Να φύγετε(οι καπνιστές),να πάτε αλλού…Να πάτε ΕΞΩ …

Ο χώρος εργασίας μου λέγεται … Χειρουργείο (σε δημόσιο Νοσοκομείο… έχει σημασία αυτό) . Στον χώρο αυτό , συνωστίζονται και συνεργάζονται Χειρουργοί , Αναισθησιολόγοι , Νοσηλεύτριες , Τραυματιοφορείς , Ηλεκτρονικοί , Βοηθοί ιατρικών ειδικοτήτων , Αντιπρόσωποι Ορθοπεδικού και άλλου χειρουργικού υλικού , Καθαρίστριες , Απολυμαντές , Χειριστές μηχανημάτων , Φυσικοί ελεγκτές Αερίων , Χημικοί , Φαρμακοποιοί και …. (βαρέθηκα πια , να αναφέρω… )
Σήμερα , λοιπόν (χθες είχα ρεπό) , με ένα πρόγραμμα 4 πολύ μικρών επεμβάσεων , που με φυσιολογικές συνθήκες , δεν θα ξεπερνούσαν το 2ωρο , έφτασε να τελειώσουμε , μετά από 4μισυ ώρες … Γιατί ; … Γιατί , μιά έλειπε ο ένας , μια ο άλλος και μια ο τρίτος που έψαχνε να βρεί τους άλλους δυο , που έλειπαν … Πού έλειπαν και ήσαν … πού ;;;…. ΓΙΑ ΚΑΠΝΙΣΜΑ … ΕΞΩ … Μέχρι χθές , οι καπνιστές , κάπνιζαν χωρίς να ενοχλούν κανέναν , ούτε να βρωμίζουν κανέναν , σε έναν περιορισμένο χώρο κλειστό , με ανοιχτά παράθυρα , πίναν και έναν ρημαδοκαφέ , και όποιος – μη καπνιστής – δεν ανεχόταν τον καπνό , απλά δεν πήγαινε εκεί μέσα , αλλά έπινε τον καφέ του σε ένα κουζινάκι … , όλα κοντά μας … δίπλα μας και όχι έξω , που το ΕΞΩ , απέχει από τον χώρο μας , μέχρι και … τρία τσιγάρα δρόμος (ως γνωστόν τα Χειρουργεία , δεν έχουν … μπαλκόνια) .
Σε κάποια φάση έπιασα τον εαυτό μου να σέρνω φορεία και να καθαρίζω τον νεροχύτη και το πάτωμα (για να μην γλυστράμε και σκοτωθούμε) , ενώ θα μπορούσα στα μεσοδιαστήματα , να ξεκουράζομαι και να ανασυγκροτώ δυνάμεις … μην και κάνω κάποιο λάθος και σκοτώσω άνθρωπο …
Σας το δηλώνω καλοί μου φίλοι , ευθαρσώς :

Αν συνεχιστεί το ίδιο βιολί , θα … δηλώσω καπνίστρια , και θα “βγαίνω” κι εγώ έξω … Στην ανάγκη , θα ξαναρχίσω το κάπνισμα … για να έχω το δικαίωμα , να βγαίνω κι εγώ ΕΞΩ ….

————————————————————–

Α χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα !!!!!!!!…….

————————————————————–

Η συνέχεια στο “ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ …ΤΙΜΩΡΙΑ” (η “τιμωρία”) -2-

Έκοψα το τσιγάρο , για το χατήρι … ενός άντρα .. Όχι που μου το ζήτησε , αλλά να …. έτσι … για συμπαράσταση .

Ήταν Οκτώβρης του 2001 κι εκείνη την εποχή , αυτός , αναμετριόταν με τον θάνατο από αναπνευστικό πρόβλημα και ήταν επιτακτική ανάγκη , να σταματήσει το κάπνισμα . Είπα να τον βοηθήσω , σταματώντας το κι εγώ και σε τελευταία ανάλυση , να δω κατά πόσο μπορώ και έμπρακτα να υποστηρίξω τα τσιτάτα , που πάντα μου άρεσαν και τα περιέφερα στους ανθρώπους γύρω μου , όπως το : “Η αντίσταση στον πειρασμό , αποτελεί το μόνο γνήσιο , μέτρο του χαρακτήρα” …. Να δω , κατά πόσο μετράω , σαν … δυνατός χαρακτήρας .

Τελικά … “μέτρησα” . Ζορίστηκα άγρια κανένα τρίμηνο , αλλά το τσιγάρο , έφυγε από την ζωή μου . Δεν ήταν και η ιδανική εποχή , για να επιχειρήσω κάτι τέτοιο . Ήταν μάλλον δύσκολη εποχή . Λίγο τα …. καβαντζαρισμένα μου ‘50 , λίγο η καταρράκωση των τελευταίων φιλοδοξιών καριέρας , λίγο ο “ατίθασος” μικρός μου , δυσκόλευαν τα πράγματα , αλλά … το τσιγάρο , τέρμα . Θυμάμαι , πως κάποια στιγμή εκείνης της εποχής , είχα πει πως … μόνο ένας έρωτας , ίσως ξαναέβαζε το τσιγάρο στη ζωή μου . Ο σύντροφος της ζωής μου , είχε χαμογελάσει τότε και αναστέναξε :

- Τί έρωτας ;… Ανεκπλήρωτος ;… Μονομερής ;… Πλατωνικός ;…Σαρκικός ;… Καπρίτσιο ;… Ανικανοποίητος ;… Ερωτική απογοήτευση ;… Πεθαμένος ;… Εγκατάλειψη ;…

- Έρωτας … γενικώς …

…. είχα μουρμουρίσει και η κουβέντα , σταμάτησε εκεί .

———————————————————–

Πέντε χρόνια περίπου , αργότερα , βρέθηκα με φίλους στην Αθήνα . Με ξεσήκωσαν για ένα τετραήμερο , “για να ξεσκάσεις , βρε αδερφέ” . Ακολούθησα , σχετικά ανόρεχτα , αλλά στην πορεία , μου άρεσε . Το πρόγραμμα γεμάτο και ευχάριστο . Πήγαμε στην Ακρόπολη , χαζέψαμε στο Μοναστηράκι , καφέ στην Πλάκα , “γνωριμία” με το μετρό , θέατρο , συναντήσεις με φίλους παλιούς , βόλτα στον Πειραιά και φαγητό βραδυνό στην Φρεατίδα . Το ταξίδι στην Αθήνα , τελείωνε με … Σαββόπουλο στο Γκάζι . Ο Νιόνιος , παρουσίαζε την καινούρια του (τότε) δουλειά και δυό νέους καλλιτέχνες στο gazARTE , κάπου στο Γκάζι (δεν την ξέρω σχεδόν καθόλου την Αθήνα) . Το πρόγραμμα , άρχιζε σχετικά αργά κι εγώ όταν στρογγυλοκάθησα κάπου στη μέση μιας μεγάλης αμφιθεατρικής αίθουσας , ήμουν ήδη ψιλοπιωμένη από το βραδυνό μας . Παρήγγειλα ένα ουΐσκυ με σκοπό να μην το πιω και χαλαστώ (είχαμε και ταξίδι την άλλη μέρα πρωί – πρωί) , αλλά το … ήπια με το που εμφανίστηκε ο Νιόνιος στη σκηνή . Παρήγγειλα και δεύτερο . Ο Σαββόπουλος έπαιζε και τραγουδούσε κάποια νέα του τραγούδια και το κοινό ζητούσε συνέχεια , κάτι από τα “παλιά” . “Αργότερα” … έταζε ο Νιόνιος , κι “αργότερα” και όλο το καθυστερούσε , ώσπου σε μια στιγμή … ακούστηκαν οι πρώτες νότες από το “Είδα την Άννα κάποτε”

Και τότε , άνοιξαν πόρτες μυστικές , και δίαυλοι από καιρό κλειδαμπαρωμένοι , και μπούκαρε ο … Έρωτας , σαν ανάμνηση , σαν πεθυμιά , και “ξύπνησαν” όλες οι αναμνήσεις του Πόνου του , της γλύκας , των δακρύων του , της αγωνίας , της προσδοκίας , της αναμονής , της πίκρας , της απογοήτευσης , της ελπίδας του γυρισμού , και του πένθους του χαμού του …

Γέμισε η ψυχή μου νοσταλγία και τα μάτια μου , δάκρυα .

Και …

Και τότε ήταν , που μου ήρθε να …. ξανακαπνίσω .

——————————————————————-

Τριγύρισα το βλέμμα ολόγυρα … Η παρέα μου στα αριστερά μου , όλοι … άκαπνες πυρίτιδες . Στα δεξιά μου και λίγο υπερυψωμένα , ένα ζευγαράκι , απολάμβανε τον Νιόνιο και την παρέα του , με αγκαλιές , φιλιά και … τσιγάρα . Έκανα την ανάγκη , φιλότιμο και την άγγιξα στο γόνατο :

- Παρακαλώ ;… γύρισε ελαφρά προς το μέρος μου αφήνοντας για λίγο το χαϊδολόγημα με τον νεαρό φίλο της .

- Συγγνώμη , … μήπως θα μπορούσες να μου δώσεις ένα τσιγάρο ;

- Ούτε λόγος … παράτησε εντελώς τον νεαρό και γύρισε προς το μέρος μου . Πήρε το πακέτο της , έβγαλε ένα τσιγάρο και μου το έβαλε με μια … υποφώσκουσα ιεροτελεστία στο στόμα , χαϊδεύοντας ελαφρά ένα δάκρυ που καθόταν στην άκρη της μύτης μου και ψάχνοντας στα σκοτεινά για τον αναπτήρα της …. Εδώ όμως γλυκειά μου … έρχονται προετοιμασμένοι … με τα τσιγάρα και τα όλα τους … πως έτσι και έμεινες ρέστη ;… δεν σε είδα να καπνίζεις … Μπορεί και να μην πρόσεξα δηλαδή …

- Μα … δεν καπνίζω … μουρμούρισα αφελώς , κοιτάζοντας την ίσα στα μάτια …. Έχει πέντε χρόνια και … που το έκοψα .

- Κι αυτό που μόλις σου έδωσα , τί είναι ;…

- Ε … είπα να καπνίσω ένα … μου ήρθε … ξέρεις …

————————————————————————-

Δεν υπάρχει ΕΓΚΛΗΜΑ (όπως είπε ο Ντοστογιέφσκυ) , ΑΜΑΡΤΗΜΑ (όπως είπα στο προηγούμενο ποστ μου) ή ΥΒΡΙΣ (όπως είπε ο φίλος αλέξανδρος ανδρουλάκης

στο προηγούμενο ποστ – και είχε και εν πολλοίς , δίκιο) , χωρίς … ΤΙΜΩΡΙΑ ….

Και η ώρα της τιμωρίας μου (γιατί στέρησα στον ετοιμοθάνατο πατέρα μου , το τελευταίο του τσιγάρο) , είχε έρθει .

…………………………………………………..

Με μια απότομη κοφτή κίνηση , άρπαξε το έρμο το τσιγάρο από το στόμα μου , το έκανε κομμάτια και το πέταξε μακριά …

- Αν είναι δυνατόν … Αν-Ειναι-Δυνατόν !!! Να γίνω εγώ η αιτία να … ξανακαπνίσεις , μετά 5 χρόνια … Έλεος κυρία μου … Υπάρχει και θεός και μας βλέπει … Και γυρνώντας στον ελαφρά σαστισμένο νεαρό της … Μην τολμήσεις να της δώσεις τσιγάρο … Μην τολμήσεις , λέω … τό έχει κόψει … δεν θα φορτωθούμε εμείς την … αμαρτία …

Ο νεαρός , την τράβηξε στην αγκαλιά του , και συνέχισαν τους χαριεντισμούς , μέσα στην κατακαπνισμένη , σκοτεινή αίθουσα , που τραντάζονταν ήδη , από την γενική απαίτηση :

- Συν-νε-φού-λα …. Συν-νε-φού-λα …

Πήρα αγκαλιά τα δάκρυά μου , μουρμούρισα μια δικαιολογία , (που ούτε η ίδια άκουσα) στην φιλική μου παρέα , που ούτως ή άλλως , ήταν συνηθισμένη στις παραξενιές μου , πέρασα με κόπο ανάμεσα από το συγκινημένο και αλαλάζον ακροατήριο του Νιόνιου , και βγήκα στον καθαρό (τέλος πάντων … λέμε τώρα) αέρα …

- Στο αεροδρόμιο σας παρακαλώ …είπα στον ταξιτζή που με περιμάζεψε , ανάμεσα στα (ήδη) αναφυλλητά μου (για τα πράγματά μου , θα ειδοποιούσα αργότερα τους φίλους μου … άλλωστε σε λίγες ώρες θα βρισκόμασταν εκεί) .

- Δε βαριέστε μαντάμ … Όλα μια ιδέα είναι … την υγειά μας νά ‘χουμε … Είπε ο ταρίφας , κοιτάζοντάς με με ψιλοοίκτο από τον καθρέφτη … Θέλετε ένα τσιγάρο ;

- Ευχαριστώ , δεν … καπνίζω … Έχω 5 χρόνια και … που το έκοψα …

Άνοιξα το παράθυρό μου και πήρα μια βαθιά ανάσα .

Η νύχτα μύριζε … λύτρωση .

ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ … ΤΙΜΩΡΙΑ ————- (το “αμάρτημα”) -1-

Σήμερα , θα σας διηγηθώ … (θα εξομολογηθώ , μάλλον) , ένα … αμάρτημα μου . Ίσως το … μεγαλύτερο μου και … “καπάκι” (στο επόμενο ποστ μου) , θα σας διηγηθώ και την … τιμωρία μου , για δαύτο .

Τις αμαρτίες ο Νους , συνεργαζόμενος με το Υποσυνείδητο , τις … απωθεί σε κάποιες γωνιές και τις σκεπάζει με σκόνες λήθης και μένουν εκεί , για … “αιώνες” , ώσπου , ένα αεράκι μαγικό ,

φυσάει κάποτε και τις ξαναφέρνει στο φως … Και τότε , πρέπει να τις αποδεχτείς και να τις παραδεχτείς και να τις … αγκαλιάσεις με αγάπη , γιατί … αγάπη χρειάζονται κι οι αμαρτίες μας … και οι τιμωρίες μας , όπως όλοι μας σ’ αυτόν τον κόσμο , και να τις μαζέψεις με προσοχή , όπως ο μελισσοκόμος το άμυαλο μελίσσι που του έφυγε για άλλα μέρη , και να το απιθώσεις με προσοχή και περισσή φροντίδα στα “πεινασμένα” για λόγια αφτιά των ανθρώπων που θέλουν να σε ακούν (πάντα υπάρχουν αυτοί που θέλουν να σε ακούν … – εσύ δεν είσαι πάντα έτοιμος να τους μιλήσεις-) …. και … γιατί αν δεν το κάνεις αυτό , μια μέρα αργά ή γρήγορα , θα γίνουν οι μνήμες αυτές θηλιές που θα σε στραγγαλίσουν …

Το δικό μου “μαγικό αεράκι” (ο λόγος που μου ξανάφερε στο μυαλό το αμάρτημα μου) , ήταν … αυτό .

=================================

ΤΟ … “ΑΜΑΡΤΗΜΑ”

————————-

Άνοιξη του 1982 και ο πατέρας μου , έκανε τα τελευταία του βήματα στην … επίγεια ζωή του . Στην πραγματικότητα δεν έκανε ούτε ένα συμβατικό βήμα , γιατί “χτυπημένος” από την νόσο του Alzheimer και από ένα κάταγμα στον γοφό , καθηλώθηκε για πέντε μήνες μετά από μια καλή ορθοπεδική χειρουργική επέμβαση , στο κρεβάτι , αρνούμενος να περπατήσει (ακόμη και να … δοκιμάσει να περπατήσει) , να κινηθεί , να προσπαθήσει , να …. ζήσει γενικά . Ήταν πάντα , ένας άνθρωπος , που αγαπούσε την ζωή , γελαστός , αισιόδοξος , υγειινιστής , αθλητικός , με σεβασμό στην ζωή και αγάπη στον εαυτό του . Τα τελευταία μάλιστα χρόνια , είχε “κόψει” και το κάπνισμα καθώς και το οινόπνευμα (αν και για το τελευταίο , έχω την εντύπωση , πως έπινε λιγάκι στα κρυφά , γιατί ένας γνήσιος … Ρώσος , δεν σταματάει ποτέ το οινόπνευμα) . Η άνοια λοιπόν , τον καθήλωσε σε ένα κρεβάτι Νοσοκομείου (στο Νοσοκομείο της πόλης που εργαζόμουν και σχετικά πρόσφατα εκείνη την εποχή , είχαμε μετακομίσει οικογενειακά . Αρνήθηκε αρχικά να δοκιμάσει να περπατήσει . Αρνήθηκε τις φυσιοθεραπείες . Έπαιρνε με μεγάλο ζόρι τα φάρμακά του . Στο τέλος άρχισε να αρνείται την τροφή και αργότερα το νερό … και μπήκε σε παρεντερική διατροφή (ορούς) . Η πορεία του προς το “τέλος” , γινόταν όλο και πιο σύντομη … και ήδη κατά κάποιο τρόπο , είχαμε αρχίσει να εξοικειωνόμαστε με την ιδέα …

Τελευταίες ημέρες του Απρίλη και … κατάλαβα , πως δεν θα τον “έβλεπε” ο Μάης . Ήδη από καιρό , είχε πάψει να με … αναγνωρίζει , παρά μόνο σε κάποια φωτεινά διαλείμματα , τα οποία , όλο και αραίωναν …

Εκείνη την ημέρα , περνούσα στον διάδρομο , έξω από τον θάλαμό του και όπως κάθε φορά κοίταξα με πόνο φευγαλέα το πρόσωπό του . Ήταν μισοκαθισμένος και κοίταζε το κενό … Τίποτα δεν μαρτυρούσε ότι μπορεί να με αναγνώρισε … Προχώρησα στον διάδρομο , με ένα σφίξιμο στο στομάχι και έναν σχεδόν φυσικό πόνο στο στήθος …. Μια ζωή , …. ήμουν η ζωή του , και τώρα δεν με αναγνώριζε καν … Και τότε ….

Τότε ήταν που άκουσα την τραγουδιστή φωνή του :

- Άννιτσκα ;….

“Διάλειμμα” … “Είναι σε διάλειμμα” , σκέφτηκα …. “Με γνώρισε … Κάτι θέλει” …

Μεταβολή επί τόπου , και όρμησα μέσα στον μικρό θάλαμο , και κάθισα στην άκρη του κρεβατιού του … Μου χαμογελούσε . Είχε πάρει το βλέμμα του από το κενό , και μου χαμογελούσε …

- Ναι , παπάκη μου …. πές μου … τί θέλεις ;…

Με κοίταξε σαν χαμένος … Τί να ήθελε άραγε ;… Μπερδεύτηκε ακόμα παραπάνω …. Ήδη , μάλλον το είχε ξεχάσει το τί με ήθελε … Ίσως και να μην ήθελε τίποτα … Ίσως να … “είχε καιρό να με δει” … και να με είδε ξαφνικά … Ίσως απλά , να ήθελε να πει για μια φορά ακόμα , το όνομά μου …

Με κοίταζε αμήχανα … Το χαμόγελο όδευε αργά , αλλά σταθερά , να γίνει γκριμάτσα …

- Πες μου μπαμπά … τί θέλεις ;

Φαινόταν ότι έκανε μια απελπισμένη προσπάθεια για να θυμηθεί ….

Και τότε , αποφάσισε μάλλον , να … κερδίσει χρόνο :

- Я хочу сигарету девушка моя (θέλω ένα τσιγάρο , κορούλα μου)…

Και τότε … ήρθε το γαμημένο το “ΔΕΟΝ” , και σαν νέος …”όφις” , στρογγυλοκάθησε μπρος στα τυφλωμένα από την … τυπολατρεία μάτια μου και με …. ώθησε στην Αμαρτία …

- Βρε μπαμπά … Τσιγάρο μέσα στο Νοσοκομείο ;… Δεν κάνει … Άλλωστε , το έχεις κόψει … Τί σου ήρθε τώρα ;…

- Καλά Άννιτσκα … Αφού δεν κάνει …

Το βλέμμα του ξαναμαγνητίστηκε από το κενό … Πήρε αγκαζέ και το θαμπό χαμόγελό του και … βουτήξανε και τα δυό τους μέσα σε εκείνο το παράλογο … το αλλόκοτο και σκληρό συνάμα … κενό και ούτε που ξαναβγήκαν στο σεργιάνι …

Το απόγευμα της ίδιας εκείνης ημέρας , έφυγε παρέα με τον Αρχάγγελο για την Γη των μακάρων

——————————————————————–

Πείτε μου , σε τι και ποιον θα έβλαπτε το να κάπνιζε ένα τσιγάρο ; Ήταν μόνος του στον θάλαμο …. Και ήξερα πως σε λίγες μέρες … ώρες … θα “έφευγε” ….

Ποιός Νόμος , ποιός Κανονισμός , ποιά οδηγία , ποιό Δέον μπορεί να σου στερήσει το τελευταίο σου τσιγάρο ;;;

Πείτε μου ….

——————————————————————–

Ωστόσο , δεν υπάρχει έγκλημα , χωρίς τιμωρία …

.

.

.

Αυτό το ποστ , κανονικά , θα έπρεπε να το αναρτήσω την 1η Ιουλίου , την ημέρα έναρξης της επίσημης πια , απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους στην πατρίδα μας .

(Για λόγους υγείας , λένε … Όχι Υπουργέ μου … Δεν μας χρειάζονται κανονισμοί και απαγορεύσεις για να προασπίσουμε την υγεία μας … Παιδεία μας χρειάζεται … Σωστή και ειλικρινής ενημέρωση . Παιδεία και Ήθος και καλλιέργεια των συναισθημάτων μας … Και αν τα αποκτήσουμε όλα αυτά , τότε δεν θα χρειάζεται να μιλάμε πια για απαγορεύσεις … Συγγνώμη τώρα Υπουργέ μου , που σ’ αφήνω , αλλά μού’ ρθαν δάκρυα και πρέπει να πάω να κλάψω … )

Ωστόσο το ποστ , αυτό , αντί για την 1η Ιουλίου , το αναρτώ σήμερα , 21 Ιουνίου , τρίτη Κυριακή του Ιούνη , που θεσπίστηκε , σαν ημέρα αφιερωμένη στον πατέρα .

ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΜΕΡΑ …

- Τί όμορφη μέρα !!!

- Γιατί το λες αυτό ;… Τί το όμορφο έχει η σημερινή μέρα ;

- ……….

————————————————————–

Υπάρχουν τόσο πολλά όμορφα πράγματα που μπορεί να σου συμβούν , για να χαρακτηρήσεις μια μέρα όμορφη … (Το ξέρεις φίλε μου, αλλά , ψάχνεις για συζήτηση… το ξέρω ότι θέλεις να το ακούς) … Μια “καλημέρα” , μια … από καρδιάς ευχή , ένα χαμόγελο … ένα κοπλιμέντο , … μια απροσδόκητη συνάντηση με κάποιον που αγαπάς , ένα μήνυμα από κάποιον , που νόμιζες πως σε είχε ξεχάσει , ένα ερωτικό υπονοούμενο … ένα χάδι με το πόδι κάτω από το τραπέζι , … ένα φιλί κάτω από τη βροχή (εντάξει έχει μέρες να βρέξει … αλλά , … αν έβρεχε ; ) , … ένα γατί που λιάζεται στον κήπο , ένας σκύλος που σου κουνά την ουρά αντί να σε γαυγίσει , …. ένα “ευχαριστώ” από τον υπερόπτη που κάποτε σε πρόσβαλε , … ένα τηλεφώνημα που σου ανακοινώνει ότι αύριο έχεις … ρεπό …

.

Η μέρα μου ξεκίνησε όμορφα , … και όμορφα συνεχίζεται ως τώρα . Μπορεί να την “έφτιαξε” η ευχή κάποιου … Μπορεί , το χαμόγελο κάποιου άλλου . Μπορεί ο όμορφα δομημένος λόγος , που διαβάζω μέσα από τα μπλογκς και μου αρέσει . Μπορεί όλη αυτή η θετική αύρα , που “μαζεύω” μέσα από αυτό το ιστολόγιο , από όλους , (όλους ανεξεραίτως) τους φίλους που διαβάζω και με διαβάζουν σ’ αυτόν τον γυάλινο ηλεκτρονικό κόσμο που λέγεται Διαδίκτυο … Ίσως πάλι , … τίποτε από όλα αυτά … Ίσως απλά , γιατί η μέρα ήταν ζεστή και ηλιόλουστη ….

.

ΕΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ ΤΗ 11 ΙΟΥΝΙΟΥ 2009

Η Μυτιλήνη χθες , Πέμπτη 11 Ιουνίου , βούλιαξε νωτισμένη , βρεγμένη ως το κόκκαλο , σε ένα στρώμα παχιάς … λάσπης …

…………………………………………

Ξέρετε , … τα δάκρυα της περηφάνειας , είναι τόσο υγρά , που μπορούν να … νωτίσουν μια ολόκληρη πόλη …

Κι εγώ χθες , ήμουν τόσο , μα τόσο περήφανη , και μού’φυγαν τόσα , μα τόσα πολλά δάκρυα περηφάνειας , που … μούσκεψα μια ολόκληρη πόλη …

Σήμερα , η μέρα ήταν ηλιόλουστη , αλλά η πόλη , θα κάνει πολύ καιρό να … στεγνώσει .

Ας μου το συγχωρήσουν οι καλόκαρδοι και φιλόξενοι , κάτοικοί της

………………………………………..

Είμαι η Anna Silia , και μόλις τελείωσα …

… να καμαρώνω για τον μικρό μου γιό , που χθες πήρε (και επίσημα πια) το πτυχίο του , αποφοιτώντας από την Σχολή Περιβάλλοντος , του Πανεπιστημίου Αιγαίου .

…………………………………………

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΟΥ ΕΡΩΤΑΣ

Ο πρώτος μου έρωτας , ήταν πλατωνικός και … μονομερής … Και έτσι (πλατωνικός και μονομερής) , έμεινε , παρ’ όλο που του δόθηκαν ευκαιρίες και να γίνει … διμερής και λιγότερο πλατωνικός … έως και καθόλου πλατωνικός …

Αλλά ας τα πάρω από την αρχή .

Ήμουν στα 8 όταν γεννήθηκε ο έρωτάς μου και αυτός ήδη τότε στα … 15 κοτζάμ άντρας (σας παρακαλώ να μην … γελάτε κατά την διάρκεια της διήγησης … με ενοχλεί) και τον λέγανε … Καβάλα … Όχι , δεν ερωτεύτηκα μια πόλη …. ούτε μία γυναίκα . Το “Καβάλας” ήταν προσωνύμιο (παρατσούκλι) που του φόρτωσαν τα υπόλοιπα παιδιά , γιατί το … αντικείμενο του πόθου μου , εδήλωνε (ψευδώς βέβαια) ότι ήταν από την Καβάλα , κι αυτό , γιατί εκείνη την εποχή (δεκαετία του ΄50) , θεωρείτο πιο trendy και σίγουρη … γκομενοπαγίδα το να κατάγεσαι από την Καβάλα , παρά από την γενέτειρα μας , που θεωρείτο εντελώς , χωριό .

Την έστηνε που λέτε ο Καβάλας με την … συμμορία του , ένα παρεμφερές ασκέρι … υποτακτικών ακολούθων του , στην πιο “περαστική” γωνία της κεντρικής πλατείας , και μεταξύ άλλων προκλητικών ασχολιών , (κάπνισμα τσιγάρου , γκαζόζα από το μπουκάλι , φτυσιές στο πεζοδρόμιο και άλλα τέτοια extreme και kinky) “πείραζε” και τα διερχόμενα κορίτσια . Σημειωτέον ότι το “πείραγμα” εκείνη την εποχή , θεωρείτο το Α και το Ω στο θέμα … φλερτ .

Ήταν μεγάλη … τιμή να σε … πειράξει ο Καβάλας … Στον κόσμο των κοριτσιών ανέβαινες πολύ ψηλά στην εκτίμηση τους έτσι και σού’ ριχνε καμμιά ματιά ή κανένα “πω πω , μανάρι μου … ζαχαροπλάστης είναι ο μπαμπάς σου ;” …

Όσο όμως κι αν τον λάτρευα , αυτός … με αγνοούσε , ίσως επειδή ήμουν πολύ αδύνατη (εκείνη την εποχή ήταν της μόδας , οι … τροφαντούλες , με …”πιασίματα” , με στήθος αλα Μέρλιν Μονρόε και γοφούς τονισμένους με κανένα … φουρό αλά Αλίκη Βουγιουκλάκη) , ή ίσως επειδή ήμουν ακόμη πολύ μικρή και κυκλοφορούσαν κάτι … “μεγάλες” κωλοπετσωμένες , ίσαμε και … 12 χρόνων που πολύ μου την “έσπαγαν” , αλλά τί να κάνω ;… Έκανα υπομονή … “πού θα πάει … θα περάσουνε τα χρόνια … θα μεγαλώσω κι εγώ … μπορεί και να παχύνω λίγο (θα κλείνω τη μύτη μου και θα καταπίνω το φαγητό μου με το ζόρι … κάτι σαν το μουρουνέλαιο) , και στην τελική μπορεί να πείσω και τον μπαμπά μου , που μου είχε μεγάλη αδυναμία , να μου αγοράσει κανένα … φουρό” ….και…

… Και με τούτα και με εκείνα , τα χρόνια πέρασαν , και έφτασα αισίως τα 11 , αλλά γραμμάριο δεν έβαλα , και φουρό μου πήρε ο μπαμπάς μου , αλλά η μάνα μου έλεγε πως μοιάζω σαν μανιτάρι , γιατί το φουρό θέλει να έχεις και … περιφέρεια … κι εγώ , προφανώς δεν είχα (…ακόμη) . Κι όταν κάποτε πάνω στην απελπισία μου που ο Καβάλας με αγνοούσε συστηματικά , γύρεψα απ την μάνα μου να μου αγοράσει … σουτιέν (άσχετο που δεν είχα τίποτε να βάλω μέσα) , έφαγα μια σφαλιάρα περιποιημένη , που ήταν όλη δική μου …

Και ο Καβάλας συνέχιζε να την στήνει με την συμμορία του στην γωνιά του και να πειράζει με ερωτικά υπονοούμενα όλες τις αυτοσχέδιες Μπριτζίτ Μπαρντό της πόλης μας , κι εγώ να μένω απαρατήρητη στην δική μου την “γωνιά” … την “γωνιά” του ανεκπλήρωτου έρωτα και της μοναξιάς και του πόνου … Πάντα όμως ελπίζοντας όπως μου είχε μάθει η τρέχουσα εκείνη την εποχή παιδική λογοτεχνία , που διαπραγματευόταν την περίπτωση του ασχημόπαπου , που έγινε κύκνος , πως ,… δεν μπορεί … κάποτε ο Καβάλας θα με πρόσεχε και εμένα και την … μελλοντική ομορφιά μου και θα μου κατέθετε το “πω πω , μανάρι μου … ζαχαροπλάστης είναι ο μπαμπάς σου ;” , που αποτελούσε και το καλύτερο του πείραγμα … ever… Εγώ θα έγερνα το κεφάλι ηδονικά και θα μουρμούριζα : “Όχι … ράφτης είναι” … Και τότε αυτός θα με αγκάλιαζε μέσα στο κατακόκκινο σούρουπο και με τον ήχο του θαλάσσιου φλοίσβου (γιατί θα βρισκόμασταν βέβαια στην … Καβάλα , που είχε θάλασσα) , θα με … έκανε δική του … (Ποτέ μέχρι τότε δεν είχα καταλάβει τί ακριβώς σήμαινε η έκφραση “με έκανε δική του” , αλλά ακουγόταν τόσο εξιταριστικό , που το επιθυμούσα διακαώς … )

Το πλήρωμα του χρόνου για την πραγμάτωση της ερωτικής μου φαντασίωσης ήρθε μαζί με ένα δέμα από την …Αμερική (η λεγόμενη Αμερικάνικη βοήθεια υπήρχε ακόμη) που περιείχε και μια τεράστια φούστα δίχρωμη , μπλε-κόκκινη και την οποία η μαμά μου ξήλωσε και μου έφτιαξε ένα φόρεμα στενό σαν σωλήνα ….( “αυτά πρέπουν στις αδύνατες” ) μισό κόκκινο και μισό μπλε με μια λευκή ταινία ανάμεσά τους … κάτι σαν Γαλλική σημαία , που ακόμη τότε δεν ήξερα πώς ακριβώς ήταν (η σημαία) αλλά έτσι μουρμούρισε ο μπαμπάς μου όταν με είδε προσπαθώντας να μην γελάσει … εμφανώς .

Το … κουρδίστηκα (το φουστάνι-Γαλλική σημαία) και σίγουρη πως πια τελειώσανε τα ψέμματα και επιτέλους θα ερχότανε το περίφημο “πείραγμα” (λέγε με …έρωτας) ξαμολήθηκα για την πλατεία … Ο Καβάλας , ήταν όντως εκεί και ασχολιόταν με το αγαπημένο του σπορ …. Δεν ξέρω αν ήταν το φόρεμα , ή το πλήρωμα του χρόνου , αλλά ο Καβάλας , όντως την ώρα που περνούσα μπροστά του μου πέταξε ένα πείραγμα :

- Πως είσαι έτσι καλέ σύ … σαν … οδοντογλυφίδα ;

————————————————————————-

Η μικρή … αδύνατη ερωτευμένη καρδιά μου , έγινε κομμάτια . Η … Γαλλική σημαία , μούσκεμα από τα δάκρυα … Επί τόπου μεταβολή και στο σπίτι (το σπίτι του ερωτευμένου ανθρώπου , είναι πάντα το καταφύγιο του) . Η μάνα μου πάθαινε πανικό , όταν δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί κλαίω … Μέσα σε ένα κλίμα ορυμαγδού , με συνεχή αναφυλλητά , παύσεις και κομμένα λόγια προσπάθησα να της δώσω να καταλάβει το … δράμα μου . Ψιλοαπέτυχα . Κάτι έπιασε όμως η αντίληψη της … Κάτι αόριστο σαν .. πως κάποιος με είχε αποκαλέσει … “οδοντογλυφίδα” … Και τότε …

- Αχ , να αγιάσει το στόμα του Χριστιανού … Να μάθεις … Να τρως το φαΐ σου να μην σε λένε … “οδοντογλυφίδα” …

Την έννοιωσα σαν να είχε πλησιάσει την ψυχορραγούσα ήδη 11χρονη ερωτευμένη καρδιά μου , να της είχε κολλήσει στον κρόταφο ένα περίστροφο και να της είχε δώσει την χαριστική βολή…

Ο πρώτος μου έρωτας έγινε ένα άψυχο κουφαράκι στα …πόδια της μαμάς μου και δεν ξανασάλεψε , ποτέ .

==================================

======================================

Έξι χρόνια αργότερα , στα 17 μου , ο Καβάλας , στα 24 του πια , αγνοώντας παντελώς το … παιδικό μου τραύμα ,  μου ζήτησε να τα “φτιάξουμε” … Πήρα το πιο ψυχρό μου υφάκι και του απάντησα , να πάει να τα φτιάξει με μια … οδοντογλυφίδα .

Ένα χρόνο μετά , τελευταία τάξη στο Λύκειο , ο κολλητός μου ο Τάκης ο Ψηλέας , μου έφερε το χαμπέρι :

- Ένας εξωσχολικός , ο Καβάλας μωρέ … πρέπει να τον ξέρεις , μου ζήτησε να τον καλέσω στο πάρτυ του Σαββάτου (κάναμε τα λεγόμενα μαθητικά πάρτυ , στα σπίτια μας , με βερμούτ και σοκολατάκια “μαργαρίτα”  και … ΟΛΥΜΠΙΑΝΣ , ΦΟΡΜΙΝΞ και BEATLES , που τότε … είχαν μεγάλο σουξέ) και να τα καταφέρω να σας “ρίξω” μαζί στην … “Μπουκάλα” που θα παίξουμε … Τί λες ;…

Τότε ξεστόμισα για πρώτη φορά την λέξη “μαλάκας” … Συγκεκριμένα είπα :

- Τί μαλάκας Θεέ μου !… Ούτε να το σκέφτεσαι Ψηλέα … θα σου κόψω και την “καλημέρα” … Να του πείς να πάει να … Τελος πάντων , να πάει να φιληθεί με τις οδοντογλυφίδες της μαμάς του …

Μετά τρία χρόνια , ήρθε και με βρήκε στην Θεσσαλονίκη , όπου σπούδαζα πια , και έβαλε τα … μεγάλα μέσα . Μου πρότεινε να … με παντρευτεί … Του απάντησα με … μοιραίο ύφος , να παντρευτεί μια οδοντογλυφίδα … και με την πρώτη απορημένη διαμαρτυρία του (δεν καταλάβαινε και δεν υποψιαζόταν το γιατί ο έρμος , με τίποτα) , του έκλεισα την πόρτα στη μούρη …

Έγκυος στον δεύτερο μου γιο , στα 35 μου , κι αυτός με … καβαντζαρισμένα τα 40 , συναντηθήκαμε τυχαία στην Πυροσβεστική Υπηρεσία γειτονικής πόλης (είχε γίνει … πυροσβέστης) . Στάθηκε αναιδέστατα μπροστά μου , και μου φώναξε εκνευρισμένα :

Θα μου πεις τί σημαίνει …”οδοντογλυφίδα” ;… Τί έχεις πάθει τόσα χρόνια και μου την κοπανάς ;… Θα μου πεις ;… Στο κάτω της Γραφής πατριωτάκια είμαστε .. Τί σκατά … αντί να μου πεις μια καλημέρα … μου φτύνεις μια“οδοντογλυφίδα”…

Σκέφτηκα , προς στιγμή να παραστήσω τάχα πως πέφτω λιπόθυμη λόγω της κακής συμπεριφοράς του , αλλά η καλή  (το πάλαι ποτέ , σπασμένη) καρδιά μου τον λυπήθηκε και του σφύριξα κρυφά την ώρα που έφευγα :

- Οδοντογλυφίδα στο μάτι σου (στον … “αποτέτοιον σου” , ήθελα να πω , αλλά συγκρατήθηκα) … Άλλωστε , δεν έμοιαζα πια με οδοντογλυφίδα …

————————————————-

Πρίν από λίγες ημέρες , όταν η συμπλόγκερ Μαρίνα , μου πρότεινε να γράψω για τον πρώτο μου έρωτα , στα πλαίσια ενός μπλογκοπαιχνιδιού , και αποφάσισα να το κάνω , στάθηκα μπροστά στον ολόσωμο καθρέφτη μου , κοιτάχτηκα καλά – καλά , μετά πήγα στην ζυγαριά μου και … ζυγίστηκα , και για μια ακόμα φορά ξαναστάθηκα μπροστά στον καθρέφτη και ξανακοιτάχτηκα …. Τότε , ξανακοιτώντας το είδωλό μου , μου ήρθε μια φλασιά … Να πάω να βρω τον Καβάλα και να του … εξηγήσω για την περήφημη “οδοντογλυφίδα” …

Θαρρώ πως έφτασε η ώρα . Έχουν περάσει … 50 παρά κάτι ψιλά χρόνια , τα κιλά μου … αυγάτεψαν και από την σπασμένη μου καρδιά , μετά από αλλεπάλληλες … “πλαστικές” , δεν φαίνεται πια ούτε η … ουλή της …

Εσείς , τί λέτε ;

ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ ΜΑΣ :

Είναι λάθος να απαξιώνουμε το χρήμα παντελώς . Είναι σαν να απαξιώνουμε τα … χέρια ή τα πόδια μας , τα μάτια και τα αυτιά μας ,…. το σώμα μας γενικά , αφού πιστεύουμε πως ο άνθρωπος σαν πνευματικό ον που είναι , μπορεί και οφείλει να ζήσει μόνο τρεφόμενος και ικανοποιούμενος , πνευματικά .

Θα σας πως μια ιστορία, χωρίς να την σχολιάσω , και θα περιμένω την δική σας κρίση :

Είχα ένα φίλο (γνωστό , τέλος πάντων) , που ήταν λεφτάς … Μιλάμε για … πολλά λεφτά . Κοσμήματα , αντίκες , διακίνηση χρυσού , σαράφης , ενεχυροδανειστής , τοκογλύφος … λίγο (έως πολύ) απ’ όλα . Παλιά κάναμε αρκετά συχνή παρέα . Συνήθιζε (μιλώ στον αόριστο , όχι γιατί πέθανε – είναι πια πολύ ηλικιωμένος – αλλά γιατί δεν κάνουμε πια παρέα) , όταν λέγαμε την φράση : «Την υγειά μας να έχουμε» , να συμπληρώνει : «Και λεφτά … και λεφτά … Με τα λεφτά , μπορείς να αγοράσεις και υγεία» … Του ριχνόμασταν όλοι και τον ξεμπροστιάζαμε κι αυτός πάντα γελούσε σαν να μας κορόϊδευε .
Αποτέλεσμα ;…. Όταν η γυναίκα του αρρώστησε με καρκίνο του μαστού , πριν πολλά χρόνια , την έτρεξε στην Aμερική στο Memorial Hosp. , ξόδεψε μια περιουσία και την γύρισε υγιή …. Το 1981 , έγιναν αυτά . Ζει ακόμη … Κοινή φίλη μας , που αρρώστησε από το ίδιο είδος και στάδιο καρκίνο του μαστού , χωρίς την οικονομική δυνατότητα να φύγει έξω (μιλάω για πολλά χρόνια πριν , όταν εδώ δεν υπήρχε ελπίδα) , έχουνε λειώσει και τα … κόκκαλα της .
Συγγνώμη για το … γκραν-γκινιόλ της διήγησης , αλλά το θυμήθηκα , και θέλησα να το καταθέσω … Ακόμη και τώρα , τόσα χρόνια μετά , προβληματίζομαι ακόμα .

… Μήπως ;… μήπως λέω , είχε ένα μικρό … ένα τόσο δα μικρό … δίκιο ;

Πείτε μου …

ΔΩΡΕΑΝ ΙΑΤΡΙΚΗ …

Όχι , δεν πρόκειται για έναν ακόμη “πιασάρικο” τίτλο ποστ για άνοδο της επισκεψιμότητας του μπλογκ μου .

Το μπλογκ αυτό , από σήμερα , αλλάζει “ύφος” και γίνεται πια , ένα σοβαρό μπλογκ . Και προς επίρρωσιν του λόγου αυτού , σας παρουσιάζει σήμερα ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ , ιατρικές συμβουλές , που πρόσφατα μας ταχυδρόμησε , με την υποσημείωση “ΠΡΟΩΘΕΙΣΤΕ ΤΟ” , σε όλους τους γιατρούς του ΕΣΥ , ο Υπουργός Υγείας , καρασυγκινημένος από την βράβευσή του με το βραβείο Γ.Ν. Παπανικολάου .

Θέση , για σωστή τοποθέτηση υπόθετου .

Η σωστή τοποθέτηση ενός υπόθετου , είναι η αρχή για την θεραπεία πάσης νόσου και πάσης μαλακίας .

.

Μάσκα προσώπου , για την θεραπεία της ακμής .

Επίσης , ελαττώνει και την ενοχλητική αυξημένη σεξουαλική επιθυμία του ερωτικού σας συντρόφου … μη σας πω , πως την εξαλείφει και τελείως ενίοτε . Φοριέται μια ώρα , πριν την κατάκλιση .

.

Ειδική στάση και θεραπευτικές … χειρομαλάξεις για την ανακούφιση από το tennis elbow …

Και επειδή η εποχή μας προάγει το …”δύο σε ένα” , το μοντέλο μας , συγχρόνως σας παρουσιάζει και το ειδικό προστατευτικό φόρεμα για να μην κρυολογούν οι ώμοι σας , οι οποίοι ως γνωστόν … πουντιάζουν πολύ εύκολα .

.

Στάση , ένδυση και ειδικές ωτασπίδες , για την προάσπιση της ψυχικής σας υγείας , από την ηχορρύπανση των μεγάλων πόλεων .

.

Εδώ , το μοντέλο μας , σας παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να κρατάτε το τσιγάρο και τί ακριβώς πρέπει να φοράτε (baby-doll απαραιτήτως) οι μανιώδεις καπνίστριες για να ελαχιστοποιήσετε τους κινδύνους από το κάπνισμα .

Οφείλουμε βέβαια να σας προειδοποιήσουμε , ότι η εν λόγω οδηγία , αυξάνει ενίοτε τον κίνδυνο του εμφράγματος στους συντρόφους σας (όχι απ’ το τσιγάρο βρε … από το baby-doll).

.

Πρωτοποριακή θεραπεία των ημικρανιών … Ειδικό κάλυμμα κεφαλής , το οποίο συνδιαζόμενο με την ταμπλέττα που κρατάει στο αριστερό χέρι το μοντέλο μας , εξαλείφει έως και 0,089% τις ημικρανίες …

Για να δείτε το … χάπι , πρέπει βασικά να πάρετε το βλέμμα σας , από εκεί που έχει καρφωθεί , εδώ και ώρα .

.

Ειδικό μασαζοκαλσόν… (ΜΑΣΑΖΟΚΑΛΣΟΝ , ΕΙΠΑ !!! … ΟΧΙ ΣΤΗΘΟΔΕΣΜΟΣ … ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΣΤΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΣΩΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ … ΜΕ ΚΟΥΡΑΣΑΤΕ) , για την προφύλαξη και την θεραπεία των κιρσών των κάτω άκρων . Το μασαζοκαλσόν , διατίθεται μόνο σε φούξια χρώμα και ταιριάζει άψογα με ροζ , λευκό και μαύρο πουκάμισο … Προσοχή ! : φοριέται ΜΟΝΟ ΤΟΥ , χωρίς φούστα ή παντελόνι και συνοδεύεται από ‘εντυπο με ασκήσεις εδάφους – εδάφους , που μπορείτε να τις εκτελείτε όπου δεί όλες τις ώρες της ημέρας , για καλύτερα αποτελέσματα …πχ στους σταθμούς του μετρό , στην ουρά στις Τράπεζες , και κατά την διάρκεια των συνεντεύξεων σας κατά την αναζήτηση εργασίας .

.

Αυτοψηλάφηση μαστού για να … μην έχετε κανέναν ανάγκη … και συγχρόνως , ομοιοπαθητική θεραπεία αλλεργικής ρινίτιδας .

.

Άμεση ανακούφιση και γρήγορη θεραπεία των αιμορροΐδων … Απλά , κάθεστε πάνω σε μια μπάλλα παγωτού , όσο απολαμβάνετε τον καφέ σας , στο σπίτι σας , στο σπίτι φίλων σας , στην καφετέρια , στο γήπεδο (εδώ προσοχή … δεν πρέπει συνέχεια να σηκώνεστε από την μπάλλα του παγωτού και να ουρλιάζετε διάφορα για την δερμάτινη μπάλλα , τις σεξουαλικές ιδιαιτερότητες του σέντερ φορ της αντίπαλης ομάδας και την μάνα του διαιτητή , γιατί η θεραπεία δεν θα πιάσει) .

.

Ειδικές γυμναστικές ασκήσεις για τον έλεγχο του βάρους σας , που ως γνωστόν προάγει την … ψυχική σας υγεία αυξάνοντας τον αριθμό των θαυμαστών – στριών σας … Οι ασκήσεις εκτελούνται πάντα με κόκκινες 12ποντες γόβες (δεν με ενδιαφέρει φίλε μου εσύ που διαμαρτύρεσαι πως είσαι άντρας … να βάλεις 12ποντες γόβες … έτσι επιτάσσει η σύγχρονη ιατρική) και ο.π.ω.σ.δ.ή.π.ο.τ.ε , πάνω στην ζυγαριά σας γι άμεσο έλεγχο και του γραμμαρίου που θα χάνετε .

……………….

Α … μια που το θυμήθηκα , έτσι και … καβατζάρατε τα 40 (χρόνια βρε… όχι κιλά) κάντε και μια … κολονοσκόπηση να σας βρίσκεται … (Τώρα πως μου ήρθε ξαφνικά αυτό με την κολονοσκόπηση … δεν μπορώ να καταλάβω … εγώ απλά την εικόνα κοίταζα… ) .

========================================

Πάρτε τώρα δέκα (συμβουλές καλέ … μην διαμαρτύρεστε) και … έπεται συνέχεια .

Φιλιά … από μένα και από τον Δημ. Αβραμόπουλο … (Τί θα πεί “ποιόν Αβραμόπουλο” ; )

…ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕ Ν’ ΑΚΟΥΣΕΙ…

Χειμώνας του ‘70 , μπορεί και του ‘71 (δεν θυμάμαι πια καλά) . Φοιτηταριό στην Θεσσαλονίκη .

Στο παλιό κτίριο της Φιλοσοφικής (”ΜΟΥΣΑΙΣ ΧΑΡΙΣΙ ΘΥΕ” ) , στο ψηλότερο σημείο της στέγης , ανέβηκε ένας νεαρός ψυχωτικός (αργότερα είπαν πως ήταν φοιτητής) και απειλούσε ότι θα πέσει στο κενό … Δεν ζητούσε τίποτα , καμμιά χάρη . Ζητούμενο ή απαίτηση δεν υπήρχε … Απλά φώναζε σε όλους , ότι ήθελε να πέσει στο κενό . Μαζεύτηκε κόσμος … φοιτητές , περαστικοί , Αστυνομία , Πυροσβεστική , και άφθονοι … αυτοσχέδιοι ψυχολόγοι και διασώστες που έλεγαν άλλος το μακρύ και το κοντό του … Η ιστορία τράβηξε πολλές ώρες και ο νεαρός έμοιαζε να παρακολουθεί με ενδιαφέρον , όλα όσα του φώναζαν οι διάφοροι άσχετοι … μέχρι που … Μέχρι που κάποιος του φώναξε :
- Άντε ρε μαλάκα , … πέσε … μας έπρηξες από το πρωί …
Κι αυτός , … έπεσε (ίσως ήταν αυτό που περίμενε να ακούσει … ) .

Ο κόσμος λίγο μετά , διαλύθηκε … Άλλος σοκαρισμένος , άλλος αδιάφορος , κάποιοι ίσως λίγο ταραγμένοι … Υπήρχαν και κάποιοι που γελούσαν , σαν να το είχαν διασκεδάσει …

Το συμβάν , πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων (η χουντική τηλεόραση , δεν πολυασχολιόταν με τα …”βρωμόπαιδα” τους φοιτητές) και … ξεχάστηκε , ή τουλάχιστον , οι περισσότεροι , το ξέχασαν …

Εγώ , … όχι .

Χρόνια τώρα (σχεδόν σαράντα) , στοιχειώνει τα όνειρα μου , κάποιες δύσκολες νύχτες , …

Ήταν άραγε αυτό που … περίμενε να ακούσει ;…

*

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΕΣ

Η Ειρήνη , που πριν 4 μήνες γέννησε ένα πρώιμο αγοράκι 900ων γραμμαρίων . Το μωρό της , έζησε καλωδιωμένο και υποστηριζόμενο τεχνητά για 4 ολόκληρους μήνες και παραδόθηκε πριν λίγες ημέρες στους γονείς του σε αρκετά καλή κατάσταση . Η Ειρήνη , “έχασε” το μωρό της τρεις ημέρες μετά , την ώρα , που το θήλαζε … Είχε κρατήσει το γάλα της όλους αυτούς τους μήνες , ελπίζοντας ότι το μωρό της θα ζήσει .

*

*

Η Χανιφέ , που γέννησε την προηγούμενη εβδομάδα , ένα νεκρό τελειόμηνο αγοράκι , που από βραδύς ζούσε … Η Χανιφέ , ήρθε το πρωί της προηγούμενης στο Νοσοκομείο , και προγραμματίστηκε για την επομένη για τοκετό . Το πρωί όμως της ημέρας του τοκετού ήρθε με νεκρό πια το έμβρυο της , λόγω αποκόλλησης του πλακούντα , που συνέβη από βραδύς , λόγω βίαιης σεξουαλικής επαφής (Το “βίαιης” υποτίθεται από τα σημάδια που έφερε σε όλο της το σώμα) . Η Χανιφέ δήλωσε ότι δεν μπορεί μια γυναίκα να αρνηθεί την σεξουαλική επαφή στον σύζυγό της και ζήτησε να της αφήσουν να κρατάει στην αγκαλιά της , το νεκρό μωρό μέχρι το βράδυ , πράγμα που της αρνήθηκαν γιατί η Γυναικολογική Κλινική , δεν διαθέτει μονόκλινα δωμάτια . Τελικά η Χανιφέ κατάφερε να κρατήσει για μια μέρα αγκαλιά το νεκρό μωρό της , γιατί οι Ειδικευόμενου γιατροί , της παραχώρησαν για μια μέρα το Εφημερείο τους .

*

Η Λένα , που μετά από 14 χρόνια γάμου χωρίς παιδί και 7 εξωσωματικές , αποφάσισε να υιοθετήσει το παιδάκι που θα γεννούσε η Αϊσέ που είχε ήδη 7 (επτά ! ) δικά της παιδιά και μια αξιοπρεπή φτώχεια , και που δεν ζητούσε να κάνει αγοραπωλησία του μωρού της , αλλά απλά δεν μπορούσε να το αναθρέψει και ήθελε να ζήσει αυτό καλύτερα . Η Αϊσέ , πηγαίνοντας στο Νοσοκομείο για να γεννήσει το υγιέστατο τελειόμηνο μωρό της , έπεσε θύμα τροχαίου και σκοτώθηκε μαζί με τον σύζυγό της και το μωρό της λίγη ώρα , πριν αυτό γεννηθεί . Η Λένα , μαυροφόρεσε , ανέλαβε τα έξοδα των κηδειών και ζήτησε να υιοθετήσει το μικρότερο παιδάκι της Αϊσέ , τον τρίχρονο Ιρφάν , αλλά οι παπούδες του παιδιού αρνήθηκαν . Η Λένα παραιτήθηκε από κάθε προσπάθεια απόκτησης παιδιού .

*

Η Εύα , Νοσοκομειακή γιατρός ένας από τους πιο γλυκούς ανθρώπους που γνώρισα στη ζωή μου , χωρίς παιδιά (σε μια εποχή , προ των εξωσωματικών) ειδοποιείται ένα βράδυ (περασμένα μεσάνυχτα) από συναδέρφους της , ότι στο Νοσοκομείο όπου εργαζόταν , μόλις γέννησε δίδυμα κοριτσάκια , μια γυναίκα Ρομά με 8 (οκτώ ! ) άλλα δικά της παιδιά και εκλιπαρεί για να βρει άνθρωπο να δώσει για υιοθεσία , αν όχι και τα δυο , έστω το ένα … Η Εύα φτάνει αναστατωμένη μαζί με τον άντρα της στο Νοσοκομείο , συμφωνούν στα γρήγορα με την λεχώνα (πατέρας δεν υπάρχει) να υιοθετήσουν και τα δύο και η Εύα ευτυχισμένη γύρω στα ξημερώματα ζητά να τα … αγγίξει … να τα πάρει στην αγκαλιά της . Καθώς κρατά στα χέρια της το ένα , μουρμουρίζει χαμογελώντας : “Πω , πω … τί μαυρούλι , που είναι …” και η φυσική του μητέρα , της το παίρνει από τα χέρια και … αρνείται να της δώσει τα παιδιά , λέγοντας : “Δεν θα αγαπήσεις ποτέ τα παιδιά μου … Δεν τα βρίσκεις … όμορφα . Πάντα για σένα θα είναι δυο … “μαύρα τσιγγανάκια” που δεν ταιριάζουν με σένα … Καλύτερα να ζήσουν με μένα φτωχά , αλλά με μια μάνα , που θα τα αγαπάει και δεν θα είναι προκατειλημμένη με τους Τσιγγάνους” … Παρ’ όλες τις προσπάθειες , δικαιολογίες , προσφορές , και παρακάλια , η Ρομά , δεν δέχτηκε να δώσει τα παιδιά της . Μια εβδομάδα μετά έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση (ήσαν σκηνίτες) . Η Εύα και ο άντρας της , δεν απέκτησαν ποτέ παιδί .

*

Η Μελίνα γιατρός επίσης , από την Ρουμανία , ήταν ήδη στον 3ο μήνα της κύησης , όταν μπήκε η διάγνωση “αδενοκαρκίνωμα μαστού” και της συνεστήθη χειρουργική επέμβαση , χημειοθεραπεία , ακτινοβολίες και προπαντός άμεση διακοπή της κύησης γιατί οι ορμόνες της κύησης επιρρεάζουν δυσμενώς τον καρκίνο του μαστού . Η Μελίνα , αρνήθηκε να διακόψει την κύηση , χειρουργήθηκε με απλή τοπική αφαίρεση του όγκου (χωρίς ολική μαστεκτομή) κι εκείνο , καθυστερημένα κατά τον 7ο μήνα της κύησης , για να μην βλάψει το κύημα με τα φάρμακα της γενικής

αναισθησίας , δεν έκανε καμία χημειοθεραπεία και φυσικά , καθόλου ακτινοβολίες τις οποίες άφησε για μετά τον τοκετό . Γέννησε με καισαρική , ένα υγιέστατο κοριτσάκι (είχε ήδη ένα ακόμη 4χρονο κοριτσάκι) , το θήλασε για ένα μήνα και μετά άρχισε τις ακτινοβολίες … οι οποίες βέβαια δεν της πρόσφεραν τίποτε , γιατί είχε ήδη απομεμακρυσμένες μεταστάσεις και στα οστά … Πέθανε πριν το μωρό της γίνει τριών μηνών . Η ιστορία συνέβη πριν από 16 χρόνια .

*

Χιλιάδες γυναίκες , προσπαθούν να αποκτήσουν ένα παιδί … Με οποιονδήποτε τρόπο …. Με ιατρική , ή κοινωνική αρωγή . Κάποιες από αυτές θα … αποτύχουν … Δεν θα γίνουν ποτέ μητέρες . Αυτό δεν σημαίνει όμως , πως … δεν γιορτάζουν σήμερα .

Γιορτάζουν κι αυτές …

=============================

Σήμερα , γιορτάζουν οι μάνες … Εσύ , εγώ , οι μάνες μας και οι γιαγιάδες μας … Αλλά γιορτάζουν κι αυτές , που ένα παιδί , το λαχτάρησαν , το πόθησαν , το προσπάθησαν , δεν το πρόλαβαν , το έχασαν , ή ακόμα τους … δάνεισαν (αγύριστα) την ζωή τους ….

Χρόνια τους πολλά .

Μην … ξεχνάτε την μαμά σας …

*

*

*

Οι φωτογραφίες του τέλους , είναι οι ευχετήριες κάρτες , που φιλοτέχνησαν οι γιοί μου και μου χάρισαν στην γιορτή της μητέρας , όταν πήγαιναν στο Νηπιαγωγείο .