζε …

…………………………………

Όταν είδε το αυτοκίνητο της να πλησιάζει , είχε πια σχεδόν σκοτεινιάσει κι αυτός σχεδόν είχε παγώσει . Αγνόησε δύο αυτοκίνητα ήδη σταματημένα στο φανάρι “του” και έτρεξε προς το μέρος της . Της χαμογέλασε πλατιά την ώρα που κατέβαζε το τζάμι του παραθύρου της και της πρότεινε ένα κουτί σπίρτα . Εκείνη ήταν … σκυθρωπή … σαν λυπημένη … Πήρε το κουτί με τα σπίρτα και με κινήσεις ιεροτελεστίας , το έβαλε στην μέσα τσέπη του πανωφοριού της … κοντά στο μέρος της καρδιάς … Ύστερα , έβγαλε απ’ εκεί ένα χαρτάκι και του τό ‘ βαλε στην τσέπη του μπουφάν του λέγοντας :

- Είναι το τηλέφωνο και η διεύθυνση κάποιου , που θα σε βοηθήσει να γυρίσεις στην πατρίδα σου … Είναι φίλος μου μην φοβάσαι … Μην πεις του Βούλγαρου , τίποτα … Μόνο πήγαινε να βρεις αυτόν τον φίλο … Θα σε περιμένει … Πάρε κι αυτό , για τις πρώτες ώρες …μέρες … και δείξε το του … πες του “μου τό’ δωσε η κυρία των φαναριών” … γράφει επάνω το όνομα μου …

… και του έβαλε στην παγωμένη χούφτα , ένα … μωβ 500άρικο …

…………………………………..

Τα μάτια του παιδιού διαστάλθηκαν επικίνδυνα … αφύσικα πολύ , κοιτάζοντας το μωβ χαρτονόμισμα …

Πράσινο … Κάποιος κόρναρε εκνευρισμένα από πίσω της , κι Εκείνη … γκάζωσε …

………………………………….

Ξημέρωμα Χριστούγεννα ανήμερα , βρήκαν παγωμένο και πεταμένο στο πάρκινγκ του διπλανού super-market , το κουφαράκι του αγοριού με … “ανοιγμένο” το λαρύγγι … Στις τσέπες του βρήκαν μερικά κέρματα μόνο …

- Τί παράξενο χαμόγελο … -είπε ο ιατροδικάστής που το εξέτασε- … Αν δεν ήταν αυτή η άγρια σφαγή , θα μπορούσα να πω , πως πέθανε στον ύπνο του την ώρα που έβλεπε ένα όμορφο όνειρο …

——————————————

Ο Βούλγαρος και η  ομάδα των μικρών … “εργατών” του , δεν ξαναφάνηκε στην περιοχή …

Το φανάρι εκείνο και τα γύρω φανάρια της περιοχής , τα … κατέλαβαν σχεδόν αμέσως , μια ομάδα … μικρών Πακιστανών …

===============================

“… πλήθος Αγγέλων ψάλλουσι

το Δόξα εν Υψίστοις …”

.

.

Χαρούμενα Χριστούγεννα , φίλοι μου …

ΣΚΕΨΕΙΣ για … σκέψη

Δεν πιστεύω στην … σέξυ ξανθιά . Δεν κοιτάς την κάθε γυναίκα και … αποφαίνεσαι : “Αυτή , είναι σέξυ , εκείνη , δεν είναι” . Αυτό είναι κάτι , που πρέπει να το … ανακαλύψεις .

Alfred Hitchcok (Βρεττανός σκηνοθέτης)

.

————————————————————-

Ποτέ δεν εκτιμάς το σπίτι σου , παρά μόνον όταν το έχεις αφήσει , το χρήμα , παρά μόνον όταν το έχεις ξοδέψει , την γυναίκα σου , παρά μόνον όταν σε έχει εγκαταλείψει … Ούτε ακόμα και την σημαία της Πατρίδας σου , παρά μόνον , όταν την δεις να κρέμεται στην πρόσοψη , κάποιας … παράγκας , που παριστάνει το προξενείο της Πατρίδας σου , σε κάποια ξένη χώρα .

O. Henry (ψευδώνυμο του William Sydney Porter – Αμερικανός Συγγραφέας)

.

————————————————————–

Κάνει κανείς ορειβασία , γιατί είναι κάτι που του χρειάζεται … γιατί έτσι είναι φτιαγμένος . Οι βράχοι , οι πάγοι , ο άνεμος , και ο υπέροχος γαλάζιος ουράνιος θόλος , δεν είναι τα μοναδικά πράγματα , που βρίσκει ο ορειβάτης , πάνω στις βουνοκορφές . Ανακαλύπτει πράγματα , για το ίδιο του το σώμα και το πνεύμα , που τα είχε σχεδόν ξεχάσει , μέσα στην καθημερινή ρουτίνα της ζωής . Μαθαίνει για ποιά δουλειά είναι φτιαγμένα τα πόδια του , για ποιά τα πνευμόνια του , μαθαίνει τί εννοούσαν οι σοφοί του παλιού καιρού , όταν μιλούσαν για … “φρεσκάρισμα του πνεύματος” .

James Ramsey Ullman (Αμερικανός ορειβάτης – συγγραφέας)

.

————————————————————–

Όταν βρισκόμαστε συντροφιά με μυαλωμένους και μορφωμένους ανθρώπους , πρέπει να είμαστε διπλά προσεκτικοί , μήπως το παρακάνουμε και μιλάμε πάρα πολύ , γιατί σε μια τέτοια περίπτωση , χάνουμε δύο καλά : Την καλή τους γνώμη και την δική μας βελτίωση … κι αυτό , γιατί ό, τι έχουμε να πούμε εμείς , το ξέρουμε , ενώ ό, τι έχουν να πούνε εκείνοι , δεν το γνωρίζουμε .

Charles Caleb Colton (Άγγλος κληρικός – συγγραφέας και συλλέκτης)

.

——————————————————————–

Οι Κινέζοι ονομάζουν την Τύχη , … ευκαιρία και λένε ότι σου χτυπάει κάθε μέρα την πόρτα . Μερικοί την ακούν , άλλοι … όχι . Δεν αρκεί όμως , να ακούσεις το χτύπημα της … Πρέπει να της ανοίξεις την πόρτα για να μπει , να την καλοδεχτείς , να γίνετε φίλοι και να συνεργαστείτε . (Μ’ ακούς Κινέζε μου ; ή … περί άλλα τυρβάζεις ; )

Bernard Gittelson (Γερμανός συγγραφέας παραφυσικών και ολιστικών Επιστημών)

.

——————————————————————————–

Και τώρα , ας καθήσουμε να … σκεφτούμε .

Έχουν δίκιο ;… άδικο ;…

Έχουμε κάτι να προσθέσουμε ;… να συμπληρώσουμε ;

Ήσαν κάπου υπερβολικοί ;…

Κάπου μειονέκτησαν ;…

Ισχύουν αυτά και σήμερα ;… όχι ;…

Ας μην σκέφτονται μόνον αυτοί … Ας σκεφτούμε κι εμείς …

ΤΟ … ΕΡΠΕΤΟ που έγινε … ΠΟΥΛΙ !…

Όχι καλοί μου άνθρωποι … Δεν ήρθε η ώρα να διαβάσετε … Επιστημονική Φαντασία εδώ μέσα … Ούτε τίποτε … προστυχιές και σόκιν , μια που και η λέξη “ερπετό” , αλλά και η λέξη “πουλί”  (προπαντός αυτή) παραπέμπουν σε … φαντασιώσεις που η φυσική μου … αιδημοσύνη (ποιός γέλασε ; ) μου απαγορεύει να αναφέρω .

Απλά , ήρθε η ώρα , να θυμηθώ , τί ακριβώς είναι αυτό εδώ … Το blog μου εννοώ βρε … (πού πηγαίνει το μυαλό σας ; ) …Τί σημαίνει blog ; Σημαίνει ηλεκτρονικό , ή διαδικτυακό , ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων … Ημερολόγιο … Ημερολόγιο , πάντως …

Λοιπόν … τεντώστε τα αυτάκια σας … γουρλώστε τα ματάκια σας … φορέστε τα γυαλάκια σας , … συγκεντρωθείτε και … απολαύστε … Έχουμε και λέμε :

*****************************************************

ΚΥΡΙΑΚΗ 6 Δεκεμβρίου 2009 (του Αγίου Νικολάου βοήθεια μας … Όχι δεν πρόκειται να σας πω την ιστορία , που τα “είχα” με κάποιον Νίκο κάποτε και με “πούλησε” για κάποιαν άλλη)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο :

Μάθε πως … το κέφι μου τον τελευταίο καιρό , παριστάνει το … ερπετό . Σέρνεται δηλαδή κάπου στα πόδια μου και στα πόδια των υπολοίπων που περπατάνε μαζί μου … δίπλα μου … κοντά μου … το κατόπι μου , ή και μπροστά μου , με κίνδυνο κάποιος απ’ όλους αυτούς , συμπεριλαμβανομένης και της αφεντιάς μου , να το … πατήσει και να του βγάλει τα άντερα , και … κέφι χωρίς άντερα … αποχαιρέτα το … Φεύγει και χάνεται , ανεπιστρεπτί … Η αλήθεια είναι πως κάποιοι , που με αγαπούν προσπάθησαν να το συγκρατήσουν και να το πείσουν να μην κάνει άπρεπα πράγματα και … πέφτει (δεν θέλω γελάκια) συνέχεια και χάνει το ύψος του  (“και χάνει την στύση του” ήθελα να γράψω , αλλά φοβάμαι μην με πάρετε και για καμιά ουτιδανή ή εντελώς καταθλιπτική πια… ) . Ό, τι και να έκαναν όμως , δεν τα κατάφεραν και το περίφημο κέφι μου , κόνταινε … και έπεφτε … και έπαψε να χοροπηδάει και να περπατάει δίπλα μου και άρχισε να σέρνεται στα τέσσερα , και μετά τα “τέσσερα” μίκραιναν και ατρόφησαν , μέχρι που μαράθηκαν εντελώς και το πάλε ποτέ ζωηρό και “πηδηχτό” κέφι μου έγινε ένα θλιβερό σερνάμενο ερπετό κι εκείνο … έτοιμο να μετοικήσει στους Ασφοδελούς Λειμώνες …

Και ίσως έτσι να γινόταν , αγαπημένο μου Ημερολόγιο , αν σήμερα Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009 (του Αγίου Νικολάου βοήθεια μας … άσε , αυτό το ξαναείπα… ) , δυο άνθρωποι , που ειλικρινά δεν ξέρω αν με αγαπούν , κατάφεραν και μάλιστα , ερήμην της πραγματικότητας , να βάλουν “πόδια”  , και “μπόι” και ζωντάνια και … “φτερά” στο σερνάμενο κέφι μου και από ημιθανές ερπετό με δυο-τρεις κουβέντες τους , να το μετατρέψουν σε ένα ολοζώντανο , ζωηρό , φτερωτό πουλί (δεν θέλω γέλια, είπα) που ξέφυγε ήδη πολλά “κεφάλια” πάνω απ’ το μπόι μου και τιτιβίζει χαρούμενο …

Miracolo ? … Ίσως …

Ένας άντρας και μία γυναίκα . Δεν γνωρίζω το όνομα  τους , (ένα nickname έχουνε μόνο) ούτε την φάτσα τους (ένα avatar για πρόσωπο) και μάλλον τους είμαι … αδιάφορη , ή στην καλύτερη των περιπτώσεων , απλά συμπαθής … Και όμως , κατάφεραν την … μετάλλαξη του “ερπετού” σε “πτηνό” . …

Και να πως :

Σε κάποια Ιστοσελίδα , καλό μου Ημερολόγιο , είχα αναρτήσει σε μια προσπάθεια αναζωπύρωσης της διάθεσής μου , μια … “εξυπναδούλα” … Αυτή :

=========================================

Όσοι δεν μπορείτε να το διαβάσετε , ή όσοι μόλις και το διαβάζετε , να πάτε να κοιταχθείτε …

===========================================

Σχολίασαν κάποιοι , άνδρες και γυναίκες , νέοι και μεγαλύτεροι , όλοι με  μια αίσθηση ελαφρού χιούμορ , ώσπου  είδα αυτό :

………………………………………………………………………..

Πάνος Θ. —-  Εύκολα διαβάζεται, δεν είναι τίποτε:

“Η ΕΛΛΗ ΕΨΗΣΕ ΔΗΜΙΟ. ΟΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΕΠΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΡΗΣΗ”

………………………………………………………………………………………….

Άντρας ήταν ο σχολιαστής , που δεν ξέρω την ηλικία του , ούτε την παιδεία του , ούτε την μόρφωση ή την καλλιέργεια του , ούτε την φάτσα του (το avatar του , δεν μου λέει , τίποτα) ….

Χαχάνισα τόσο δυνατά , που ο γέρο-Χιόνης μου (ο γάτος μου) που τον τελευταίο καιρό το έχει ρίξει σε ολοήμερη υπνοθεραπεία , σηκώθηκε συγχισμένος και έτρεξε προς την πόρτα … Ξαφνικά έννοιωσα ότι το … “κέφι” μου , σαν να έβγαλε μικρά ποδαράκια , που όλο και ψήλωναν , μέχρι που σαν να το είδα να τρέχει χαρούμενα σαν “ιμέρειος κήλων” (έφηβο πουλάρι σε οργασμό) δίπλα μου , στο ύψος των ματιών μου …

Συνέχισα , αγαπημένο μου ημερολόγιο το σερφάρισμα ώσπου σε ιστοσελίδα φίλου , πέτυχα πάνω σε μια χαρούμενη ψιλοκουβέντα κάποιων σχολιαστών … Μπήκα κι εγώ στην (ας το πούμε) συζήτηση , μέχρι που ξεχώρισα κάποια γυναίκα που λόγω των λόγων της μου έκανε … κλικ … Τόσο οξυδερκής , τόσο εύστοχη , τόσο αναλυτική , προσεκτική , ενημερωμένη , με άποψη … Χωρίς σαχλαμάρες , αλλά και χωρίς σοβαροφάνεια , άνετη , όχι όμως προκλητική , μορφωμένη χωρίς αυτοεπίδειξη , καλλιεργημένη , χωρίς να γίνεται μπλαζέ …

Την … ερωτεύθηκα (με την ευρεία έννοια) με την πρώτη … Ήθελα να είναι και δική μου “φίλη” … Ήθελα να μπορώ να κουβεντιάζω μαζί της , να ρωτώ , να μαθαίνω , να “ανοίγομαι”  σε έναν άνθρωπο που ήμουν σίγουρη ότι θα με κατανοούσε … Και τότε το αποφάσισα … Της έστειλα αίτηση φιλίας …

Η απάντηση της -έκπληξη- , ήρθε στο προσωπικό μου mail , μετά από κάποιες ώρες . Ήταν διαδικτυακή “φίλη” μου που την είχα επιλέξει για τους ίδιους λόγους πριν καιρό και που για δικούς της λόγους , που δεν με αφορούν ,  χρησιμοποιεί … διπλή ταυτότητα στο Διαδίκτυο … Ήταν ένας άνθρωπος που ήδη είχα γνωρίσει τις αρετές του .

Ξαφνικά , ένοιωσα πολύ σπουδαία … Η εκτίμηση στο … προσωπό μου , ανέβηκε κατακόρυφα . Ήμουν ικανή να ξεχωρίσω “διαμαντάκια” , από τα γραφόμενα τους … Ήμουν ικανή , να επικεντρώσω σε “αξίες” , που μπορεί να εμφανίζονταν και κεκαλυμμένες …. Σκέφτηκα : “Έχω ένστικτο , με τους ανθρώπους … Ξέρω να τους επιλέγω” … Και τότε , κοιτάζοντας δίπλα μου , το “κέφι” μου που συνέχιζε να τρέχει τριγύρω μου ζωηρά , πρόσεξα πως όλο και ανέβαινε πιο ψηλά … και πιο ψηλά και έβγαλε μικρές φτερούγες , που μεγάλωναν όλο και πιο πολύ και έγιναν πλατιά φτερά που το απογειώσαν στα σύννεφα … εκεί δηλαδή που βρίσκονταν τον περισσότερο καιρό …

*********************************************************************

Το γέλιο που προκαλεί ο αυτοσαρκασμός ενός φίλου και το αίσθημα αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης που προξενείται από την σωστή επιλογή μιας φιλίας , είναι οι … “βιολογικές μηχανές” που μπορούν να μετατρέψουν το κέφι σου από … θλιβερό ερπετό , σε ζωηρό και χαρούμενο πουλάκι .